# سجل — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AC%D9%84/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%AC%D9%84/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سجل](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AC%D9%84.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: سجل

السَّجْلُ: الدَّلْو الضَّخْمَة المملوءةُ ماءً، مُذَكَّر، وقيل: هو مِلْؤُها، وقيل: إِذا كان فيه ماء قَلَّ أَو كَثُر، والجمع سِجالٌ وسُجُول، ولا يقال لها فارغةً سَجْلٌ ولكن دَلْو؛ وفي التهذيب: ولا يقال له وهو فارغ سَجْلٌ ولا ذَنُوب؛ قال الشاعر:
السَّجْلُ والنُّطْفَة والذَّنُوب،
حَتَّى تَرَى مَرْكُوَّها يَثُوب
قال: وأَنشد ابن الأَعرابي:
أُرَجِّي نائلاً من سَيْبِ رَبٍّ،
له نُعْمَى وذَمَّتُه سِجَالُ
قال: والذَّمَّة البئر القليلة الماء. والسَّجْل: الدَّلْو المَلأى، والمعنى قَلِيله كثير؛ ورواه الأَصمعي: وذِمَّتُه سِجَالٌ أَي عَهْده مُحْكَم من قولك سَجَّل القاضي لفلان بماله أَي اسْتَوْثق له به. قال ابن بري: السَّجْل اسمها مَلأى ماءً، والذَّنُوب إِنما يكون فيها مِثْلُ نصفها ماءً. وفي الحديث: أَن أَعرابيّاً بال في المسجد فأَمَرَ بسَجْلٍ فصُبَّ على بوله؛ قال: السَّجْل أَعظم ما يكون من الدِّلاء، وجمعه سِجَال؛ وقال لبيد:
يُحِيلون السِّجَال على السِّجَال
وأَسْجَله: أَعطاه سَجْلاً أَو سَجْلَين، وقالوا: الحروب سِجَالٌ أَي سَجْلٌ منها على هؤلاء وآخر على هؤلاء، والمُسَاجلة مأْخوذة من السِّجْل. وفي حديث أَبي سفيان: أَن هِرَقْلَ سأَله عن الحرب بينه وبين النبي، صلى الله عليه وسلم، فقال له: الحَرْب بيننا سِجَالٌ؛ معناه إِنا نُدَالُ عليه مَرَّة ويُدَالُ علينا أُخرى، قال: وأَصله أَن المُسْتَقِيَين بسَجْلَين من البئر يكون لكل واحد منهما سَجْلٌ أَي دَلوٌ ملأى ماء. وفي حديث ابن مسعود: افتتح سورة النساء فسَجَلَها أَي قَرأَها قراءة متصلة، من السَّجْل الصَّبِّ. يقال: سَجَلْت الماءَ سَجْلاً إِذا صببته صَبًّا متَّصلاً. ودَلْوٌ سَجِيلٌ وسَجِيلة: ضَخْمة؛ قال:
خُذْها، وأَعْطِ عَمَّك السَّجِيله،
إِن لم يَكُنْ عَمُّك ذا حَلِيله
وخُصْيَةٌ سَجِيلة بَيِّنَة السَّجَالة: مُسْترخِيَة الصَّفَن واسعةٌ. والسَّجِيل من الضُّروع: الطَّوِيل. وضَرْعٌ سَجِيلٌ: طويل مُتَدَلٍّ. وناقة سَجْلاء: عَظيمة الضَّرْع. ابن شميل: ضَرْع أَسْجَل وهو الواسع الرِّخو المضطرب الذي يضرب رجليها من خَلْفها ولا يكون إِلا في ضروع الشاء.وساجَلَ الرَّجُلَ: باراه، وأَصله في الاستقاء، وهما يَتَساجَلان. والمُساجَلة: المُفاخَرة بأَن يَصْنَع مثلَ صَنِيعه في جَرْيٍ أَو سقي؛ قال الفضل بن عباس بن عبتة بن أَبي لهب:
مَنْ يُساجِلْني يُسَاجِلْ ماجِداً،
يَمْلأُ الدَّلْوَ إِلى عَقْدِ الكَرَب
قال ابن بري: أَصل المُسَاجَلة أَن يَسْتَقِيَ ساقيان فيُخْرج كُلُّ واحد منهما في سَجْله مثل ما يُخْرج الآخر، فأَيُّهما نَكَل فقد غُلِبَ، فضربته العرب مثلاً للمُفاخَرة، فإِذا قيل فلان يُساجِل فلاناً، فمعناه أَنه يُخْرِج من الشَّرَف مثل ما يُخرِجه الآخرُ، فأَيهما نَكَل فقد غُلِب. وتَساجَلوا أَي تَفاخَروا؛ ومنه قولهم: الحَرْبُ سِجالٌ. وانسَجل الماءُ انسجالاً إِذا انْصَبَّ؛ قال ذو الرمة:
وأَرْدَفَتِ الذِّراعَ لها بعَيْنٍ
سَجُومِ الماء، فانْسَجَل انسِجالا
وسَجَلْت الماءَ فانْسَجَل أَي صَبَبْته فانْصَبَّ. وأَسْجلْت الحوض: مَلأْته؛ قال:
وغادَر الأُخْذَ والأَوْجادَ مُتْرَعَةً
تطْفُو، وأَسْجَلَ أَنْهاءً وغُدْرانا
ورجل سَجْلٌ: جَواد؛ عن أَبي العَمَيْثَل الأَعرابي. وأَسْجَل الرجلُ: كثُر خيرُه. وسَجَّل: أَنْعَظَ. وأَسْجَلَ الناسَ: ترَكَهم، وأَسْجَلَ لهم الأَمرَ: أَطلقه لهم؛ ومنه قول محمد بن الحنفية، رحمة الله عليه، في قوله عز وجل: هل جَزاءُ الإِحسانِ إِلا الإِحسانُ، قال: هي مُسْجَلة للبَرِّ والفاجر، يعني مُرْسلة مُطْلَقة في الإِحسان إِلى كل أَحد، لم يُشْترَط فيها بَرٌّ دون فاجر. والمُسْجَل: المبذول المباح الذي لا يُمْنَع من أَحد؛ وأَنشد الضبيُّ:
أَنَخْتُ قَلوصِي بالمُرَيْر، ورَحْلُها،
لِما نابه من طارِق اللَّيْل، مُسْجَلُ
أَراد بالرَّحْل المنزل. وفي الحديث: ولا تُسْجِلوا أَنعامَكم أَي لا تُطْلِقوها في زُروع الناس. وأَسْجَلْت الكلامَ أَي أَرْسَلْته. وفَعَلْنا ذلك والدهر مُسْجَلٌ أَي لا يخاف أَحد أَحداً.
والسَّجِلُّ: كتاب العَهْد ونحوِه، والجمع سِجِلاّتٌ، وهو أَحد الأَسماء المُذَكَّرة المجموعة بالتاء، ولها نظائر، ولا يُكَسِّر السِّجِلُّ، وقيل: السَّجِلُّ الكاتب، وقد سَجَّل له. وفي التنزيل العزيز: كطَيِّ السِّجِلّ للكتب، وقرئ: السِّجْل، وجاء في التفسير: أَن السِّجِلَّ الصحيفة التي فيها الكتاب؛ وحكي عن أَبي زيد: أَنه روى عن بعضهم أَنه قرأَها بسكون الجيم، قال: وقرأَ بعض الأَعراب السَّجْل بفتح السين. وقيل السِّجِلُّ مَلَكٌ، وقيل السِّجِلُّ بلغة الحبش الرَّجُل، وعن أَبي الجوزاء أَن السِّجِلَّ كاتب كان للنبي، صلى الله عليه وسلم، وتمام الكلام للكتاب. وفي حديث الحساب يوم القيامة: فتُوضَع السِّجِلاَّت في كِفَّة؛ وهو جمع سِجِلٍّ، بالكسر والتشديد، وهو الكتاب الكبير.
