# سقم — Kitâbullâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%82%D9%85/sozluk/kitab_allah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D9%82%D9%85/entries/kitab_allah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سقم](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%82%D9%85.md)
- Kitâbullâh: Kur'an kullanımından türetilmiş

## Madde başı: سقم

سقم
سَقِمَ - يَسْقَمُ (سَقُمَ - يَسْقُمُ) (سَقِمَ - يَسْقُمُ) - سَقِيْم
سَقِمَ - يَسْقَمُ (سَقُمَ - يَسْقُمُ) (سَقِمَ - يَسْقُمُ) + الكائن: يمرض في بدنه: يصاب بعض أو كل بدنه بعلة تجعله يتخرب أو لا يعمل بشكل سليم
سَقِيْم: على وزن " فـَعيل" اسم فاعل مبالغة صفة مشبهة من " سَقِمَ - يَسْقَمُ ": كثير السقم: معتل البدن بشدة
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " المرض الجسمي أو النفسي وتغير بنية ووظيفة الشيء أو الكائن نحو الضعف والسوء"، وهي:
سَنِهَ - يَسْنَهُ، أَسِنَ - يَأْسِنُ (أَسَنَ - يَأْسُنُ)، سَقِمَ - يَسْقَمُ (سَقُمَ - يَسْقُمُ) (سَقِمَ - يَسْقُمُ)، مَرِضَ - يَمْرَضُ، فَسَدَ - يَفْسُدُ، قَرِحَ - يَقْرَحُ (قَرَحَ - يَقْرَحُ)
سقيم
 	﴿فقال إني سقيم(89)﴾ الصافات ﴿فنبذناه بالعراء وهو سقيم(145)﴾ الصافات
مختار الصحاح
● [سقم] س ق م: السٌَّامُ المرض وكذا السُّقْم و السَّقَمُ مثل الحُزْنِ والحَزَن وقد سَقِمَ من باب طرب فهو سَقِيمٌ و المِسْقامُ الكثير السقم
الراغب
سقم
- السقم والسقم: المرض المختص بالبدن والمرض قد يكون في البدن وفي النفس، نحو: }في قلوبهم مرض﴿[البقرة/10]. وقوله تعالى:﴾إني سقيم{ [الصافات/89] فمن التعريض، أو الإشارة إلى ماض، وإما إلى مستقبل، وإما إلى قليل مما هو موجود في الحال، إذ كان الإنسان لا ينفك من خلل يعتريه وإن كان لا يحس به، ويقال: مكان سقيم، إذا كان فيه خوف.
ملخص اللسان
1.     السَّقامُ والسُّقْمُ والسَّقَمُ: المَرَض، لغات مثل حُزْنٍ وحَزَنٍ،
2.    وقد سَقِمَ وسَقُمَ سُقْماً وسَقَماً وسَقاماً وسَقامَةً يَسْقُمُ، فهو سَقِم وسَقِيمٌ؛
لسان العرب
● - سقم: السَّقامُ والسُّقْمُ والسَّقَمُ: المَرَض، لغات مثل حُزْنٍ      وحَزَنٍ، وقد سَقِمَ وسَقُمَ سُقْماً وسَقَماً      وسَقاماً وسَقامَةً يَسْقُمُ، فهو سَقِم وسَقِيمٌ؛ قال سيبويه: والجمع      سِقامٌ جاؤوا به على فِعالٍ، يذهب سيبويه إِلى الإِشعار بأَنه كُسِّر      تكسير فاعِلٍ، وأَسْقَمَهُ الداء. وقال إِبراهيم، عليه السلام، فيما قصَّهُ      الله في كتابه: إِني سَقِيمٌ؛ قال بعض المفسرين: معناه إِني طَعِينٌ أَي      أَصابه الطاعون، وقيل: معناه إِني سأَسْقُمُ فيما أَستقبل إِذا حان      الأَجلُ، وهذا من معارض الكلام، كما قال: إِنَّكَ مَيِّتٌ وإِنِّهم مَيِّتون؛      المعنى إِنك سَتَمُوت وإنهم سيموتون؛ قال ابن الأَثير: قيل إِنه استدل      بالنظر في النجوم على وقت حمَّى كانت تأْتيه، وكان زمانه زمان نُجومٍ، فلذلك      نظر فيها، وقيل إن مَلِكَهُمْ أَرسل إِليه أَن غَداً عِيدُنا فاخْرُجْ      معنا، فأَراد التَّخَلُّف عنهم، فنظر إِلى نَجْمٍ فقال: إِن هذا النجم لم      يطلع قَطُّ إلا أَسْقُمُ، وقيل: قال أَراد إِني سَقِيمٌ بما أَرى من      عبادتكم غير الله؛ قال ابن الأَثير: والصحيح أَنها إِحدى كَذَباتِهِ الثلاث،      والثانية بل فَعَلَه كَبيرُهُمْ، والثالثة عن زوجته سارةَ إِنها أُخْتِي،      وكلُّها كانت في ذات الله ومُكابَدَةً عن دينه، صلى الله عليه وسلم.      والمِسقام: كالسَّقِيمِ، وقيل: هو الكثير السُّقْم، والأُنثى مِسْقام      أَيضاً؛ هذه عن اللحياني، وأَسْقَمَه الله وسَقَّمَه؛ قال ذو الرمة:      هامَ الفُؤادُ بِذكْراها وخامرَها،      منها على عُدَواء الدار، تَسْقِيمُ      وأَسْقَمَ الرجُلُ: سَقِمَ أَهْلُه.      والسَّقامُ وسَقامٌ: وادٍ بالحجاز؛ قال أَبو خِراشٍ الهُذَليُّ:      أَمْسى سَقامٌ خَلاءً لا أَنيسَ به      إِلا السِّباعُ، ومَرُّ الريح بالغُرَفِ      ويروى: إِلا الثُّمامُ، وأَبو عمرو يرفع إِلا الثمامُ، وغيره ينصبه.      والسَّوْقَمُ: شجر يشبه الخِلافَ وليس به، وقال أَبو حنيفة: السَّوْقَمُ      شجر عظام مثل الأَثأَبِ سواءً، غير أَنه أَطول طولاً من الأَثْأَبِ      وأَقل عرضاً منه، وله ثمرة مثل التين، وإِذا كان أَخضر فإِنما هو حَجَرٌ      صَلابةً، فإِذا أَدرك اصْفَرَّ شيئاً ولانَ وحَلا حَلاوَةً شديدة، وهو طيب      الريح يُتَهادى.
