# سجر — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AC%D8%B1/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%AC%D8%B1/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سجر](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AC%D8%B1.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: سجر

سجر التنور يسجره سجرا: أوقده وأحماه، وقيل: أشبع وقوده. وفي حديث عمرو بن العاص  فصل حتى يعدل الرمح ظله ثم اقصر فإن جهنم تسجر وتفتح أبوابها  . أي توقد، كأنه أراد الإبراد بالظهر، كما في حديث آخر. وقال الخطابي: قوله: تسجر جهنم، وبين قرني الشيطان، وأمثالها، من الألفاظ الشرعية التي ينفرد الشارع بمعانيها، ويجب علينا التصديق بها والوقوف عند الإقرار بصحتها والعمل بموجبها. وسجر النهر يسجره سجرا وسجورا: ملأه، كسجره تسجيرا. وسجرت الماء في حلقه: صببته. قال مزاحم:
  كما سجرت في المهد أم حفية                      بيمنى يديها من قدي معسـل ويروى سحرت. والقدي: الطيب الطعم من الشراب والطعام. ومن المجاز: سجرت الناقة تسجر سجرا وسجورا: مدت حنينها فطربت في إثر ولدها، قاله الأصمعي. قال أبو زبيد الطائي في الوليد بن عثمان بن عفان، ويروى أيضا للحزين الكناني:
  فإلى الوليد اليوم حنت ناقـتـي                      تهوى لمغبر المتون سمـالـق
  حنت إلى برك فقلت لهـاقـري                      بعض الحنين فإن سجرك شائقي
  كم عنده من نـائل وسـمـاحة                      وشمـائل مـيمـونة وخـلائق قوله: قى من الوقار والسكون. ونصب به بعض الحنين على معنى كفي عن يعض الحنين فإن حنينك إلى وطنك شائقي لأنه مذكر لي أهلي ووطني والسمالق جمع سملق، وهي الأرض التي لا نبات بها، ويروى: قرى، من وقر. والسجور، كصبور: ما يسجر به التنور، أي يوقد ويحمى، فهو كالوقود لفظا ومعنى، كالمسجر، بالكسر، والمسجرة، وهي الخشبة التي يساط بها السجور في التنور، قاله الصاغاني.والمسجور: الموقد. والمسجور: الفارغ، عن أبي علي. والساجر والمسجور: الساكن. وقال أبو عبيد: المسجور: الساكن، والممتلئ، معا. وقال أبو زيد: المسجور يكون المملوء، ويكون الذي ليس فيه شيء، ضد. والمسجور: البحر الذي ماؤه أكثر منه. وقوله تعالى:  وإذا البحار سجرت  فسره ثعلب فقال: ملئت. قال ابن سيده: ولا وجه له إلا أن تكون ملئت نارا، وجاء أن البحر يسجر فيكون نار جهنم، كان علي رضي الله عنه يقول: مسجور بالنار، أي مملوء. قال: والمسجور في كلام العرب: المملوء. وقد سكرت الإناء وسجرته، إذا ملأته. قال لبيد:
  مسجورة متجاورا قلامها

  وقال في قوله تعالى:  وإذا البحار سجرت  أفضى بعضها إلى بعض فصار بحرا واحدا. وقال الربيع: سجرت، أي فاضت. وقال قتادة. ذهب ماؤها. وقال كعب: البحر جهنم يسجر. وقال الزجاج: جعلت مبانيها نيرانها يحاط بها أهل النار. وقال أبو سعيد: بحر مسجور ومفجور. وقال الحسن البصري، أي أضرمت نارا. وقيل: غيضت مياهها، وإنما يكون ذلك لتسجير النار فيها، وهذا الأخير من البصائر وقيل: لا يبعد الجميع، تخلط وتفيض وتصير نارا، قاله الأبي وغيره. قال شيخنا: وهذا مبني على جواز استعمال المشترك في معانيه، وهو مذهب الجمهور. ثم إن قول المصنف: البحر الذي ماؤه أكثر منه، لم أجده في أمهات الأصول اللغوية. وهم صرحوا أن المسجور المملوء أو الموقد أو المفجور، أو غير ذلك، وقد تقدم. ولعله أخذ من قول الفراء ؛ فإنه قال: المسجور اللبن الذي ماؤه أكثر من لبنه، وهو يشير إلى معنى المخالطة، فتأمل.
