# شتو (ش-ت-و) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%AA%D9%88

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

Kur'an'daki karşılığı: Kış

- Harfler: ش - ت - و
- Kur'an'da: 1 geçiş · 1 ayet · 1 sîga
- 7 sözlük

## Sîgalar (1)

| Sîga | Kalıp | Anlam | Geçiş | Ayet | İlk ayet |
|---|---|---|---|---|---|
| [الشِّتَاءِ](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88/siga/%D8%A7%D9%84%D8%B4%D9%90%D9%91%D8%AA%D9%8E%D8%A7%D8%A1%D9%90.md) | الْفِعَالِ | Kış | 1 | 1 | [106:2](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88/ayet/106:2.md) |

## Mücavir kökler — 3 mücavir (3 toplam)

Sıralama: iki kökün aynı ayette birlikte geçmesinin tesadüfe göre ne kadar güçlü olduğu (Dunning G²). Her satırda ortak ayet sayısı yazar. Edatlar varsayılan olarak gizli.

1. [صيف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B5%D9%8A%D9%81.md) — 1 ortak ayet · G² 19 · Ve yaz
2. [رحل](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B1%D8%AD%D9%84.md) — 1 ortak ayet · G² 15 · Rıhle : “Hayvan eğeri” demektir
3. [ألف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A3%D9%84%D9%81.md) — 1 ortak ayet · G² 12 · Lif ip yapılan ipliklerden herbirine denir

## Kök analizi

### Kök tanımı ve çekirdek özet

| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | شتو |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Nâkıs (vâvî) |
| Bağlamsal Yakın Kökler | [خرف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AE%D8%B1%D9%81.md), [ربع](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B1%D8%A8%D8%B9.md), [قرر](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D8%B1%D8%B1.md) |
| Zıt Kök | [صيف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B5%D9%8A%D9%81.md) |
| Çekirdek Özet 1 | Soğuk ve yağışlı zaman dilimi, kış mevsimi ve kışlama hâli |
| Çekirdek Özet 2 | Kureyş topluluğunun iklimsel döngüye bağlı kış seferi ve rızık düzeni |
| Çekirdek Özet 3 | Tabiat ritminin beşerî iktisat ve coğrafi hareketlilikle kurduğu intibak |
| Kritik Hata Riski | Kavramı yalnızca bir takvim adı sayıp iklim çetinliği ve ilahî rızık nizamıyla bağını koparmak |

### Biliteral analiz

| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| شت | Dağılma, ayrışma, parça parça olma veya sığınaklara çekilme (krş. [شتت](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D8%AA.md)) | و | Anlamı döngüsel bir zaman dilimine, soğuk döneme ve kış mevsiminde barınaklara bağlanıp kışlama eylemine daraltmıştır. |

### Piktografik analiz

| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ش | Diş | Isırma, keskinlik, soğuğun nüfuz edici sert tesiri |
| ت | İşaret, çarpı | Sınır, dönüm noktası, vaktin tayin edilmiş haddi |
| و | Çengel, çadır kazığı | Bağlama, çadıra veya barınağa tutunma, sığınma |
| شتو | Keskin ve ısırıcı soğuğun varlıkları sınırlayarak korunaklı barınaklara bağladığı döngüsel zaman dilimi |  |

### Tarihsel ve erken kullanım

| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Yılın soğuk, yağmurlu ve çetin geçen mevsimi; insanların ve hayvanların soğuktan korunmak için kışlaklara çekilmesi veya elverişli iklim rotalarına yönelmesi. |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Tarafe b. el-Abd muallakasında kış mevsiminin darlık ve kıtlık günlerinde cömertliği överken şöyle der: نَحْنُ في المشتاةِ نَدعُو الجَفَلَى / لا تَرَى الآدِبَ فينا ينتقِرْ |
| Erken Arapça kullanım | Zü'r-Rimme kış çiğini ve sabah soğuğunu tasvir ederken kullanmıştır: كأن الندى الشتوي يرفض ماؤه على أشنب الأنياب متسق الثغر |

Kaynak: Kitābü’l-ʿAyn, Maqāyīs al-Lugha, Asās al-Balāgha, Dîvânu Tarafe b. el-Abd.

### Sami etimolojik katman

Sami dillerinde شتو kökü, mevsimsel takvimin yağışlı ve soğuk dilimini adlandıran en arkaik ortak tabakalardan birine aittir. Kök, Kuzeybatı Sami dillerinde de düzenli ses denklikleriyle kış ve yağmur dönemini ifade eder. İbranicede sǝtāv biçimi kış ve yağmur mevsimini karşılar; nitekim Kitab-ı Mukaddes metinlerinde kışın geçip yağmurların kesilmesi bu kelimeyle tasvir edilir. Süryanicede setwā ve Yahudi Aramicesinde shitwā doğrudan kış, kış fırtınası ve soğuk dönemi adlandırmaktadır. Fonetik yapıdaki s/ş dönüşümü Proto-Sami kök yapısının düzenli bir yansıması olup, semantik matris soğuk, yağmur ve bitkisel durağanlık çekirdeğinde bütünüyle korunmuştur. Arapçada nâkıs formla türeyen fiil ve isim kalıpları, yalnızca takvimsel bir adı değil, aynı zamanda kışlamak ve kış şartlarına intibak etmek eylemlerini de semantik alana dâhil etmiştir.

Güven: Kesin

Kaynak: Brown-Driver-Briggs, Payne Smith Syriac Dictionary, Maqāyīs al-Lugha.

### Etimolojik analiz

| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | شتو kökünden türeyen الشِّتَاء ve المَشْتَاة kelimeleri | Soğuk mevsim, kışlama zamanı ve kışlak mekânını kuşatan türetimler | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice sǝtāv, Süryanice setwā | Yağışlı, soğuk mevsim ve kış anlamında ortak Sami mirası | Kesin |
| Daha geniş dilsel ilişki | Afro-Asyatik katmanda iklimsel/mevsimsel adlandırmalar | Çöl ve Akdeniz kuşağında yağış dönemini belirten bölgesel arkaik adlandırma | Muhtemel |

Kaynak: David Cohen Dictionnaire des racines sémitiques, HALOT.

