# سنف — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%86%D9%81/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D9%86%D9%81/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سنف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%86%D9%81.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: سنف

قال أبو عمرو: السِنْفُ بالكسر: ورقة المَرْخِ. وقال غيره: وعاءُ تمر المرخ. قال الشاعر:
تَقَلْقَلَ من فأسِ اللجـامِ لِـسـانُـهُتَقَلْقُلَ سِنْفِ المَرْخِ في جَعْبَةٍ صِفرِ
وتُشَبَّهُ به آذانُ الخيل. قال الخليل:
السِنافُ للبعير بمنزلة اللبَبِ للدابّةِ
وقال الأصمعي: السِنافُ حبلٌ تشدُّه من التصدير ثم تُقدِّمه حتى تجعله وراء الكِرْكِرَةِ فيثْبُتُ التصديرُ في موضعه. قال: وإنّما يُفْعَلُ ذلك إذا خَمُصَ بطن البعير واضطرب تصديره. وقد سَنَفْتُ البعيرَ أَسْنُفُهُ وأَسْنِفُهُ، إذا شددتَ عليه السِنافَ، وأبى الأصمعيُّ إلاَّ أَسْنَفْتُ. والمِسْنافُ: البعيرُ الذي يؤخّر الرحْل فيُجْعَلُ له سِنافٌ. ويقال للذي يقدّم الرحل وأَسْنَفَ الفرسُ، أي تَقَدَّمَ الخيلَ. فإذا سمعتَ في الشعر مُسْنِفَةً فهي من هذا وهي الفرس تَتقدَّم الخيلَ في سيرها. وإذا سمعت مُسْنَفَةً فهي الناقة، من السِنافِ، أي شُدَّ عليها ذلك. وربَّما قالوا أَسْنَفُوا أمرهم، أي أحكموه، وهو استعارةٌ من هذا. ويقال في المثل لمن تحيَّر في أمره: عَيَّ بالإسْنافِ.

### Türkçe

قال أبو عمرو: **السِنْفُ** (kesre ile): **المَرْخِ**’in yaprağıdır. Ve başkası dedi: **المرخ** hurmasının kabıdır. Şair dedi:
تَقَلْقَلَ من فأسِ اللجـامِ لِـسـانُـهُتَقَلْقُلَ **سِنْفِ المَرْخِ** في جَعْبَةٍ صِفرِ
Ve onunla atların kulakları benzetilir. Halîl dedi:
**السِنافُ** deve için, binek hayvanı için **اللبَبِ** menzilesindedir.
Ve Asma‘î dedi: **السِنافُ** bir iptir; onu **التصدير**’den bağlarsın, sonra onu ilerletirsin; ta ki onu **الكِرْكِرَةِ**’nin arkasına kılarsın; böylece **التصدير** yerinde sabit olur. Dedi: Bu ancak devenin karnı içe çekildiği ve **تصدير**’i çalkalanıp oynadığı zaman yapılır. Ve ben deveyi **سَنَفْتُ** ederim; onu **أَسْنُفُهُ** ve **أَسْنِفُهُ** (yaparım), ona **السِنافَ**’ı bağladığın zaman. Asma‘î ise ancak “**أَسْنَفْتُ**” demekten kaçınmadı. Ve **المِسْنافُ**: semeri geri bırakılan, bu sebeple kendisi için **سِنافٌ** kılınan devedir. Ve semeri öne alan kimse için de söylenir. Ve **أَسْنَفَ** at, yani atları geçti. Şiirde **مُسْنِفَةً** işitirsen, o bundandır; o, yürüyüşünde atları geçen attır. Ve **مُسْنَفَةً** işitirsen, o dişi devedir; **السِنافِ**’dandır; yani ona o bağlanmıştır. Ve belki “**أَسْنَفُوا** işlerini” dediler; yani onu sağlam yaptılar; bu, bundan bir istiaredir. Ve işinde şaşırıp kalan kimse için meselde şöyle denir: **عَيَّ بالإسْنافِ**.