 وفي الصحاح: المسجور: من اللؤلؤ: المنظوم المسترسل. قال المخبل السعدي:
  وإذا ألم خيالها طـرفـت                      عيني فماء شؤونها سجـم
  كاللؤلؤ المسجور أغفل في                      سلك النظام فخانه النظـم ويقال: مررنا بكل حاجر وساجر. الساجر: الموضع الذي يأتي عليه السيل ويمر به فيملؤه، على النسب أو يكون فاعلا بمعنى مفعول. قال الشماخ:
  وأحمى عليها ابنا يزيد بن مسهـر                      ببطن المراض كل حسى وساجر وساجر: ماء باليمامة لضبة. قال ابن بري: يجتمع من السيل، وبه فسر قول السفاح بن خالد التغلبي:
  إن الكلاب ماؤنا فخلوه
  وساجرا والله لن تحلوه وساجر: ع آخر. قال الراعي:
  ظعن وودعن الجماد ملامة                      جماد قسا لما دعاهن ساجر وقال سلمة بن الخرشب:
  وأمسوا حلالا ما يفرق جمعهم                      على كل ماء بين فيد وساجر ومن المجاز: السجير: الخليل الصفي المخالط الصديق، من سجرت الناقة إذا حنت، لأن كل واحد منهما يحن إلى احبه، كما في الأساس والبصائر، ج سجراء، كأمير وأمراء. والساجور: خشبة تعلق. وقال الزمخشرى: طوق من حديد. وقال بعضهم: الساجور: القلادة تجعل في عنق الكلب. و قد سجره، إذا شده به، وكل مسجور في عنقه ساجور، عن أبي زيد، كسوجره، حكاه ابن جني، فإنه قال: كلب مسوجر، فإن صح ذلك فشاذ نادر. وقال أبو زيد. كتب الحجاج إلى عامل له أن ابعث إلي فلانا مسمعا مسوجرا، أي مقيدا مغلولا. قلت، وزاد الزمخشرى: سجره تسجيرا. وقال: كلب مسجور ومسجر ومسوجر. وقد سجرته وسجرته وسوجرته، إذا طوقته الساجور. والساجور: نهر بمنبج، ضفتاه بساتين، ويقال لهما: السواجر، أيضا. والسجار، ككتاب: ة، قرب بخارى، وهي التي قال لها: ججار، بجيمين، وقد ذكرها المصنف هناك. ومنها أبو شعيب الولي العابد المذكور، فكان ينبغي أن ينبه على ذلك، لئلا يغتر المطالع بأنهما اثنتان. والسوجر: شجر، أو هو شجر الخلاف، يمانية، أو الصواب بالمهملة، كما سيأتي. والسجوري، كجوهري: الرجل الخفيف، حكاه يعقوب، وأنشد:
  جاء يسوق العكر الهمهوما
  السجوري لا رعى مسيما
  وصادف الغضنفر الشتيما

  أو السجوري: الأحمق، لخفة عقله. وعين سجراء: خالطت بياضها حمرة أو زرقة، وهي بينة السجرة، بالضم، والسجر، بالتحريك وفي التهذيب: السجر والسجرة: حمرة في العين في بياضها وقال بعضهم: إذا خالطت الحمرة الزرقة فهي أيضا سجراء. وقال أبو العباس: اختلفوا في السجر في العين، فقال بعضهم: هي الحمرة في سواد العين. وقيل: هي كدرة في باطن العين من ترك الكحل. وفي صفة علي رضي الله عنه  كان أسجر العين  ، وأصل السجر والسجرة الكدرة. وفي المحكم: السجر والسجرة: أن يشرب سواد العين حمرة. وقيل: أن يضرب سوادها إلى الحمرة. وقيل: هي حمرة في بياض. وقيل: حمرة في زرقة. وقيل: حمرة يسيرة تمازج السواد. رجل أسجر وامرأة سجراء، وكذلك العين. وشعر مسجر ومنسجر ومسوجر: مسترسل مرسل. وقالوا: شعر منسجر ومسجور: مسترسل: وشعر مسجر: مرجل. وسجر الشيء سجرا: أرسله. والمسجر: الشعر المرسل. قال الشاعر:
  إذا ما انثنى شعره المنسجر وقال آخر:
  إذا ثني فرعها المسجر والأسجر: الغدير الحر الطين. قال الحويدرة:
