# سوع — Kitâbullâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%88%D8%B9/sozluk/kitab_allah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D9%88%D8%B9/entries/kitab_allah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سوع](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%88%D8%B9.md)
- Kitâbullâh: Kur'an kullanımından türetilmiş

## Madde başı: سوع

سوع
سَاعَ - يَسُوعُ - سَاعَة - سُوَاع
سَاعَ - يَسًوْعُ + الكائن أو الوقت: يمضي ويذهب ويضيع
سَاعَة: على وزن " فـَعـْلة " اسم فعل بمعنى مفعول للمرة من " سَاعَ - يَسُوعُ ": مقدار أو مدة من الزمن: المدة المعينة والمخصوصة من الوقت والتي تؤلف جزءاً من مجموع وقت محدد يستغرقه فعل أو أمر ما
وهي اصطلاحاً: ساعة " من النهار - ساعة من نهار: جزء من أربع وعشرين جزءاً من وقت النهار
الساعة في القرآن: لفظ اصطلاحي قرآني يدل على جزء يريده الله دون غيره من الزمن (من الدهر) الذي سيأتي على الناس، وهو الجزء الذي سيكون فيه البعث واليوم الآخر
سُوَاع: على وزن " فـُِعال " اسم فعل مبالغة من " سَاعَ - يَسُوعُ ": مضي وضياع الوقت: وهو اسم علم لصنم كان يعبده قوم نوح والعرب في الجاهلية
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " بيان المدة الزمنية التي يمكن أن تمضي أو يستغرقها فعل مضى أو سيقع، مرتبة بحسب طول هذه المدة "، وهي:
ساعَ - يَسوْعُ، لال - يَلِيْلُ، يَامَ - يَيُومُ، أَمِدَ - يَأْمَدُ، مَلا - يَمْلو، دَهَرَ - يَدْهَرُ
ساعة
 	﴿ولكل أمة أجل فإذا جاء أجلهم لا يستأخرون ساعة ولا يستقدمون (34)﴾ الأعراف ﴿قل لا أملك لنفسي ضرا ولا نفعا إلا ما شاء الله لكل أمة أجل إذا جاء أجلهم فلا يستأخرون ساعة ولا يستقدمون (49)﴾ يونس
 	﴿ولو يؤاخذ الله الناس بظلمهم ما ترك عليها من دابة ولكن يؤخرهم إلى أجل مسمى فإذا جاء أجلهم لا يستأخرون ساعة ولا يستقدمون (61)﴾ النحل ﴿قل لكم ميعاد يوم لا تستأخرون عنه ساعة ولا تستقدمون (30)﴾ سبأ
ساعة من النهار
 ﴿ويوم يحشرهم كأن لم يلبثوا إلا ساعة من النهار يتعارفون بينهم قد خسر الذين كذبوا بلقاء الله وما كانوا مهتدين(45)﴾ يونس ﴿فاصبر كما صبر أولوا العزم من الرسل ولا تستعجل لهم كأنهم يوم يرون ما يوعدون لم يلبثوا إلا ساعة من نهار بلاغ فهل يهلك إلا القوم الفاسقون(35)﴾ الأحقاف
ساعة العسرة
 ﴿لقد تاب الله على النبي والمهاجرين والأنصار الذين اتبعوه في ساعة العسرة من بعد ما كاد يزيغ قلوب فريق منهم ثم تاب عليهم إنه بهم رءوف رحيم(117)﴾ التوبة
الساعة
 ﴿قد خسر الذين كذبوا بلقاء الله حتى إذا جاءتهم الساعة بغتة قالوا ياحسرتنا على ما فرطنا فيها وهم يحملون أوزارهم على ظهورهم ألا ساء ما يزرون(31)﴾ الأنعام ﴿ولا يزال الذين كفروا في مرية منه حتى تأتيهم الساعة بغتة أو يأتيهم عذاب يوم عقيم(55)﴾ الحج
 	﴿أفأمنوا أن تأتيهم غاشية من عذاب الله أو تأتيهم الساعة بغتة وهم لا يشعرون (107)﴾ يوسف ﴿هل ينظرون إلا الساعة أن تأتيهم بغتة وهم لا يشعرون (66)﴾ الزخرف
 	﴿هل ينظرون إلا الساعة أن تأتيهم بغتة وهم لا يشعرون (66)﴾ الزخرف ﴿فهل ينظرون إلا الساعة أن تأتيهم بغتة فقد جاء أشراطها فأنى لهم إذا جاءتهم ذكراهم (18)﴾ محمد
 	﴿فهل ينظرون إلا الساعة أن تأتيهم بغتة فقد جاء أشراطها فأنى لهم إذا جاءتهم ذكراهم (18)﴾ محمد ﴿اقتربت الساعة وانشق القمر(1)﴾ القمر
 	﴿وقال الذين كفروا لا تأتينا الساعة قل بلى وربي لتأتينكم عالم الغيب لا يعزب عنه مثقال ذرة في السماوات ولا في الأرض ولا أصغر من ذلك ولا أكبر إلا في كتاب مبين(3)﴾ سبأ ﴿ولئن أذقناه رحمة منا من بعد ضراء مسته ليقولن هذا لي وما أظن الساعة قائمة ولئن رجعت إلى ربي إن لي عنده للحسنى فلننبئن الذين كفروا بما عملوا ولنذيقنهم من عذاب غليظ (50)﴾ فصلت
 	﴿ويوم تقوم الساعة يقسم المجرمون ما لبثوا غير ساعة كذلك كانوا يؤفكون(55)﴾ الروم ﴿ويوم تقوم الساعة يبلس المجرمون (12)﴾ الروم ﴿ويوم تقوم الساعة يومئذ يتفرقون (14)﴾ الروم ﴿النار يعرضون عليها غدوا وعشيا ويوم تقوم الساعة أدخلوا آل فرعون أشد العذاب (46)﴾ غافر ﴿ولله ملك السماوات والأرض ويوم تقوم الساعة يومئذ يخسر المبطلون(27)﴾ الجاثية
 	﴿ياأيها الناس اتقوا ربكم إن زلزلة الساعة شيء عظيم (1)﴾ الحج ﴿بل الساعة موعدهم والساعة أدهى وأمر (46)﴾ القمر
 	﴿وما أظن الساعة قائمة ولئن رددت إلى ربي لأجدن خيرا منها منقلبا(36)﴾ الكهف ﴿ولئن أذقناه رحمة منا من بعد ضراء مسته ليقولن هذا لي وما أظن الساعة قائمة ولئن رجعت إلى ربي إن لي عنده للحسنى فلننبئن الذين كفروا بما عملوا ولنذيقنهم من عذاب غليظ(50)﴾ فصلت
 	﴿يسألونك عن الساعة أيان مرساها (42)﴾ النازعات ﴿يسألونك عن الساعة أيان مرساها قل إنما علمها عند ربي لا يجليها لوقتها إلا هو ثقلت في السماوات والأرض لا تأتيكم إلا بغتة يسألونك كأنك حفي عنها قل إنما علمها عند الله ولكن أكثر الناس لا يعلمون(187)﴾ الأعراف
 	﴿يسألونك عن الساعة أيان مرساها قل إنما علمها عند ربي لا يجليها لوقتها إلا هو ثقلت في السماوات والأرض لا تأتيكم إلا بغتة يسألونك كأنك حفي عنها قل إنما علمها عند الله ولكن أكثر الناس لا يعلمون(187)﴾ الأعراف ﴿يسألك الناس عن الساعة قل إنما علمها عند الله وما يدريك لعل الساعة تكون قريبا (63)﴾ الأحزاب
 	﴿الله الذي أنزل الكتاب بالحق والميزان وما يدريك لعل الساعة قريب (17)﴾ الشورى ﴿يسألك الناس عن الساعة قل إنما علمها عند الله وما يدريك لعل الساعة تكون قريبا (63)﴾ الأحزاب
 	﴿وما خلقنا السماوات والأرض وما بينهما إلا بالحق وإن الساعة لآتية فاصفح الصفح الجميل(85)﴾ الحجر ﴿إن الساعة آتية أكاد أخفيها لتجزى كل نفس بما تسعى(15)﴾ طه
 	﴿وأن الساعة آتية لا ريب فيها وأن الله يبعث من في القبور(7)﴾ الحج ﴿إن الساعة لآتية لا ريب فيها ولكن أكثر الناس لا يؤمنون(59)﴾ غافر
 	﴿الذين يخشون ربهم بالغيب وهم من الساعة مشفقون (49)﴾ الأنبياء
 	﴿وكذلك أعثرنا عليهم ليعلموا أن وعد الله حق وأن الساعة لا ريب فيها إذ يتنازعون بينهم أمرهم فقالوا ابنوا عليهم بنيانا ربهم أعلم بهم قال الذين غلبوا على أمرهم لنتخذن عليهم مسجدا(21)﴾ الكهف ﴿وإذا قيل إن وعد الله حق والساعة لا ريب فيها قلتم ما ندري ما الساعة إن نظن إلا ظنا وما نحن بمستيقنين (32)﴾ الجاثية
 	﴿وإذا قيل إن وعد الله حق والساعة لا ريب فيها قلتم ما ندري ما الساعة إن نظن إلا ظنا وما نحن بمستيقنين (32)﴾ الجاثية
 	﴿إن الله عنده علم الساعة وينزل الغيث ويعلم ما في الأرحام وما تدري نفس ماذا تكسب غدا وما تدري نفس بأي أرض تموت إن الله عليم خبير(34)﴾ لقمان ﴿وتبارك الذي له ملك السماوات والأرض وما بينهما وعنده علم الساعة وإليه ترجعون(85)﴾ الزخرف
 	﴿إليه يرد علم الساعة وما تخرج من ثمرات من أكمامها وما تحمل من أنثى ولا تضع إلا بعلمه ويوم يناديهم أين شركائي قالوا آذناك ما منا من شهيد(47)﴾ فصلت ﴿وإنه لعلم للساعة فلا تمترن بها واتبعوني هذا صراط مستقيم(61)﴾ الزخرف
 	﴿وإنه لعلم للساعة فلا تمترن بها واتبعوني هذا صراط مستقيم(61)﴾ الزخرف ﴿يستعجل بها الذين لا يؤمنون بها والذين آمنوا مشفقون منها ويعلمون أنها الحق ألا إن الذين يمارون في الساعة لفي ضلال بعيد (18)﴾ الشورى
 	﴿بل كذبوا بالساعة وأعتدنا لمن كذب بالساعة سعيرا(11)﴾ الفرقان ﴿يستعجل بها الذين لا يؤمنون بها والذين آمنوا مشفقون منها ويعلمون أنها الحق ألا إن الذين يمارون في الساعة لفي ضلال بعيد (18)﴾ الشورى
 	﴿قل من كان في الضلالة فليمدد له الرحمان مدا حتى إذا رأوا ما يوعدون إما العذاب وإما الساعة فسيعلمون من هو شر مكانا وأضعف جندا (75)﴾ مريم ﴿قل أرأيتكم إن أتاكم عذاب الله أو أتتكم الساعة أغير الله تدعون إن كنتم صادقين (40)﴾ الأنعام
