# سخب — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AE%D8%A8/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%AE%D8%A8/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سخب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AE%D8%A8.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: سخب

السخب محركة: الصخب، وهو الصياح. السين لغة في الصاد، وهما في كل كلمة فيها خاء جائز وفي الحديث في ذكر المنافقين: خشب بالليل سحب بالنهار أي إذا جن عليهم الليل سقطوا نياما، فإذا أصبحوا تساخبوا على الدنيا شحا وحرصا. السخاب ككتاب: قلادة تتخذ من سك بالضم: طيب مجموع وقرنفل ومحلب بالكسر قد تقدم بلا جوهر، ليس فيها من اللؤلؤ والجوهر شيء، وكذا من الذهب والفضة. وقال الأزهري: السخاب عند العرب: كل قلادة كانت ذات جوهر أو تكن. قال الشاعر:
  ويوم السخاب من أعاجيب ربنا                      على أنه من بلدة السوء أنجاني وفي حديث آخر: فجعلت تلقي القرط والسخاب قال ابن الأثير: هو خيط ينظم فيه خرز، وتلبسه الصبيان والجواري. وفي آخر أن قوما فقدوا سخاب فتاتهم فاتهموا به امرأة. ومن المجاز: وجدتك مارث السخاب أي كالصبي لا علم له. ج سخب ككتب سمي به لصوت خرزه عند الحركة من السخب وهو اختلاط الأصوات، قاله شيخنا.

### Türkçe

**السخب** harekeli: **الصخب**; o da bağırıp çağırmadır. **السين** **الصاد**’da bir lugattır; ve ikisi, içinde **خاء** bulunan her kelimede câizdir. Ve hadiste münafıkların zikrinde: “geceleyin **خشب**; gündüzün **سحب**” yani gece onlara bastırınca uyuyakalıp düşerler; sabahlayınca dünya üzerine cimrilik ve hırsla birbirlerine bağırışıp çağırırlar.

**السخاب** ( **كتاب** vezninde): **سك** (ضم ile)dan yapılan gerdanlık; (bu) toplanmış bir koku, ve karanfil ve **محلب** (kesr ile)dir; daha önce “**بلا جوهر**” (şeklinde) geçti; onda inci ve cevherden hiçbir şey yoktur; altın ve gümüşten de böyledir. Ezherî dedi: Araplar katında **السخاب**: cevherli olsun olmasın her gerdanlıktır. Şair dedi:

  “Ve **السخاب** günü, Rabbimizin acayiplerindendir;
  her ne kadar o, kötülük beldesinden beni kurtarmış olsa da.”

Ve başka bir hadiste: “Derken küpeyi ve **السخاب**’ı atıverdi.” İbnü’l-Esîr dedi: O, içine boncuk dizilen bir iptir; çocuklar ve câriyeler onu takınır. Ve bir diğerinde: Bir kavim, kızlarının **سخاب**’ını kaybettiler de onunla bir kadını itham ettiler.

Mecazdan: “Seni **مارث السخاب** buldum” yani çocuk gibi, ilmi yok.

Çoğulu **سخب** ( **كتب** gibi); hareket hâlinde boncuklarının sesinden dolayı onunla adlandırıldı; **السخب** da seslerin karışmasıdır; bunu şeyhimiz söyledi.