  بغريض سارية أدرته الصبـا                      من ماء أسجر طيب المستنقع ويقال: غدير أسجر، إذا كان يضرب ماؤه إلى الحمرة، وذلك إذا كان حديث عهد بالسماء قبل أن يصفو. والأسجر: الأسد، إما للونه وإما لحمرة عينيه. وتسجير الماء: تفجيره حيث يريد، قاله أبو سعيد. وقال الزجاج: قرئ  سجرت  و  سجرت  فسجرت: ملئت. وسجرت: فجرت وأفضى بعضها إلى بعض فصارت بحرا واحدا، نقله الصاغاني. ومن المجاز: المساجرة: المخالة والمصادقة والمصاحبة والمصافاة، من سجرت الناقة سجرا، إذا ملأت فاها من الحنين إلى ولدها، قاله الزمخشري، ومثله في البصائر، قال أبو خراش:
  وكنت إذا ساجرت منهم مساجـرا                      صبحت بفضل في المروءة والعلم وأسجر في السير: تتابع، هكذا في النسخ، والذي في الأمهات اللغوية: انسجرت الإبل في السير: تتابعت. والسجر: ضرب من السير للإبل بين الخبب والهملجة، وقال ابن دريد: شبيه بخبب الدواب. وقيل: الانسجار: التقدم في السير والنجاء. ويقال أيضا بالشين المعجمة، كما سيأتي. والمسجئر، كمقشعر: الصلب من كل شيء، عن ابن دريد.
 ومما يستدرك عليه: انسجر الإناء: امتلأ. وسجر البحر: فاض أو غاض. وسجرت الثماد: ملئت من المطر، وكذلك الماء سجرة، والجمع سجر. والساجر: السيل الذي يملأ كل شيء. وبئر سجر، أي ممتلئة. والمسجور: اللبن الذي ماؤه أكثر من لبنه، عن الفراء. والمسجر: الذي غاض ماؤه. ولؤلؤ مسجور: انتثر من نظامه. وقيل: لؤلؤة مسجورة: كثيرة الماء. وسجرت الناقة تسجيرا: حنت، قاله الزمخشرى. وقد يستعمل السجر في صوت الرعد. وعين مسجرة: مفعمة. والساجر: الساكن. وقطرة سجراء: كدرة، وكذلك النطفة. وفي أعناقهم سواجر، أي أغلال، وهو مجاز. وسجر، بالفتح: موضع حجازي.

### Türkçe

**سجر** tandırı, onu **يسجره** diye **سجرا** (sacr) ile: onu yaktı ve ısıttı; ve denildi ki: yakıtını doyurdu. Ve Amr b. el-Âs’ın hadisinde: “Mızrağın gölgesi düzelinceye kadar ayır; sonra kısalt; çünkü Cehennem **تسجر** edilir ve kapıları açılır.” Yani: yakılır; sanki öğleyi serinletmeyi murat etti; başka bir hadiste olduğu gibi. Hattâbî dedi ki: “Onun sözü: ‘Cehennem **تسجر** edilir’, ‘şeytanın iki boynuzu arasında’ ve benzerleri; şer‘î lafızlardandır ki Şâri‘ mânalarıyla tek başına kalır; bize düşen, onlara tasdik etmek, sıhhatini ikrar etmekte durmak ve gereğince amel etmektir.” Ve **سجر** nehri, onu **يسجره** diye **سجرا** ve **سجورا** ile: onu doldurdu; **سجره**’yi **تسجيرا** ile (doldurması) gibi. Ve “Suyu onun boğazına **سجرت** ettim”: onu döktüm. Muzâhim dedi ki:
  “Nasıl ki beşikte **سجرت** ettin, Hafiyye’nin annesi,
  iki elinin sağıyla, bal gibi **قدي**’den.”
Ve **سحرت** diye rivayet edilir. **القدي**: içecek ve yiyecekten tadı hoş olan. Ve mecazdan: **سجرت** deve, **تسجر** diye **سجرا** ve **سجورا** ile: iniltisini uzattı da yavrusunun ardından coştu; Asma‘î söyledi. Ebû Zübeyd et-Tâî, Velîd b. Osman b. Affân hakkında dedi; ayrıca Hazîn el-Kinânî’ye de rivayet edilir:
  “Bugün Velîd’e doğru inledi devem,
  sırtları tozlu, çıplaklara meylederek.