 	﴿ولله غيب السماوات والأرض وما أمر الساعة إلا كلمح البصر أو هو أقرب إن الله على كل شيء قدير(77)﴾ النحل ﴿وما أمرنا إلا واحدة كلمح بالبصر (50)﴾  القمر
سواعا
 ﴿وقالوا لا تذرن آلهتكم ولا تذرن ودا ولا سواعا ولا يغوث ويعوق ونسرا(23)﴾ نوح
مختار الصحاح
● [سوع] س و ع: السَّاعَةُ الوقت الحاضر والجمع السَّاعُ و الساعاتُ وعامله مُساوَعةً من الساعة كما تقول مياومة من اليوم ولا يستعمل منهما إلا هذا و السَّأعةُ القيامة و سُواعٌ بالضم اسم صنم كان لقوم نوح عليه السلام
الراغب
ساعة
- الساعة: جزء من أجزاء الزمان، ويعبر به عن القيامة، قال: }اقتربت الساعة﴿[القمر/1]،﴾يسألونك عن الساعة﴿[الأعراف/187]،﴾وعنده علم الساعة﴿[الزخرف/85]، تشبيها بذلك لسرعة حسابه، كما قال:﴾وهو أسرع الحاسبين﴿[الأنعام/62]، أو لما نبه عليه بقوله:﴾كأنهم يوم يرونها لم يلبثوا إلا عشية أو ضحاها﴿[النازعات/46]،﴾لم يلبثوا إلا ساعة من نهار﴿[الأحقاف/35]،﴾ويوم تقوم الساعة يقسم المجرمون ما لبثوا غير ساعة{ [الروم/55]، فالأولى هي القيامة، والثانية الوقت القليل من الزمان.
اوقيل: الساعات التي هي القيامة ثلاثة: الساعة الكبرى، هي بعث الناس للمحاسبة وهي التي أشار إليها بقوله عليه السلام: (لا تقوم الساعة حتى يظهر الفحش والتفحش وحتى يعبد الدرهم والدينار) (الحديث أخرجه أحمد عن عبد الله بن عمر قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: (لا تقوم الساعة حتى يظهر الفحش والتفاحش وقطيعة الرحم وسوء المجاورة) انظر: المسند 2/162) إلى غير ذلك وذكر أمور لم تحدث في زمانه ولا بعده. والساعة الوسطى، وهي موت أهل القرن الواحد وذلك نحو ما روي أنه رأى عبد الله بن أنيس فقال: (إن يطل عمر هذا الغلام لم يمت حتى تقوم الساعة) (الحديث عن أنس بن مالك أن رجلا قال: يا رسول الله متى تقوم الساعة؟ وعنده غلام من الأنصار يقال له محمد، فقال: (إن يعش هذا فعسى أن لا يدركه الهرم حتى تقوم الساعة). أخرجه أحمد في مسنده 3/270؛ ومسلم برقم 2269؛ والبخاري في الأدب، فتح الباري 10/553 واسم الغلام محمد) فقيل: إنه آخر من مات من الصحابة، والساعة الصغرى، وهي موت الإنسان، فساعة كل إنسان موته، وهي المشار إليها بقوله: }قد خسر الذين كذبوا بلقاء الله حتى إذا جاءتهم الساعة بغتة﴿[الأنعام/31]، ومعلوم أن هذه الحسرة تنال الإنسان عند موته لقوله:﴾وأنفقوا مما رزقناكم من قبل
أن يأتي أحدكم الموت فيقول... ﴿الآية [المنافقون/10]، وعلى هذا قوله:﴾قل أرأيتكم إن أتاكم عذاب الله أو أتتكم الساعة﴿[الأنعام/40]، وروي أنه كان إذا هبت ريح شديدة تغير لونه عليه السلام فقال: (تخوفت الساعة) (الحديث عن عائشة أنها قالت: كان رسول الله صلى الله عليه وسلم إذا رأى الريح قد اشتدت تغير وجهه. أخرجه أحمد 6/66؛ والبخاري في الاستسقاء. فتح الباري 2/520 دون قوله تخوفت... الخ)، وقال: (ما أمد طرفي ولا أغضها إلا وأظن أن الساعة قد قامت) (لم أجده) يعني موته. ويقال: عاملته مساوعة، نحو: معاومة ومشاهرة، وجاءنا بعد سوع من الليل، وسواع، أي: بعد هدء، وتصور من الساعة الإهمال، فقيل: أسعت الإبل أسيعها، وهو ضائع سائع، وسواع: اسم صنم، قال تعالى:﴾ودا ولا سواعا{ [نوح/23].
ملخص اللسان
1.     وساع الشيءُ سَوْعاً: ضاعَ، وهو ضائِعٌ  سائِعٌ، وأَساعَه أَضاعَه؛ ورجل مُسِيعٌ مُضِيعٌ ورجل مِضْياعٌ مِسْياعٌ  للمال،
2.     وساعَتِ الإِبلُ سَوْعاً: ذهبت في المَرْعَى وانهملت، وأَسَعْتُها أَنا
3.     والساعة في الأَصل تطلق  بمعنيين: أَحدهما أَن تكون عبارة عن جزء من أَربعة وعشرين جزءاً هي مجموع اليوم  والليلة، والثاني أَن تكون عبارة عن جزء قليل من النهار أَو الليل. يقال:جلست عندك ساعة من النهار أَي وقتاً قليلاً منه ثم استعير لاسم يوم القيامة.
4.     والسّاعُ والسّاعةُ: المَشَقَّةُ.
5.     والساعة:البُعْدُ؛
6.     معنى الساعة في كل القرآن الوقت الذي تقوم فيه القيامة،  يريد أَنها ساعة خفيفة يحدث فيها أَمر عظيم فلقلة الوقت الذي تقوم فيه  سماها ساعة.
7.     وجاءنا بعد سَوْعٍ من الليل وبعد سُواع أَي  بعد هَدْءٍ منه أَو بَعْدَ ساعة
لسان العرب
● - سوع: الساعة: جزء من أَجزاء الليل والنهار، والجمع ساعاتٌ وساعٌ؛ قال  القطامي:  وكُنّا كالحَرِيقِ لَدَى كِفاح،  فَيَخْبُو ساعةً ويَهُبُّ ساعَا  قال ابن بري: المشهور في صدر هذا البيت:  وكنّا كالحَريقِ أَصابَ غابا  وتصغيره سويعة. والليل والنهار معاً أَربع وعشرون ساعة، وإِذا اعتدلا  فكل واحد منهما ثنتا عشرة ساعة، وجاءنا بعد سَوْعٍ من الليل وبعد سُواع أَي  بعد هَدْءٍ منه أَو بَعْدَ ساعة. والساعةُ: الوقت الحاضر. وقوله تعالى:  ويوم تقوم الساعة يُقْسِمُ المجرمون؛ يعني بالساعة الوقت الذي تقوم فيه  القيامة فلذلك تُرِكَ أَن يُعَرَّف أَيُّ ساعةٍ هي، فإِن سميت القيامة  ساعة فعَلى هذا، والساعة: القيامة. وقال الزجاج: الساعة اسم للوقت الذي  تَصْعَقُ فيه العِبادُ والوقتِ الذي يبعثون فيه وتقوم فيه القيامة، سميت ساعة  لأَنها تَفْجَأُ الناس في ساعة فيموت الخلق كلهم عند الصيحة الأُولى  التي ذكرها الله عز وجل فقال: إِن كانت إِلا صيحة واحدة فإِذا هم خادمون.  وفي الحديث ذكر الساعة  (* قوله «ذكر الساعة» هي يوم القيامة.)، وشرحت أَنها  الساعة، وتكرر ذكرها في القرآن والحديث. والساعة في الأَصل تطلق  بمعنيين: أَحدهما أَن تكون عبارة عن جزء من أَربعة وعشرين جزءاً هي مجموع اليوم  والليلة، والثاني أَن تكون عبارة عن جزء قليل من النهار أَو الليل. يقال:  جلست عندك ساعة من النهار أَي وقتاً قليلاً منه ثم استعير لاسم يوم  القيامة. قال الزجاج: معنى الساعة في كل القرآن الوقت الذي تقوم فيه القيامة،  يريد أَنها ساعة خفيفة يحدث فيها أَمر عظيم فلقلة الوقت الذي تقوم فيه  سماها ساعة. وساعةٌ سوْعاءُ أَي شَدِيدةٌ كما يقال لَيْلةٌ لَيْلاءُ.  وساوَعَه مُساوَعةً وسِواعاً: استأْجَره الساعةَ أَو عامله بها. وعامَلَه  مُساوَعة أَي بالساعة او بالساعات كما يقال عامله مُياوَمةً من اليَوْمِ لا  يستعمل منهما إِلا هذا. والسّاعُ والسّاعةُ: المَشَقَّةُ. والساعة:  البُعْدُ؛ وقال رجل لأَعرابية: أَين مَنْزِلُكِ؟ فقالت:  أَمَّا على كَسْلانَ وانٍ فَساعةٌ،  وأَمَّا على ذِي حاجةٍ فَيَسِيرُ  حكى الأَزهري عن ابن الأَعرابي قال: السُّواعِيُّ مأْخوذ من السُّواعِ  وهو المذْيُ وهو السُّوَعاءُ، قال: ويقال سُعْ سُعْ إِذا أَمرته أَن  يَتَعَهَّد سُوَعاءَه. وقال أَبو عبيدة لرؤبة: ما الوَدْيُ؟ فقال: يسمى عندنا  السُّوَعاءَ. وحكي عن شمر: السُّوَعاءُ ممدود المذْي الذي يخرج قبل  النطفة، وقد أَسْوَعَ الرجلُ وأَنْشَرَ إِذا فعل ذلك. والسُّوَعاءُ، بالمد  والقصر: المَذْي، وقيل: الوَدْيُ، وقيل القَيْءُ. وفي الحديث: في  السُّوَعاءِ الوُضوءُ؛ فسره بالمذي وقال: هو بضم: السين وفتح الواو  والمدّ.وساعَتِ الإِبلُ سَوْعاً: ذهبت في المَرْعَى وانهملت، وأَسَعْتُها أَنا.  وناقة مِسْياعٌ: ذاهبة في المرعى، قلبوا الواو ياء طلباً للخفة مع قرب  الكسرة حتى كأَنهم توهَّموها على السين. وأَسَعْتُ الإِبل أَي  أَهْمَلْتُها فَساعَتْ هي تَسُوعُ سَوْعاً، وساعً الشيءُ سَوْعاً: ضاعَ، وهو ضائِعٌ  سائِعٌ، وأَساعَه أَضاعَه؛ ورجل مُسِيعٌ مُضِيعٌ ورجل مِضْياعٌ مِسْياعٌ  للمال، وأَنشد ابن بري للشاعر:  وَيْلُ مّ أَجْيادَ شاةً شاةَ مُمْتَنِحٍ  أَبي عِيالٍ، قَلِيلِ الوَفْرِ، مِسْياعِ  أُم أَجياد: اسم شاة وصَفَها بِغُزْرِ اللَّبَن. وشاةً منصوب على  التمييز، وقال ابن الأَعرابي: الساعةُ الهَلْكَى والطاعةُ المُطِيعُون والجاعةُ  الجِياعُ.  وسُواعٌ: اسم صَنَم كان لهَمْدان، وقيل: كان لقوم نوح، عليه السلام، ثم  صار لهُذَيْل وكان بِرُهاط يَحُجُّون إِليه؛ قال الأَزهري: سُواعٌ اسم  صنم عُبِدَ زَمَنَ نوح، عليه السلام، فَغَرَّقَه الله أَيام الطُّوفان  ودفنه، فاستثاره إِبليس لأَهل الجاهلية فعبدوه. ويَسُوعُ: اسم من أَسماء  الجاهلية.
