# سجل — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AC%D9%84/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%AC%D9%84/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سجل](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AC%D9%84.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: سجل

السجل: الدلو الضخمة العظيمة مملوءة ماء، مذكر، وقيل: هو ملء الدلو، وقيل: إذا كان فيه ماء قل أو كثر، ولا يقال لها فارغة: سجل، ولكن: دلو، وفي التهذيب: ولا يقال له وهو فارغ سجل ولا ذنوب، وقال ابن بري: السجل اسمها ملأى ماء، والذنوب إنما يكون فيها مثل نصفها ماء، وفي حديث بول الأعرابي في المسجد: ثم أمر بسجل من ماء فأفرغ على بوله، وقال الشاعر:
  السجل والنطفة والذنوب
  حتى يرى مركوها يثوب والسجل: الرجل الجواد، عن أبي العميثل الأعرابي. والسجل: الضرع العظيم، ج: سجال، بالكسر، وسجول، بالضم، قال لبيد:
  يجيلون السجال على السجال وأنشد أعرابي:

  أرجي نائلا من سيل رب                      له نعمى وذمته سجـال الذمة: البئر القليلة الماء، والسجال: الدلاء الملأى، والمعنى قليله كثير، ورواه الأصمعي: وذمته، بالكسر، أي عهده محكم، من قولك: سجل القاضي لفلان بماله، أي استوثق له به. ولهم من المجد سجل سجيل: أي ضخم، مبالغة. وأسجله: أعطاه سجلا أو سجلين، وقيل: إذا كثر له العطاء. وقالوا: الحرب بينهم سجال، ككتاب: أي سجل منها على هؤلاء، وآخر على هؤلاء، وأصله أن المستقيين بسجلين من البئر، يكون لكل واحد منهما سجل، أي دلو ملآن ماء، وقد جاء ذكره في حديث أبي سفيان: لما سأله هرقل، فقال: ذلك معناه: أنا ندال عليه مرة، ويدال علينا أخرى. ودلو سجيل، وسجيلة: أي ضخمة، قال: بئس مقام الشيخ لابني له
  خذها وأعط عمك السجيله
  إن لم يكن عمك ذا حليله أي بئس مقام الشيخ الذي لا بنين له، هذا المقام الذي يقال له هذا الكلام. وخصية سجيلة: بينة السجالة، مسترخية الصفن، واسعتهن. وضرع سجيل: طويل، وأسجل: متدل واسع، وقال ابن شميل: ضرع أسجل، هو الواسع الرخو المضطرب، الذي يضرب رجليها من خلفها، ولا يكون إلا من ضروع الشاء، وناقة سجلاء: عظيمة الضرع. ومن المجاز: ساجله مساجلة، إذا باراه وفاخره، بأن صنع مثل صنعه، في جري أو سقي، وأصله في الاستقاء، وهما يتساجلان، أي يتباريان، قال الفضل بن عباس اللهبي:
  من يساجلني يساجل ماجدا                      يملأ الدلو إلى عقد الكرب قال ابن بري: أصل المساجلة، أن يستقي ساقيان، فيخرج كل واحد منهما في سجله مثل ما يخرج الآخر، فأيهما نكل فقد غلب، فضربته العرب مثلا للمفاخرة، فإذا قيل: فلان يساجل فلانا، فمعناه أنه يخرج من الشرف مثل ما يخرجه الآخر، فأيهما نكل فد غلب، وتساجلوا: تفاخروا، قال ابن أبي الحديد في شرح نهج البلاغة: وقد نزل القرآن على مخرج كلامهم في المساجلة، فقال:  فإن للذين ظلموا ذنوبا  الآية، والذنوب: الدلو.
 وأسجل الرجل: كثر خيره، وبره، وعطاؤه للناس، وأسجل الناس: تركتهم وأسجل لهم الأمر: أطلقه لهم، ومنه قول محمد بن الحنفية، في تفسير قوله عز وجل:  هل جزاء الإحسان إلا الإحسان  قال: هي مسجلة للبر والفاجر. يعني مرسلة مطلقة في الإحسان إلى كل أحد، لم يشترط فيها بر دون فاجر، وفي الحديث: ولا تسجل أنعامكم، أي لا تطلقوها في زروع الناس. وأسجل الحوض: ملأه، قال:
  وغادر الأخذ والاوجاذ مترعة                      تطفو وأسجل أنهاء وغدرانا ويقال: فعلناه والدهر مسجل، كمكرم، والذي في اللسان: والدهر سجل: أي لا يخاف أحد أحدا. والمسجل، كمكرم: المبذول المباح لكل أحد، وأنشد الضبي:
  أنخت قلوصي بالمرير ورحلهالما نابه من طارق الليل مسجل