  Bir çökmeye inledi; ona dedim: ‘Ey benim **قري**’m,
  iniltinin bir kısmını kes; çünkü senin **سجرك**’in beni özletendir.
  Onun yanında ne kadar bağış ve cömertlik,
  uğurlu huylar ve tabiatlar vardır.”
Onun sözü: **قى**; vakar ve sükûndan. “Bazı iniltiden”i nasbetti; “iniltinin bir kısmını kes” mânasında; çünkü senin vatanına iniltin beni özletendir; zira bana ehlimi ve vatanımı hatırlatandır. Ve **السمالق**: **سملق**’un cem‘idir; o, bitkisi olmayan arazidir. Ve “**قرى**” diye rivayet edilir; **وقر**’dan. Ve **السجور**, **صبور** gibi: tandırın **يسجر** edildiği şey; yani yakılır ve ısıtılır; lafız ve mânaca yakıt gibidir; **المسجر** (kesra ile) gibi; ve **المسجرة**: tandırda **السجور**’un onunla karıştırıldığı tahta; Sâğânî söyledi. Ve **المسجور**: yakılmış olan. Ve **المسجور**: boş olan; Ebû Ali’den. Ve **الساجر** ve **المسجور**: sakin olan. Ebû Ubeyd dedi ki: **المسجور**: sakin olan ve dolu olan; ikisi birden. Ebû Zeyd dedi ki: **المسجور** dolu olan olur; ve içinde hiçbir şey olmayan olur; zıdd. Ve **المسجور**: suyu kendisinden daha çok olan deniz. Yüce sözü: “Ve denizler **سجرت** edildiği zaman”ı Sa‘leb tefsir etti de dedi ki: dolduruldu. İbn Sîde dedi ki: ona hiçbir vech yoktur; ancak ateşle doldurulmuş olması (hali) müstesna; ve geldi ki deniz **يسجر** edilir de Cehennem ateşi olur; Ali (radıyallahu anh) derdi ki: “Ateşle **مسجور**”; yani dolu. Dedi ki: Arapların sözünde **المسجور**: dolu olandır. “Kabı **سكرت** ettim ve **سجرته** ettim” denir; onu doldurduğum zaman. Lebîd dedi ki:
  “**مسجورة**; kamışları yan yana.”

Ve Yüce sözü: “Ve denizler **سجرت** edildiği zaman” hakkında dedi ki: bir kısmı bir kısmına ulaştı da tek bir deniz oldu. Rebî‘ dedi ki: **سجرت**; yani taştı. Katâde dedi ki: suyu gitti. Ka‘b dedi ki: deniz Cehennemdir; **يسجر** edilir. Zeccâc dedi ki: yapıları ateşler kılındı; ateş ehli onunla kuşatılır. Ebû Saîd dedi ki: **بحر مسجور** ve **مفجور**. Hasan el-Basrî dedi ki: yani ateş yakıldı. Ve denildi ki: suları çekildi; bu ancak ateşin onda **تسجير** edilmesi içindir; bu sonuncusu basîretlerdendir. Ve denildi ki: hepsi uzak değildir; karıştırılır, taşar ve ateş olur; Ubey ve başkası söyledi. Şeyhimiz dedi ki: bu, müşterekin mânalarında kullanılmasının cevazı üzerine bina edilmiştir; bu, cumhurun mezhebidir. Sonra musannifin sözü: “suyu kendisinden daha çok olan deniz”; onu lugavî asılların analarında bulmadım. Onlar, **المسجور**’un dolu veya yakılmış veya yarılmış yahut başka (şey) olduğunu açıkça söylediler; ve geçti. Belki Ferrâ’nın sözünden aldı; çünkü o dedi ki: **المسجور** süt, suyu sütünden daha çok olandır; o, karışma mânasına işaret eder; öyleyse düşün.

Ve **الصحاح**’ta: **المسجور**: inciden; dizilmiş, salıverilmiş (olan). Muhabbal es-Sa‘dî dedi ki:
  “Onun hayali gelip dokunduğunda,
  gözüm kırpındı; şakaklarının suyu **سجم**.
