# سحن — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AD%D9%86/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%AD%D9%86/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سحن](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AD%D9%86.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: سحن

السَّحْنة والسَّحَنةُ والسَّحْناء والسَّحنَاء: لِينُ البَشَرة والنَّعْمة، وقيل: الهيئةُ واللونُ والحالُ. وفي الحديث ذكر السَّحْنة، وهي بشرة الوجه، وهي مفتوحة السين وقد تكسر، ويقال فيها السَّحْناء، بالمد. قال أَبو منصور: النَّعْمة، بفتح النون، التنعم، والنِّعْمة، بكسر النون، إنعام الله على العبد. وإنه لحسَن السَّحْنة والسَّحناء. يقال: هؤلاء قوم حسَنٌ سَحْنَتُهم، وكان الفراء يقول السَّحَناء والثَّأَداء، بالتحريك؛ قال أَبو عبيد: ولم أَسمع أَحداً يقولهما بالتحريك غيره؛ وقال ابن كَيْسان: إنما حُرِّكتا لمكان حروف الحلق. قال: وسَحْنة الرجل حُسْن شعره وديباجته لوْنِه
(* قوله «وديباجته لونه إلخ» عبارة التهذيب: حسن شعره
وديباجته، قال وديباجته لونه وليطه). ولِيْطِه. وإنه لحَسَن سَحْناء الوَجْه. ويقال: سَحَناء، مثقل، وسَحْناء أَجود. وجاء الفرس مُسْحِناً أَي حَسَنَ الحال، والأُنثى بالهاء. تقول: جاءَت فرسُ فلان مُسْحِنةً إذا كانت حسنة الحال حسنة المَنْظر. وتَسَحَّنَ المالَ وساحَنه: نظر إلى سَحْنائه. وتسحَّنْتُ المالَ فرأَيت سَحْناءَه حسَنة. والمُساحَنة: المُلاقاة. وساحَنه الشيءَ مُساحَنةً: خالطه فيه وفاوَضَه. وساحَنْتُك خالطتك وفاوضْتُك. والمُساحنة: حسن المعاشرة والمخالطة. والسَّحْنُ: أَن تَدْلُك خَشبة بمسْحَنٍ حتى تَلين من غير أَن تأْخذ من الخشبة شيئاً، وقد سَحَنها، واسم الآلة المِسْحَن. والمَساحِنُ: حجارة تُدَقُّ بها حجارة الفضة، واحدتها مِسْحَنة؛ قال المُعطَّل الهذلي:
وفَهْمُ بنُ عَمْروٍ يَعْلِكون ضَريسَهم،
كما صَرَفتْ فوْقَ الجُذاذِ المَساحِنُ
والجُذاذ: ما جُذَّ من الحجارة أَي كُسِر فصار رُفاتاً. وسَحَنَ الشيءَ سَحْناً: دقه. والمِسْحَنة: الصَّلاءَة. والمِسْحنة: التي تكسر بها الحجارة. قال ابن سيده: والمَساحِنُ حجارة رِقاق يُمْهَى بها الحديدُ نحو المِسَنِّ. وسَحَنتُ الحجر: كسرته.

### Türkçe

**السَّحْنة** ve **السَّحَنةُ** ve **السَّحْناء** ve **السَّحنَاء**: derinin yumuşaklığı ve **النَّعْمة**; ve denildi ki: heyet, renk ve hâl. Ve hadiste **السَّحْنة** zikredildi; o, yüzün derisidir; o, **السين**’i fethalıdır ve bazen kesralı olur; ve onda **السَّحْناء** da denir, med ile. Ebû Mansûr dedi: **النَّعْمة** ( **النون**’un fethasıyla) refah içinde olma; ve **النِّعْمة** ( **النون**’un kesrasıyla) Allah’ın kula ihsanıdır. Ve şüphesiz o, **السَّحْنة** ve **السَّحناء** bakımından güzeldir. Denir: bunlar, **سَحْنَتُهم**’i güzel bir kavimdir; ve Ferrâ **السَّحَناء** ve **الثَّأَداء** derdi, harekeleme ile; Ebû Ubeyd dedi: onu harekeleme ile söyleyen ondan başkasını işitmedim; ve İbn Keysân dedi: ancak boğaz harfleri sebebiyle harekelendirildiler. Dedi: ve erkeğin **سَحْنة**’si, saçının güzelliği ve renginin ipekliliğidir.
(* “**وديباجته لونه إلخ**” sözü: **التهذيب**’in ibaresi: “saçının güzelliği ve ipekliliği; dedi: ve ipekliliği onun rengidir ve **لِيْطِه**”). Ve **لِيْطِه**. Ve şüphesiz o, yüzün **سَحْناء**’sı bakımından güzeldir. Ve denir: **سَحَناء** (ağırlaştırılmış), ve **سَحْناء** daha iyidir. Ve at **مُسْحِناً** olarak geldi; yani hâli güzel; dişisi **الهاء** ile. Dersin: falanın atı **مُسْحِنةً** olarak geldi; eğer hâli güzel, görünüşü güzel ise. Ve malı **تَسَحَّنَ** etti ve onu **ساحَنه** etti: onun **سَحْنائه**’sine baktı. Ve ben malı **تسحَّنْتُ** ettim de onun **سَحْناءَه**’sini güzel gördüm. Ve **المُساحَنة**: karşılaşmadır. Ve onu bir şeyde **ساحَنه** etti, **مُساحَنةً** olarak: onda onunla karıştı ve onunla müzakere etti. Ve ben seni **ساحَنْتُك**: seninle karıştım ve seninle müzakere ettim. Ve **المُساحنة**: iyi geçinme ve karışıp kaynaşmanın güzelliğidir. Ve **السَّحْنُ**: bir tahtayı bir **مِسْحَنٍ** ile ovmandır; ta ki, tahtadan bir şey almaksızın yumuşasın; ve onu **سَحَنها** etmiştir; ve âletin adı **المِسْحَن**’dır. Ve **المَساحِنُ**: gümüş taşlarını dövmekle taşların dövüldüğü taşlardır; tekili **مِسْحَنة**’dir; **المُعطَّل الهذلي** dedi:
وفَهْمُ بنُ عَمْروٍ يَعْلِكون ضَريسَهم،
كما صَرَفتْ فوْقَ الجُذاذِ المَساحِنُ
Ve **الجُذاذ**: taşlardan koparılmış olan şeydir; yani kırıldı da ufantı oldu. Ve bir şeyi **سَحَنَ** etti, **سَحْناً** olarak: onu dövdü. Ve **المِسْحَنة**: sertliktir. Ve **المِسْحنة**: taşların onunla kırıldığı şeydir. İbn Sîde dedi: ve **المَساحِنُ**, demirin onunla parlatıldığı ince taşlardır; **المِسَنِّ** gibi. Ve ben taşı **سَحَنتُ**: onu kırdım.
