# سدم — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AF%D9%85/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%AF%D9%85/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سدم](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AF%D9%85.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: سدم

باب السين والدال والميم معهما
د س م، د م س، س د م، س م د، م س د مستعملات
دسم:
الدَّسَمُ كلُّ شيءٍ له وَدَكٌ من اللَّحم والشَّحْم، والنعت دَسِمٌ، والفعلُ دَسِمَ يَدْسَمُ.
والدِّسامُ سِدادُ كلِّ خَرْقٍ أو حُجرٍ، ودسَمْتُه أدسُمُه دَسْماً والدَّيْسم: الثعلب.
سدم:
السَّدَمُ هَمٌّ في نَدَم، وتقول: رأيتُه سادماً، ورأيتُه سَدْمانَ نَدْمانَ. وقَلَّما يُفرَدُ السَّدَم.
وماءٌ سُدُم: وقَعَتْ فيه الأقمشة والجَوْلانُ حتى يكاد يندَفِن، وقد سَدَم يَسدُم، ومِياهٌ أَسْدامٌ.
ويقال: مَنُهَلٌ سَدُومٌ وسُدُم، قال: ومَنْهَلاً وَرَدْتُه سَدوما وقال: سُدْمَ المساقي آجناتٍ صُفرا وسَدُوم: مدينةٌ من مَدائن لوط- عليه السلام-، وكان قاضيها يقال له: سَدوم.
دمس:
دَمَسَ الظَّلامُ وأَدْمَسَ، والدَّمْسُ: نفس الظلام اذا اشتَدَّ، وليلٌ دامِسٌ.
والتَّدميس: إخفاءُ الشيء تحت التراب، ويُخفَّفُ ايضاً. وأنشد:
اذا ذُقُتَ فاها قلتَ عِلْقٌ مُدَمَّسٌ		أريد به قَيْلٌ فغُودِرَ في سَأْبِ
والدُّودَمِسُ: ضَرُبٌ من الحَيّاتِ مُحرَنْفِشُ الغَلاصيم ينفُخُ نَفْخاً فيَجْرَح ما أصابَ، والجميع الدَّوْدَمِسات والدَّواميسُ.
سمد:
السَّمْدُ من السير: الدَّأْب، ويقال: سَمَدَتِ الإبلُ تُسْمُد سُمُوداً أي لم تعرف الإعياءَ، وأنشد: سَوامِدَ اللَّيلِ خِفاف الأزوادْ والسُّمود في الناس: الغفلة والسَّهْوُ عن الشيء، وقوله- عزَّ وجلَّ-: "وأنتم سامِدون"، أي ساهون لاهون، ويقال: دَعْ عنك سُمُودَكَ.
ورُويَ عن عليٍّ- رضي الله عنه- أنه خرج الى المسجد والناس ينتظرونه للصلاةِ قياماً، فقال: مالي أراكم سامِدين.
والسامِد: القائم، وكُلُّ رافعٍ رأسَه فهو سامِدٌ، وسَمِدَ يسمَدُ ويسمُدُ سُمُوداً.
والسَّمادُ: ترابٌ قويُّ يُسَمَّدُ به النَّبات.
وسَمَّدَ شَعْرَه: أخَذَه كلَّه.
مسد:
المَسَدُ: ليفٌ ليِّنٌ يُتَّخَذُ من النَّخل.
والمَسدُ: إدْآبُ السَّيْر في اللَّيْل، وأَنَشَدَ: يُكابِدُ اللَّيُلَ عليها مَسد والمِسادُ: نِحيُ السَّمُن او العسل، قال أبو ذؤيْب:
غَدا في خافةٍ مَعَهُ مِـسـادٌ		فأَضَحى يقتري مَسَداً بِشِيقِ
والخافة: خَريطةٌ يتَقلَّدُها المُشتارُ ليَجعَلَ فيها العَسَل.
والمَسَدُ: المِحُوَرُ اذا كانَ من حديد.
وجاريةٌ مَمُسودة: مَطُويَّةٌ مَمُشُوقةٌ.

### Türkçe

باب **السين** ve**الدال** ve**الميم** onlarla birlikte
**د س م**، **د م س**، **س د م**، **س م د**، **م س د** kullanılagelenlerdir.

