# سحا — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AD%D8%A7/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%AD%D8%A7/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سحا](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AD%D8%A7.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: سحا

السَحا: الخفّاش، الواحدة سَحاةٌ مفتوحان مقصوران. وسَحاةُ كلِّ شيء أيضاً: قِشره؛ والجمع سَحاً. والسَحاة أيضاً: الساحة. يقال: لا أَرَيَنَّكَ بسَحْسَحتي وسَحاتي. وسِحاءُ الكتاب مكسورٌ ممدودٌ، الواحدة سِحاءَ'ٌ، والجمع أَسْحِيَةٌ. وسَحَوْتُ القرطاس وسَحَيْتُهُ أيضاً أَسْحاهُ، إذا قشرته. وكذلك سَحَوْتُ الطينَ عن وجه الأرض وسَحَيْتُهُ، إذا جرفتَه. وأنا أَسْحا وأَسْحُو وأَسْحِي، ثلاث لغات. وسَحَوْتُ الكتاب وسَحَيْتُهُ، إذا شددته بالسِحاءِ. وأَسْحى الرجل: كثرت عنده الأَسْحِيَةُ. ورجلٌ أُسْحُوانٌ بالضم: كثير الأكل. والساحِيَةُ: المَطْرة الشديدة الوقْع التي تقشر وجهَ الأرض. والسِحاءُ أيضاً: نبتٌ تأكلُ منه النحل فيطيب عسلُها عليه. والمِسْحاةُ كالمجرفة إلاّ أنّها من حديد. وأمَّا قول أبي زُبيد:
كأنَّ أَوْبَ مَساحي القومِ فَوْقَهُـمُطَيْرٌ تَعيفُ على جُونٍ مزاحيفِ
شبَّهَ رجعَ أيدي القوم بالمساحي المعوجّة التي يقال لها بالفارسية كَنَنْدْ في حَفْر قبر عثمان رضي الله عنه، بطير تَعيف على جُونٍ مزاحيفَ. ويقال ضَبٌّ ساحٍ: يرعى السِحاءَ. ويقال أيضاً: ما في السماء سَحاةٌ من سحابٍ.

### Türkçe

**السَحا**: yarasa; bir tanesi **سَحاةٌ**; ikisi de fethalı, maksûr. Ve her şeyin **سَحاةُ**’si de: kabuğu; çoğulu **سَحاً**. Ve **السَحاة** da: avlu/alan. Denir: “Seni benim **سَحْسَحتي**’mde ve **سَحاتي**’mde görmeyeyim.”

Ve **سِحاءُ** kitab (kırık, meddli); bir tanesi **سِحاءَ'ٌ**; çoğulu **أَسْحِيَةٌ**. Ve “**سَحَوْتُ** kâğıdı” ve “**سَحَيْتُهُ**” da: “onu **أَسْحاهُ**”; onu soyduğun zaman. Ve yine “**سَحَوْتُ** çamuru yerin yüzünden” ve “**سَحَيْتُهُ**”; onu kazıyıp süpürdüğün zaman. Ve ben “**أَسْحا**” ve “**أَسْحُو**” ve “**أَسْحِي**” (derim); üç lehçe.

Ve “**سَحَوْتُ** kitabı” ve “**سَحَيْتُهُ**”; onu **السِحاءِ** ile sıkıca bağladığın zaman. Ve “**أَسْحى** adam”: yanında **الأَسْحِيَةُ** çoğaldı. Ve “**أُسْحُوانٌ**” (damme ile) bir adam: çok yiyen.

Ve **الساحِيَةُ**: yerin yüzünü soyan, etkisi şiddetli olan kuvvetli yağmur. Ve **السِحاءُ** da: arıların ondan yediği bir bitki; onun üzerinde balı hoş olur. Ve **المِسْحاةُ** kürek gibidir; ancak o demirdendir.

Ebû Zübeyd’in sözüne gelince:
كأنَّ أَوْبَ مَساحي القومِ فَوْقَهُـمُطَيْرٌ تَعيفُ على جُونٍ مزاحيفِ
Kavmin ellerinin dönüşünü, Farsça **كَنَنْدْ** denilen eğri **المساحي**’lere benzetti; Osman’ın kabri kazılırken (Allah ondan razı olsun), **جُونٍ** üzerinde **مزاحيفَ** olan bir şeye konan, pislik arayan kuşa (benzetti).

Ve denir: **ضَبٌّ ساحٍ**: **السِحاءَ** otlar. Ve yine denir: Gökte buluttan bir **سَحاةٌ** yoktur.