  أراد بالرحل المنزل. وسجل الرجل، تسجيلا: أي أنعظ. وسجل به، إذا رمى به من فوق، كسجل سجلا. وكتب السجل، بكسرتين وتشديد اللام، وهو الصك: اسم لكتاب العهد، ونحوه، قال الله تعالى:  كطي السجل للكتاب  ، ج: سجلات، وهو أحد الأسماء المذكرة المجموعة بالتاء، ولها نظائر، ومنه الحديث: فتوضع السجلات في كفة، وهو أيضا: الكاتب، وقد سجل له، وبه فسرت الآية وقيل: هو الرجل بالحبشية، وروي عن أبي الجوزاء أنه قال: السجل اسم كاتب للنبي صلى الله عليه وسلم ، وتمام الكلام للكتاب، قال الصاغاني: وذكره بعضهم في الصحابة، ولا يصح. قلت: هكذا أورده الذهبي في التجريد، وابن فهد في معجمه، وقالا: فيه نزلت الآية المذكورة، وقيل: اسم ملك. والسجل، بالكسر: هو السجل، لغة للكتاب، روي ذلك عن عيسى بن عمر الكوفي، وبه قرأ، ولو قال: وبالكسر: الصحيفة، كان أخصر. والسجل، بالضم: جمع للناقة السجلاء، للعظيمة الضرع. والسجيل، كأمير: النصيب، قال ابن الأعرابي: هو فعيل من السجل، الذي هو الدلو الملأى، قال: ولا يعجبني. والسجيل: الصلب الشديد. والسجيل، كسكيت: حجارة كالمدر، قال الله تعالى:  ترميهم بحجارة من سجيل  ، وهو معرب دخيل، أصله بالفارسية سنك وكل، أي الحجر والطين، والواو عاطفة، فلما عرب سقطت، أو كانت حجارة من طين، طبخت بنار جهنم، وكتب فيها أسماء القوم، لقوله عز وجل:  لنرسل عليهم حجارة من طين، مسومة عند ربك  ، وهذا قول الجوهري، وقال أبو إسحاق: للناس في السجيل أقوال، وفي التفسير أنها من جل وطين، وقيل: من جل وحجارة، وقال أهل اللغة: هذا فارسي، والعرب لا تعرف هذا، قال الأزهري: والذي عندنا والله أعلم، أنه إذا كان التفسير صحيحا، فهو فارسي أعرب، لأن الله تعالى قد ذكر هذه الحجارة في قصة قوم لوط عليه السلام، وقال:  لنرسل عليهم حجارة من طين  ، فقد بين للعرب ما عنى بسجيل، ومن كلام الفرس ما لا يحصى مما قد أعربته العرب، نحو جاموس وديباج، ولا أنكر أن يكون هذا مما قد أعربته العرب، وقال أبو عبيدة: من سجيل  ، تأويله: كثيرة شديدة، وقال: إن مثل ذلك قول ابن مقبل:
  ورجلة يضربون البيض عن عرضضربا تواصت به الأبطال سجينا