مقاييس اللغة:
(سوع) السين والواو والعين يدلُّ على استمرار الشّيء ومُضيِّه. من ذلك  السَّاعة *سمِّيت بذلك. يقال جاءنا بعد سَوْعٍ من الليل وسُوَاعٍ، أي بعد هَدْءٍ منه. وذلك أنَّه شيءٌ يمضي ويستمرّ. ومن ذلك قولهم عاملته مُساوعةً، كما يقال مياومَة، وذلك من السَّاعة. ويقال أَسَعْتُ الإبلَ إساعةً، وذلك إذا أهملتَها حتَّى تمرَّ على وجهها.وساعت فهي تَسُوع. ومنه يقال هو ضائع سائع. وناقة مِسياعٌ، وهي التي تذهب في المرعى. والسِّياع: الطِّين فيه التِّبن.
القاموس المحيط:
سُوعٌ، بالضم قَبيلَةٌ باليمن. والساعَةُ جُزْءٌ من أجْزاءِ الجَديدَيْنِ، والوَقْتُ الحاضِرُ،
ج: ساعاتٌ وساعٌ، والقيامَةُ، أو الوَقْتُ الذي تقومُ فيه القيامةُ، والهالِكونَ، كالجاعَةِ للجِياعِ.
وساعَةٌ سَوْعاءُ: شديدةٌ. وسُواعٌ، بالضم والفتح، وقَرَأ به الخَليلُ: صَنَمٌ عُبِدَ في زَمَنِ نوح، عليه الصلاة والسلام، فَدَفَنَه الطوفانُ، فاسْتَثارَهُ إبليسُ، فَعُبِدَ وصارَ لهُذَيْلٍ، وحُجَّ إليه. وساعَتِ الإِبِلُ، تَسوعُ: تَخَلَّتْ بِلا راعٍ، وهو ضائعٌ سائعٌ. وبعدَ سَوْعٍ من الليلِ، وسُواعٍ، كغرابٍ: بعدَ هَدْءٍ. وكغرابٍ، وبُرَحاءَ: المَذْيُ، أو الوَدْيُ، وفي الحديثِ: " في السُّوَعاءِ الوُضوءُ " . وسُعْ سُعْ: أمْرٌ بتَعَهُّدِ سُوَعائِهِ. وناقةٌ مِسْياعٌ، كمِصْباحٍ: تَدَعُ ولَدَها حتى تأكُلَهُ السِّباعُ، واوِيَّةٌ يائيَّةٌ.
وأساعَهُ: أهْمَلَهُ، وضَيَّعَه. وأسْوَعَ: انْتَقَلَ من ساعَةٍ إلى سَاعَةٍ، أو تأخَّرَ ساعَةً، و الرجُلُ: انْتَشَرَ ثم مَذَى، و الحِمارُ: أرْسَلَ غُرْمولَهُ. وهذا مُسَوَّعٌ له، كمعظمٍ: مُسَوَّغٌ له. وعامَلَهُ مُساوَعَةً: من الساعةِ، كمُياوَمَةً من اليومِ.
تاج العروس:
سوع
سُوعٌ بالضَّمّ : قبيلةٌ باليمن قال النابغةُ الذُّبْيانيُّ :
مُسْتَشْعِرينَ قَدَ الْقَوْا في دِيارِهمُ ... دُعاءَ سُوعٍ ودُعْمِيٍّ وأَيُّوبِ ويُروى : دَعْوَى يَسُوعَ وكلُّها من قبائلِ اليمن . والساعَة : جُزءٌ من أجزاءِ الجَديدَيْنِ الليلِ والنهارِ قاله الليث وهما أَرْبَعٌ وعِشرونَ ساعًةً وإذا اعْتَدَلا فكلُّ واحدٍ منهما ثِنْتا عَشَرَةَ ساعةً . في الصحاح : الساعةُ : الوَقتُ الحاضِر ويُعَبِّرُ عن جزءٍ قليلٍ من الليلِ والناهرِ يقال : جَلَسْتُ عندَك ساعةً : أي وَقْتَاً قليلاً ج : ساعاتٌ وساعٌ وأنشدَ للقُطاميِّ :
وكُنَّا كالحَريقِ أصابَ غابا ... فَيَخْبو ساعةً ويَهُبُّ ساعا
السَّاعة : القِيامَة كما في الصحاحِ . وهو مَجازٌ قال الله عزّ وجَلَّ : " اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ " " يَسْأَلونَكَ عنِ السّاعةِ " " وَعِنْدَهُ عِلْمُ السّاعَةِ " تَشبيهاً بذلكَ لِسُرعَةِ حِسابِه . السَّاعَةُ : الوَقْتُ الذي تَقومُ فيه القِيامَةُ سُمِّيَت بذلكَ لأَنَّها تَفجأُ النّاس في ساعَةٍ فيموت الخَلْقُ كلُّهُم بصيحةٍ واحدةٍ قاله الزّجّاجُ ونقله الأَزْهَرِيُّ . وقال الرَّاغِبُ في المُفردات وتَبعَه المُصنِّفُ في البَصائر ما نَصُّه : وقِيلَ : السَّاعاتُ التي هي القيامَةُ ثلاثٌ : السّاعَةُ الكُبرى وهي بعث النّاس للمُحاسَبَةِ وهي التي أَشارَ إليها النَّبيُّ صلّى الله عليه وسلَّم بقوله : " لا تَقومُ السّاعَةُ حتّى يَظْهَرَ الفُحْشُ والتَّفَحُّشُ وحتّى يُعْبَدَ الدِّينارُ والدِّرْهَمُ " وذكَرَ أُموراً لمْ تحدُث في زَمانه ولا بعدَه . والسَّاعَةُ الوُسطى وهي مَوتُ أَهل القَرْنِ الواحِدِ وذلكَ نَحو ما رُوي أَنَّه رأَى عَبْد الله بنَ أَنيسٍ فقال : " إنْ يَطُلْ عُمْرُ هذا الغُلامِ لم يَمُتْ حتّى تقومَ السّاعَةُ " فقيل : إنَّه آخرُ مَن ماتَ من الصَّحابَة . والسّاعةُ الصُّغرى : وهي مَوتُ الإنسانِ فساعَةُ كلِّ إنسانٍ : موتُهُ وهي المُشارُ إليها بقوله عزَّ وجَلَّ : " قد خَسِرَ الّذينَ كَذَّبوا بلقاءِ اللهِ حتّى إذا جاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً " ومَعلومٌ أَنَّ هذا الخُسْرَ يَنالُ الإنسانَ عندَ مَوتِه وعلى هذا رُوِيَ أَنَّه كانَ إذا هبَّتْ ريحٌ شَديدةٌ تَغيَّرَ لونُه صلّى الله عليه وسلَّم فقال : تَخَوَّفْتُ السّاعَةَ " وقال : " ما أَمُدُّ طَرْفي ولا أَغُضُّها إلاّ وأَظُنُّ السّاعةَ قد قامَتْ " بمعنى مَوتِه صلّى الله عليه وسلَّم . قال ابْن الأَعْرابِيِّ : السّاعةُ : الهَلْكَى كالجاعَةِ للجِياعِ والطّاعَة للمُطيعينَ . وساعَةٌ سَوعاءُ أَي شديدَةٌ كما يُقالُ : ليلَةٌ لَيلاءُ نقله الجَوْهَرِيُّ . وسُواعٌ بالضَّمِّ في قوله تعالى : " ولا تَذَرُنَّ وَدّاً ولا سُواعاً " والفتح لُغةٌ فيه وبه قرأَ الخليلُ : اسْمُ صنَمٍ كانَ لهَمْدانَ وقيل : عُبِدَ في زَمَنِ نوحٍ عليه السّلامُ فدفنَه الطّوفانُ فاستثارَه إبليسُ لأَهل الجاهليَّةِ فعُبِدَ من دون الله عزَّ وجَلَّ كذا نصّ الليث زادَ الجَوْهَرِيُّ : ثمَّ صار لِهُذَيْلٍ وكان برُهاط وحُجَّ إليه قال أَبو المُنذِر : ولم أَسمع بذكرِه في أَشعار هُذَيْلٍ . وقد قال رجُلٌ من العرب :
تَراهُم حَوْلَ قَيلِهِم عُكوفاً ... كما عكَفَتْ هُذَيْلُ على سُواعِ
يَظَلُّ جَنابَهُ برُهاطَ صَرْعَى ... عَتائِرُ من ذَخائرِ كُلِّ راع
وساعَتِ الإبِلُ تَسوعُ سَوْعاً كما في الصِّحاح وتَسيعُ سَيْعاً وهذه عن شَمِرٍ : تَخّلَّتْ بلا راعٍ ومنه قولُهُم : هو ضائعٌ سائعٌ كما في الصِّحاحِ أَي مُهمَلٌ . جاءَنا بعدَ سَوْعٍ من الليلِ وسُواع كغُرابٍ أَي بعدَ هَدْءٍ منه نقله الجَوْهَرِيّ أَو بعدَ ساعةٍ منه . السُّواعُ والسُّوَعاءُ كغُرابٍ وبُرَحاءَ : المَذْيُ زادَ شَمِرٌ : الذي يخرُجُ قبلَ النُّطْفَةِ أَو الوَدْيُ وفي الحديث : " في السُّوَعاءِ الوُضوءُ " وقال أَبو عبيدةَ لِرؤْبَةَ : ما الوَدْيُ ؟ فقال : يُسَمَّى عندَنا السُّوَعاءَ . يقال للرَّجُل : سُعْ سُعْ بضَمِّهِما أَمْرٌ بتَعَهُّدِ سُوَعائه عن ابن الأَعرابيّ . وناقَةٌ مِسياعٌ كمِصباح هي التي تدع ولدَها حتَى تأْكُلَه السِّباعُ قاله شَمِرٌ واوِيَّةٌ يائيَّةٌ من ساعَتْ وتَسوعُ وتَسيعُ كما تقدَّم يقال : رُبَّ ناقَةٍ تَسيعُ ولَدَها حتّى تأْكُلَه السِّباعُ أَي تُهملُه وتُضَيِّعُه . وأَساعَه : أَهملَه وضيَّعَه يقال : أَسَعْتُ الإبلَ أَي أَهملْتُها فساعَتْ نقله الجَوْهَرِيّ قال الرَّاغِبُ : وقد تُصُوِّرَ الإهمالُ من السّاعةِ . وأَسْوَعَ الرَّجُلُ : انتقلَ من ساعَةٍ إلى ساعةٍ . نقله الزَّجّاجُ . أَسْوَعَ : تأَخَّرَ ساعةً عن ابنِ عَبّادٍ . قال : أَسْوَعَ الرَّجُلُ وغيرُه إذا انْتشَرَ ثمَّ مَذى . قال غيرُه : أَسْوَعَ الحِمارُ : إذا أَرْسَلَ غُرْمولَهُ . يقال : هذا مُسَوَّعٌ له كمُعَظَّمٍ أَي مُسَوَّغٌ له بالغين المُعجَمَةِ . وعاملَهُ مُساوَعَةً من السّاعةِ كمُياوَمَةً من اليومِ قال الجَوْهَرِيُّ : ولا يُستعمل منها إلاّ هذا . وممّا يُستدرَكُ عليه : أَساعَ الرَّجُلُ إساعَةً : انتقلَ من ساعةٍ إلى ساعة نقله الزّجّاج . ومُسَوَّعُ كمُعَظَّم : مدينةٌ من مُدُنِ الحَبشَةِ بالقربِ من اليَمَنِ . وساوَعَهُ سِواعاً : اسْتأْجَرَه للسّاعة . والسّاعُ والسّاعةُ : المَشَقَّة والسّاعةُ : البُعْدُ وقال رجُلٌ لأَعرابيَّةٍ : أَينَ مَنزِلُكِ ؟ فقالت :
أَمّا علَى كَسْلانَ وَانٍ فساعَةٌ ... وأَمّا على ذي حاجَةٍ فيَسيرُ وقِيلَ : السُّوَعاءُ : القَيءُ . وأَسْوَعَ الرَّجُلُ إذا تعهَّدَ سُوَعاءَهُ . ورَجُلٌ سُواعِيٌّ : من السُّواعِ عن ابْن الأَعْرابِيّ . ورَجُلٌ مُسيعٌ : مُضيعٌ . ومِسياعٌ للمالِ : مِضياع . وأَنشدَ ابن برّيّ :
ويلُ أمِّ أَجْيَاد شاةً شاةَ مُمْتَنِحٍ ... أَبي عِيالٍ قليلِ الوَفْرِ مِسياعِ أُمُّ أَجياد : شاةٌ وصفَها بالغُزْرِ وشاةً : مَنصوبٌ على التَّمييزِ . وسُيوع : اسمٌ من أَسماءِ الجاهليَّةِ وقيل : بَطْنٌ باليَمَن