والسَّجِيل: النَّصيب؛ قال ابن الأَعرابي: هو فَعِيلٌ من السَّجْل الذي هو الدَّلو الملأَى، قال: ولا يُعْجِبني. والسِّجِلُّ: الصَّكُّ، وقد سَجَّلَ الحاكمُ تَسجيلاً. والسَّجِيلُ: الصُّلْب الشديد. والسِّجِّيل: حجارة كالمَدَر. وفي التنزيل العزيز: ترْمِيهم بحِجارة من سِجِّيل؛ وقيل: هو حجر من طين، مُعَرَّب دَخِيل، وهو سَنْكِ رَكِل (*
قوله «وهو سنك وكل» قال القسطلاني: سنك، بفتح السين المهملة وبعد النون الساكنة كاف مكسورة. وكل، بكسر الكاف وبعدها لام) أَي حجارة وطين؛ قال أَبو إِسحق: للناس في السِّجِّيل أَقوال، وفي التفسير أَنها من جِلٍّ وطين، وقيل من جِلٍّ وحجارة، وقال أَهل اللغة: هذا فارسيٌّ والعرب لا تعرف هذا؛ قال الأَزهري: والذي عندنا، والله أَعلم، أَنه إِذا كان التفسير صحيحاً فهو فارسي أُعْرِب لأَن الله تعالى قد ذكر هذه الحجارة في قصة قوم لوط فقال: لنُرْسِل عليهم حجارةً من طين؛ فقد بَيَّن للعرب ما عَنى بسِجِّيل. ومن كلام الفُرْس ما لا يُحْصى مما قد أَعْرَبَتْه العربُ نحو جاموس ودِيباج، فلا أُنْكِر أَن يكون هذا مما أُعْرِب؛ قال أَبو عبيدة: من سِجِّيل، تأْويله كثيرة شديدة؛ وقال: إِن مثل ذلك قول ابن مقبل:
ورَجْلةٍ يَضْرِبون البَيْضَ عن عُرُضٍ،
ضَرْباً تَوَاصَتْ به الأَبْطالُ سِجِّينا
قال: وسِجِّينٌ وسِجِّيلٌ بمعنى واحد، وقال بعضهم: سِجِّيل من أَسْجَلْته أَي أَرسلته فكأَنها مُرْسَلة عليهم؛ قال أَبو إِسحق: وقال بعضهم سِجِّيل من أَسْجَلْت إِذا أَعطيت، وجعله من السِّجْل؛ وأَنشد بيت اللَّهَبي:مَنْ يُساجِلْني يُساجِلْ ماجدا
وقيل مِنْ سِجِّيلٍ: كقولك مِن سِجِلٍّ أَي ما كُتِب لهم، قال: وهذا القول إِذا فُسِّر فهو أَبْيَنُها لأَن من كتاب الله تعالى دليلاً عليه، قال الله تعالى: كَلاَّ إِن كتاب الفُجَّار لَفِي سِجِّينٍ وما أَدراك ما سِجِّينٌ كتابٌ مَرْقومٌ؛ وسِجِّيل في معنى سِجِّين، المعنى أَنها حجارة مما كَتَب اللهُ تعالى أَنه يُعَذِّبهم بها؛ قال: وهذا أَحسن ما مَرَّ فيها عندي. الجوهري: وقوله عز وجل: حجارة من سِجِّيل؛ قالوا: حجارة من طين طُبِخَتْ بنار جهنم مكتوب فيها أَسماء القوم لقوله عز وجل: لنُرْسِل عليهم حجارة من طين. وسَجَّله بالشيء: رَماه به من فوق.
والسَّاجُول والسَّوْجَلُ والسَّوْجَلة: غِلاف القارورة؛ عن كراع. والسَّجَنْجَلُ: المرآة. والسَّجَنْجل أَيضاً: قِطَع الفِضَّة وسَبائِكُها، ويقال هو الذهب، ويقال الزَّعْفران، ويقال إِنه رُومِيٌّ مُعَرَّب، وذكره الأَزهري في الخماسي قال: وقال بعضهم زَجَنْجَلٌ، وقيل هي رُومِيَّة دَخَلَت في كلام العرب؛ قال امرؤ القيس:
مُهَفْهَفَةٌ بَيْضاء غَيْر مُفاضَةٍ،
تَرائِبُها مَصْقولةٌ كالسِّجَنْجَل

### Türkçe

**السَّجْلُ**: Su ile dolu büyük kova; müzekkerdir; ve denildi ki:
o, onun doluluğudur; ve denildi ki: içinde su az da olsa çok da olsa (böyledir); çoğulu **سِجالٌ** ve **سُجُول**’dür; boş iken ona **سَجْلٌ** denilmez, fakat **دَلْو** (denir); ve **التهذيب**’de: boş iken ona **سَجْلٌ** da **ذَنُوب** da denilmez; şair dedi ki:
**السَّجْلُ** ve **النُّطْفَة** ve **الذَّنُوب**،
ta ki onun bağlanmışını geri döner görürsün.