مقاييس اللغة:
(سقم) السين والقاف والميم أصلٌ واحد، وهو المرض: يقال سُقْمٌ وسَقَمٌ وسَقامٌ، ثلاثُ لغات.
القاموس المحيط:
السَّقام، كسَحابٍ وجَبَلٍ وقُفْلٍ المرضُ، سَقِمَ، كفَرِحَ وكَرُمَ، فهو سَقِيمٌ ج ككتابٍ. وكغرابٍ وادٍ، وقد يُفْتَحُ. وسَقْمانُ ع. والسَّوْقَمُ شَجَرٌ عِظامٌ. والسَّقَمونِيا نَباتٌ يُسْتَخْرَجُ من تَجاوِيفِهِ رُطوبَةٌ دَبِقَةٌ، وتُجَفَّفُ، وتُدْعَى باسْمِ نَباتِها أيضاً، مُضادَّتُها للمَعِدَةِ والأَحْشاءِ أكْثَرُ من جميعِ المُسْهِلاتِ، وتُصْلَحُ بالأَشياء العَطِرَةِ كالفُلْفُلِ والزَّنْجَبيلِ والأَنيسونِ، سِتُّ شَعيراتٍ منها إلى عِشرينَ شعيرةً يُسْهِلُ المِرَّةَ الصَّفْرَاء واللُّزوجاتِ الرَّديَّةَ من أقاصي البَدَنِ، وجُزْء منه بِجُزْءٍ من تُرْبُذٍ في حليبٍ على الريقِ لا يَتْرُكُ في البَطْنِ دودَةً، عَجيبٌ في ذلك، مُجَرَّبٌ.
تاج العروس:
( السقام كسحاب ) ولو خلاه على اطلاقه كان كافيا في الضبط ( و ) السقم مثل ( جبل وقفل ) قال الجوهرى هما لغتان مثل حزن وحزن ( المرض ) وقد ( سقم كفرح وكرم ) وعلى الاولى اقتصر الجوهرى سقما وسقامة وسقاما ( فهو ) سقم و ( سقيم ) ومنه قوله تعالى حكاية عن سيدنا ابراهيم عليه السلام انى سقيم قال بعض المفسرين معناه انى طعين وقيل معناه سأسقم فيما أستقبل إذا حان الاجل وهذا من معاريض الكلام وقيل انه استدل بالنظر إلى النجوم على وقت حمى كانت تأتيه وقيل أراد انى سقمى من عبادتكم غير الله تعالى قال ابن الاثير والصحيح انها احدى كذباته الثلاث عليه السلام وكلها كانت في ذات الله تعالى ومكابدة عن دينه صلى الله عليه وسلم ( ج ) سقام ( ككتاب ) قال سيبويه جاؤا به على فعال قال ابن سيده يذهب سيبويه إلى الاشعار بأنه كسر تكسير فاعل ( و ) سقام ( كغراب ) اسم ( واد ) بالحجاز لهذيل قال أبوخراش الهذلى أمسى سقام خلاء لا أنيس به * الا السباع ومر الريح بالغرف وسقط من نسخة شيخنا الواو فظن ان قوله كغراب معطوف على ما قبله فجعله جمعا لسقيم من نظائر رخال وليس كذلك فليتأمل ( وقد يفتح ) وهكذا هو مضبوط في نسخ الصحاح والضم رواية السكرى في شرح أشعار هذيل ( وسقمان ع والسوقم شجر ) يشبه الخلاف وليس به وقال أبو حنيفة شجر ( عظام ) مثل الاثأب سواء غير انه أطول منه وأقل عرضا وله ثمرة مثل التين وإذا كان أخضر فانما هو حجر صلابة فإذا أدرك اصفر شيأ ولان وحلا حلاوة شديدة وهو طيب الريح يتهادى ( والسقمونيا ) يونانية أو سريانية كما في المصباح ( نبات يستخرج من تجاويفه رطوبة دبقة وتجفف وتدعى باسم نباتها أيضا مضادتها للمعدة والاحشاء أكثر من جميع المسهلات وتصلح بالاشياء العطرة كالفلفل والزنجبيل والانيسون سست شعيرات منها إلى عشرين شعيرة يسهل المرة الصفراء والزوجات الرديئة من أقاصى البدن و ) استعمال ( جزء منه بجزء من تربذ في حليب على الريق لا يترك في البطن دودة عجيب في ذلك مجرب ) * ومما يستدرك عليه أسقمه الداء اسقاما أمرضه نقله الجوهرى وسقمه تسقيما كذلك قال ذو الرمة هام الفؤاد بذكراها وخامرها * منها على عدواء الدار تسقبم والمسقام كالسقيم وفي الصحاح هو الكثير السقم والانثى مسقام أيضا وهذه عن اللحيانى وأسقم الرجل سقم أهله وترادفت عليه الاسقام ورجل سقيم مسقم سقم هو وأهله ومن المجاز قلب سقيم وكلام سقيم وفهم سقيم وهو سقيم الصدر عليه أي حاقد