### Kardeş kökler

| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| شتو | Anlamlı | Kış, soğuk mevsim | Yılın soğuk ve yağışlı dönemi, kışlamak | Hedef kök; Kur'an'da geçer |
| شوت | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Kur'an'da geçmez; klasik sözlüklerde mühmel kabul edilir |
| [تشو](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AA%D8%B4%D9%88.md) | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Fonetik dizilim kuralı gereği kullanılmaz |
| توش | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Kur'an'da geçmez |
| وشت | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Kur'an'da geçmez |
| [وتش](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%88%D8%AA%D8%B4.md) | Kök olarak oluşmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Fonetik yapı gereği mühmeldir |

### Komşu kökler ve zıt kök

| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| شتو | Merkez | Soğuk mevsim | Soğuğun, yağışın ve iklimsel çekilmenin hâkim olduğu kış dönemi | Takvimsel ve coğrafi kışlama hâli |
| [صيف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B5%D9%8A%D9%81.md) | Zıt | Sıcak mevsim | Kışın tam zıddı olarak sıcağın, hasadın ve kuzey seferlerinin mevsimi | Kur'an'da kış ile birlikte anılan karşıt kutup |
| [خرف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AE%D8%B1%D9%81.md) | Komşu | Sonbahar | Meyvelerin devşirildiği, kış öncesi geçiş dönemi | Kıştan önceki döküm ve hasat aşaması |
| [ربع](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B1%D8%A8%D8%B9.md) | Komşu | İlkbahar | Yağışların ardından toprağın canlandığı, otlakların bollaştığı dönem | Kıştan sonraki canlanma ve yayılma evresi |
| [قرر](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D8%B1%D8%B1.md) | Komşu | Soğuk ve sükûn | Mevsimden ziyade havanın fiziksel olarak dondurucu ve durağan olması | Kışın temel niteliği olan soğuk hâl |

### Başka dillerde anlam karşılıkları

| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | شتو (الشِّتَاء) | Kış mevsimi | Soğuk, yağışlı zaman ve bu mevsimde yapılan hareketlilik | Kesin |
| Latince | hiems, hibernum | Kış, kış mevsimi | Soğuk dönemi ve askeri/iktisadi kışlama durağanlığını belirtir | Kesin |
| İngilizce | winter, hibernation | Kış, kış uykusu/kışlama | Takvimsel kışı ve canlıların kış şartlarına uyumunu karşılar | Kesin |
| Almanca | Winter | Kış | Yılın en soğuk çeyreğini ve tabiatın çekilme evresini ifade eder | Kesin |
| Fransızca | hiver | Kış | İklimsel soğuk dönemi ve kış mevsimini ifade eder | Kesin |

Kaynak: Oxford Latin Dictionary, Kluge Etymologisches Wörterbuch.

### Vücûh ve nezâir

| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| الشِّتَاءِ | Kış mevsimi ve kış ticareti seferi | Kureyş suresinde, kabilenin kışın güneye (Yemen'e) düzenlediği ticarî kervan seferinin vakti olarak zikredilir; Kureyş [106:2](https://lisan.digital/tr/ayet/106:2.md). |

### Kelam, fıkıh, tefsir ve hadis bağlamı

| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | Kozmolojik düzen ve in'âm | Mevsimlerin birbirini takip etmesindeki ilahî nizam ve insanın rızkının tabiat döngüleriyle garanti altına alınması | Rububiyet delili |
| Fıkıh | Ruhsatlar ve mevsim hükümleri | Kışın çetin şartlarında abdestte mestler üzerine mesh, soğuk sebebiyle teyemmüm ve sefer namazı hükümleri | Meşakkat ve ruhsat dengesi |
| Tefsir | Îlâf ve ticaret kervanları | Kureyş'in kışın ılıman Yemen'e, yazın serin Şam'a yaptığı seferlerin ilahî bir lütuf ve Kâbe emniyetiyle gerçekleştiği izahı | Ahd, emniyet ve iktisat |
| Hadis | İbadet mevsimi | Kışın gündüzlerinin kısa olması sebebiyle oruca, gecelerinin uzun olması sebebiyle teheccüde elverişli bir ganimet sayılması | İbadet fırsatı |

### Dini, ilmi, siyasi ve iktisadi sistem analizi

| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | İlahî lütuf ve ibadet bilinci | Rızık ve emniyet vesilesi | Nimetin kaynağını hatırlatarak kulluğa çağırma | Kış şartlarında dahi açlıktan kurtarılmanın şükrü Beyt'in Rabbine ibadetle eda edilir | Kesin |
| İlmi | Astronomi ve coğrafya | Eksen eğikliği ve mevsim döngüsü | İklim kuşaklarının hareket haritasını belirleme | Tabiat kanunlarının yıllık döngüsünde yeryüzü şartlarının periyodik değişimi | Kesin |
| Siyasi | Kabileler arası emniyet ahitleri | Diplomatik sefer güvencesi | Çetin iklimde kervan rotalarının güvenliğini sağlama | Îlâf kurumu sayesinde kış aylarında kabilelerin saldırısından muaf kervan düzeni | Güçlü |
| İktisadi | Mevsimsel ticaret ve lojistik | İklimsel kervan rotasyonu | Arz-talep dengesini coğrafi farklılaşmayla yönetme | Kışın güney pazarlarına yönelerek ticarî sürekliliği ve gıda arzını kesintisiz kılma | Kesin |

### Sayısal ve beşeri bilimlerde izomorfizm

| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Termodinamik çevrimde düşük enerji fazı (periodisite) | Sistemlerin yüksek entropi veya sıcaklık evresinden sonra enerji tasarrufuna ve dengeye geçtiği periyodik alt eşik fazı | Güçlü |
| Beşeri bilimler | İktisadi konjonktür dalgalanması ve mevsimsellik | Piyasa hareketlerinin, üretim ve tüketim eğilimlerinin iklimsel periyotlara göre yeniden yapılandığı döngüsel dinamizm | Kesin |

