# سنب — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%86%D8%A8/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D9%86%D8%A8/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سنب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%86%D8%A8.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: سنب

السنبة: الدهر والحقبة. يقال: عشنا بذلك سنبة، أي حقبة كالسنبتة التاء فيها ملحقة على قول سيبويه، ويدل على زيادتها أنك تقول: سنبة، وهذه التاء تثبت في التصغير. تقول: سنيبتة لقولهم في الجمع سنابت. ويقال: مضى سنب من الدهر، أو سنبة أي برهة، وأنشد شمر:
  ماء الشباب عنفوان سنبته السنبة: سوء الخلق في سرعة الغضب كالسنبات بالفتح عن ابن الأعرابي، وأنشد:
  قد شبت قبل الشيب من لداتي
  وذاك ما ألقـى مـن الأذاة
  من زوجة كثيرة السنـبـات أراد السنبات فخفف للضرورة. كذا في لسان العرب. ويكسران يقال: رجل سنوب كصبور، وسنبوت أي متغضب. والسنوب: الرجل الكذاب المغتاب، عن ابن الأعرابي. السنوب: ع. والسنبات بالكسر وآخره تاء مثناة، وفي بعض النسخ بالباء الموحدة: الرجل الكثير الشر. والسنبات بالفتح: الاست كالسنباء الأخير عن ابن الأعرابي. سناب كسحاب: الشر الشديد عن ابن الأعرابي: السناب بالكسر: الطويل الظهر والبطن كالسنابة بالكسر والصاد فيه لغة كما سيأتي. والمسنبة: الشرة قاله أبو عمرو. فرس سنب ككتف أي الكثير الجري والجمع سنوب. وقال الأصمعي: فرس سنب إذا كان كثير العدو.

### Türkçe

**السنبة**: zaman ve dönem. Denilir: “Bununla bir **سنبة** yaşadık”; yani bir dönem; **السنبتة** gibi; **التاء** onda, Sîbeveyh’in görüşüne göre eklenmiştir; onun ziyade olduğuna delil, senin “**سنبة**” demendir; bu **التاء** küçültmede sabit olur. Dersin: “**سنيبتة**”; onların cem‘de “**سنابت**” demeleri sebebiyle. Ve denilir: Zamandan bir **سنب** geçti; yahut bir **سنبة**; yani bir müddet. Şemmer inşad etti:
  Gençliğin suyu, onun **سنبته**sinin coşkunluğu

**السنبة**: ahlâkın kötülüğü; öfkenin çabukluğunda; İbnü’l-A‘râbî’den, fetha ile **السنبات** gibi. Ve inşad etti:
  Ak saçtan önce, benim **لداتي**mden dolayı ihtiyarladım
  Ve bu, **الأذاة**dan karşılaştığım şeydir
  Çok **السنـبـات** sahibi bir eşten

**السنبات**ı kastetti; zaruret için hafifletti. Lisânü’l-‘Arab’da böyledir. Ve ikisi kesrelenir. Denilir: “Bir adam **سنوب**”; **صبور** gibi; ve “**سنبوت**”; yani öfkelenen. Ve **السنوب**: yalancı, gıybetçi adam; İbnü’l-A‘râbî’den. **السنوب**: ع. Ve kesre ile **السنبات**; sonu **تاء** ile ikilidir; bazı nüshalarda **الباء** ile tekil: çok şerli adam. Ve fetha ile **السنبات**: makat; İbnü’l-A‘râbî’den; sonuncu **السنباء** gibi. **سناب**; **سحاب** gibi: şiddetli şer; İbnü’l-A‘râbî’den. **السناب** kesre ile: sırtı ve karnı uzun olan; kesre ile **السنابة** gibi; ve onda **الصاد** bir lehçedir; ileride geleceği üzere. Ve **المسنبة**: şer; Ebû ‘Amr söyledi. “Bir at **سنب**”; **كتف** gibi; yani çok koşan; cem‘i **سنوب**. Asma‘î dedi: “At **سنب**”; eğer çok koşucu ise.