### Türkçe

**سقم**
**سَقِمَ - يَسْقَمُ** (**سَقُمَ - يَسْقُمُ**) (**سَقِمَ - يَسْقُمُ**) - **سَقِيْم**
Cuma, 11 Şubat/Şubat 2011 05:25 yazar: Administrator
**سَقِمَ - يَسْقَمُ** (**سَقُمَ - يَسْقُمُ**) (**سَقِمَ - يَسْقُمُ**) + varlık: bedeninde hastalanır: bedeninin bir kısmına yahut tamamına, onu bozulmaya götüren veya düzgün bir şekilde çalışmamasını sağlayan bir illet isabet eder.
**سَقِيْم**: “**فـَعيل**” vezni üzere; **سَقِمَ - يَسْقَمُ**’dan mübalağa ism-i fâil, sıfat-ı müşebbehe: çokça hastalık: bedeni şiddetle illetli.
Ve lafız, “bedenî veya nefsî hastalık ve şeyin yahut varlığın yapısının ve işlevinin zayıflık ve kötülüğe doğru değişmesi” lafızları grubuna mensuptur; bunlar:
**سَنِهَ - يَسْنَهُ**، **أَسِنَ - يَأْسِنُ** (**أَسَنَ - يَأْسُنُ**)، **سَقِمَ - يَسْقَمُ** (**سَقُمَ - يَسْقُمُ**) (**سَقِمَ - يَسْقُمُ**)، **مَرِضَ - يَمْرَضُ**، **فَسَدَ - يَفْسُدُ**، **قَرِحَ - يَقْرَحُ** (**قَرَحَ - يَقْرَحُ**)