**دسم**:
**الدَّسَمُ**: etten ve iç yağdan **وَدَكٌ**’i olan her şeydir; sıfatı **دَسِمٌ**’dir; fiil **دَسِمَ يَدْسَمُ**’dur.
**الدِّسامُ**: her bir yırtığın veya deliğin tıkacıdır; “onu tıkadım” **دسَمْتُه أدسُمُه دَسْماً**; **الدَّيْسم**: tilkidir.

**سدم**:
**السَّدَمُ**: pişmanlık içinde bir kederdir; dersin ki: onu **سادماً** gördüm; onu **سَدْمانَ نَدْمانَ** gördüm. **السَّدَمُ** pek az tekil yapılır.
Ve **ماءٌ سُدُم**: içine kumaşlar ve **الجَوْلانُ** düşmüştür; ta ki neredeyse gömülür; ve **سَدَم يَسدُم**; ve **مِياهٌ أَسْدامٌ**.
Ve denilir: **مَنُهَلٌ سَدُومٌ** ve **سُدُم**. Dedi ki: “Ve bir su başına vardım ki onu **سَدوما** (olarak) vardım.” Ve dedi ki: “**سُدْمَ** su yolları: sarı, kokmuş (sular).” Ve **سَدُوم**: Lût’un -aleyhi’s-selâm- şehirlerinden bir şehirdir; ve onun kadısına **سَدوم** denilirdi.

**دمس**:
**دَمَسَ** karanlık ve **أَدْمَسَ**; ve **الدَّمْسُ**: şiddetlendiği zaman karanlığın kendisidir; ve **ليلٌ دامِسٌ**.
Ve **التَّدميس**: şeyi toprağın altında gizlemektir; ve hafifletilir de. Ve inşad etti:
اذا ذُقُتَ فاها قلتَ عِلْقٌ مُدَمَّسٌ		أريد به قَيْلٌ فغُودِرَ في سَأْبِ
Ve **الدُّودَمِسُ**: yılanlardan bir türdür; **مُحرَنْفِشُ الغَلاصيم**; üfler bir üfleme ile, böylece isabet ettiğini yaralar; hepsi **الدَّوْدَمِسات** ve **الدَّواميسُ**’tir.

**سمد**:
**السَّمْدُ** yürüyüşten: sebat etmektir; ve denilir: develer **سَمَدَتِ الإبلُ تُسْمُد سُمُوداً**; yani yorgunluğu bilmedi. Ve inşad etti: **سَوامِدَ اللَّيلِ خِفاف الأزوادْ**.
Ve **السُّمود** insanlarda: şeyden gaflet ve dalgınlıktır; ve O’nun -azze ve celle- sözü: “**وأنتم سامِدون**”; yani dalgınlar, oyalananlar. Ve denilir: **دَعْ عنك سُمُودَكَ**.
Ve Ali’den -radıyallahu anh- rivayet olundu: mescide çıktı; insanlar namaz için onu ayakta bekliyorlardı; dedi ki: “Bana ne oluyor da sizi **سامِدين** görüyorum?”
Ve **السامِد**: ayakta duran; ve başını kaldıran her biri **سامِدٌ**’dir; ve **سَمِدَ يسمَدُ ويسمُدُ سُمُوداً**.
Ve **السَّمادُ**: bitkinin onunla gübrelendiği kuvvetli topraktır.
Ve **سَمَّدَ شَعْرَه**: onun tamamını aldı.

**مسد**:
**المَسَدُ**: hurmadan yapılan yumuşak liftir.
Ve **المَسدُ**: gecede yürüyüşü sürdürmektir; ve inşad etti: **يُكابِدُ اللَّيُلَ عليها مَسد**. Ve **المِسادُ**: iç yağın veya balın tulumudur. Ebû Züeyb dedi ki:
غَدا في خافةٍ مَعَهُ مِـسـادٌ		فأَضَحى يقتري مَسَداً بِشِيقِ
Ve **الخافة**: balı içine koymak için bal toplayanın boynuna astığı bir torbadır.
Ve **المَسَدُ**: demirden olduğu zaman mil (eksen)dir.
Ve **جاريةٌ مَمُسودة**: katlanmış, ince-uzun (kız).