### Yanlış daraltma ve kritik hata riski

| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kelimeyi sadece meteorolojik bir takvim aralığına veya basit bir hava soğumasına indirgemek |
| Kur'an içi daha geniş anlam | İklim zorluklarına rağmen ilahî himaye, toplumsal uzlaşı (îlâf) ve kesintisiz rızık akışının sağlandığı sistemik döngü |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Kureyş suresini salt folklorik bir çöl yolculuğu hatırası sayarak, ayetin tevhid, iktisadi güven ve ilahî nimet sorumluluğu eksenini ıskalamak |

### Kur'an'ı anlama odaklı sonuç

| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Tabiat kanunları ile beşerî hayat, ticaret ve ibadet arasındaki zorunlu irtibatı tek bir kelime üzerinden billurlaştırdığı için önemlidir. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | Kureyş suresindeki ticarî, iktisadi ve itikadi nizamı kuran ayetlerde doğrudan tayin edicidir. |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Tabiat şartlarının insanı çaresiz bırakan kör bir tesadüf olduğu zannını yıkar; iklimin zorluklarının dahi ilahî nizam ve akılcı eylemle rızık kapısına dönüştüğünü gösterir. |

### Nihai sentez ve LaTeX modeli

- Somut anlam: Yılın soğuk, yağmurlu ve çetin geçen mevsimi, kış vakti ve barınaklara çekilme durumu.
- Soyut anlam: Hayatın, iktisadın ve hareketin tabiatın döngüsel ritmine uyum sağlayarak meşakkati emniyete dönüştürmesi.
- Sistematik karşılık: Periyodik iklimsel dönüşümün coğrafi ve iktisadi rota optimizasyonuyla dengelenmesi süreci.
- LaTeX modeli: $$T(t) = T_0 + \Delta T \cos(\omega t) \implies R(t) = f(T(t))$$
- LaTeX açıklaması: Formülde $t$ zamanı, $T(t)$ mevsimsel sıcaklık ve iklim şartlarını, $T_0$ ortalama iklim değerini, $\Delta T$ kış ve yaz arasındaki sıcaklık genliğini, $\omega$ yıllık döngüsel frekansı temsil eder. $R(t)$ ise bu iklimsel periyoda bağımlı olarak yön değiştiren ticarî ve lojistik hareketlilik rotasını ifade etmektedir. Model, kış mevsiminin yarattığı iklimsel değişimin beşerî eylem üzerinde zorunlu bir yön ve uyum fonksiyonu doğurduğunu simgeler.

## Geçtiği ayetler (1 ayet)

Mushaf sırasıyla, metinleriyle. JSON: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%AA%D9%88/occurrences?meal=IK

### [Kureyş 106:2](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88/ayet/106:2.md) — الشِّتَاءِ

إِيلَافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاءِ وَالصَّيْفِ

Meal (IK): Yaz ve kış yolculuklarına alıştırılmasından dolayı,

## Sözlükler (7)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الشين والتاء و و ا ي ء معهما
ش ت و، ش أ ت مستعملان
شتو:
الشِّتاء: معروف، والواحدة: شتوة. والموضعُ: المشتى والمشتاةُ والفعلُ: شتا يشتو. ويوم شاتٍ.
شأت:
الشَّئِتُ من الخيل: العثُور.

##### Türkçe

باب **الشين** و**التاء** و**و** و**ا** و**ي** و**ء** معهما
**ش ت و**، **ش أ ت** kullanımdadırlar

**شتو**:
**الشِّتاء**: bilinen (kış); teki: **شتوة**. Mekân: **المشتى** ve **المشتاةُ**; fiil: **شتا** **يشتو**. Ve **يوم شاتٍ**.

**شأت**:
Atlardan **الشَّئِتُ**: tökezleme.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الشين والتاء وما يثلثهما)
(شتر) الشين والتاء والراء يدلُّ على خرقٍ في شيء. من ذلك الشتَر في العين: انقلابٌ في جفنها الأسفل مع خرقٍ يكون. ويشتقُّ من ذلك قولهم: شَتَّر به، إِذا انتقصَه وعابَه ومزّقه.‏
(شتم) الشين والتاء والميم يدلُّ على كراهةٍ وبِغضة. من ذلك الأسد الشتيم، وهو الكريه الوَجه. وكذلك الحِمار الشتيم. واشتقاقُ الشتم منه، لأنَّه كلامٌ كريه.‏
(شتو) الشين والتاء والحرف المعتل أصلٌ واحدٌ لزمانٍ من الأزمنة، وهو الشِّتاء: خلافُ الصَّيف. وهي الشَّتْوة، بفتح الشين. والموضع المَشْتاة والمَشْتَى. قال طَرَفة:‏
نَحْنُ في المشتاةِ نَدعُو الجَفَلَى *** لا تَرَى الآدِبَ فينا ينتقِرْ‏
وقال الخليل: الشِّتاء معروف، والواحد الشَّتوة. وهذا قياسٌ جيِّد، وهو مثل شَكوة وشِكاء. ويقال أشتى القوم، إِذا دخَلوا في الشتاء؛ وشَتَوا؛ إذا أصابهم الشِّتاء.‏