### Türkçe

سوع
**سَاعَ** - **يَسُوعُ** - **سَاعَة** - **سُوَاع**
**سَاعَ** - **يَسًوْعُ** + varlık veya vakit: geçip gider ve gider ve zayi olur.
**سَاعَة**: “**فـَعـْلة**” vezni üzere, **سَاعَ - يَسُوعُ**’dan “bir kere için mef‘ûl” manasında isim-fiildir: zamandan bir miktar veya bir süre: bir fiil veya bir işin sürüp aldığı belirli bir vaktin toplamının bir parçasını teşkil eden, vakitten tayin edilmiş ve hususî süre.
Ve o, ıstılahta: “gündüzden bir saat - gündüzden bir saat”: gündüz vaktinin yirmi dört parçasından bir parçadır.
Kur’ân’da **الساعة**: Allah’ın, insanlara gelecek olan zamandan (dehrden) başkası değil de istediği bir parçaya delâlet eden Kur’ânî ıstılahî bir lafızdır; o, dirilişin ve âhiret gününün içinde olacağı parçadır.
**سُوَاع**: “**فـُِعال**” vezni üzere, **سَاعَ - يَسُوعُ**’dan mübalağa isim-fiilidir: vaktin geçip gitmesi ve zayi olması; ve o, Nûh kavminin ve câhiliye devrinde Arapların tapmakta olduğu bir putun özel adıdır.
Ve lafız, “geçip gidebilecek yahut geçmiş veya vuku bulacak bir fiilin geçirdiği/sürdüğü zaman müddetini beyan eden lafızlar” grubuna mensuptur; bu müddetin uzunluğuna göre sıralanmıştır; ve onlar şunlardır:
**ساعَ - يَسوْعُ**، **لال - يَلِيْلُ**، **يَامَ - يَيُومُ**، **أَمِدَ - يَأْمَدُ**، **مَلا - يَمْلو**، **دَهَرَ - يَدْهَرُ**

saat
 	﴿Ve her ümmet için bir ecel vardır; ecelleri geldiği vakit ne bir **ساعة** geri kalırlar ne de ileri geçerler (34)﴾ A‘râf ﴿De ki: Allah’ın dilediği müstesna, kendim için ne bir zarar ne bir fayda mülkiyetine sahibim; her ümmet için bir ecel vardır; ecelleri geldiği vakit ne bir **ساعة** geri kalırlar ne de ileri geçerler (49)﴾ Yûnus
 	﴿Eğer Allah insanları zulümleri sebebiyle yakalayıverseydi, onun üzerinde hiçbir canlı bırakmazdı; fakat onları adı konmuş bir ecele kadar erteler; ecelleri geldiği vakit ne bir **ساعة** geri kalırlar ne de ileri geçerler (61)﴾ Nahl ﴿De ki: Sizin için bir günün vaadi vardır; ondan ne bir **ساعة** geri kalırsınız ne de ileri geçersiniz (30)﴾ Sebe’

gündüzden bir saat
 ﴿Ve onları haşredeceği gün, sanki gündüzden bir **ساعة**dan başka kalmamışlar gibi; aralarında tanışırlar; Allah’a kavuşmayı yalanlayanlar ziyana uğramıştır ve hidayete ermiş değillerdi (45)﴾ Yûnus ﴿Öyleyse sabret; azim sahipleri olan resuller sabrettiği gibi; ve onlar için acele etme; sanki kendilerine vaad olunanı gördükleri gün, gündüzden bir **ساعة**dan başka kalmamışlardır; bir tebliğdir; artık fasık kavimden başkası helâk edilir mi? (35)﴾ Ahkâf

sıkıntı saati
 ﴿Andolsun Allah, sıkıntı **ساعة**sinde ona uyan Peygambere, muhacirlere ve ensara—onlardan bir grubun kalpleri neredeyse kayacak olduktan sonra—tevbe nasip etti; sonra onların tevbesini kabul etti; şüphesiz O, onlara karşı çok şefkatli, çok merhametlidir (117)﴾ Tevbe

