# شأب — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%A3%D8%A8/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%A3%D8%A8/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شأب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%A3%D8%A8.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: شأب

الشَّـآبِـيبُ مِن الـمَطر: الدُّفعاتُ. وشُؤْبُوبُ العَدْوِ مثله. ابن سيده: الشُّـؤْبُوبُ: الدُّفْعةُ من المطر وغيره. وفي حديث عليّ، كرم اللّه وجهه: تَمْريهِ الجَنُوبُ دِرَر \<ص:480>
 أَهاضيبِه ودُفَعَ شَآبيبِه؛ الشَّـآبيبُ: جمع شُـؤْبُوبٍ، وهو الدُّفْعةُ من الـمَطر وغيره. أَبو زيد: الشُّـؤْبُوبُ: المطر يُصيبُ المكان ويُخْطئُ الآخر، ومثله النَّجوُ والنَّجاءُ. وشُـؤْبُوبُ كُل شيءٍ: حَدُّه، والجمع الشَّـآبِـيب؛ قال كعب بن زُهير، يذكر الـحِمار والأُتُن: إِذا ما انتحاهُنَّ شُـؤْبُوبُه، *  رأَيْتَ، لجاعِرَتَيه، غُضونا شُؤْبُوبه: دُفْعَتُه. يقول: إِذا عَدا واشتَدَّ عَدوُه، رأَيتَ لجاعِرَتَيْهِ تَكَسُّراً. ولا يقال للـمَطر شُـؤْبُوبٌ إِلا وفيه بَرَدٌ. ويقال للجارية: إِنها لَـحَسنة شآبيب الوجه، وهو أَول ما يَظْهَر من حُسْنِها، في عين النّاظر إِليها. التهذيب في ترجمة غفر: قالت الغَنويَّةُ ما سالَ من الـمُغْفُر، فبَقِـيَ شبه الخُيُوطِ، بين الشَّجَرِ والأَرض، يقال له شآبِـيب الصَّمْغِ؛ وأَنشدت: كأَنَّ سَبْلَ مَرْغِه الـمُلعْلعِ، *  شُـؤْبُوبُ صَمْغٍ، طَلْحُه لم يُقْطعِ

### Türkçe

**الشَّـآبِـيبُ** yağmurdan: defalar (püskürmeler)dır. Ve **شُؤْبُوبُ** koşunun (hücumun) da onun gibidir.

İbn Sîde: **الشُّـؤْبُوبُ**: yağmurdan ve başkasından bir defa (püskürme)dir. Ve Ali’nin hadîsinde, Allah yüzünü keremli kılsın: “Güney rüzgârı onun yamaçlarını inci taneleri gibi akıtır ve onun **شَآبيبِه**’inin defaları (püskürmeleri) (vardır)”; **الشَّـآبيبُ**: **شُـؤْبُوبٍ**’un çoğuludur; o da yağmurdan ve başkasından bir defa (püskürme)dir. Ebû Zeyd: **الشُّـؤْبُوبُ**: yağmurun bir yere isabet edip ötekini ıskalamasıdır; **النَّجوُ** ve **النَّجاءُ** da bunun gibidir. Ve her şeyin **شُـؤْبُوبُ**’u: onun keskin ucu (sınırı)dır; çoğulu **الشَّـآبِـيب**’dir. Ka‘b b. Züheyr dedi; eşeği ve dişi eşekleri anıyor:

إِذا ما انتحاهُنَّ شُـؤْبُوبُه، *  رأَيْتَ، لجاعِرَتَيه، غُضونا

Onun **شُـؤْبُوبه**’u: onun defası (hamlesi)dir. Diyor ki: koştuğunda ve koşusu şiddetlendiğinde, onun iki böğrü için kırılma (bükülme) görürsün. Ve yağmura **شُـؤْبُوبٌ** denmez; ancak onda dolu bulunduğu zaman (denir). Ve cariye için denir: “O, yüzün **شآبيب**’i bakımından elbette güzeldir”; o, ona bakanın gözünde, onun güzelliğinden ilk görünen şeydir. **التهذيب**’de **غفر** tercümesinde: Ganaviyye dedi ki: **الـمُغْفُر**’dan akan şey; sonra ağaç ile yer arasında iplikler benzeri kaldı; ona **شآبِـيب الصَّمْغِ** denir. Ve şu beyti okudu:

كأَنَّ سَبْلَ مَرْغِه الـمُلعْلعِ، *  شُـؤْبُوبُ صَمْغٍ، طَلْحُه لم يُقْطعِ