ـ

##### Türkçe

(باب **الشين** و**التاء** وما يثلثهما)
(**شتر**) **الشين** ve**التاء** ve**الراء** bir şeyde bir yırtığa delâlet eder. Bundan: gözde **الشتَر**: alt kapağında bir dönme, beraberinde bulunan bir yırtık ile. Ve bundan onların sözü türetilir: **شَتَّر** به, onu eksilttiği, ayıpladığı ve parçaladığı zaman.
(**شتم**) **الشين** ve**التاء** ve**الميم** bir tiksinmeye ve nefrete delâlet eder. Bundan: **الأسد الشتيم**; o, çirkin yüzlüdür. Yine **الحِمار الشتيم**. Ve **الشتم**’in türeyişi ondandır; çünkü o, çirkin bir sözdür.
(**شتو**) **الشين** ve**التاء** ve illetli harf, zamanlardan bir zamana ait tek bir asıldır; o da **الشِّتاء**dır: **الصَّيف**’in zıddı. Ve o, **الشَّتْوة**’dir; **الشين**’in fethiyle. Ve yer: **المَشْتاة** ve**المَشْتَى**. **طَرَفة** dedi ki:
نَحْنُ في المشتاةِ نَدعُو الجَفَلَى *** لا تَرَى الآدِبَ فينا ينتقِرْ
Ve **الخليل** dedi: **الشِّتاء** bilinen (şey)dir; ve tekili **الشَّتوة**’dir. Ve bu iyi bir kıyastır; ve o, **شَكوة** ve**شِكاء** gibidir. Ve denir: **أشتى** القوم, **الشتاء**’a girdikleri zaman; ve **شَتَوا**; **الشِّتاء** onlara isabet ettiği zaman.

### [Esâsü'l-Belâğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88/sozluk/esas.md) — Zemahşerî · 12. yy

ش ت و
يوم شاتٍ وليلة شاتية وشتونا بمكـان كـذا وهـو مشتانـا وأشتـوا‏:‏ دخلـوا فـي الشتـاء وهـذا وقت الشتاء والمشتاة‏.‏
قال طرفة‏:‏ نحن في المشتـاة ندعـو الجفلـى وشتوة باردة ومكان شتوي‏.‏
قال ذو الرمة‏:‏ كأن الندى الشتوي يرفض ماؤه على أشنب الأنياب متسق الثغر

##### Türkçe

ش ت و
**يوم شاتٍ** ve **ليلة شاتية**; ve falan yerde **شتونا**; ve o, bizim **مشتانا**’mızdır. Ve **أشتوا**: **الشتاء**’a girdiler. Ve bu, **الشتاء** vaktidir. Ve **المشتاة**.

Tarafe dedi:
Biz **المشتاة**’da **الجفلى**’yı çağırırız.
Ve soğuk bir **شتوة** ve **شتوي** bir yer.

Zü’r-Rumme dedi:
Sanki **الندى الشتوي** suyu döker;
**أشنب الأنياب** üzerinde, **متسق الثغر**.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

: ( و ( *!الشَّتاءُ ، ككِساءٍ ، *!والشَّاتاةُ ) ، وهذه عن الصَّاغاني ، ( أَحَدُ أَرْباعِ الأَزْمِنَةِ ) .
قالَ ابنُ السِّكِّيت : السَّنَةُ عنْدَهُم اسْمٌ لاثْنَي عَشَرَ شَهْراً ، ثم قسَمُّوها نِصْفَيْن : فبَدَوا بأَوَّلِ السَّنَةِ أَوّل الشِّتاء لأنَّه ذَكَرٌ والصَّيْفُ أُنْثَى ؛ ثم جَعَلُوا الشِّتاءَ نِصْفَيْن : *!فالشَّتَويُّ أَوَّله والرَّبيعُ آخِره ، فصَارَ *!الشَّتَويُّ ثَلاثَة أَشْهُر ، والرَّبيعُ ثَلاثَة أَشْهُرٍ ، وجَعَلوا الصَّيْفَ ثَلاثَة والقَيْظ ثَلاثَة .
( الأُوْلى جَمْعُ *!شَتْوَةٍ ) ؛ نقلَهُ الجوهريُّ عن المبرِّدِ ، وابنُ فارِسَ عن الخَلِيلِ . ونقلَهُ بعضُهم عن الفرَّاء ، وهو ككَلْبةٍ وكِلابٍ ؛ ( أَو هُما بِمَعْنًى ) ؛ كما هو في المُحْكم ،

( ج *!شُتِيٌّ ) ، كعُتِيَ ، وأَصْلُه *!شْتوى وهو في التّكْملةِ بكسْرِ الشِّيْن وتَشْديدِ الياءِ عن الفرَّاء ، ( *!وأَشْتِيَةٌ ) ، وعليه اقْتَصَرَ الجوهريُّ .
( والمَوْضِعُ *!المَشْتا *!والمَشْتاةُ ) ، والجَمْعُ *!المَشاتِي ، والفِعْلُ *!شَتا *!يَشْتُو ، ( والنِّسْبَةُ ) إلى الشِّتاءِ : ( *!شَتْوِيٌّ ) ، بالفتْحِ على غيرِ قياسٍ ، ويجوزُ كَوْنهم نَسَبوا إلى *!الشَّتْوَةِ ورَفَضُوا النَّسَبَ إلى الشِّتاءِ ؛ كما في المُحْكم .
( ويُحَرِّكُ ) مِثْلُ خَرْفيَ وخَرَفيَ ؛ كما في الصِّحاح .
( *!والشَّتِيُّ ، كغَنِيَ ، والشَّتَوِيُّ ، محرَّكةً : مَطَرُه ) ؛ وأَنْشَدَ الجوهريُّ للنَّمرِ بنِ تَوْلب يَصِفُ رَوْضَة :
عَزَبَتْ وباكَرَها *!الشَّتِيُّ بدِيمَةٍ
وَطْفاءَ تَمْلَؤها إلى أَصْبارِها ( *!وشَتَا ) الرَّجُل ( بالبَلَدِ ) *!يَشْتُو : ( أَقامَ به *!شِتاءً ) ، ومنه شَتَوْنَا الصَّمَّانِ ؛ ( *!كشَتَّى ) تَشْتِيَةً .
( و ) حَكَى أَبو زيْدٍ : ( *!تَشَتَّى ) من *!الشَّتاءِ ، كتَصَيَّفَ من الصَّيْفِ .
يقالُ : مَن قاظَ الشَّرَفَ وتَرَبَّعَ الحَزْنَ *!وتَشَتَّى الصَّمَّانَ فقد أَصابَ المَرْعى .
وقيلَ : *!شَتَا الصَّمَّان إذا أَقامَ بها في الشِّتاءِ ، *!وتَشَتَّاها إذا رَعَاها في الشَّتاءِ .
( و ) *!شَتا ( القَوْمُ ) *!يَشْتُون : ( أَجْدَبُوا في *!الشِّتاءِ ) خاصَّةً ، ومنه قولُ الشاعرِ :
تَمَنَّى ابنُ كُوزٍ والسَّفاهَةُ كاسْمِها
ليَنْطحَ فينا إنْ *!شَتَوْنَا لَيالِيا ( *!كأَشْتَوْا ) ؛ ومنه حديثُ أُمِّ مَعْبد : ( والناسُ مُرْمِلُونَ *!مُشْتُون ) ، أَي كانوا في أَزْمةٍ ومَجاعَةٍ وقِلَّةِ لَبَنٍ .
قالَ ابنُ الأثيرِ : والرِّوايَةُ المَشْهورَةُ : مُسْنِتُون .
( *!والشِّتاءُ : بَرَدٌ ) يَقَعُ مِن السَّماءِ .
( ويومٌ*!شاتٍ ) ، كصائِفٍ ، ( وغَداةٌ