**الساعة**
 ﴿Allah’a kavuşmayı yalanlayanlar ziyana uğramıştır; nihayet **الساعة** onlara ansızın geldiği vakit: “Vay hasretimize! onda kusur ettiğimiz şeye!” derler; ve onlar yüklerini sırtlarında taşırlar; dikkat edin, ne kötü yükleniyorlar (31)﴾ En‘âm ﴿Kâfir olanlar, **الساعة** onlara ansızın gelinceye yahut kısır bir günün azabı gelinceye kadar ondan şüphe içinde olmaya devam ederler (55)﴾ Hac
 	﴿Allah’ın azabından bir örtü onların üzerine gelmesinden yahut **الساعة**ın onlara ansızın gelmesinden—onlar farkında değilken—emin mi oldular? (107)﴾ Yûsuf ﴿**الساعة**ın onlara ansızın gelmesinden—onlar farkında değilken—başkasını mı bekliyorlar? (66)﴾ Zuhruf
 	﴿**الساعة**ın onlara ansızın gelmesinden—onlar farkında değilken—başkasını mı bekliyorlar? (66)﴾ Zuhruf ﴿**الساعة**ın onlara ansızın gelmesinden başka neyi bekliyorlar? Artık onun alâmetleri gelmiştir; kendilerine geldiği vakit, onlara öğüt nereden? (18)﴾ Muhammed
 	﴿**الساعة**ın onlara ansızın gelmesinden başka neyi bekliyorlar? Artık onun alâmetleri gelmiştir; kendilerine geldiği vakit, onlara öğüt nereden? (18)﴾ Muhammed ﴿**الساعة** yaklaştı ve ay yarıldı (1)﴾ Kamer
 	﴿Kâfir olanlar dedi ki: “**الساعة** bize gelmez.” De ki: “Hayır; gaybı bilen Rabbime andolsun, elbette size gelecektir; göklerde ve yerde zerre ağırlığı ondan gizli kalmaz; bundan daha küçük de daha büyük de yoktur ki apaçık bir kitapta olmasın.” (3)﴾ Sebe’ ﴿Andolsun, kendisine dokunan bir zarardan sonra ona tarafımızdan bir rahmet tattırsak, mutlaka: “Bu benimdir; ve ben **الساعة**ın kaim olacağını sanmıyorum; ve Rabbime döndürülürsem, şüphesiz benim için O’nun katında elbette daha güzeli vardır.” der; elbette kâfir olanlara yaptıklarını haber vereceğiz ve elbette onlara ağır bir azaptan tattıracağız (50)﴾ Fussilet
 	﴿**الساعة**ın kopacağı gün, suçlular: “Bir **ساعة**dan başka kalmadık.” diye yemin ederler; işte böyle çevriliyorlardı (55)﴾ Rûm ﴿**الساعة**ın kopacağı gün, suçlular ümitsizliğe düşerler (12)﴾ Rûm ﴿**الساعة**ın kopacağı gün, o gün ayrılırlar (14)﴾ Rûm ﴿Ateş: ona sabah akşam arz olunurlar; ve **الساعة**ın kopacağı gün: “Firavun ailesini azabın en şiddetlisine sokun.” (46)﴾ Gâfir ﴿Göklerin ve yerin mülkü Allah’ındır; ve **الساعة**ın kopacağı gün, o gün bâtıla sapanlar ziyana uğrar (27)﴾ Câsiye
 	﴿Ey insanlar! Rabbinizden sakının; şüphesiz **الساعة**ın zelzelesi büyük bir şeydir (1)﴾ Hac ﴿Bilakis **الساعة** onların vaadidir; ve **الساعة** daha dehşetli ve daha acıdır (46)﴾ Kamer
 	﴿Ve ben **الساعة**ın kaim olacağını sanmıyorum; ve Rabbime döndürülürsem, elbette ondan daha hayırlı bir dönüş yeri bulacağım (36)﴾ Kehf ﴿Andolsun, kendisine dokunan bir zarardan sonra ona tarafımızdan bir rahmet tattırsak, mutlaka: “Bu benimdir; ve ben **الساعة**ın kaim olacağını sanmıyorum; ve Rabbime döndürülürsem, şüphesiz benim için O’nun katında elbette daha güzeli vardır.” der; elbette kâfir olanlara yaptıklarını haber vereceğiz ve elbette onlara ağır bir azaptan tattıracağız (50)﴾ Fussilet
 	﴿Sana **الساعة** hakkında sorarlar: onun demir atması ne zamandır? (42)﴾ Nâzi‘ât ﴿Sana **الساعة** hakkında sorarlar: onun demir atması ne zamandır? De ki: “Onun ilmi ancak Rabbimin katındadır; onun vaktinde onu ancak O açığa çıkarır; göklerde ve yerde ağır gelmiştir; size ancak ansızın gelir; sana, sanki sen ondan haberdarmışsın gibi sorarlar.” De ki: “Onun ilmi ancak Allah katındadır; fakat insanların çoğu bilmezler.” (187)﴾ A‘râf
 	﴿Sana **الساعة** hakkında sorarlar: onun demir atması ne zamandır? De ki: “Onun ilmi ancak Rabbimin katındadır; onun vaktinde onu ancak O açığa çıkarır; göklerde ve yerde ağır gelmiştir; size ancak ansızın gelir; sana, sanki sen ondan haberdarmışsın gibi sorarlar.” De ki: “Onun ilmi ancak Allah katındadır; fakat insanların çoğu bilmezler.” (187)﴾ A‘râf ﴿İnsanlar sana **الساعة** hakkında sorar; de ki: “Onun ilmi ancak Allah katındadır; ve sana ne bildirir; belki **الساعة** yakın olur.” (63)﴾ Ahzâb
 	﴿Allah, kitabı hak ile ve mizanı indiren O’dur; ve sana ne bildirir; belki **الساعة** yakındır (17)﴾ Şûrâ ﴿İnsanlar sana **الساعة** hakkında sorar; de ki: “Onun ilmi ancak Allah katındadır; ve sana ne bildirir; belki **الساعة** yakın olur.” (63)﴾ Ahzâb
 	﴿Gökleri ve yeri ve ikisi arasındakileri ancak hak ile yarattık; ve şüphesiz **الساعة** elbette gelecektir; öyleyse güzel bağışlamayla bağışla (85)﴾ Hicr ﴿Şüphesiz **الساعة** gelecektir; neredeyse onu gizleyeceğim; her nefis çalıştığıyla cezalandırılsın diye (15)﴾ Tâhâ
 	﴿Ve şüphesiz **الساعة** gelecektir; onda şüphe yoktur; ve şüphesiz Allah kabirlerde olanları diriltecektir (7)﴾ Hac ﴿Şüphesiz **الساعة** elbette gelecektir; onda şüphe yoktur; fakat insanların çoğu iman etmez (59)﴾ Gâfir
 	﴿Gayb ile Rablerinden korkanlar; ve onlar **الساعة**dan ürperenlerdir (49)﴾ Enbiyâ
 	﴿Ve böylece onları ortaya çıkardık ki Allah’ın vaadinin hak olduğunu ve **الساعة**ın onda şüphe olmadığını bilsinler; hani aralarında işlerini çekişiyorlardı da: “Onların üzerine bir bina yapın; Rableri onları daha iyi bilir.” dediler; işlerinde galip gelenler dedi ki: “Elbette onların üzerine bir mescid edineceğiz.” (21)﴾ Kehf ﴿Ve denildiği vakit: “Allah’ın vaadi haktır ve **الساعة**da şüphe yoktur.” siz dediniz ki: “Biz **الساعة** nedir bilmiyoruz; ancak bir zan zannediyoruz; ve biz kesin kanaat sahibi değiliz.” (32)﴾ Câsiye
 	﴿Ve denildiği vakit: “Allah’ın vaadi haktır ve **الساعة**da şüphe yoktur.” siz dediniz ki: “Biz **الساعة** nedir bilmiyoruz; ancak bir zan zannediyoruz; ve biz kesin kanaat sahibi değiliz.” (32)﴾ Câsiye
 	﴿Şüphesiz Allah: **الساعة**ın ilmi O’nun katındadır; ve yağmuru indirir; ve rahimlerde olanı bilir; ve hiçbir nefis yarın ne kazanacağını bilmez; ve hiçbir nefis hangi yerde öleceğini bilmez; şüphesiz Allah bilendir, haberdardır (34)﴾ Lokmân ﴿Mülkü göklerin ve yerin ve ikisi arasındakilerin olan ne yücedir; ve **الساعة**ın ilmi O’nun katındadır; ve O’na döndürüleceksiniz (85)﴾ Zuhruf