Dedi ki: İbnü’l-A‘râbî şöyle inşâd etti:
Bir Rabbin ihsanından bir bağış umarım,
onun **نُعْمَى**’sı vardır ve onun **ذَمَّتُه**’si **سِجَالُ**’dur.
Dedi ki: **الذَّمَّة** az sulu kuyudur. Ve **السَّجْل**: dolu kova;
ve mâna: azı çoktur; ve el-Asma‘î onu şöyle rivayet etti: “ve **ذِمَّتُه سِجَالٌ**” yani onun ahdi sağlamdır; “**سَجَّل** kadı falana malıyla” sözünden, yani onu onunla sağlamlaştırdı. İbn Berrî dedi ki: **السَّجْل** onun adıdır, su ile dolu iken; **الذَّنُوب** ise ancak içinde onun yarısı gibi su bulunur. Ve hadiste: bir bedevî mescitte bevletti de bir **سَجْلٍ** emretti, onun bevli üzerine döküldü; dedi ki: **السَّجْل** kovaların en büyüğüdür; çoğulu **سِجَال**’dır; Lebîd dedi ki:
**يُحِيلون السِّجَال على السِّجَال**
Ve **أَسْجَله**: ona bir **سَجْل** yahut iki **سَجْل** verdi; ve dediler ki: savaşlar **سِجَالٌ**’dır, yani bunların üzerine bir **سَجْل** ve şunların üzerine bir başkası; ve **المُسَاجلة** **السِّجْل**’den alınmıştır. Ebû Süfyân hadîsinde: **هِرَقْلَ** ona, Peygamber ile (sallallahu aleyhi ve sellem) arasındaki savaş hakkında sordu da ona dedi ki: savaş aramızda **سِجَالٌ**’dır; mânası: biz ona bir kere üstün geliriz ve bize bir başka kere üstün gelinir; dedi ki: aslı, kuyudan iki **سَجْل** ile su çeken iki su çekicinin her birinin bir **سَجْل**’ü olmasıdır, yani su ile dolu bir kova. İbn Mes‘ûd hadîsinde: Nisâ sûresini açtı da onu **سَجَلَها** etti, yani onu bitişik bir okuyuşla okudu; **السَّجْل** (yani) dökme’den. Denir: **سَجَلْت الماءَ سَجْلاً**: onu bitişik bir döküşle döktüğün zaman. Ve **دَلْوٌ سَجِيلٌ** ve **سَجِيلة**: büyük; dedi ki:
Onu al, ve amcana **السَّجِيله**’yi ver,
eğer amcan **ذا حَلِيله** değilse.
Ve **خُصْيَةٌ سَجِيلة**: **السَّجَالة**’si açık (olan), yani torbası gevşek, geniş. Ve memelerden **السَّجِيل**: uzun. Ve **ضَرْعٌ سَجِيلٌ**: uzun, sarkık. Ve **ناقة سَجْلاء**: memesi büyük. İbn Şümeyl: **ضَرْع أَسْجَل**; o, geniş, yumuşak, sallanan, arka tarafından iki bacağına vuran (meme)dir; ancak koyun memelerinde olur. Ve **ساجَلَ الرَّجُلَ**: onunla yarıştı; aslı su çekmededir; ve ikisi **يَتَساجَلان**. Ve **المُساجَلة**: koşuda yahut sulamada onun yaptığı gibi yapmak suretiyle övünmedir; el-Fadl b. Abbâs b. Abte b. Ebî Leheb dedi ki:
Kim benimle **يُساجِلْ** ederse, bir **ماجِداً** ile **يُسَاجِلْ** eder,
kovayı **عَقْدِ الكَرَب**’e kadar doldurur.
İbn Berrî dedi ki: **المُسَاجَلة**’nin aslı, iki su çekicinin su çekmesidir; her biri kendi **سَجْل**’ünde ötekinin çıkardığı kadar çıkarır; hangisi geri durursa yenilmiş olur; Araplar onu övünmeye misal yaptılar; “falanca falancayla **يُساجِل** eder” denilince mânası: şereften ötekinin çıkardığı kadar çıkarır; hangisi geri durursa yenilmiş olur. Ve **تَساجَلوا**: yani övündüler; ondan “savaş **سِجالٌ**’dır” sözleri. Ve su **انسَجل** olur **انسجالاً**: aktığı zaman; Zû’r-Rumme dedi ki:
Ve ona kolu bir göz ile ekledi,
suyu bol akan; derken **فانْسَجَل انسِجالا**.