*!شاتِيَةٌ ) كَذلِكَ .
( *!وأَشْتَوْا : دَخَلُوا فيه ) ؛ نقلَهُ الجوهريُّ .
( وعامَلَهُ *!مُشاتاةً *!وشِتاءً ) ، وكذا اسْتَأْجَرَه ، *!وشِتاءً هنا مَنْصوب على المصْدرِ لا على الظَّرْف .
( *!والشَّتا ) بالفتْح مَقْصوراً : ( المَوْضِعُ الخَشِنُ .
( و ) أَيْضاً : ( صَدْرُ الوادِي ) ؛ نقلَهُ الأزهريُّ .
( و ) *!الشِّتاءُ ، ( بالكسْر والمدِّ : القَحْطُ ) ، وإنَّما خصّ به دونَ الصَّيْف لأنَّ الناسَ يَلْزَمُون فيه البيوتَ ولا يَخْرجُونَ للانْتِجاعِ ؛ ومنه قولُ الحُطَيْئة :
إذا نَزَلَ الشِّتاءُ بجارِ قوْمٍ
تجَنَّبَ جارَ بَيْتِهِمُ الشِّتاءُ وممَّا يُسْتدركُ عليه :
*!شَتا *!الشِّتاءُ *!شَتْواً .
*!والمُشْتِي مِن الإِبِلِ ، بالتَّخفِيفِ : المُرْبِعُ ؛ والفَصِيلُ *!شَتْوِيٌّ ، بالفتْحِ وبالتَّحْريكِ ، *!وشَتِيٌّ على فَعِيلٍ .
وهذا الشيءُ *!يُشَتِّيني : أَي يَكْفِيني *!لشِتائِي ؛ وأَنْشَدَ الجوهريُّ :
مَنْ يَكُ ذا بَتِّ فهذا بَتِّي
مُقَيِّظٌ مُصَيِّفٌ *!مُشَتِّي وسوقُ *!الشّتا : قَرْيَةٌ بمِصْر .
*!وشَتِيَ ، كرَضِيَ : أَصابَهُ الشِّتاءُ ؛ عن ابنِ القطَّاع .
*!والمَشْتاةُ : *!الشِّتاءُ .
ومَنْ جَعَلَ الشِّتاءَ مُفْرداً قالَ في النَّسب إليه *!شِتائِيٌّ *!وشِتاوِيٌّ .
*!وشتيوة ، مُصَغّراً : بَلَدٌ بالمَغْربِ .

##### Türkçe

: ( **الشَّتاءُ** , **ككِساءٍ** , **والشَّاتاةُ** ) , ve bu, es-Sağânî’dendir; ( zamanların dörtte birinden biri ) .
İbnü’s-Sikkît dedi: Sene, onların yanında on iki ayın adıdır; sonra onu iki yarıya böldüler: böylece senenin evvelinden, kışın evvelini başlattılar; çünkü o erkektir, yaz ise dişidir; sonra kışı iki yarıya yaptılar: **فالشَّتَويُّ** onun evvelidir ve bahar onun âhiridir; böylece **الشَّتَويُّ** üç ay oldu, bahar üç ay oldu; ve yazı üç yaptılar, ve **القَيْظ**’ı üç yaptılar.

( **شَتْوَةٍ**’nin cem‘i olan **الأُوْلى** ) ; onu el-Cevherî, el-Müberred’den; İbn Fâris de el-Halîl’den nakletti. Bazıları onu el-Ferrâ’dan nakletti; ve o, **ككَلْبةٍ وكِلابٍ** gibidir; ( yahut ikisi mânâca birdir ) ; **المُحْكم**’de olduğu gibi,