  قال: وسجين وسجيل، بمعنى واحد، وقال بعضهم: سجيل، من أسجلته، أي أرسلته، فكأنها مرسلة عليهم. قال أبو إسحاق: وقال بعضهم: من أسجلت، إذا أعطيت، وجعله من السجل، أو قوله تعالى:  من سجيل  أي من سجل، أي مما كتب لهم أنهم يعذبون بها، قال الأزهري: وهذا القول إذا فسر فهو أبينها، لأن من كتاب الله دليلا عليه، قال الله تعالى:  كلا إن كتاب الفجار لفي سجين، وما أدراك ما سجين، كتاب مرقوم، ويل يومئذ للمكذبين  ، والسجيل بمعنى السجين، والمعنى أنها حجارة مما كتب الله أنه يعذبهم بها، قال الأزهري: وهذا أحسن ما مر فيها، أي في الآية، عندي، وهكذا نقله الصاغاني عنه أيضا، وسلمه، وقلده المصنف، وزاد: وأثبتها، فتأمل ذلك. والساجول، والسوجل، والسوجلة: غلاف القارورة، عن كراع، والجمع سواجيل، ونقله الصاغاني عن ابن عباد، وغلطه، وقال: الصواب: الساحول، بالحاء المهملة. والسجنجل: المرآة، رومي معرب، قال امرؤ القيس:
  مهفهفة بيضاء غير مفاضة                      ترائبها مصقولة كالسجنجل وذكره الأزهري في الخماسي، قال: وقال بعضهم: زجنجل، وقد تقدم. وأيضا: الذهب، ويقال: سبائك الفضة، وقطعها، على التشبيه بالمرآة. ويقال: الزعفران، ومن قال ذلك روى قول امرئ القيس: بالسجنجل، وفسره به. وسجل الماء، سجلا، فانسجل: صبه صبا متصلا، فانصب، قال ذو الرمة:
  وأردفت الذراع لها بـعـين                      سجوم الماء فانسجل انسجالا وعين سجول: غزيرة، هكذا في النسخ، والصواب: عنز سجول، كما هو نص العباب. والسجلاء: المرأة العظيمة المأكمة، والجمع السجل، بالضم. وسجال سجال، بالكسر: دعاء للنعجة للحلب، وبه تسمى قاله ابن عباد. ومما يستدرك عليه: سجل القاضي لفلان بماله: استوثق له به، وقيل: سجله به: حكم به حكما قطعيا، هكذا فسره الشريف، وقيل: قرره وأثبته، كما في العناية، وسجل عليه بكذا: شهره، ووسمه، قاله الزمخشري في شرح المقامات له. وسجل القراءة، سجلا: قرأها قراءة متصلة، وأسجلت الكلام: أرسلته. وله بر فائض السجال. وأسجلت البهيمة مع أمها، وأرحلت: إذا أرسلت. قال أبو زيد: وقرأ بعضهم:  كطي السجل  ، بالفتح، وقال: هو ملك. قلت: وهي قراءة ابن عباس، وفسره بأنه رجل. والسوجل: الأول المتقدم، يقال: خل سوجل القوم، نقله الصاغاني، وقرأ أبو زرعة على أبي هريرة:  السجل  بالضم وتشديد اللام، وهي لغة أخرى للصحيفة. وسجلين: قرية بعسقلان، منها عبد الجبار بن أبي عامر السجليني، عنه أبو القاسم الطبراني. ومما يستدرك عليه:

### Türkçe

**السجل**: su ile dolu, büyük, iri kova; müzekkerdir. Ve denildi ki: o, **الدلو**’nun dolusudur. Ve denildi ki: içinde su az da olsa çok da olsa (böyledir); boş iken ona: **سجل** denilmez; fakat: **دلو** (denir). Ve **التهذيب**’de: boş iken ona **سجل** de **ذنوب** da denilmez, denilmiştir. İbn Berrî dedi ki: **السجل** onun (kovanın) su ile dolu iken adıdır; **الذنوب** ise ancak içinde onun (kovanın) yarısı gibi su bulunduğunda olur. Mescitte bedevînin bevli hadîsinde: sonra su dolu bir **سجل** ile emretti de onun bevlinin üzerine boşalttı. Şair dedi ki:
  **السجل** ve **النطفة** ve **الذنوب**
  ta ki onun (devenin) diz bağı görülsün de geri dönsün.

Ve **السجل**: cömert adamdır; Ebû’l-Umeysil el-A‘râbî’den. Ve **السجل**: büyük memedir; çoğulu: kesre ile **سجال** ve damme ile **سجول**. Lebîd dedi ki:
  **السجال**’ı **السجال** üzerine döndürürler.

Bir a‘râbî şu beyti okudu:

  Rabb’in selinden bir bağış umarım                      onun nimeti vardır ve zimmeti **سجـال**.

**الذمة**: suyu az kuyu (demektir). Ve **السجال**: dolu kovalar (demektir). Mânâ: azı çoktur. Asma‘î onu şöyle rivayet etti: **وذمته**; kesre ile; yani onun ahdi sağlamdır; senin “kadı falana malı hakkında **سجل** etti” sözünden; yani onu onunla sağlamlaştırdı.