﴿Kıyametin ilmi O’na döndürülür; onun kılıflarından meyvelerden ne çıkar, hiçbir dişi ne taşır ve ne doğurur ki ancak O’nun ilmiyle (olsun). Ve o gün onlara seslenir: “Ortaklarım nerede?” Derler ki: “Sana bildirdik; bizden hiçbir şahit yoktur.”(47)﴾ **فصلت** ﴿Ve şüphesiz o, kıyamet için bir ilimdir; artık onun hakkında şüphe etmeyin ve bana uyun; bu dosdoğru bir yoldur.(61)﴾ **الزخرف**
 	﴿Ve şüphesiz o, kıyamet için bir ilimdir; artık onun hakkında şüphe etmeyin ve bana uyun; bu dosdoğru bir yoldur.(61)﴾ **الزخرف** ﴿Ona, ona iman etmeyenler acele eder; iman edenler ise ondan korkup titrerler ve onun hak olduğunu bilirler. Dikkat edin: Kıyamet hakkında çekişenler, elbette uzak bir sapıklık içindedirler.(18)﴾ **الشورى**
 	﴿Bilakis, kıyameti yalanladılar; ve kıyameti yalanlayan için alevli bir ateş hazırladık.(11)﴾ **الفرقان** ﴿Ona, ona iman etmeyenler acele eder; iman edenler ise ondan korkup titrerler ve onun hak olduğunu bilirler. Dikkat edin: Kıyamet hakkında çekişenler, elbette uzak bir sapıklık içindedirler.(18)﴾ **الشورى**
 	﴿De ki: Kim sapıklık içinde ise, Rahmân ona bir uzatma uzatsın; nihayet kendilerine vaad olunanı gördükleri zaman—ya azabı ya da kıyameti—artık kim yer bakımından daha kötü ve asker bakımından daha zayıf olduğunu bileceklerdir.(75)﴾ **مريم** ﴿De ki: Bana haber verin; eğer size Allah’ın azabı gelirse yahut size kıyamet gelirse, eğer doğru iseniz Allah’tan başkasını mı çağırırsınız?(40)﴾ **الأنعام**
 	﴿Göklerin ve yerin gaybı Allah’ındır; kıyametin işi ancak göz kırpması gibi, yahut o daha yakındır. Şüphesiz Allah her şeye kadirdir.(77)﴾ **النحل** ﴿Bizim emrimiz ancak bir tek (emir)dir; göz kırpması gibi.(50)﴾  **القمر**

سواعا
 ﴿Ve dediler ki: “İlahlarınızı sakın bırakmayın; ve sakın **ودا**’yı, ne **سواعا**’yı, ne **يغوث**’u, ne **يعوق**’u, ne de **نسرا**’yı bırakmayın.”(23)﴾ **نوح**

مختار الصحاح
● [سوع] س و ع: **السَّاعَةُ** şimdiki vakittir; çoğulu **السَّاعُ** ve **الساعاتُ**’tır. Onunla muamele etti: **مُساوَعةً**; **الساعة**’den (türetilmiştir); tıpkı “günden” **مياومة** dediğin gibi. Bu ikisinden ancak bu kullanılır. Ve **السَّأعةُ** kıyamettir. Ve **سُواعٌ** (ötre ile) Nûh kavmi için olan bir putun adıdır—aleyhisselâm.

الراغب
ساعة
- **الساعة**: zamanın parçalarından bir parçadır; ve onunla kıyamet ifade edilir. Dedi ki: ﴿**اقتربت الساعة**﴾ [**القمر**/1], ﴿**يسألونك عن الساعة**﴾ [**الأعراف**/187], ﴿**وعنده علم الساعة**﴾ [**الزخرف**/85]; bununla (kıyametle) O’nun hesabının süratine benzetme olarak; nitekim dedi ki: ﴿**وهو أسرع الحاسبين**﴾ [**الأنعام**/62]; yahut şu sözüyle dikkat çektiği şeye binaen: ﴿**كأنهم يوم يرونها لم يلبثوا إلا عشية أو ضحاها**﴾ [**النازعات**/46], ﴿**لم يلبثوا إلا ساعة من نهار**﴾ [**الأحقاف**/35], ﴿**ويوم تقوم الساعة يقسم المجرمون ما لبثوا غير ساعة**﴾ [**الروم**/55]. Birincisi kıyamettir; ikincisi ise zamandan az bir vakittir.
Ve denildi ki: kıyamet olan saatler üçtür: **الساعة الكبرى**; o, insanların muhasebe için diriltilmesidir; ve o, onun—aleyhisselâm—şu sözüyle işaret ettiği şeydir: (Fuhuş ve fuhşun açığa vurulması ortaya çıkıncaya ve dirhem ile dinara tapılıncaya kadar kıyamet kopmaz) (hadisi Ahmed, Abdullah b. Ömer’den çıkarmıştır; dedi ki: Resûlullah صلى الله عليه وسلم dedi: (Fuhuş ve fuhşun açığa vurulması, akrabalık bağının koparılması ve komşuluğun kötü olması ortaya çıkıncaya kadar kıyamet kopmaz). Bak: **المسند** 2/162) ve bunun dışında; ve onun zamanında da ondan sonra da vuku bulmamış şeyleri zikretti. Ve **الساعة الوسطى**; o, bir tek neslin ehlinin ölmesidir; bu, yaklaşık olarak şu rivayet edilene göredir: Abdullah b. Enîs’i gördü de dedi ki: (Bu oğlanın ömrü uzarsa, kıyamet kopuncaya kadar ölmez) (hadis, Enes b. Mâlik’ten: Bir adam dedi: “Yâ Resûlallah, kıyamet ne zaman kopar?” Yanında Ensâr’dan bir oğlan vardı; ona Muhammed denirdi. Dedi ki: (Bu yaşarsa, ihtiyarlığa erişmeden önce kıyamet kopsa umulur). Ahmed **مسنده**’de 3/270; Müslim 2269; Buhârî **الأدب**’de, **فتح الباري** 10/553; oğlanın adı Muhammed). Denildi ki: O, sahâbeden ölenlerin sonuncusudur. Ve **الساعة الصغرى**; o, insanın ölmesidir; her insanın saati onun ölümüdür; ve şu sözüyle işaret edilendir: ﴿**قد خسر الذين كذبوا بلقاء الله حتى إذا جاءتهم الساعة بغتة**﴾ [**الأنعام**/31]. Ve malumdur ki bu hasret insana ölümü anında erişir; şu sözü sebebiyle: ﴿**وأنفقوا مما رزقناكم من قبل أن يأتي أحدكم الموت فيقول...**﴾ âyet [**المنافقون**/10]. Ve buna göre şu sözü: ﴿**قل أرأيتكم إن أتاكم عذاب الله أو أتتكم الساعة**﴾ [**الأنعام**/40]. Ve rivayet edildi ki, şiddetli bir rüzgâr estiği zaman onun—aleyhisselâm—rengi değişirdi; dedi ki: (Saatten korktum) (hadis, Âişe’den: Dedi ki: Resûlullah صلى الله عليه وسلم rüzgârın şiddetlendiğini gördüğü zaman yüzü değişirdi. Ahmed 6/66; Buhârî **الاستسقاء**’da. **فتح الباري** 2/520; “تخوفت...” sözünü olmaksızın), ve dedi ki: (Gözümü uzatmam ve onu kısmam ki, ancak saatin kalkmış olduğunu zannederim) (onu bulmadım); yani onun ölümü. Ve denir: Onunla muamele ettim: **مساوعة**; şu gibi: **معاومة** ve **مشاهرة**. Ve bize geceden **سوع**’dan sonra geldi; ve **سواع** (yani): onun sükûnetinden sonra yahut bir saatten sonra. Ve saatten ihmal tasavvur edildi; bu sebeple denildi: Develeri **أسعت**; onu **أسيعها**; ve o, kaybolmuş **سائع**’dır. Ve **سواع**: bir putun adıdır. Yüce Allah dedi ki: ﴿**ودا ولا سواعا**﴾ [**نوح**/23].

ملخص اللسان
1.     Şey **وساع** etti: **سَوْعاً**; kayboldu; ve o, kaybolmuş **سائِعٌ**’dır. Ve onu **أَساعَه**: onu kaybettirdi. Ve adam **مُسِيعٌ**: **مُضِيعٌ**. Ve adam **مِضْياعٌ** **مِسْياعٌ**: mal için,
2.     Develer **وساعَتِ** etti: **سَوْعاً**; otlakta gitti ve dağılıp yayıldı. Ve ben onu **أَسَعْتُها**,
3.     Ve **الساعة** aslında iki mânaya ıtlak olunur: birincisi, gün ve gecenin toplamı olan yirmi dört parçadan bir parçanın ifadesi olmasıdır; ikincisi, gündüzün yahut gecenin az bir parçasının ifadesi olmasıdır. Denir: “Senin yanında gündüzden bir **ساعة** oturdum”; yani ondan az bir vakit; sonra kıyamet gününün adı için ödünç alındı.
4.     Ve **السّاعُ** ve **السّاعةُ**: meşakkat.
5.     Ve **الساعة**: uzaklık;
6.     Kur’ân’ın tamamında **الساعة**’nin mânası, kıyametin kalktığı vakittir; onun muradı: o, hafif bir saattir; onda büyük bir iş vuku bulur; kıyametin kalktığı vaktin azlığından dolayı ona **ساعة** adını verdi.
7.     Ve bize geceden **سَوْعٍ**’dan sonra ve **سُواع**’dan sonra geldi; yani onun sükûnetinden sonra yahut bir saatten sonra

لسان العرب

● - سوع: **الساعة**: gecenin ve gündüzün parçalarından bir parça; çoğulu **ساعاتٌ** ve **ساعٌ**’dır; **القطامي** dedi ki:
وكُنّا كالحَرِيقِ لَدَى كِفاح،
فَيَخْبُو ساعةً ويَهُبُّ ساعَا

**ابن بري** dedi: Bu beytin صدر’ında meşhur olan:
وكنّا كالحَريقِ أَصابَ غابا

Bunun küçültmesi **سويعة**’dır. Gece ve gündüz birlikte yirmi dört saattir; ikisi itidal edince, her birisi on iki saattir. Ve bize geceden **سَوْعٍ**’dan sonra ve **سُواع**’dan sonra geldi; yani ondan bir sükûnetten sonra yahut bir saatten sonra. Ve **الساعةُ**: hazır vakittir. Ve Yüce Allah’ın sözü:
ويوم تقوم الساعة يُقْسِمُ المجرمون؛