  Dizinin ipinde ihmal edilmiş,
  **كاللؤلؤ المسجور** gibi; diziliş ona hıyanet etti.”
Ve denilir: “Her **حاجر** ve **ساجر**’den geçtik.” **الساجر**: selin üzerine geldiği ve içinden geçtiği yer; onu doldurur; nisbet üzere yahut fâil olup mef‘ûl mânasında olur. Şemmâh dedi ki:
  “Onun üzerine, Yezîd b. Müsahhar’ın iki oğlu ısıttı,
  **بطن المراض**’da her **حسى** ve **ساجر**.”
Ve **ساجر**: Yemâme’de Dabbe’ye ait bir sudur. İbn Berrî dedi ki: selden toplanır; ve bununla, Saffâh b. Hâlid et-Taglibî’nin sözü tefsir edildi:
  “Köpekler bizim suyumuzdur; onu bırakın;
  ve **ساجرا**’yı, vallahi, tatlı bulmayacaksınız.”
Ve **ساجر**: başka bir yer. Râ‘î dedi ki:
  “Göçtüler; **الجماد**’ı kınayarak vedalaştılar;
  **جماد** katılaştı; **ساجر** onları çağırınca.”
Seleme b. el-Hurşub dedi ki:
  “Akşamladılar; cem‘lerini ayıran yok;
  her su üzerinde; **فيد** ile **ساجر** arasında.”

Ve mecazdan: **السجير**: halis, içli dışlı, karışan dost; **سجرت** deve (yani) inlediği için; çünkü ikisinden her biri sevdiğine inler; **الأساس** ve **البصائر**’de olduğu gibi. Cem‘i **سجراء**; **أمير** ve **أمراء** gibi. Ve **الساجور**: asılan bir tahta. Zemahşerî dedi ki: demirden bir halka. Bazıları dedi ki: **الساجور**: köpeğin boynuna yapılan gerdanlık. Ve onu **سجره** etti; yani onunla bağladı. Ve boynunda **ساجور** olan her **مسجور**; Ebû Zeyd’den. **سوجره** gibi; İbn Cinnî hikâye etti; çünkü o dedi ki: **كلب مسوجر**; eğer bu sahihse, o halde şâz, nâdirdir. Ebû Zeyd dedi: Haccâc, bir âmiline yazdı ki: “Bana falanı, işitici, **مسوجرا** olarak gönder”; yani bağlanmış, zincire vurulmuş. Dedim ki: Zemahşerî artırdı: onu **تسجيرا** ile **سجره** etti. Ve dedi ki: **كلب مسجور** ve **مسجر** ve **مسوجر**. Ve onu **سجرته** ettim ve **سجرته** ettim ve **سوجرته** ettim; yani onu **الساجور** ile halkaladım. Ve **الساجور**: Menbic’de bir nehirdir; iki yakası bahçelerdir; onlara da **السواجر** denilir. Ve **السجار**, **كتاب** gibi: Buhârâ yakınında bir köy; musannifin orada **ججار** diye, iki **جيم** ile dediği yerdir; onu orada zikretti. Ondandır: zikredilen velî âbid Ebû Şuayb; o halde buna dikkat çekmesi gerekirdi; ta ki bakan, ikisinin iki (yer) olduğuna aldanmasın. Ve **السوجر**: bir ağaç; yahut o, **شجر الخلاف** ağacıdır; Yemânîdir; yahut doğrusu, mu‘ceme olmayanla (yazılışı)dır; ileride geleceği gibi. Ve **السجوري**, **جوهري** gibi: hafif adam; Yakub hikâye etti; ve inşad etti:
  “Geldi; **العكر**’i, **الهمهوم**’u sürerek;
  **السجوري**; otlayanı gütmeyen.
  Ve sövücü aslana rastladı.”