**سقيم**
 ﴿“Sonra dedi ki: Ben **سقيم**’im(89)”﴾ **الصافات** ﴿“Böylece onu çıplak yere attık; o ise **سقيم** idi(145)”﴾ **الصافات**

مختار الصحاح
● [**سقم**] س ق م: **السٌَّامُ** hastalıktır; bunun gibi **السُّقْم** ve **السَّقَمُ**; **الحُزْنِ** ve **الحَزَن** gibi. Ve **سَقِمَ** “طرب” babındandır; o hâlde o **سَقِيمٌ**’dir. Ve **المِسْقامُ**: hastalığı çok olan.

الراغب
**سقم**
- **السقم** ve **السقم**: bedene mahsus hastalık; hastalık bazen bedende ve nefiste olur; şu gibi: }“Kalplerinde hastalık vardır”﴿[**البقرة**/10]. Ve Yüce’nin sözü:﴾“Ben **سقيم**’im”{ [**الصافات**/89]; bu, ta‘rîz kabilindendir; yahut bir geçmişe işaret, yahut bir geleceğe, yahut hâlde mevcut olanın azına; zira insan, kendisine arız olan bir bozukluktan ayrılmaz, her ne kadar onu hissetmese de. Ve denir: **مكان سقيم**; içinde korku olduğu zaman.

ملخص اللسان
1. **السَّقامُ** ve **السُّقْمُ** ve **السَّقَمُ**: hastalık; **حُزْنٍ** ve **حَزَنٍ** gibi lügatler.
2. Ve **سَقِمَ** ve **سَقُمَ**; **سُقْماً** ve **سَقَماً** ve **سَقاماً** ve **سَقامَةً**; **يَسْقُمُ**; o hâlde o **سَقِم** ve **سَقِيمٌ**’dir.