Onlarda şereften **سجل سجيل** vardır: yani iri; mübalağa. Ve **أسجله**: ona bir **سجل** yahut iki **سجل** verdi. Ve denildi ki: ona verilen bağış çok olunca (böyledir). Ve dediler ki: savaş aralarında **سجال**’dır; **كتاب** vezninde: yani onlardan bir **سجل** bunların üzerine, bir diğeri bunların üzerine (olur). Aslı şudur: kuyudan iki **سجل** ile su çeken iki su çekici için, her birine bir **سجل** olur; yani su ile dolu bir kova. Bunun zikri Ebû Süfyân hadîsinde gelmiştir: Herakliyus ona sorunca, dedi ki: bunun mânâsı şudur: biz ona bir kere galip geliriz, bize de bir kere galip gelinir.

Ve **دلو سجيل** ve **سجيلة**: yani iri. Şöyle dedi: yaşlı adamın, iki oğlu olmayan kimsenin makamı ne kötüdür:
  onu al ve amcana **السجيله**’yi ver
  eğer amcanın bir eşi yoksa.

Yani iki oğlu olmayan yaşlı adamın makamı kötüdür; kendisine bu sözün söylendiği bu makam.

Ve **خصية سجيلة**: **السجالة**’sı açık (belli) olan; torbası sarkık; onların en genişi. Ve **ضرع سجيل**: uzun. Ve **أسجل**: sarkık, geniş. İbn Şümeyl dedi ki: **ضرع أسجل**: geniş, gevşek, çalkantılı olandır; arkasından iki bacağına vurur; ancak koyun memelerinden olur. Ve **ناقة سجلاء**: memesi büyük (dişi deve).

Mecazdan: onu **ساجله مساجلة** ile (yaptı); eğer ona denk oldu ve onunla övündü; onun yaptığı gibi yaptı; koşuda yahut sulamada. Aslı su çekmededir; ve ikisi **يتساجلان**: yani yarışırlar. Fazl b. Abbâs el-Lehebî dedi ki:
  kim benimle **يساجلني** ederse, şerefli biriyle yarışır                      kovayı **الكرب** düğümüne kadar doldurur.

İbn Berrî dedi ki: **المساجلة**’nin aslı şudur: iki su çekici su çeker; her biri kendi **سجل**’inde, diğerinin çıkardığı kadar çıkarır; hangisi geri durursa yenilmiş olur. Araplar bunu övünmeye misal yaptılar. “Falan falanla **يساجل** eder” denilince, mânâsı: o, şereften diğerinin çıkardığı kadar çıkarır; hangisi geri durursa yenilmiş olur. Ve **تساجلوا**: övündüler. İbn Ebî’l-Hadîd, **شرح نهج البلاغة**’de dedi ki: Kur’ân onların **المساجلة**’deki sözlerinin çıkışına göre inmiştir; şöyle dedi: **فإن للذين ظلموا ذنوبا** âyet. Ve **الذنوب**: kova (demektir).

Ve **أسجل الرجل**: onun hayrı, iyiliği ve insanlara bağışı çoğaldı. Ve **أسجل الناس**: onları terk ettim. Ve **أسجل لهم الأمر**: onu onlara salıverdi. Ondandır: Muhammed b. el-Hanefiyye’nin, Aziz ve Celîl olanın “**هل جزاء الإحسان إلا الإحسان**” sözünün tefsirinde sözü: “O, iyilik yapan ve günahkâr için **مسجلة**’dir.” Yani her birine ihsanda gönderilmiş, salıverilmiş; onda iyilik yapanı günahkârdan ayrı bir şart koşulmamıştır. Hadîste: “**ولا تسجل أنعامكم**”: yani hayvanlarınızı insanların ekinlerinde salıvermeyin. Ve **أسجل الحوض**: onu doldurdu. Şöyle dedi:
  almayı ve **الاوجاذ**’ı dolu bıraktı                      yüzer; ve **أسجل** etti: **أنهاء**’lar ve **غدرانا**’lar.

Ve denilir: onu yaptık, hâlbuki zaman **مسجل** idi; **مكرم** gibi. Ve **اللسان**’da olan: zaman **سجل**: yani kimse kimseden korkmaz. Ve **المسجل**, **مكرم** gibi: her bir kimse için bağışlanmış, mubah kılınmış. Dabbî şu beyti okudu:
  dişi devemı **المرير**’de çöktürdüm ve yükünü                      gece yolcusundan ona gelen şey **مسجل** idi.