( **شُتِيٌّ** cem‘i ) , **كعُتِيَ** gibi; aslı **شْتوى**’dır; ve o, **التّكْملةِ**’de **الشِّيْن**’in kesri ve **الياءِ**’ın teşdîdi ile el-Ferrâ’dan ( **وأَشْتِيَةٌ** ) diye geçer; el-Cevherî bununla yetindi.
( yer: **المَشْتا** ve **المَشْتاةُ** ) , cem‘i **المَشاتِي**’dir; fiil **شَتا** **يَشْتُو**’dur; ( nisbet ) kışa: ( **شَتْوِيٌّ** ) , fetha ile, kıyasa aykırı olarak; ve onların nisbeti **الشَّتْوَةِ**’ye yapıp kışa nisbeti terk etmiş olmaları câizdir; **المُحْكم**’de olduğu gibi.
( Ve harekelendirir ) **خَرْفيَ** ve **خَرَفيَ** misali; **الصِّحاح**’ta olduğu gibi.
( **الشَّتِيُّ** , **كغَنِيَ** gibi, ve **الشَّتَوِيُّ** , harekeli olarak: onun yağmurudur ) ; el-Cevherî, en-Nemir b. Tevleb’den, bir çayırı vasfederken şu beyti rivayet etti:
عَزَبَتْ وباكَرَها **الشَّتِيُّ** بدِيمَةٍ
وَطْفاءَ تَمْلَؤها إلى أَصْبارِها
( **وشَتَا** ) adam ( beldede ) **يَشْتُو**: ( orada **شِتاءً** ikamet etti ) , ve ondan: **شَتَوْنَا** **الصَّمَّانِ**; ( **كشَتَّى** ) **تَشْتِيَةً**.
( Ve ) Ebû Zeyd hikâye etti: ( **تَشَتَّى** ) **الشَّتاءِ**’den; yazdan **تَصَيَّفَ** gibi.
Denir: Kim **قاظَ** **الشَّرَفَ** ve **تَرَبَّعَ** **الحَزْنَ** ve **تَشَتَّى** **الصَّمَّانَ** ise, otlağı isabet etmiştir.
Ve denildi: **شَتَا** **الصَّمَّان**: kışta orada ikamet ettiğinde; **وتَشَتَّاها**: kışta onu otlattığında.
( Ve ) **شَتا** ( kavim ) **يَشْتُون**: ( özellikle **الشِّتاءِ**’da kıtlığa düştüler ) ; ve ondan şairin sözü:
تَمَنَّى ابنُ كُوزٍ والسَّفاهَةُ كاسْمِها
ليَنْطحَ فينا إنْ **شَتَوْنَا** لَيالِيا
( **كأَشْتَوْا** gibi ) ; ve ondan Ümmü Ma‘bed hadisi: ( ve insanlar **مُرْمِلُونَ مُشْتُون** ) , yani bir darlıkta, açlıkta ve sütün azlığında idiler.
İbnü’l-Esîr dedi: Meşhur rivayet: **مُسْنِتُون**’dur.
( **الشِّتاءُ**: gökten düşen bir soğuktur ) .
( **يومٌ شاتٍ** ) , **كصائِفٍ** gibi, ( ve bir sabah: **شاتِيَةٌ** ) yine öyle.
( **وأَشْتَوْا**: ona girdiler ) ; el-Cevherî onu nakletti.
( Ona **مُشاتاةً** ve **شِتاءً** muamele etti ) , ve yine onu kiraladı; ve buradaki **شِتاءً** zarf üzerine değil, masdar üzerine mansuptur.
( **الشَّتا** ) fetha ile, maksûr olarak: ( sert yer ) .
( Ve ) ayrıca: ( vadinin başı ) ; el-Ezherî onu nakletti.
( Ve ) **الشِّتاءُ** , ( kesra ve med ile: kıtlık ) ; onu yazdan ayrı olarak bununla tahsis etti; çünkü insanlar onda evlere bağlanırlar ve otlak aramak için dışarı çıkmazlar; ve ondan el-Hutay’e’nin sözü:
إذا نَزَلَ الشِّتاءُ بجارِ قوْمٍ
تجَنَّبَ جارَ بَيْتِهِمُ الشِّتاءُ
Ve ona ilâve olarak istidrâk edilenlerdendir:
**شَتا** **الشِّتاءُ** **شَتْواً** .
**والمُشْتِي** develerden, tahfîf ile: **المُرْبِعُ**; ve yavru deve **شَتْوِيٌّ**’dir, fetha ile ve tahrîk ile; ve **شَتِيٌّ** **فَعِيلٍ** vezni üzerinedir.
Bu şey **يُشَتِّيني**: yani beni **لشِتائِي** için yeterli kılar; el-Cevherî şu beyti rivayet etti:
مَنْ يَكُ ذا بَتِّ فهذا بَتِّي
مُقَيِّظٌ مُصَيِّفٌ **مُشَتِّي**
Ve **الشّتا** pazarı: Mısır’da bir köydür.
**وشَتِيَ** , **كرَضِيَ** gibi: ona kış isabet etti; İbnü’l-Kattâ‘dan.
**والمَشْتاةُ**: **الشِّتاءُ**.
Kışı müfred yapan kimse, ona nisbet hakkında **شِتائِيٌّ** ve **شِتاوِيٌّ** dedi.
**وشتيوة** , küçültme olarak: Mağrib’de bir beldedir.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

شَتَا الشِّتَآءُ
1 شَتَا الشِّتَآءُ ذ , aor. يَشْتُو, inf. n. شتو [app. شُتُوٌّ, The winter commenced: like as one says, رَبَعَ الرَّبِيعُ, inf. n. رُبُوعٌ]. (TA.) ― -b2- And شَتَا اليَوْمُ, aor. as above, The day was, or became, intensely cold. (Msb.) ― -b3- And شَتَا بِهِ, (K,) and شَتَوْتُ بِهِ, (S,) and شَتَوْنَا بِهِ, aor. as above, inf. n. شَتْوٌ, (Msb,) He, and I, and we, remained, stayed, dwelt, or abode, (S, Msb, K,) during the شِتَآء [or winter, &c.], (S,) or during a شِتَآء, (Msb, K,) in it, (S, Msb, K,) namely, a place, (S, Msb,) or a country or town; (K;) as also ↓ شتّى, (K,) inf. n. تَشْتِيَةٌ; (TA;) and ↓ تشتّى, (S, K,) said by AZ to be from الشِّتَآءُ, like تَصَيَّفَ from الصَّيْفُ: (TA:) [and all are also app. trans. in this sense without a prep.:] or, as some say, شَتَا الصَّيَّانَ means he re- mained, stayed, dwelt, or abode, in the صَمَّان [q. v., meaning a particular place and also a particular sort of place,] in the شِتَآء; and ↓ تَشَتَّاهَا, he pastured [his cattle] therein in the شِتَآء. (TA.) ― -b4- And شَتَا القَوْمُ, (K,) aor. as above, (TA,) The people, or party, experienced drought, or barrenness, or dearth, in the شِتَآء; as also ↓ أَشْتَوْا. (K.) ― -b5- See also 4. -A2- شَتِىَ, like رَضِىَ [in measure], He was smitten by the شِتَآء. (IKtt, TA.)

شتّى
2 شتّى ذ , inf. n. تَشْتِيَةٌ: see 1. ― -b2- One says also, هٰذَا الشَّىْءُ يُشَتِّينِى This thing will suffice me for my شِتَآء [or winter, &c.]. (S.)

عَامَلَهُ مُشَاتَاةً
3 عَامَلَهُ مُشَاتَاةً ذ (S, K) and شِتَآءً (K) [He bargained with him for work by, or for, the season called شِتَآء]; and in like manner, اِسْتَأْجَرَهُ [He hired him, or took him as a hireling]: (TA:) from الشِّتَآءُ [i. e. the subst.]; (S;) like مُرَابَعَةً from الرَّبِيعُ, &c.: (TA in art. ربع:) شِتَآءً being here in the accus. case as an inf. n., not as an adv. n. [of time]. (TA.)

أَشْتَوْا
4 أَشْتَوْا ذ , (S, K,) and أَشْتَيْنَا, (Msb,) They, and we, entered the [season called] شِتَآء; (S, Msb, K;) and ↓ شَتَوْنَا signifies the same as اشتينا in this sense. (Ham p. 117.) ― -b2- See also 1, near the end.

5 تَشَتَّوَ see the first paragraph, in two places.

شَتًا
شَتًا ذ A rough, or rugged, place. (K.) ― -b2- And The صَدْر [i. e. higher, or upper, part, or front, or fore part,] of a valley. (Az, K.)

شَتْوَةٌ
شَتْوَةٌ ذ : see شِتَآءٌ, in three places.

شَتْوِىٌّ
شَتْوِىٌّ ذ and شَتَوِىٌّ, (S, Msb, K,) like خَرْفِىٌّ and خَرَفِىٌّ, (S,) [signifying Of, or relating to, the season called شِتَآء,] are rel. ns. of شِتَآءٌ (S, Msb, K) regarded as pl. of شَتْوَةٌ: (Msb:) or it may be that they formed the rel. n. from شَتْوَةٌ, and discarded that of شِتَآءٌ; as is said in the M: (TA:) or those who regard شِتَآءٌ as a sing. make its rel. n. to be ↓ شِتَائِىٌّ and ↓ شِتَاوِىٌّ. (Msb, TA.) ― -b2- الشَّتَوِىُّ, (S, K,) thus with fet-h to the ش and ت, (K,) signifies also The rain of the [season called] شِتَآء; and so ↓ الشَّتِىُّ; (S, K;) the latter occurring in a verse (S, TA) of En-Nemir Ibn-Towlab. (TA.) [See the latter of the tables inserted voce زَمَنٌ; and see also نَوْءٌ.] ― -b3- Also The increase, or offspring, (نِتَاج,) of sheep and goats in the [season called] رَبِيع [by which is here meant the season called الرَّبِيعُ الأَوَّلُ and رَبِيعُ الكَلَأِ, commencing in January and ending in March: see the former of the two tables mentioned above]: (Aboo-Nasr, TA voce صَفَرِىٌّ [q. v.]:) [and in like manner, of camels; for] شَتْوِىٌّ and شَتَوِىٌّ and ↓ شَتِىٌّ are applied to the young camel brought forth by her that is termed ↓ مُشْتٍ, meaning مُرْبِعٌ [i. e. that brings forth in the (season called) رَبِيع]. (TA.)

شِتَآءٌ
شِتَآءٌ ذ a word of well-known meaning [in the sense in which it is most commonly used, i. e. Winter]; (S;) one of the quarters [of the circle] of the seasons; (K;) and ↓ شَاتَاةٌ signifies the same; (Sgh, K;) [and so does ↓ شَتِيَّةٌ; (see an ex. voce رِبْعِىٌّ;)] and so does ↓ مَشْتَاةٌ: (Msb, TA:) [also the half-year commencing at the autumnal equinox:] ISk says, السَّنَةُ is with the Arabs a name for twelve months: then they divided it into two halves, and commenced the سَنَة [or year] at the commencement of the شِتَآء because this word is masc. and the word صَيْف [meaning in this case the “ half-year commencing at the vernal equinox ”] is fem.: then they divided the شِتَآء into two halves; the شتوى being the former; and the ربيع, the latter; [but this is a manifest mistake, probably attributable to a copyist; for, as is well known, the former half is called the رَبِيع; and the latter, the شِتَآء or ↓ شَتْوَة;] each consisting of three months; and in like manner the صَيْف and the قَيْظ consist, each, of three months: (TA:) also one of the six seasons into which the year is divided, each whereof consists of two months; namely, the season [commencing in November and ending in January,] next after that called الخَرِيفُ: (S and K voce رَبِيعٌ: [see this word; and see, again, the former of the two tables mentioned above:]) accord. to Mbr, (S,) شِتَآءٌ is pl. of ↓ شَتْوَةٌ; (S, Msb, K;) it is said to be so by IF on the authority of Kh, and by some on the authority of Fr or some other: or شِتَآءٌ and ↓ شَتْوَةٌ signify the same, (K,) as is said in the M; (TA;) [i. e.] some say that الشِّتَآءُ is a proper name for the quarter [&c.]: (Msb:) the pl. is أَشْتِيَةٌ, (S, Msb, K,) i. e. pl. of شِتَآءٌ, (S, Msb,) because أَفْعِلَةٌ, as pl. of فِعَالٌ, is peculiar to a masc. [noun]; (Msb;) and شُتِىٌّ also, (K, TA,) originally أُشْتُوىٌ [a mistake for شُتُوىٌ], written in the Tekmileh شِتِىٌّ, as on the authority of Fr.: (TA:) the pl. of its syn. ↓ مَشْتَاةٌ is مَشَاتٍ. (Msb.) ― -b2- Also, i. e. شِتَآءٌ, Hail, syn. بَرَدٌ, (K, TA, [in the CK بَرْدٌ,]) that falls from the sky. (TA.) ― -b3- And Drought, or dearth: (K, and Ham pp. 117 and 150:) this meaning being assigned to the شتآء exclusively of the صَيْف because in it the people keep to the tents, not going forth to seek after herbage. (TA.)