لسان العرب
● - **سقم**: **السَّقامُ** ve **السُّقْمُ** ve **السَّقَمُ**: hastalık; **حُزْنٍ** ve **حَزَنٍ** gibi lügatler. Ve **سَقِمَ** ve **سَقُمَ**; **سُقْماً** ve **سَقَماً** ve **سَقاماً** ve **سَقامَةً**; **يَسْقُمُ**; o hâlde o **سَقِم** ve **سَقِيمٌ**’dir. Sîbeveyh dedi: cem‘i **سِقامٌ**dur; onu **فِعالٍ** üzere getirdiler; Sîbeveyh, **فاعِلٍ**in kırılmasıyla kırıldığını iş‘âr etmeye gider. Ve hastalık onu **أَسْقَمَهُ**. Ve İbrâhîm, عليه السلام, Allah’ın kitabında kıssa ettiği şeyde: “Ben **سَقِيمٌ**’im” dedi. Bazı müfessirler dedi: manası “Ben **طَعِينٌ**’im”, yani ona taun isabet etmiştir. Ve denildi: manası, ecel geldiğinde ileride ben hastalanacağım; bu, sözün ma‘ârızındandır; nitekim dedi: “Şüphesiz sen öleceksin ve şüphesiz onlar ölecekler”; mana: sen öleceksin ve onlar ölecekler. İbnü’l-Esîr dedi: denildi ki, yıldızlara bakmakla kendisine gelen bir hummanın vaktine delil getirdi; ve onun zamanı yıldızlar zamanı idi; bu yüzden onlara baktı. Ve denildi ki, onların meliki ona gönderdi: “Yarın bizim bayramımızdır; bizimle çık”; o da onlardan geri kalmayı istedi; bir yıldıza baktı ve dedi: “Şüphesiz bu yıldız hiç doğmadı ki ben hastalanmayayım.” Ve denildi: dedi; muradı: “Allah’tan başkasına ibadetinizi gördüğümden dolayı ben **سَقِيمٌ**’im.” İbnü’l-Esîr dedi: doğru olan, onun üç yalanından biri olduğudur; ikincisi “Hayır, onu onların büyüğü yaptı”; üçüncüsü, eşi Sâre hakkında “O benim kız kardeşimdir”; hepsi Allah için ve dini uğrunda mükâbedeydi, صلى الله عليه وسلم.
Ve **المِسقام**: **السَّقِيمِ** gibi; ve denildi: o, **السُّقْم**u çok olandır; dişisi de **مِسْقام**dır; bu, Lihyânî’dendir. Ve Allah onu **أَسْقَمَه** ve onu **سَقَّمَه**. Zü’r-Rumme dedi:
هامَ الفُؤادُ بِذكْراها وخامرَها،
منها على عُدَواء الدار، تَسْقِيمُ
Ve **أَسْقَمَ** adam: ehli **سَقِمَ** oldu.
Ve **السَّقامُ** ve **سَقامٌ**: Hicaz’da bir vadidir. Ebû Hirâş el-Hüzelî dedi:
أَمْسى سَقامٌ خَلاءً لا أَنيسَ به
إِلا السِّباعُ، ومَرُّ الريح بالغُرَفِ
Ve rivayet olunur: “إِلا الثُّمامُ”; Ebû Amr “إِلا الثمامُ”u merfû kılar, başkası onu mansûb kılar.
Ve **السَّوْقَمُ**: **الخِلافَ**a benzeyen, fakat ondan olmayan bir ağaçtır. Ebû Hanîfe dedi: **السَّوْقَمُ**; **الأَثأَبِ** gibi iri ağaçtır, eşitçe; ancak **الأَثْأَبِ**’den daha uzun boylu ve ondan daha az geniştir; ve onun incir gibi bir meyvesi vardır; yeşil olduğunda ancak sertlikçe bir taştır; olgunlaştığında biraz sararır, yumuşar ve şiddetli bir tatlılıkla tatlanır; güzel kokuludur, hediyeleşilir.

مقاييس اللغة:
(**سقم**) **السين** ve **القاف** ve **الميم** tek bir asıldır; o da hastalıktır: denir **سُقْمٌ** ve **سَقَمٌ** ve **سَقامٌ**; üç lügattir.

القاموس المحيط:
**السَّقام**; **سَحابٍ** ve **جَبَلٍ** ve **قُفْلٍ** gibi: hastalıktır. **سَقِمَ**; **فَرِحَ** ve **كَرُمَ** gibi; o hâlde o **سَقِيمٌ**’dir; cem‘i **ككتابٍ** gibi. Ve **كغرابٍ** gibi: bir vadi ismidir; ve bazen fetha ile gelir. Ve **سَقْمانُ**: a. Ve **السَّوْقَمُ**: iri ağaçtır. Ve **السَّقَمونِيا**: bir bitkidir; onun oyuklarından yapışkan bir rutubet çıkarılır ve kurutulur; ve bitkisinin adıyla da adlandırılır. Mideye ve bağırsaklara zıtlığı, bütün müshillerin hepsinden daha fazladır; ve **الفُلْفُلِ** ve **الزَّنْجَبيلِ** ve **الأَنيسونِ** gibi kokulu şeylerle ıslah edilir. Ondan altı “şuayra”dan yirmi “şuayra”ya kadar, bedenin en uçlarından **المِرَّةَ الصَّفْرَاء**yı ve kötü yapışkanlıkları ishal eder. Ve ondan bir parça, **تُرْبُذٍ**den bir parça ile, aç karnına sütte; karında bir kurt bırakmaz; bunda acayiptir; tecrübe edilmiştir.

