# سلج — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%84%D8%AC/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D9%84%D8%AC/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سلج](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%84%D8%AC.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: سلج

سَلِج الطعامَ، بالكسر، يَسْلَجُهُ سَلْجاً وسَلَجاناً أَيضاً، وسَرَطَه سَرْطاً: بَلَعه؛ وكذلك سَلَجَ اللُّقْمَةَ أَي بَلَعَها. وقيل: السَّلَجانُ الأَكل السريع. ومن أَمثال العرب: الأَكْلُ سَلَجانْ والقَضاء لِيَّانْ، وقيل: الأَخذ سَلَجَانْ والقضاء لِيَّانْ؛ تأْويله يحب أَن يأْخذ ويكره أَن يردَّ أَي إِذا أَخذ الرجل الدَّين أَكله، فإِذا أَراد صاحب الدين حقه لواه به أَي مَطَلَهُ.
وتَسَلَّجَ النَّبيذَ: أَلَحَّ في شربه؛ عن اللحياني. وقال: تركته يَتَزَلَّجُ النَّبيذ ويَتَسَلَّجُه أَي يُلِحُّ في شربه، ويَسْتَلِجُه: يدخله في سِلِّجَانِهِ أَي في حُلْقُومه؛ يقال: رماه الله في سِلِّجانِهِ أَي في حلقومه. والسَّلالِيجُ: الدُّلْبُ الطِّوالُ.
ويقال للسَّاجَةِ التي يشق منها الباب. السَّلِّيجَةُ.
والسُّلَّجُ، بالضم والتشديد: نبتٌ رِخْوٌ من دِقِّ الشجر؛ وقيل: السُّلَّجَانُ ضرب منه؛ وقال أَبو حنيفة: السُّلَّجُ شجر ضِخامٌ كأَذناب الضِّبابِ، أَخضرُ له شوك وهو حَمْضٌ. التهذيب: والسُّلَّجُ من الحَمْضِ: الذي لا يزال أَخضر في القيظ والربيع، وهي خَوَّارَةٌ. قال الأَزهري: السُّلَّجُ نبت مَنْبِتيه القِيعان، وله ثمر في أَطرافه حِدَّةٌ، ويكون أَخضر في الربيع ثم يَهيجُ فيَصْفَرُّ، قال: ولا يُعَدُّ من شَجَرٍ الحَمْضِ؛ وفي الصحاح: هو نبت ترعاه الإِبل. وسَلَجَتِ الإِبل، بالفتح، تَسْلُجُ، بالضم، سُلُوجاً وسَلِجَتْ: كلاهما أَكلت السُّلَّجَ فاستطلقتْ عنه بطونها. وقال أَبو حنيفة: سَلِجَتْ، بالكسر لا غير؛ قال شمر: وهو أَجود. أَبو تراب عن بعض أَعراب قيس: سَلَجَ الفصيلُ الناقةَ ومَلَجَها إِذا رَضَعَها.

### Türkçe

**سَلِجَ** yemeği, kesre ile, onu **يَسْلَجُهُ** **سَلْجاً** ve ayrıca **سَلَجاناً** (yapar); ve onu **سَرَطَه** **سَرْطاً**: onu yuttu; yine aynı şekilde **سَلَجَ** lokmayı, yani onu yuttu. Ve denildi: **السَّلَجانُ** hızlı yemed(ir). Arapların darbımesellerindendir: “Yemek **سَلَجانْ**’dır ve ödeme **لِيَّانْ**’dır”; ve denildi: “Alma **سَلَجَانْ**’dır ve ödeme **لِيَّانْ**’dır”; onun te’vili: almayı sever ve geri vermeyi kerih görür; yani adam borcu aldığı zaman onu yer; borç sahibi hakkını istediği zaman onu onunla büker; yani onu geciktirir.

Ve **تَسَلَّجَ** şarabı: onu içmede ısrar etti; **اللحياني**’den. Ve dedi: Onu bıraktım, **يَتَزَلَّجُ** şarabı ve **يَتَسَلَّجُه**; yani onu içmede ısrar eder; ve **يَسْتَلِجُه**: onu **سِلِّجَانِهِ**’ne, yani gırtlağına sokar; denir: Allah onu **سِلِّجانِهِ**’ne attı; yani gırtlağına. Ve **السَّلالِيجُ**: uzun **الدُّلْبُ**’dur.

Kapının ondan yarıldığı **السَّاجَةِ** için denilir: **السَّلِّيجَةُ**.

Ve **السُّلَّجُ**, zamme ve şeddeli: ağaç kırıntısından yumuşak bir bitkidir; ve denildi: **السُّلَّجَانُ** ondan bir türdür; ve **أَبو حنيفة** dedi: **السُّلَّجُ** iri ağaçlardır, kertenkele kuyrukları gibi; yeşildir, onun dikeni vardır ve o **حَمْضٌ**’dur. **التهذيب**: ve **السُّلَّجُ** **الحَمْضِ**’dendir: yaz sıcağında ve ilkbaharda sürekli yeşil kalan; ve o **خَوَّارَةٌ**’dır. **الأَزهري** dedi: **السُّلَّجُ** bitkidir; onun bitiş yeri düzlüklerdir; ve onun uçlarında meyve vardır, onda keskinlik vardır; ve ilkbaharda yeşil olur, sonra kuruyup sararır; dedi: ve **شَجَرٍ الحَمْضِ**’dan sayılmaz; ve **الصحاح**’ta: o, develerin otladığı bir bitkidir. Ve develer **سَلَجَتِ** (fetha ile), **تَسْلُجُ** (zamme ile), **سُلُوجاً** ve **سَلِجَتْ**: ikisi de, **السُّلَّجَ**’i yediler de karınları ondan dolayı çözüldü. Ve **أَبو حنيفة** dedi: yalnız kesre ile **سَلِجَتْ**; dedi **شمر**: ve o daha iyidir. **أَبو تراب**’dan, Kays’ın bazı bedevilerinden: **سَلَجَ** sütten kesilmemiş yavru deve, dişi deveyi ve **مَلَجَها**: onu emdiği zaman.