Veya **السجوري**: ahmak; aklının hafifliğinden. Ve **عين سجراء**: beyazına kızıllık yahut mavilik karıştı; o, **السجرة** (zamme ile) ve **السجر** (hareke ile) bakımından açıktır. Ve **التهذيب**’de: **السجر** ve **السجرة**: gözde, beyazında kızıllık. Bazıları dedi ki: kızıllık maviliğe karıştığında o da **سجراء**’dır. Ebû’l-Abbâs dedi ki: gözde **السجر** hakkında ihtilaf ettiler; bazıları dedi ki: gözün siyahında kızıllıktır. Ve denildi ki: sürmenin terkinden gözün iç tarafında bulanıklıktır. Ali (radıyallahu anh)’ın vasfında: “Göz(ü) **أسجر** idi.” Ve **السجر** ve **السجرة**’nin aslı: bulanıklıktır. Ve **المحكم**’de: **السجر** ve **السجرة**: gözün siyahının kızıllık içmesidir. Ve denildi ki: siyahının kızıllığa çalmasıdır. Ve denildi ki: beyazda kızıllıktır. Ve denildi ki: mavilikte kızıllıktır. Ve denildi ki: siyahla karışan az bir kızıllıktır. **رجل أسجر** ve **امرأة سجراء**; ve göz de böyledir. Ve **شعر مسجر** ve **منسجر** ve **مسوجر**: salıverilmiş, bırakılmış. Ve dediler: **شعر منسجر** ve **مسجور**: salıverilmiş. Ve **شعر مسجر**: taranmış. Ve şeyi **سجر** etti, **سجرا** ile: onu salıverdi. Ve **المسجر**: salıverilmiş saç. Şair dedi ki:
  “Onun **المنسجر** saçı kıvrıldığında...”
Başka biri dedi ki:
  “Onun **المسجر** dalı büküldüğünde...”
Ve **الأسجر**: çamuru sıcak, küçük gölcük. Huveydire dedi ki:
  “Sabah rüzgârının döndürdüğü bir sabah esintisiyle,
  hoş bataklıklı, **ماء أسجر**’den.”
Ve denilir: **غدير أسجر**; suyu kızıllığa çalarsa; bu, gökten yeni (yağmur) görmüş olduğu zaman, durulmadan önce olur. Ve **الأسجر**: aslan; ya rengi için ya da gözlerinin kızıllığı için. Ve **تسجير الماء**: onu istediği yere fışkırtmasıdır; Ebû Saîd söyledi. Zeccâc dedi ki: “**سجرت**” ve “**سجرت**” kıraat edildi; **سجرت**: dolduruldu. Ve **سجرت**: yarıldı ve bir kısmı bir kısmına ulaştı da tek bir deniz oldu; Sâğânî nakletti. Ve mecazdan: **المساجرة**: dostluk kurma, arkadaşlık etme, yoldaşlık etme ve saflaşma; **سجرت** deve, **سجرا** ile (yani) yavrusuna iniltiden ağzını doldurduğu zaman; Zemahşerî söyledi; **البصائر**’de de benzeri. Ebû Harâş dedi ki:
  “Onlardan bir **مساجرا** ile **ساجرت** ettiğimde,
  mürüvvet ve ilimde bir faziletle sabahlardım.”
Ve yürüyüşte **أسجر**: peş peşe geldi; nüshalarda böyle. Lugavî analarda olan: “Develer yürüyüşte **انسجرت**: peş peşe geldi.” Ve **السجر**: develer için **الخبب** ile **الهملجة** arasında bir yürüyüş türü. İbn Düreyd dedi ki: bineklerin **خبب**’ine benzer. Ve denildi ki: **الانسجار**: yürüyüşte öne geçme ve sürat. Ve ayrıca mu‘ceme **ش** ile de söylenir; ileride geleceği gibi. Ve **المسجئر**, **مقشعر** gibi: her şeyin sert olanı; İbn Düreyd’den.

Ve ona ek olarak istidrâk edilenler: Kap **انسجر** etti: doldu. Ve deniz **سجر** etti: taştı yahut çekildi. Ve **الثماد**’ı **سجرت** ettim: yağmurdan dolduruldu; ve su da böyledir: **سجرة**; cem‘i **سجر**. Ve **الساجر**: her şeyi dolduran sel. Ve **بئر سجر**: yani dolu. Ve **المسجور**: suyu sütünden daha çok olan süt; Ferrâ’dan. Ve **المسجر**: suyu çekilmiş olan. Ve **لؤلؤ مسجور**: dizisinden dağıldı. Ve denildi ki: **لؤلؤة مسجورة**: suyu çok. Ve deve **سجرت** etti, **تسجيرا** ile: inledi; Zemahşerî söyledi. Ve **السجر** bazen gök gürültüsünün sesinde kullanılır. Ve **عين مسجرة**: dopdolu. Ve **الساجر**: sakin. Ve **قطرة سجراء**: bulanıklık; ve nutfe de böyledir. Ve boyunlarında **سواجر** vardır: yani prangalar; bu mecazdır. Ve **سجر**, fetih ile: Hicazî bir yer.