Ve **سَجَلْت الماءَ فانْسَجَل**: yani onu döktüm de aktı. Ve **أَسْجلْت الحوض**: onu doldurdum; dedi ki:
Ve **الأُخْذ**’ü ve **الأَوْجاد**’ı dolu bıraktı,
yüzer; ve **أَسْجَلَ** **أَنْهاءً** ve **غُدْرانا**.
Ve **رجل سَجْلٌ**: cömert; Ebû’l-Umeysil el-A‘râbî’den. Ve **أَسْجَل الرجلُ**: hayrı çoğaldı. Ve **سَجَّل**: **أَنْعَظَ** etti. Ve **أَسْجَلَ الناسَ**: onları bıraktı; ve **أَسْجَلَ لهم الأَمرَ**: onu onlara serbest bıraktı; ondan Muhammed b. el-Hanefiyye’nin (Allah ona rahmet etsin) şu sözü: Aziz ve celîl olanın “**هل جَزاءُ الإِحسانِ إِلا الإِحسانُ**” kavli hakkında dedi ki: o, iyilik eden ve günahkâr için **مُسْجَلة**’dir; yani her birine iyilikte gönderilmiş, serbest bırakılmıştır; onda günahkâr dışında iyilik eden şart koşulmadı. Ve **المُسْجَل**: bağışlanmış, mubah, kimseden men edilmeyen (şey)dir; ed-Dabbî inşâd etti:
Deveyi **المُرَيْر**’de çöktürdüm; ve onun **رَحْلُها**’ı,
gecenin yolcusundan ona gelen şey için, **مُسْجَلُ**’dür.
**الرَّحْل** ile menzili kastetti. Ve hadiste: “ve **لا تُسْجِلوا** hayvanlarınızı” yani onları insanların ekinlerinde salıvermeyin. Ve **أَسْجَلْت الكلامَ**: yani onu salıverdim. Ve bunu yaptık, hâlbuki zaman **مُسْجَلٌ** idi: yani kimse kimseden korkmaz.

Ve **السَّجِلُّ**: ahid kitabı ve benzeri; çoğulu **سِجِلاّتٌ**; o, **التاء** ile cem‘ edilen müzekker isimlerden biridir; onun benzerleri vardır; **السِّجِلُّ** kırık çoğul yapılmaz. Ve denildi ki: **السَّجِلُّ** kâtiptir; ve ona **سَجَّل** etti. Ve aziz tenzilde: “**كطَيِّ السِّجِلّ للكتب**”; ve “**السِّجْل**” diye de okundu; tefsirde geldi ki: **السِّجِلّ** içinde yazı bulunan sahifedir. Ebû Zeyd’den nakledildi: bazılarından onu **الجيم**’i sükûnlu okuyarak rivayet etti; dedi ki: bazı bedevîler **السَّجْل**’i **السين**’i fetha ile okudu. Ve denildi ki: **السِّجِلُّ** bir melektir; ve denildi ki: Habeş dilinde **السِّجِلُّ** adamdır. Ebû’l-Cevzâ’dan: **السِّجِلُّ** Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) bir kâtibi idi; sözün tamamı kitap içindir. Ve kıyamet günü hesap hadîsinde: **السِّجِلاَّت** bir kefeye konur; o, **سِجِلٍّ**’ün cem‘idir; kesre ve şeddeli (olarak); o, büyük kitaptır.

Ve **السَّجِيل**: nasip; İbnü’l-A‘râbî dedi ki: o, su ile dolu kova olan **السَّجْل**’den **فَعِيلٌ**’dir; dedi ki: bana hoş gelmiyor. Ve **السِّجِلُّ**: senet; hâkim **سَجَّلَ** etti **تَسجيلاً**. Ve **السَّجِيلُ**: katı, şiddetli.