**الرحل** ile menzili kastetti.

Ve **سجل الرجل، تسجيلا**: yani öğüt verdi. Ve **سجل به**: eğer onu yukarıdan aşağı attıysa; “**سجل** bir **سجل**” gibi.

Ve **كتب السجل**; iki kesre ile ve **اللام**’ı şeddeli; o, senettir: ahid yazısı ve benzeri için kitabın adıdır. Allah Teâlâ dedi ki: **كطي السجل للكتاب**. Çoğulu: **سجلات**. O, **التاء** ile cem‘ edilen müzekker isimlerden biridir; onun benzerleri vardır. Ondandır hadîs: “**فتوضع السجلات في كفة**”. Ve o ayrıca: kâtiptir. Ve ona **سجل** etti; ve bununla âyet tefsir edildi. Ve denildi ki: Habeşçe’de adamdır. Ebû’l-Cevzâ’dan rivayet edildi ki dedi: **السجل** Peygamber’e صلى الله عليه وسلم ait bir kâtibin adıdır; sözün tamamı “**للكتاب**” içindir. Sâgânî dedi ki: Bazıları onu sahâbede zikretti; sahih değildir. Dedim ki: Zehebî onu **التجريد**’de böylece nakletti; İbn Fehd de mu‘ceminde; ve ikisi dedi ki: zikredilen âyet onun hakkında indi. Ve denildi ki: bir meleğin adıdır.

Ve **السجل**; kesre ile: o, **السجل**’dir; kitap için bir lugattır. Bu, Îsâ b. Ömer el-Kûfî’den rivayet edilmiştir; ve onunla okumuştur. Ve eğer “kesre ile: sahife” deseydi daha kısa olurdu.

Ve **السجل**; damme ile: memesi büyük dişi deve olan **الناقة السجلاء** için bir cem‘dir.

Ve **السجيل**; **أمير** gibi: nasiptir. İbnü’l-A‘râbî dedi ki: o, su ile dolu kova olan **السجل**’den **فعيل** veznindedir. Dedi ki: bana hoş gelmez.

Ve **السجيل**: katı, şiddetli (demektir).

Ve **السجيل**; **سكيت** gibi: çamur toprağı gibi taşlardır. Allah Teâlâ dedi ki: **ترميهم بحجارة من سجيل**. O, Arapçalaştırılmış, yabancı (bir kelime)dir; aslı Farsça **سنك وكل**’dür; yani taş ve çamur; **الواو** atıftır; Arapçalaştırılınca düştü. Yahut cehennem ateşiyle pişirilmiş çamurdan taşlardı; ve kavmin adları onda yazılmıştı; Aziz ve Celîl olanın sözü sebebiyle: **لنرسل عليهم حجارة من طين، مسومة عند ربك**. Bu, Cevherî’nin sözüdür. Ebû İshâk dedi ki: insanlar için **السجيل** hakkında sözler vardır; tefsirde onun **جل** ve çamurdan olduğu (söylenmiştir). Ve denildi ki: **جل** ve taşlardan. Dil ehli dedi ki: bu Farsçadır; Araplar bunu bilmez. Ezherî dedi ki: Bizde olan—Allah daha iyi bilir—şudur: eğer tefsir sahih ise, o Arapçalaştırılmış Farsçadır; çünkü Allah Teâlâ bu taşları Lût kavmi kıssasında zikretti ve dedi ki: **لنرسل عليهم حجارة من طين**; böylece Araplara **سجيل** ile neyi kastettiğini açıklamış oldu. Farsların sözlerinden Arapların Arapçalaştırdığı sayısız şey vardır; **جاموس** ve **ديباج** gibi. Bunun da Arapların Arapçalaştırdığı şeylerden olmasını inkâr etmem. Ebû Ubeyde dedi ki: “**من سجيل**”in te’vili: çok, şiddetli (demektir). Ve dedi ki: bunun benzeri İbn Mukbil’in sözü:
  ve yiğitler, miğferleri yandan vururlar                      kahramanların birbirine vasiyet ettiği bir vuruşla, **سجينا**.