**الساعة** ile, kıyametin kalktığı vakti kasteder; bu yüzden, hangi saat olduğu tanımlansın diye terk edildi; çünkü kıyamete **ساعة** adı verilirse, buna göre; ve **الساعة**: kıyamettir. **الزجاج** dedi: **الساعة** kulların صَعْق olduğu vaktin ve diriltildikleri vaktin ve kıyametin kalktığı vaktin adıdır; insanları bir saat içinde ansızın bastığı için **ساعة** diye adlandırıldı; böylece mahlûkatın hepsi, Allah عز وجل’in zikrettiği ilk çığlık عندında ölür; şöyle dedi: إِن كانت إِلا صيحة واحدة فإِذا هم خادمون. Ve hadiste **الساعة** zikredildi (*Onun “**ذكر الساعة**” sözü: kıyamet günüdür.*), ve onun **الساعة** olduğu açıklandı; Kur’an ve hadiste onun zikri tekrarlandı. Ve **الساعة** aslında iki manaya ıtlak olunur: birincisi, gün ve gecenin toplamı olan yirmi dört parçadan bir parça hakkında ibare olması; ikincisi, gündüzün yahut gecenin az bir parçası hakkında ibare olması. Denir: “Senin yanında gündüzden bir **ساعة** oturdum” yani ondan az bir vakit; sonra kıyamet gününün adına استعارة edildi. **الزجاج** dedi: Kur’an’ın tamamında **الساعة**’nın manası, kıyametin kalktığı vakittir; yani o, içinde büyük bir işin meydana geldiği hafif bir saattir; kıyametin kalktığı vaktin azlığından dolayı ona **ساعة** adını verdi. Ve **ساعةٌ سوْعاءُ**: şiddetli; nitekim **لَيْلةٌ لَيْلاءُ** denir. Ve **ساوَعَه مُساوَعةً وسِواعاً**: onu saatle kiraladı yahut onunla muamele etti. Ve onunla **مُساوَعة** muamele etti; yani saatle yahut saatlerle; nitekim “günden **مُياوَمةً** muamele etti” denir; ikisinden de ancak bu kullanılır. Ve **السّاعُ** ve **السّاعةُ**: meşakkat. Ve **الساعة**: uzaklık; ve bir adam bir bedevî kadına dedi: “Senin menzilin nerede?” O dedi ki:
أَمَّا على كَسْلانَ وانٍ فَساعةٌ،
وأَمَّا على ذِي حاجةٍ فَيَسِيرُ

**الأَزهري** **ابن الأَعرابي**’den hikâye etti; dedi ki: **السُّواعِيُّ** **السُّواعِ**’dan alınmıştır; o **المذْيُ**’dir ve o **السُّوَعاءُ**’dır. Dedi ki: “**سُعْ سُعْ**” denir; ona **سُوَعاءَه**’ini gözetmesini emrettiğin zaman. Ve **أَبو عبيدة** **رؤبة**’ye dedi: “**الوَدْيُ** nedir?” O dedi: “Bizim yanımızda **السُّوَعاءَ** diye adlandırılır.” Ve **شمر**’den hikâye edildi: **السُّوَعاءُ** uzatılmıştır; **النطفة**’den önce çıkan **المذْي**’dir; ve adam **أَسْوَعَ** ve **أَنْشَرَ** olmuştur; bunu yaptığı zaman. Ve **السُّوَعاءُ**—med ile ve kasr ile—: **المَذْي**; ve denildi: **الوَدْيُ**; ve denildi: **القَيْءُ**. Ve hadiste: **السُّوَعاءِ**’da abdest vardır; onu **المذي** ile tefsir etti ve dedi ki: o, **السين**’in dammesi, **الواو**’nun fethası ve med iledir. Ve **ساعَتِ الإِبلُ سَوْعاً**: mer’ada gitti ve salıverildi; ve ben onu **أَسَعْتُها**. Ve **ناقة مِسْياعٌ**: mer’ada giden; hafiflik talebiyle, kesreye yakınlıkla birlikte, **الواو**’yu **ياء**’ya çevirdiler; ta ki sanki onu **السين** üzerinde vehmetmişler gibi. Ve **أَسَعْتُ الإِبل** yani onu ihmal ettim; böylece o **ساعَتْ** oldu; o **تَسُوعُ سَوْعاً**. Ve şey **ساعً سَوْعاً**: zayi oldu; ve o, zayi olan **سائِعٌ**’dır. Ve onu **أَساعَه**: onu zayi etti. Ve **رجل مُسِيعٌ**: zayi eden; ve **رجل مِضْياعٌ مِسْياعٌ**: mal için. Ve **ابن بري** şaire şu beyti inşad etti:
وَيْلُ مّ أَجْيادَ شاةً شاةَ مُمْتَنِحٍ
أَبي عِيالٍ، قَلِيلِ الوَفْرِ، مِسْياعِ

**أُم أَجياد**: bir koyunun adıdır; onu sütünün çokluğu ile vasfetti. Ve **شاةً** temyiz üzere mansuptur. Ve **ابن الأَعرابي** dedi: **الساعةُ** helâk olanlar; ve **الطاعةُ** itaat edenler; ve **الجاعةُ** açlar.

Ve **سُواعٌ**: **هَمْدان**’ın bir putunun adıdır; ve denildi: Nuh kavminin idi—ona selam olsun—sonra **هُذَيْل**’e oldu; **رُهاط**’ta idi; ona haccederlerdi. **الأَزهري** dedi: **سُواعٌ** Nuh zamanında ibadet edilen bir putun adıdır—ona selam olsun—Allah onu tufan günlerinde boğdurdu ve onu gömdü; İblis onu cahiliye ehli için ortaya çıkardı; böylece ona ibadet ettiler. Ve **يَسُوعُ**: cahiliye adlarından bir addır.

مقاييس اللغة:
(**سوع**) **السين** ve **الواو** ve **العين**, şeyin devamına ve geçip gitmesine delalet eder. Bundan: **السَّاعة**; bununla adlandırıldı. Denir: bize geceden **سَوْعٍ**’dan sonra ve **سُوَاعٍ**’dan sonra geldi; yani ondan bir sükûnetten sonra. Bu, çünkü o, geçip giden ve devam eden bir şeydir. Bundan: “Onunla **مُساوعةً** muamele ettim” sözleri; nitekim **مياومَة** denir; bu, **السَّاعة**’dandır. Ve denir: “Develeri **أَسَعْتُ** **إساعةً**”; bu, onları kendi hâllerine bıraktığın zaman; ta ki kendi yüzleri üzere geçip gitsinler. Böylece o **ساعت** olur; o **تَسُوع**. Ve ondan: “O, zayi **سائع**’dır” denir. Ve **ناقة مِسياعٌ**: o, mer’ada giden (dişi deve)dir. Ve **السِّياع**: içinde saman bulunan çamurdur.

القاموس المحيط:
**سُوعٌ**—damme ile—Yemen’de bir kabiledir. Ve **الساعَةُ** iki yeni şeyin (gece ve gündüzün) parçalarından bir parçadır; ve hazır vakittir;
çoğulu: **ساعاتٌ** ve **ساعٌ**; ve kıyamettir; yahut kıyametin kalktığı vakittir; ve helâk olanlardır; nitekim **الجاعَةِ** açlar içindir.
Ve **ساعَةٌ سَوْعاءُ**: şiddetli. Ve **سُواعٌ**—damme ve fetha ile; ve **الخَليلُ** onunla okudu—Nuh zamanında ibadet edilen bir puttur—ona salât ve selam olsun—tufan onu gömdü; İblis onu ortaya çıkardı; böylece ibadet edildi ve **هُذَيْل**’e oldu; ve ona haccedildi. Ve **ساعَتِ الإِبِلُ، تَسوعُ**: çobansız kaldı; ve o, zayi **سائع**’dır. Ve geceden **سَوْعٍ**’dan sonra ve **سُواعٍ**’dan sonra—**غرابٍ** gibi—: bir sükûnetten sonra. Ve **كغرابٍ** ve **بُرَحاءَ**: **المَذْيُ**; yahut **الوَدْيُ**. Ve hadiste: “**في السُّوَعاءِ الوُضوءُ**”. Ve **سُعْ سُعْ**: onun **سُوَعائِهِ**’ni gözetmeye dair bir emirdir. Ve **ناقةٌ مِسْياعٌ**—**كمِصْباحٍ**: yavrusunu bırakır; ta ki yırtıcılar onu yesin; **واوِيَّةٌ يائيَّةٌ**.
Ve onu **أساعَهُ**: onu ihmal etti ve zayi etti. Ve **أسْوَعَ**: bir saatten bir saate intikal etti; yahut bir saat gecikti. Ve adam: yayıldı sonra **مَذَى** oldu. Ve eşek: **غُرْمولَهُ**’unu saldı. Ve bu, onun için **مُسَوَّعٌ**’dur—**كمعظمٍ**: onun için **مُسَوَّغٌ**’dur. Ve onunla **مُساوَعَةً** muamele etti: saatten; nitekim günden **مُياوَمَةً**.

تاج العروس:
سوع
**سُوعٌ**—damme ile—Yemen’de bir kabiledir; **النابغةُ الذُّبْيانيُّ** dedi ki:
مُسْتَشْعِرينَ قَدَ الْقَوْا في دِيارِهمُ ... دُعاءَ سُوعٍ ودُعْمِيٍّ وأَيُّوبِ

Ve rivayet edilir: **دَعْوَى يَسُوعَ**; hepsi Yemen kabilelerindendir. Ve **الساعَة**: iki yeni şeyin (gece ve gündüzün) parçalarından bir parçadır; **الليث** söyledi; ve ikisi yirmi dört saattir; ikisi itidal edince, her birisi on iki saattir. **الصحاح**’ta: **الساعةُ**: hazır vakittir; ve gecenin ve gündüzün az bir parçası hakkında ifade eder. Denir: “Senin yanında bir **ساعةً** oturdum”: yani az bir vakit. Çoğulu: **ساعاتٌ** ve **ساعٌ**. Ve **القُطاميِّ** için şu beyti inşad etti:
وكُنَّا كالحَريقِ أصابَ غابا ... فَيَخْبو ساعةً ويَهُبُّ ساعا

**السَّاعة**: الصحاح’ta olduğu üzere kıyamet. Ve o bir mecazdır. Allah عزّ وجلّ dedi: " **اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ** " " **يَسْأَلونَكَ عنِ السّاعةِ** " " **وَعِنْدَهُ عِلْمُ السّاعَةِ** " onun hesabının süratine benzetme olarak.

**السَّاعَةُ**: kıyametin koptuğu vakit; ona bununla ad verilmiştir; çünkü o, insanlara bir saat içinde ansızın gelir; böylece mahlûkatın hepsi tek bir çığlıkla ölür; bunu **الزّجّاجُ** söylemiş, **الأَزْهَرِيُّ** nakletmiştir. **الرَّاغِبُ** **المُفردات**’ta dedi ve **المُصنِّفُ** **البَصائر**’de onu izledi; metni şudur: Denildi ki: kıyamet olan saatler üçtür: **السّاعَةُ الكُبرى**; o, insanların muhasebe için diriltilmesidir; ve o, Peygamber صلّى الله عليه وسلَّم’in şu sözüyle işaret ettiği şeydir: " **لا تَقومُ السّاعَةُ حتّى يَظْهَرَ الفُحْشُ والتَّفَحُّشُ وحتّى يُعْبَدَ الدِّينارُ والدِّرْهَمُ** " ve onun zamanında da ondan sonra da vuku bulmamış şeyler zikretti. Ve **السَّاعَةُ الوُسطى**; o, tek bir neslin ehlinin ölmesidir; bu, onun **عَبْد الله بنَ أَنيسٍ**’i gördüğü rivayet edilene benzer; şöyle dedi: " **إنْ يَطُلْ عُمْرُ هذا الغُلامِ لم يَمُتْ حتّى تقومَ السّاعَةُ** " denildi ki: o, sahabeden ölenlerin sonuncusudur. Ve **السّاعةُ الصُّغرى**: o, insanın ölmesidir; her insanın saati: onun ölümüdür; ve o, Allah عزَّ وجَلَّ’ün şu sözüyle işaret edilendir: " **قد خَسِرَ الّذينَ كَذَّبوا بلقاءِ اللهِ حتّى إذا جاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً** " ve malumdur ki bu hüsran, insana ölümü sırasında erişir. Ve bunun üzerine rivayet olundu ki: şiddetli bir rüzgâr estiğinde rengi değişirdi صلّى الله عليه وسلَّم; dedi ki: " **تَخَوَّفْتُ السّاعَةَ** " ve dedi ki: " **ما أَمُدُّ طَرْفي ولا أَغُضُّها إلاّ وأَظُنُّ السّاعةَ قد قامَتْ** " Peygamber صلّى الله عليه وسلَّم’in ölümü manasında.

**ابْن الأَعْرابِيِّ** dedi: **السّاعةُ**: helâk olanlar; açlar için **الجاعَةِ** gibi ve itaat edenler için **الطّاعَة** gibi. Ve **ساعَةٌ سَوعاءُ** yani şiddetli; denildiği gibi: **ليلَةٌ لَيلاءُ**; bunu **الجَوْهَرِيُّ** nakletti.

Ve Allah تعالى’nın şu sözünde **سُواعٌ** (damme ile): " **ولا تَذَرُنَّ وَدّاً ولا سُواعاً** "; ve fetha onun hakkında bir lugattır; ve **الخليلُ** onunla okudu: Hemdan’a ait bir putun ismidir; ve denildi ki: Nuh عليه السّلام zamanında ibadet edildi; sonra tufan onu gömdü; sonra İblis onu cahiliye ehli için ortaya çıkardı; böylece Allah عزَّ وجَلَّ’ün dışında ona ibadet edildi; **الليث**’in metni böyledir. **الجَوْهَرِيُّ** artırdı: sonra Hüzeyl’in oldu; ve **رُهاط**’ta idi; ve ona haccedilirdi. **أَبو المُنذِر** dedi: Hüzeyl’in şiirlerinde onun zikriyle işitmedim. Ve Araplardan bir adam dedi ki:
تَراهُم حَوْلَ قَيلِهِم عُكوفاً ... كما عكَفَتْ هُذَيْلُ على سُواعِ
يَظَلُّ جَنابَهُ برُهاطَ صَرْعَى ... عَتائِرُ من ذَخائرِ كُلِّ راع

Ve **ساعَتِ الإبِلُ** **تَسوعُ سَوْعاً**; الصحاح’ta olduğu üzere; ve **تَسيعُ سَيْعاً**; ve bu, **شَمِرٍ**’dendir: çobansız kaldı. Ve ondan onların sözü: **هو ضائعٌ سائعٌ**; الصحاح’ta olduğu üzere; yani ihmal edilmiş. Bize geceden **سَوْعٍ**’dan sonra geldi; ve **سُواع** (غُراب gibi) yani ondan bir sükûnetten sonra; bunu **الجَوْهَرِيّ** nakletti; yahut ondan bir saatten sonra.

**السُّواعُ** ve **السُّوَعاءُ** (غُراب ve بُرَحاءَ gibi): mezi. **شَمِرٌ** artırdı: nutfeden önce çıkan; yahut vedy. Hadiste: " **في السُّوَعاءِ الوُضوءُ** ". **أَبو عبيدةَ** **رؤْبَةَ**’ye dedi: **الوَدْيُ** nedir? O dedi ki: bizde ona **السُّوَعاءَ** denir. Erkeğe denir: **سُعْ سُعْ** (ikisi de damme ile); **ابن الأَعرابيّ**’den; onun **سُوَعائه**’ni gözetmeye emir.

Ve **ناقَةٌ مِسياعٌ** (مِصباح gibi): o, yavrusunu bırakır; ta ki yırtıcılar onu yesin; bunu **شَمِرٌ** söyledi. Vavî, yâîdir; **ساعَتْ** ve **تَسوعُ** ve **تَسيعُ**’den; daha önce geçtiği üzere. Denir: nice deve vardır ki **تَسيعُ** yavrusunu; ta ki yırtıcılar onu yesin; yani onu ihmal eder ve zayi eder.

Ve **أَساعَه**: onu ihmal etti ve zayi etti. Denir: **أَسَعْتُ الإبلَ** yani onları ihmal ettim; böylece **ساعَتْ**; bunu **الجَوْهَرِيّ** nakletti. **الرَّاغِبُ** dedi: ve ihmal, **السّاعةِ**’den tasavvur edilmiştir.

Ve **أَسْوَعَ الرَّجُلُ**: bir saatten bir saate intikal etti; bunu **الزَّجّاجُ** nakletti. **أَسْوَعَ**: **ابنِ عَبّادٍ**’dan; bir saat gecikti. Dedi: **أَسْوَعَ الرَّجُلُ** ve başkası; yayıldığında sonra mezi geldiğinde. Başkası dedi: **أَسْوَعَ الحِمارُ**: **غُرْمولَهُ**’nu saldığında. Denir: bu, onun için **مُسَوَّعٌ**’dur; **مُعَظَّمٍ** gibi; yani onun için **مُسَوَّغٌ**’dur; **الغين المُعجَمَةِ** ile.

Ve onunla **مُساوَعَةً** muamele etti; **السّاعةِ**’den; **اليومِ**’den **مُياوَمَةً** gibi. **الجَوْهَرِيُّ** dedi: bundan ancak bu kullanılır.

Ve onun üzerine istidrâk olunanlardandır: **أَساعَ الرَّجُلُ إساعَةً**: bir saatten bir saate intikal etti; bunu **الزّجّاج** nakletti.

Ve **مُسَوَّعُ** (مُعَظَّم gibi): Yemen’e yakın Habeş şehirlerinden bir şehirdir.

Ve **ساوَعَهُ سِواعاً**: onu saat için ücretle tuttu.

Ve **السّاعُ** ve **السّاعةُ**: meşakkat. Ve **السّاعةُ**: uzaklık. Ve bir adam bir bedevî kadına dedi: evin nerede? O dedi ki:
أَمّا علَى كَسْلانَ وَانٍ فساعَةٌ ... وأَمّا على ذي حاجَةٍ فيَسيرُ

Ve denildi ki: **السُّوَعاءُ**: kusma.

Ve **أَسْوَعَ الرَّجُلُ**: **سُوَعاءَهُ**’ni gözettiğinde.

Ve **رَجُلٌ سُواعِيٌّ**: **السُّواعِ**’dan; **ابْن الأَعْرابِيّ**’den.

Ve **رَجُلٌ مُسيعٌ**: zayi eden.

Ve mal için **مِسياعٌ**: **مِضياع**.

Ve **ابن برّيّ** inşad etti:
ويلُ أمِّ أَجْيَاد شاةً شاةَ مُمْتَنِحٍ ... أَبي عِيالٍ قليلِ الوَفْرِ مِسياعِ
**أُمُّ أَجياد**: bol sütlü diye vasfettiği bir koyundur. Ve **شاةً**: temyiz üzere mansuptur.

Ve **سُيوع**: cahiliye isimlerinden bir isimdir; ve denildi ki: Yemen’de bir batındır.
