# سكرج — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%83%D8%B1%D8%AC/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D9%83%D8%B1%D8%AC/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سكرج](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%83%D8%B1%D8%AC.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: سكرج

وبقي على المصنف مما يستدرك عليه.

  لفظة السكرجة. وهو في حديث أنس  لا آكل في سكرجة  . قال عياض في  المشارق  ، وتابعه ابن قرقول في  المطالع  : هي بضم السين والكاف والراء مشددة وفتح الجيم؛ كذا قيدنا. وقال ابن مكي: صوابه بفتح الراء: قصاع يؤكل فيها، صغار، وليست بعربية، وهي كبرى وصغرى: الكبرى تحمل ست أواق، والصغرى ثلاث أواق، وقيل: أربع مثاقيل وقيل: ما بين ثلثى أوقية. ومعنى ذلك أن العرب كانت تستعملها في الكوامخ وأشباهها من الجوارش على الموائد حول الأطعمة للتشهي والهضم. فأخبر أن النبي صلى الله عليه وسلم لم يأكل على هذه الصفة قط. وقال الداوودي: هي القصعة الصغيرة المدهونة. ومثله كلام ابن منظور وابن الأثير وغيرهم، وهو يرجع إلى ما ذكرنا. فكان ينبغي الإشارة إليه.

### Türkçe

Ve musannif üzerine kendisinden istidrâk olunacaklardan geriye kaldı.

**لفظة السكرجة**. Ve o, Enes hadîsindedir: “Ben **سكرجة** içinde yemem.” İyâz, **المشارق**’ta dedi ve İbn Kurkûl, **المطالع**’ta ona tâbi oldu: O, **السين** ve **الكاف** ve **الراء**’ın zammesiyle, **الراء** şeddeli ve **الجيم**’in fethiyledir; işte böyle kaydettik. İbn Mekkî dedi: Onun doğrusu **الراء**’ın fethiyledir: İçinde yenilen kaseler; küçüklerdir; Arapça değildir; ve onun büyüğü ve küçüğü vardır: büyüğü altı **أواق** taşır, küçüğü üç **أواق**; ve denildi ki: dört **مثاقيل**; ve denildi ki: **أوقية**’nin üçte ikisi arası. Bunun mânâsı şudur ki Araplar onu, sofralarda yiyeceklerin etrafında iştihâ ve hazım için **الكوامخ** ve onlara benzer **الجوارش**’tan olan şeylerde kullanırlardı. Böylece, Peygamber صلى الله عليه وسلم’in bu vasıf üzere asla yemediğini haber verdi. Dâvûdî dedi: O, yağlanmış küçük kasedir. İbn Manzûr’un ve İbnü’l-Esîr’in ve başkalarının sözü de bunun gibidir; ve o, zikrettiğimize döner. Öyleyse ona işaret edilmesi gerekirdi.