Ve **السِّجِّيل**: çamur gibi taşlar. Ve aziz tenzilde: “**ترْمِيهم بحِجارة من سِجِّيل**”; ve denildi ki: çamurdan bir taştır; Arapçalaştırılmış, yabancı (kelime)dir; ve o **سَنْكِ رَكِل**’dir
(* “ve o **سَنْكِ رَكِل**” sözü hakkında el-Kastallânî dedi ki: **سنك**; **السين**’i fetha ile, sâkin **النون**’dan sonra kesreli **كاف**. **وكل**; kesreli **الكاف** ve ardından **لام**) yani taşlar ve çamur. Ebû İshâk dedi ki: insanların **السِّجِّيل** hakkında sözleri vardır; tefsirde onun **جِلٍّ** ve çamurdan olduğu; ve denildi ki **جِلٍّ** ve taşlardan; dil ehli dedi ki: bu Farsçadır, Arap bunu bilmez. el-Ezherî dedi ki: bizde olan, Allah daha iyi bilir, eğer tefsir sahih ise o Farsçadır, Arapçalaştırılmıştır; çünkü Allah Teâlâ bu taşları Lût kavmi kıssasında zikredip dedi ki: “onların üzerine çamurdan taşlar göndereceğiz”; böylece Araplara **سِجِّيل** ile neyi kastettiğini açıklamıştır. Farsların sözlerinden sayısız olan şeyler vardır ki Araplar onları Arapçalaştırmıştır; **جاموس** ve **دِيباج** gibi; bunun da Arapçalaştırılmış olmasını inkâr etmem. Ebû Ubeyde dedi ki: “**من سِجِّيل**”in te’vîli: çok, şiddetli (dir); ve dedi ki: bunun benzeri İbn Mukbil’in sözü:
Ve bir yaya topluluğu ki beyazları yanlardan vururlar,
kahramanların birbirine vasiyet ettiği bir vuruşla, **سِجِّينا**.
Dedi ki: **سِجِّينٌ** ve **سِجِّيلٌ** bir mânadadır. Ve bazısı dedi ki: **سِجِّيل** “**أَسْجَلْته**”den (dir), yani onu gönderdim; sanki onlar üzerine gönderilmiş (taşlar)dır. Ebû İshâk dedi ki: bazısı dedi ki: **سِجِّيل** “**أَسْجَلْت**”ten (dir), verdiğin zaman; onu **السِّجْل**’den yaptı; ve **اللَّهَبي** beytini inşâd etti: **مَنْ يُساجِلْني يُساجِلْ ماجدا**. Ve denildi ki: “**مِنْ سِجِّيلٍ**”: “**مِن سِجِلٍّ**” sözün gibi, yani onlara yazılmış olan (şey)den; dedi ki: bu söz, tefsir edilince, onların en açık olanıdır; çünkü Allah’ın kitabından ona delil vardır; Allah Teâlâ dedi ki: “**كَلاَّ إِن كتاب الفُجَّار لَفِي سِجِّينٍ وما أَدراك ما سِجِّينٌ كتابٌ مَرْقومٌ**”; ve **سِجِّيل** **سِجِّين** mânasındadır; mânası: Allah Teâlâ’nın kendileriyle onlara azap edeceğini yazdığı şeyden (olan) taşlardır; dedi ki: bende onun hakkında geçenlerin en güzeli budur. el-Cevherî: Aziz ve celîl olanın “**حجارة من سِجِّيل**” kavli; dediler ki: cehennem ateşiyle pişirilmiş çamurdan taşlar; içinde kavmin isimleri yazılıdır; Aziz ve celîl olanın “**لنُرْسِل عليهم حجارة من طين**” kavli sebebiyle. Ve **سَجَّله بالشيء**: onu yukarıdan onunla attı.

Ve **السَّاجُول** ve **السَّوْجَلُ** ve **السَّوْجَلة**: şişe kılıfı; Kurâ‘dan. Ve **السَّجَنْجَلُ**: ayna. Ve **السَّجَنْجل** ayrıca: gümüş parçaları ve külçeleri; ve denilir ki o altındır; ve denilir ki safrandır; ve denilir ki o Rûmîdir, Arapçalaştırılmıştır. el-Ezherî onu beş harflilerde zikretti; dedi ki: bazısı **زَجَنْجَلٌ** dedi; ve denildi ki o Rûmîcedir, Arapların sözlerine girmiştir; İmru’ul-Kays dedi ki:
İnce yapılı, beyaz, gevşek olmayan,
göğüs kemikleri **كالسِّجَنْجَل** gibi cilalıdır.