تاج العروس:
(**السقام** **كسحاب**) onu mutlak bıraksa da ضبطta kâfi olurdu. Ve **السقم**; (**جبل** ve **قفل**) gibi. Cevherî dedi: ikisi iki lügattir; **حزن** ve **حزن** gibi. (Hastalık). Ve (**سقم** **كفرح** ve **كرم**)—birincisine Cevherî iktisar etti—**سقما** ve **سقامة** ve **سقاما**. O hâlde o **سقم** ve **سقيم**’dir. Ve ondan, Yüce’nin sözüdür; efendimiz İbrâhîm عليه السلام’dan hikâye olarak: “Ben **سقيم**’im.” Bazı müfessirler dedi: manası “Ben **طعين**’im.” Ve denildi: manası, ecel geldiğinde ileride hastalanacağım; bu, sözün ma‘ârızındandır. Ve denildi: yıldızlara bakmakla kendisine gelen bir hummanın vaktine delil getirdi. Ve denildi: muradı, “Allah Teâlâ’dan başkasına ibadetinizden dolayı benim hastalığım.” İbnü’l-Esîr dedi: doğru olan, onun üç yalanından biri olduğudur, عليه السلام; hepsi Allah Teâlâ için ve dini uğrunda mükâbedeydi, صلى الله عليه وسلم.
(Cem‘i) **سقام** (**ككتاب**)tır. Sîbeveyh dedi: onu **فعال** üzere getirdiler. İbn Sîde dedi: Sîbeveyh, **فاعل**in kırılmasıyla kırıldığını iş‘âr etmeye gider.
Ve **سقام** (**كغراب**) bir isimdir: Hicaz’da bir vadi; Hüzeyl’indir. Ebû Hirâş el-Hüzelî dedi:
أَمْسى سَقامٌ خَلاءً لا أَنيسَ به * الا السباع ومر الريح بالغرف
Şeyhimizin nüshasından **الواو** düştü; böylece “**كغراب**” sözünün öncekine atfedilmiş olduğunu sandı; onu **سقيم**’in cem‘i yaptı; **رخال**ın benzerlerinden; böyle değildir; düşünülsün.
(Ve bazen fetha ile gelir): böylece sahih nüshalarında ضبط edilmiştir; ve damme, Sükkerî’nin Hüzeyl şiirleri şerhinde rivayetidir.
Ve **وسقمان**: a. Ve **السوقم**: ağaçtır; **الخلاف**a benzer, fakat ondan değildir. Ebû Hanîfe dedi: ağaçtır; (iri) **الاثأب** gibi, eşitçe; ancak ondan daha uzun ve daha az geniştir; incir gibi bir meyvesi vardır; yeşil olduğunda ancak sertlikçe bir taştır; olgunlaştığında biraz sararır, yumuşar ve şiddetli bir tatlılıkla tatlanır; güzel kokuludur, hediyeleşilir.
Ve **السقمونيا**: **المصباح**’ta olduğu üzere Yunanca yahut Süryanicedir. (Bir bitki): onun oyuklarından yapışkan bir rutubet çıkarılır ve kurutulur; ve bitkisinin adıyla da adlandırılır. Mideye ve bağırsaklara zıtlığı, bütün müshillerin hepsinden daha fazladır; ve **الفلفل** ve **الزنجبيل** ve **الانيسون** gibi kokulu şeylerle ıslah edilir. Ondan altı “şuayra”dan yirmi “şuayra”ya kadar, **المرة الصفراء**yı ve kötü yapışkanlıkları bedenin en uçlarından ishal eder. Ve (kullanımı): ondan bir parça, **تربذ**den bir parça ile, aç karnına sütte; karında bir kurt bırakmaz; bunda acayiptir; tecrübe edilmiştir.
* Ve bunun üzerine istidrâk olunanlardandır: hastalık onu **أسقمه**; **اسقاما**: onu hastalandırdı; Cevherî nakletti. Ve onu **سقمه**; **تسقيما**: yine böyle. Zü’r-Rumme dedi:
هام الفؤاد بذكراها وخامرها * منها على عدواء الدار تسقبم
Ve **المسقام**: **السقيم** gibidir. Ve **الصحاح**’ta: o, hastalığı çok olandır. Ve dişisi de **مسقام**dır; bu, Lihyânî’dendir. Ve **أسقم الرجل**: ehli **سقم** oldu. Ve onun üzerine **الاسقام** ardı ardına geldi. Ve bir adam: **سقيم مسقم**: o ve ehli hastalandı. Ve mecazdandır: **قلب سقيم** ve **كلام سقيم** ve **فهم سقيم**. Ve o, ona karşı **سقيم الصدر**’dir; yani kin tutandır.
