# سخب — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AE%D8%A8/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%AE%D8%A8/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سخب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AE%D8%A8.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: سخب

السِّخَابُ: قِلادَةٌ تُتَّخَذُ من قَرَنْفُلٍ، وسُكٍّ، ومَحْلَبٍ، ليس فيها من اللُّؤْلُؤِ والجوهر شيءٌ، والجمعُ سُحُبٌ. الأَزهري: السِّخَابُ، عند العرب: كُلُّ قِلادَةٍ كانت ذاتَ جَوْهَرٍ، أَو لَمْ تَكُنْ؛ قال الشاعر:
ويومُ السِّخَابِ، مِنْ تَعاجِـيبِ رَبِّنا، *  عَلى أَنـَّه، مِنْ بَلْدَة السُّوءِ، نَجَّانِـي وفي الحديث: أَن النبي، صلى اللّه عليه وسلم، حَضَّ النساءَ على الصَّدَقَةِ، فَجَعَلَت الـمَرْأَةُ تُلْقِـي الخُرْصَ والسِّخَابَ، يعني القِلادَةَ؛ قال ابن الأَثير: هو خَيْطٌ يُنْظَمُ فيه خَرَزٌ، وتُلْبَسُه الصِّبْيانُ والجَواري؛ وقيل: هو ما بُدِئَ بتفسيره. وفي حديث فاطمَة: فَأَلْبَسَتْهُ سِخَاباً، يعني ابْنَها الـحُسَيْنَ. وفي الحديث الآخر: أَنَّ قَوْماً فَقَدوا سِخَابَ فَتَاتهِمْ، فاتَّهَمُوا به امْرَأَةً. وفي الحديث في ذكر المنافقين: خُشُبٌ بالليلِ سُخُبٌ بالنهار؛ يقول: إِذا جنَّ عليهمُ الليلُ سَقَطُوا \<ص:462>
نِـياماً كأَنهم خُشُبٌ، فإِذا أَصْبَحُوا تَسَاخَبُوا على الدُّنيا شُحّاً وحِرْصاً. والسَّخَب والصَّخَب بمعنى الصياح، والصادُ والسينُ يجوزُ في كُلِّ كَلِمَة فيها خاءٌ. وفي حديث ابن الزبير: فكأَنهم صِـبْيانٌ يَمْرُثونَ سُخُبَهُم؛ هو جمعُ سِخَاب: الخَيْطُ الذي نُظِمَ فيه الخَرَزُ. والسَّخَبُ لُغَةٌ في الصَّخَبِ، مضارعة.

### Türkçe

**السِّخَابُ**: Karanfil, **سُكّ** ve **مَحْلَب**’den yapılan bir gerdanlıktır; onda inci ve cevherden hiçbir şey yoktur; çoğulu **سُحُبٌ**’dur. el-Ezherî:

**السِّخَابُ**, Araplar nezdinde: cevherli olan yahut olmayan her gerdanlıktır;

Şair dedi ki:
Ve **يومُ السِّخَابِ**, Rabbimizin acayiplerindendir, * her ne kadar o, kötülük beldesinden, beni kurtarmış ise de

Hadiste: Peygamber, sallallahu aleyhi ve sellem, kadınları sadakaya teşvik etti; bunun üzerine kadın **الخُرْصَ** ve **السِّخَابَ** atıveriyordu; yani gerdanlığı; İbnü’l-Esîr dedi ki: O, içine boncuk dizilen bir iptir; çocuklar ve cariyeler onu takar; ve denildi ki: o, onunla tefsire başlanmış olandır. Fâtıma hadîsinde:

Ona **سِخَاباً** giydirdi; yani oğlu **الـحُسَيْنَ**’e. Diğer hadiste: Bir kavim, kızlarının **سِخَابَ**’ını kaybettiler de onunla bir kadını suçladılar.

Münafıkların zikri hakkında hadiste: Geceleyin **خُشُبٌ** gündüzleyin **سُخُبٌ**; der ki: gece onların üzerine çöktüğünde, sanki odunlarmış gibi uyuyakalırlar; sabahladıklarında ise dünya üzerine cimrilik ve hırsla birbirleriyle gürültüleşirler. **السَّخَب** ve **الصَّخَب** bağırma manasınadır; **الصادُ** ve **السينُ**, içinde **خاءٌ** bulunan her kelimede caiz olur. İbn Zübeyr hadîsinde: Sanki onlar, **سُخُبَهُم**’u yıpratan çocuklardır; o, **سِخَاب**’ın çoğuludur: içine boncuk dizilmiş olan ip. **السَّخَبُ**, **الصَّخَبِ**’de bir lugattır; benzeşme (müdâra‘a).