Dedi: **سجين** ve **سجيل**, tek bir mânâdadır; bazıları da dedi ki: **سجيل**, **أسجلته**’den (yani onu gönderdim)dir; sanki onlar üzerine gönderilmiş gibidir. Ebû İshâk dedi: Bazıları da dedi ki: **أسجلت**’ten (verdiğin zaman)dir; onu **السجل**’den kıldı; yahut Yüce Allah’ın sözü: **من سجيل** yani **من سجل**’dendir; yani kendileri için onunla azap olunacak diye yazılmış olan şeydendir. Ezherî dedi: Bu söz, tefsir edildiği zaman, onların en açık olanıdır; çünkü Allah’ın kitabından onun üzerine bir delil vardır. Allah Teâlâ dedi ki: **كلا إن كتاب الفجار لفي سجين، وما أدراك ما سجين، كتاب مرقوم، ويل يومئذ للمكذبين**; ve **السجيل**, **السجين** mânâsınadır; mânâ: onunla kendilerine azap edeceğini Allah’ın yazdığı şeyden olan taşlardır. Ezherî dedi: Bu, benim yanımda, onda (yani âyette) geçenlerin en güzeli budur; Sâgânî de onu ondan böylece nakletti, onu kabul etti; musannif de onu taklit etti ve şunu ekledi: “ve onu ispatladı”; öyleyse buna dikkat et.

**الساجول** ve **السوجل** ve **السوجلة**: şişenin kılıfı; Kurâ‘dan; çoğulu **سواجيل**’dir. Sâgânî onu İbn Abbâd’dan nakletti ve onu hatalı saydı; dedi ki: doğrusu **الساحول**’dur, ihmal edilmiş **الحاء** ile.

**السجنجل**: ayna; Rûmî (Rumca) olup Arapçalaştırılmıştır. İmru’ul-Kays dedi ki:
  İnce yapılı beyaz, gevşek olmayan;
  Göğüs kemikleri **السجنجل** gibi cilalıdır.
Ezherî onu beş harflilerde zikretti; dedi: bazıları da dedi ki: **زجنجل**; ve daha önce geçti.

Ayrıca: altın; ve denilir: gümüş külçeleri ve parçaları; aynaya benzetme üzere. Ve denilir: safran; bunu söyleyen kimse, İmru’ul-Kays’ın sözünü **بالسجنجل** diye rivayet etti ve onu bununla tefsir etti.

**سجل** suyu, **سجلا**; sonra **فانسجل**: onu kesintisiz bir döküşle döktü; böylece aktı. Zû’r-Rumme dedi ki:
  Ona kolu bir göz ile ekledim;
  Suyun döküşleri; böylece bir akışla aktı.

**عين سجول**: bol (su veren); nüshalarda böyle; doğrusu: **عنز سجول**’dür; **العباب**’ın nassı üzere.

**السجلاء**: iri, kalçalı kadın; çoğulu **السجل**’dir, zamme ile.

**سجال سجال** (kesre ile): sağmak için koyuna yapılan çağrı; onunla adlandırılır; İbn Abbâd söyledi.

Ve onun üzerine istidrâk edilenlerdendir: **سجل** kadı, falana malı hakkında: onunla onun lehine sağlamlaştırdı; ve denildi: **سجله** onunla: kesin bir hükümle hükmetti; şerîf böyle tefsir etti. Ve denildi: onu kararlaştırdı ve sabitledi; **العناية**’de olduğu gibi. Ve **سجل عليه** şöyle-şöyle ile: onu teşhir etti ve damgaladı; Zemahşerî bunu **شرح المقامات**’ında söyledi.

**سجل** kıraati, **سجلا**: onu bitişik bir okuyuşla okudu. Ve **أسجلت** sözü: onu gönderdim.

Onun için **بر** vardır, **فائض السجال**.

Ve **أسجلت** hayvanı annesiyle birlikte, ve **أرحلت**: gönderdiğin zaman. Ebû Zeyd dedi: Bazıları da okudu: **كطي السجل**; fetha ile; ve dedi: o bir melektir. Dedim: O, İbn Abbâs’ın kıraatidir; ve onu, onun bir adam olduğu şeklinde tefsir etti.

**السوجل**: ilk, önde olan; denilir: **خل سوجل القوم**; Sâgânî nakletti. Ebû Zur‘a, Ebû Hureyre’ye **السجل**’i zamme ile ve **اللام**’ı şeddeli olarak okudu; o, sahife için başka bir lehçedir.

**سجلين**: Askalân’da bir köy; ondan: Abdülcebbâr b. Ebî Âmir es-**السجليني**; ondan Ebû’l-Kâsım et-Taberânî (rivayet etti).

Ve onun üzerine istidrâk edilenlerdendir:
