# سيب — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%8A%D8%A8/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D9%8A%D8%A8/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سيب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D9%8A%D8%A8.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: سيب

السَّيْبُ: العَطاءُ، والعُرْفُ، والنافِلةُ. وفي حديث الاستسقاءِ: واجْعَلْه سَيْباً نافِعاً أَي عَطاءً، ويجوز أَن يريد مَطَراً سائباً أَي جارياً. والسُّـيُوبُ: الرِّكاز، لأَنها من سَيْبِ اللّهِ وعطائه؛ وقال ثعلب: هي الـمَعادِنُ. وفي كتابه لوائلِ بن حُجْرٍ: وفي السُّـيُوبِ الخُمُسُ؛ قال أَبو عبيد: السُّـيُوبُ: الرِّكازُ؛ قال: ولا أُراه أُخِذَ إِلا من السَّيبِ، وهو العطاءُ؛ وأَنشد:
فما أَنا، منْ رَيْبِ الـمَنُونِ، بجُبَّإٍ، *  وما أَنا، مِنْ سَيْبِ الإِلهِ، بآيِسِ وقال أَبو سعيد: السُّـيُوبُ عُروق من الذهب والفضة، تَسِـيبُ في الـمَعْدِن أَي تَتكون فيه(1)
(1 قوله «أي تتكون إلخ» عبارة التهذيب أي تجري فيه إلخ.) وتَظْهَر، سميت سُيوباً لانْسِـيابِها في الأَرض. قال الزمخشري: السُّـيُوبُ جمع سَيْبٍ، يريد به المالَ المدفون في الجاهلية، أَو الـمَعْدِن لأَنه، من فضلِ اللّه وعَطائه، لمن أَصابَه.
وسَيْبُ الفرَس: شَعَرُ ذَنَبِه. والسَّيْبُ: مُرديُّ السَّفينة. والسَّيْبُ مصدر ساب الماءُ يَسِـيبُ سَيْباً: جَرى.
والسِّيبُ: مَجْرَى الماءِ، وجَمْعُه سُـيُوبٌ.
وسابَ يَسِـيبُ: مشى مُسرِعاً. وسابَتِ الـحَيَّةُ تَسِـيبُ إِذا مَضَتْ مُسْرِعةً؛ أَنشد ثعلب:
أَتَذْهَبُ سَلْمَى في اللِّـمامِ، فلا تُرَى، *  وباللَّيْلِ أَيْمٌ حَيْثُ شاءَ يَسِـيبُ؟ وكذلك انْسابَتْ تَنْسابُ. وسابَ الأَفْعَى وانْسابَ إِذا خرَج من مَكْمَنِه. وفي الحديث:
\<ص:478>
 أَن رَجلاً شَرِبَ من سِقاءٍ؛ فانْسابَتْ في بَطنِه حَيَّةٌ، فَنُهِـيَ عن الشُّرْبِ من فَمِ السِّقاءِ، أَي دخَلَتْ وجَرَتْ مع جَرَيانِ الماءِ. يقال: سابَ الماءُ وانْسابَ إِذا جرَى. وانْسابَ فلان نحوكُم: رجَعَ. وسَيَّبَ الشيءَ: تركَه. وسَيَّبَ الدَّابَّةَ، أَو الناقةَ، أَو الشيءَ: تركَه يَسِـيبُ حيث شاءَ. وكلُّ دابَّةٍ تركْتَها وسَوْمَها، فهي سائبةٌ. والسائبةُ: العَبْدُ يُعْتَقُ على أَن لا وَلاءَ له. والسائبةُ: البعيرُ يُدْرِكُ نِتاجَ نِتاجِه، فيُسَيَّبُ، ولا يُرْكَب، ولا يُحْمَلُ عليه. والسائبة التي في القرآن العزيز، في قوله تعالى: ما جَعَلَ اللّهُ منْ بَحِـيرةٍ ولا سائبةٍ؛ كان الرجلُ في الجاهلية إِذا قَدِمَ من سَفَرٍ بَعيدٍ، أَو بَرِئَ من عِلَّةٍ، أَو نَجَّتْه دابَّةٌ من مَشَقَّةٍ أَو حَرْبٍ قال: ناقَتي سائبةٌ أَي تُسَيَّبُ فلا يُنْتَفَعُ بظهرها، ولا تُحَـَّلأُ عن ماءٍ، ولا تُمْنَعُ من كَلإٍ، ولا تُركَب؛ وقيل: بل كان يَنْزِعُ من ظَهْرِها فقارةً، أَو عَظْماً، فتُعْرَفُ بذلك؛ فأُغِـيرَ على رَجل من العرب، فلم يَجِدْ دابَّةً يركبُها، فرَكِب سائبةً، فقيل: أَتَرْكَبُ حَراماً؟ فقال: يَركَبُ الـحَرامَ مَنْ لا حَلالَ له، فذهَبَتْ مَثَلاً. وفي الصحاح: السائبةُ الناقةُ التي كانت تُسَيَّبُ، في الجاهِلِـيَّةِ، لِنَذْرٍ ونحوه؛ وقد قيل: هي أُمُّ البَحِـيرَةِ؛ كانتِ الناقةُ إِذا ولَدَتْ عَشْرَةَ أَبْطُن، كُلُّهنَّ إِناثٌ، سُيِّبَتْ فلم تُرْكَبْ، ولم يَشْرَبْ لَبَنَها إِلا ولَدُها أَو الضَّيْفُ حتى تَمُوتَ، فإِذا ماتتْ أَكَلَهَا الرجالُ والنساءُ جَميعاً، وبُحِرَتْ أُذن بِنْتِها الأَخيرةِ، فتسمى البَحِـيرةَ، وهي بمَنْزلةِ أُمـِّها في أَنها سائبةٌ، والجمع سُيَّبٌ، مثلُ نائمٍ ونُوَّمٍ، ونائحةٍ ونُوَّحٍ. وكان الرَّجلُ إِذا أَعْتَقَ عَبْداً وقال: هو سائبةٌ، فقد عَتَقَ، ولا يكون وَلاؤُه لِـمُعْتِقِه، ويَضَعُ مالَه حيث شاءَ، وهو الذي وردَ النَّهْيُ عنه. قال ابن الأَثير: قد تكرر في الحديث ذكر السَّائبةِ والسَّوائِبِ؛ قال: كان الرَّجُلُ إِذا نذَرَ لقُدُومٍ مِن سَفَرٍ، أَو بُرْءٍ من مَرَضٍ، أَو غير ذلك قال: ناقَتي سائبةٌ، فلا تُمْنَعُ مِن ماءٍ، ولا مَرْعًى، ولا تُحْلَبُ، ولا تُرْكَب؛ وكان إِذا أَعْتَقَ عَبْداً فقال: هو سائِـبةٌ، فلا عَقْل بينهما، ولا مِـيراثَ؛ وأَصلُه من تَسْيِـيبِ الدَّوابِّ، وهو إِرسالُها تَذْهَبُ وتجيءُ، حيث شاءَتْ. وفي الحديث: رأَيتُ عَمْرو بن لُـحَيٍّ يَجُرُّ قُصْبَه في النَّارِ؛ وكان أَوَّلَ من سَيَّبَ السَّوائِب، وهي التي نَهى اللّهُ عنها بقوله: ما جَعَلَ اللّهُ مِنْ بَحِـيرَةٍ ولا سائبةٍ؛ فالسَّائبة: أُمُّ البَحِـيرَةِ، وهو مَذْكور في موضعه. وقيل: كان أَبو العالِـيةِ سائبةً، فلما هَلَكَ، أُتِـيَ مَولاه بميراثِه، فقال: هو سائبةٌ، وأَبى أَنْ يأْخُذَه. وقال الشافعيّ: إِذا أَعْتَقَ عَبْدَه سائبةً، فمات العبدُ وخَلَّفَ مالاً، ولم يَدَعْ وارثاً غير مولاه الذي أَعْتَقَه، فميراثُه لـمُعْتِقِه، لأَن النبـيّ، صلى اللّه عليه وسلم، جَعَلَ الوَلاءَ لُـحْمةً كَلُـحْمةِ النَّسَب، فكما أَنَّ لُـحْمةَ النَّسبِ لا تَنْقَطِـعُ، كذلك الوَلاءُ؛ وقد قال، صلى اللّه عليه وسلم: الوَلاءُ لمن أَعْتَقَ. وروي عن عُمَرَ، رَضي اللّه عنه، أَنه قال: السَّائِـبةُ والصَّدقةُ ليومِهِما. قال أَبو عبيدة، في قوله ليَوْمهما، أَي يَوْمِ القيامةِ، واليَوْمِ الذي كان أَعْتَقَ سائبتَه، وتصدّق بصدقتِه فيه. يقول: فلا يَرجِـعُ إِلى الانتِفاع بشيءٍ منها بَعْدَ ذلك في الدنيا، وذلك كالرَّجل \<ص:479>
 يُعْتِقُ عَبْدَه سائبةً، فيَمُوتُ العَبْدُ ويَتْرُك مالاً، ولا وارثَ له، فلا ينبغي لِـمُعتقه أَن يَرْزَأَ من مِـيراثِه شيئاً، إِلا أَن يَجْعَلَهُ في مِثْله. وقال ابن الأَثير: قوله الصَّدَقةُ والسَّائبةُ ليومِهما، أَي يُرادُ بهما ثوابُ يومِ القيامةِ؛ أَي مَن أَعْتَقَ سائِـبَتَه، وتَصَدَّقَ بِصَدقةٍ، فلا يَرْجِـعُ إِلى الانْتِفاعِ بشيءٍ منها بعدَ ذلك في الدنيا، وإِن وَرِثَهما عنه أَحدٌ، فَلْيَصْرِفْهُما في مِثْلِهما، قال: وهذا على وَجْهِ الفَضْلِ، وطَلَبِ الأَجْرِ، لا على أَنه حرامٌ، وإِنما كانوا يَكْرَهُون أَن يَرْجِعُوا في شيءٍ، جَعَلُوه للّه وطَلَبُوا به الأَجر. وفي حديث عبدِاللّه: السَّائبةُ يَضعُ مالَه حيثُ شاءَ؛ أَي العَبْدُ الذي يُعْتَقُ سائِـبةً، ولا يكون ولاؤُه لِـمُعْتِقِه، ولا وارِثَ له، فيَضَعُ مالَه حيثُ شاءَ، وهو الذي ورَدَ النَّهْيُ عنه. وفي الحديث: عُرِضَتْ عَليَّ النارُ فرأَيتُ صاحِبَ السَّائِـبَتَيْنِ يُدْفَعُ بِعَصاً، السَّائِـبتانِ: بَدَنَتانِ أَهْداهما النبـيُّ، صلى اللّه عليه وسلم، إِلى البَيْت، فأَخذهما رَجلٌ مِن المشركين فذَهَبَ بهما؛ سمَّاهُما سائِـبَتَيْنِ لأَنه سَيَّبَهُما للّه تعالى. وفي حديثِ عبدالرحمن بن عَوْفٍ: أَنَّ الحيلةَ بالـمَنْطِقِ أَبْلَغُ من السُّـيُوبِ في الكَلِمِ؛ السُّـيُوبُ: ما سُيِّبَ وخُلِّـي فسابَ، أَي ذَهَبَ. وسابَ في الكلام: خاضَ فيه بهَذْرٍ؛ أَي التَّلَطُّفُ والتَّقَلُّلُ منه أَبلَغُ من الإِكثارِ. ويقال: سابَ الرَّجُل في مَنْطِقِه إِذا ذَهَبَ فيه كلَّ مذهبٍ. والسَّـيَابُ، مثل السَّحابِ: البَلَحُ. قال أَبو حنيفة: هو البُسْر الأَخضرُ، واحدته سَيابةٌ، وبها سمي الرَّجل؛ قال أُحَيْحةُ: أَقْسَمْتُ لا أُعْطِـيكَ، في *  كَعْب ومَقْتَلِه، سَيابَهْ فإِذا شَدَّدْته ضَمَمْتَه، فقلت: سُـيَّابٌ وسُـيّابةٌ؛ قال أَبو زبيد: أَيـَّامَ تَجْلُو لنا عن بارِدٍ رَتِلٍ، *  تَخالُ نَكْهَتَها، باللَّيْلِ، سُيَّابَا أَراد نَكْهةَ سُيَّابٍ وسُيَّابةٍ أَيضاً. الأَصمعي: إِذا تعقد الطلع حتى يصير بلحاً، فهو السَّيابُ، مُخَفَّف، واحدته سَيابةٌ؛ وقال شمر: هو السَّدَى والسَّداءُ، ممدود بلغة أَهل المدينة؛ وهي السيَّابةُ، بلغةِ وادي القُرَى؛ وأَنشد للَبيدٍ: سَيابةٌ ما بها عَيْبٌ، ولا أَثَرُ
قال: وسمعت البحرانيين تقول: سُيَّابٌ وسُيَّابةٌ.
وفي حديث أُسَيْد بن حُضَيْرٍ: لو سَـأَلْتَنا سَيابةً ما أَعْطَيْناكَها، هي بفتح السين والتخفيف: البَلحَةُ، وجمعها سَيابٌ. والسِّيبُ: التُّفَّاحُ، فارِسيّ؛ قال أَبو العلاءِ: وبه سُمِّيَ سيبويه: سِـيب تُفَّاحٌ، وَوَيْه رائحتُه، فكأَنه رائحة تُفَّاحٍ. وسائبٌ: اسمٌ من سابَ يَسِـيبُ إِذا مَشى مُسْرِعاً، أَو من سابَ الماءُ إِذا جَرى. والـمُسَيَّبُ: من شُعَرائِهم. والسُّوبانُ: اسم وادٍ، واللّه تعالى أَعلم.

### Türkçe

**السَّيْبُ**: bağış; **العُرْفُ**; ve **النافِلةُ**. Yağmur isteme hadîsinde: “Onu faydalı bir **سَيْباً** kıl” yani bir bağış; ve “akıcı bir yağmur” istemiş olması da câizdir; yani akıp giden.

**والسُّـيُوبُ**: **الرِّكاز**; çünkü onlar Allah’ın **سَيْبِ**’inden ve bağışındandır; Sa‘leb dedi ki: o, **الـمَعادِنُ**’dir. Vâil b. Hucr’a yazdığı mektubunda: “**السُّـيُوبِ**’da beşte bir vardır”;
Ebû Ubeyd dedi ki: **السُّـيُوبُ**: **الرِّكاز**; dedi ki: onu ancak
**السَّيبِ**’den alınmış görürüm; o da bağıştır; ve şu beyti okudu:

Ben, ölümün şüphesinden, bir korkak değilim, * ve ben, ilâhın **سَيْبِ**’inden, ümitsiz değilim

Ebû Saîd dedi ki: **السُّـيُوبُ**, altın ve gümüşten damarlar(=kökler)dir; madende **تَسِـيبُ** eder; yani onda meydana gelir(1)
(1 “yani meydana gelir vb.” sözü, Tehzîb’in ifadesidir; yani onda akar vb.) ve ortaya çıkar; yere akıp gitmesinden dolayı **سُيوباً** diye adlandırılmıştır. Zemahşerî dedi ki:
**السُّـيُوبُ**, **سَيْبٍ**’in çoğuludur; bununla câhiliyede gömülü malı kasteder; yahut
**الـمَعْدِن**’i; çünkü o, Allah’ın fazlından ve bağışındandır; ona erişene.

**وسَيْبُ الفرَس**: kuyruğunun kılı. Ve **السَّيْبُ**: geminin dümen küreği.
Ve **السَّيْبُ**, “su aktı”nın masdarıdır: su **سابَ** **يَسِـيبُ** **سَيْباً**: aktı.
Ve **السِّيبُ**: suyun yatağı; çoğulu **سُـيُوبٌ**’dur.
Ve **سابَ يَسِـيبُ**: hızlı yürüdü. Ve yılan **سابَتِ** **تَسِـيبُ**: hızlı gittiği zaman; Sa‘leb şu beyti okudu:

Selmâ, az bir şey içinde gider de görünmez mi, * ve geceleyin Eym, dilediği yerde **يَسِـيبُ** eder mi?

Ve aynı şekilde **انْسابَتْ تَنْسابُ**. Ve engerek **سابَ** ve **انْسابَ**: gizlendiği yerden çıktığı zaman. Hadîste:

Bir adamın bir kırbadan içtiği; derken karnına bir yılanın **انْسابَتْ** ettiği; bunun üzerine kırbanın ağzından içmekten nehyedildi; yani girdi ve suyun akışıyla birlikte aktı. Denir: su **سابَ** ve **انْسابَ**: aktığı zaman. Ve falan size doğru **انْسابَ**: geri döndü.

**وسَيَّبَ الشيءَ**: onu bıraktı. Ve **سَيَّبَ الدَّابَّةَ** yahut deveyi yahut şeyi: onu, dilediği yerde **يَسِـيبُ** edecek şekilde bıraktı. Ve bıraktığın ve otlatmasını serbest bıraktığın her binek hayvanı, o **سائبةٌ**’dir. Ve **السائبةُ**: kendisine velâ olmayacak şartıyla âzâd edilen köle. Ve **السائبةُ**: yavrusunun yavrusunun yavrusuna erişen deve; serbest bırakılır; binilmez ve üzerine yük yüklenmez. Ve Kur’ân-ı azîzdeki **السائبة**: Yüce Allah’ın “Allah ne **بَحِـيرةٍ** ne de **سائبةٍ** kılmıştır” sözü; câhiliyede adam, uzak bir seferden geldiğinde yahut bir hastalıktan iyileştiğinde yahut bir binek hayvanı onu bir meşakkatten yahut savaştan kurtardığında: “Deve(m) **سائبةٌ**” derdi; yani serbest bırakılır; sırtından faydalanılmaz, sudan alıkonulmaz, ottan men edilmez, binilmez; denildi ki: bilakis sırtından bir omur yahut bir kemik çıkarırdı da bununla tanınırdı; sonra Araplardan bir adama baskın yapıldı da bineceği bir hayvan bulamadı; bir **سائبة**’ye bindi; “Haram mı biniyorsun?” denildi; o da: “Helâli olmayan harama biner” dedi; böylece mesel oldu. Sıhâh’ta: **السائبةُ**, câhiliyede bir adak ve benzeri için serbest bırakılan devedir; ve denilmiştir ki: o, **أُمُّ البَحِـيرَةِ**’dir; deve on karın doğurduğunda, hepsi dişi, serbest bırakılırdı; binilmezdi; sütünü ancak yavrusu yahut misafir içerdi; ölünceye kadar; ölünce erkekler ve kadınlar hep birlikte onu yerlerdi; son kız yavrusunun kulağı yarılırdı; böylece **البَحِـيرةَ** diye adlandırılırdı; o, annesi konumundadır; şu bakımdan ki o da **سائبةٌ**’dir; çoğulu **سُيَّبٌ**’dir; **نائمٍ** ve **نُوَّمٍ**, **نائحةٍ** ve **نُوَّحٍ** gibi. Adam bir köleyi âzâd edip: “O **سائبةٌ**’dir” dediğinde, âzâd olmuştur; velâsı onu âzâd edene ait olmaz; malını dilediği yere koyar; nehyin geldiği budur. İbnü’l-Esîr dedi ki: hadîste **السَّائبةِ** ve **السَّوائِبِ** zikri tekrar etmiştir; dedi ki: adam bir seferden gelişe yahut hastalıktan iyileşmeye yahut başka bir şeye adakta bulunduğunda: “Deve(m) **سائبةٌ**” derdi; artık sudan, otlaktan men edilmez; sağılmaz; binilmezdi; ve bir köleyi âzâd edip: “O **سائِـبةٌ**’dir” dediğinde, aralarında diyet yoktur, miras yoktur; aslı, binek hayvanlarını **تَسْيِـيبِ** etmektendir; o da onları salıvermek, diledikleri gibi gidip gelmeleridir. Hadîste: “Amr b. Luhay’ı ateşte bağırsaklarını sürüklerken gördüm”; ve o, **السَّوائِب**’i ilk **سَيَّبَ** edendir; o da Allah’ın “Allah ne **بَحِـيرَةٍ** ne de **سائبةٍ** kılmıştır” sözüyle nehyettiği şeydir; öyleyse **السَّائبة**: **أُمُّ البَحِـيرَةِ**’dir; bu, yerinde zikredilmiştir. Ve denildi ki: Ebû’l-Âliye bir **سائبةً** idi; helâk olunca, mirası efendisine getirildi; o da: “O **سائبةٌ**’dir” dedi ve onu almaktan kaçındı. Şâfiî dedi ki: kölesini **سائبةً** olarak âzâd ederse, köle ölür ve mal bırakır, onu âzâd eden efendisinden başka vâris bırakmazsa, mirası onu âzâd edene aittir; çünkü Peygamber, sallallahu aleyhi ve sellem, velâyı nesep bağı gibi bir bağ kılmıştır; nesep bağı nasıl kopmazsa, velâ da öyledir; ve o, sallallahu aleyhi ve sellem, şöyle demiştir: “Velâ, âzâd edene aittir.” Ömer’den, Allah ondan razı olsun, rivayet edildi: “**السَّائِـبةُ** ve **الصَّدقةُ** kendi günleri içindir.” Ebû Ubeyde, “kendi günleri için” sözünde dedi ki: yani kıyamet günü için; ve **سائبة**sini âzâd ettiği ve sadakasını verdiği gün için. Der ki: bundan sonra dünyada onlardan bir şeyle faydalanmaya geri dönmez; bu da, adamın kölesini **سائبةً** olarak âzâd etmesi gibidir; köle ölür ve mal bırakır, vârisi yoktur; artık onu âzâd edenin mirasından bir şey eksiltmesi uygun değildir; ancak onu benzerinde kullanırsa başka. İbnü’l-Esîr dedi ki: “**الصَّدَقةُ** ve **السَّائبةُ** kendi günleri içindir” sözü: yani onlarla kıyamet gününün sevabı kastedilir; yani kim **سائِـبَتَه**’yi âzâd eder ve bir sadaka verirse, bundan sonra dünyada onlardan bir şeyle faydalanmaya geri dönmez; onlara ondan biri mirasçı olsa bile; onları benzerinde sarf etsin; dedi ki: bu, fazilet ve ecir talebi yolundandır; haram olduğu için değil; onlar, Allah için yaptıkları ve ecir istedikleri bir şeyden geri dönmeyi kerih görürlerdi. Abdullah hadîsinde: “**السَّائبةُ** malını dilediği yere koyar”; yani **سائِـبةً** olarak âzâd edilen köle; velâsı onu âzâd edene ait olmaz; vârisi yoktur; malını dilediği yere koyar; nehyin geldiği budur. Hadîste: “Bana ateş arz olundu da **السَّائِـبَتَيْنِ** sahibini bir değnekle itilirken gördüm”; **السَّائِـبتانِ**: Peygamberin, sallallahu aleyhi ve sellem, Beyt’e hediye ettiği iki kurbanlık devedir; müşriklerden bir adam onları aldı da götürdü; onları **سائِـبَتَيْنِ** diye adlandırdı; çünkü onları Allah Teâlâ için **سَيَّبَ** etti. Abdurrahman b. Avf hadîsinde: “Sözdeki hile, kelimede **السُّـيُوبِ**’dan daha belîğdir”; **السُّـيُوبُ**: serbest bırakılan ve salıverilen, böylece **سابَ** eden şeydir; yani gitti.
Ve sözde **سابَ** etti: onda gevezelikle daldı; yani incelik ve ondan azaltma, çoğaltmadan daha belîğdir. Ve denir: adam konuşmasında **سابَ** etti: onda her yola gittiği zaman. Ve **السَّـيَابُ**, **السَّحابِ** gibi: **البَلَحُ**. Ebû Hanîfe dedi ki: o, yeşil **البُسْر**’dur; tekili **سَيابةٌ**’dir; adam da onunla adlandırılmıştır; Uhayha dedi ki:

Yemin ettim, sana vermeyeceğim, * Ka‘b ve öldürülmesi hakkında, **سَيابَهْ**

Onu şeddeli yaptığında onu dammelersin; böylece **سُـيَّابٌ** ve **سُـيّابةٌ** dersin; Ebû Zübeyd dedi ki:

Bize soğuk, sıkı(=yoğun) bir şeyden günlerce açar, * gecede onun kokusunu **سُيَّابَا** sanırsın

**سُيَّابٍ** ve **سُيَّابةٍ** kokusunu da kastetti. Asmaî: tomurcuk bağlanıp da **بلحاً** oluncaya kadar düğümlendiğinde, o **السَّيابُ**’dır; hafifletilmiş; tekili **سَيابةٌ**’dir; Şemmer dedi ki: o, Medine ehlinin diliyle uzatmalı olarak **السَّدَى** ve **السَّداءُ**’dur; ve Vâdî’l-Kurâ diliyle o **السيَّابةُ**’dır; Lebîd’den şu beyit okundu:

**سَيابةٌ**; onda ayıp yok, ne de iz

Dedi ki: Bahreynlilerin “**سُيَّابٌ** ve **سُيَّابةٌ**” dediklerini işittim.
Üseyd b. Hudayr hadîsinde: “Bize bir **سَيابةً** isteseydin, onu sana vermezdik”; o, sîn’in fethası ve hafifletmeyle: **البَلحَةُ**’dır; çoğulu **سَيابٌ**’dır.
Ve **السِّيبُ**: elma; Farsçadır; Ebû’l-Alâ dedi ki: ve onunla Sîbeveyh adlandırıldı: **سِـيب** elmadır, **وَوَيْه** onun kokusudur; sanki elma kokusu gibi.
Ve **سائبٌ**: hızlı yürüdüğü zaman **سابَ يَسِـيبُ**’den; yahut su aktığı zaman **سابَ الماءُ**’dan bir isimdir. Ve **الـمُسَيَّبُ**: onların şairlerindendir.
Ve **السُّوبانُ**: bir vadi adıdır; Allah Teâlâ daha iyi bilir.