شَتِىٌّ
شَتِىٌّ ذ : see شَتْوِىٌّ, in two places.

شَتِيَّةٌ
شَتِيَّةٌ ذ : see شِتَآءٌ [with which it is syn.].

شِتَائِىٌّ
شِتَائِىٌّ ذ and شِتَاوِىٌّ: see شَتْوِىٌّ.

شَاتٍ
شَاتٍ ذ Entering the شِتَآء, which, with them, [i. e. the Arabs, and app. in this case,] means [a season of] drought, or dearth. (Ham pp. 149-50.) ― -b2- يَوْمٌ شَاتٍ A day intensely cold: (Msb:) or a day in which is بَرَد [i. e. hail (accord. to the CK بَرْد)]; and in like manner غَدَاةٌ شَاتِيَةٌ [a morning in which is hail]. (K, TA.)

شَاتَاةٌ
شَاتَاةٌ ذ : see its syn. شِتَآءٌ.

مَشْتًى
مَشْتًى ذ The place [in which one resides, stays, dwells, or abides, during the season] of the شِتَآء [or winter, &c.]; as also ↓ مَشْتَاةٌ: (K:) pl. مَشَاتٍ. (TA.)

مُشْتٍ
مُشْتٍ ذ : see شَتْوِىٌّ, last sentence. ― -b2- It is said in a trad., as some relate it, وَالنَّاسُ مُرْمِلُونَ مُشْتُونَ, meaning The people being in a state of straitness, or dearth, and hunger, and paucity of milk: but IAth says that the reading commonly known is مُسْنِتُونَ. (TA.)

مَشْتَاةٌ
مَشْتَاةٌ ذ : see شِتَآءٌ, in two places: ― -b2- and مَشْتًى.

##### Türkçe

شَتَا الشِّتَآءُ
1 **شَتَا الشِّتَآءُ** ذ , muzâri‘i **يَشْتُو**, mastar ismi **شتو** [görünüşe göre **شُتُوٌّ**, Kış başladı: tıpkı kişinin **رَبَعَ الرَّبِيعُ**, mastar ismi **رُبُوعٌ** demesi gibi]. (TA.) ― -b2- Ve **شَتَا اليَوْمُ**, muzâri‘i yukarıdaki gibi, Gün çok şiddetli soğuk oldu, yahut oldu. (Msb.) ― -b3- Ve **شَتَا بِهِ**, (K,) ve **شَتَوْتُ بِهِ**, (S,) ve **شَتَوْنَا بِهِ**, muzâri‘i yukarıdaki gibi, mastar ismi **شَتْوٌ**, (Msb,) O, ben ve biz, kaldı, durdu, ikamet etti yahut barındı, (S, Msb, K,) **شِتَآء** sırasında [yahut kış, vb.], (S,) yahut bir **شِتَآء** sırasında, (Msb, K,) onun içinde, (S, Msb, K,) yani bir yer, (S, Msb,) yahut bir ülke veya şehir; (K;) bunun gibi ↓ **شتّى**, (K,) mastar ismi **تَشْتِيَةٌ**; (TA;) ve ↓ **تشتّى**, (S, K,) AZ tarafından **الشِّتَآءُ**’dan olduğu, tıpkı **تَصَيَّفَ**’in **الصَّيْفُ**’tan olması gibi, söylenmiştir: (TA:) [ve hepsi de bu mânada bir edat olmaksızın geçişli olarak da görünüşe göre kullanılır:] yahut bazılarınca, **شَتَا الصَّيَّانَ** “o, **صَمَّان**’da [bkz., belirli bir yer ve ayrıca belirli bir tür yer mânasında,] **شِتَآء**’da kaldı, durdu, ikamet etti yahut barındı” demektir; ve ↓ **تَشَتَّاهَا**, o, **شِتَآء**’da orada [hayvanlarını] otlattı. (TA.) ― -b4- Ve **شَتَا القَوْمُ**, (K,) muzâri‘i yukarıdaki gibi, (TA,) Topluluk, **شِتَآء**’da kuraklık, yahut kıtlık, yahut darlık yaşadı; bunun gibi ↓ **أَشْتَوْا**. (K.) ― -b5- 4’e de bak. -A2- **شَتِىَ**, vezince **رَضِىَ** gibi, O, **شِتَآء** ile vuruldu. (IKtt, TA.)

شتّى
2 **شتّى** ذ , mastar ismi **تَشْتِيَةٌ**: 1’e bak. ― -b2- Şöyle de denir: **هٰذَا الشَّىْءُ يُشَتِّينِى** Bu şey, benim **شِتَآء**’ım [yahut kışım, vb.] için bana yeter. (S.)

عَامَلَهُ مُشَاتَاةً
3 **عَامَلَهُ مُشَاتَاةً** ذ (S, K) ve **شِتَآءً** (K) [O, onunla **شِتَآء** denilen mevsimle ilgili iş karşılığında pazarlık yaptı]; ve aynı şekilde, **اِسْتَأْجَرَهُ** [Onu kiraladı, yahut ücretli işçi tuttu]: (TA:) **الشِّتَآءُ**’dan [yani isimden]; (S;) tıpkı **مُرَابَعَةً**’nin **الرَّبِيعُ**’dan olması gibi, vb.: (TA, madde **ربع**’da:) burada **شِتَآءً**, zaman zarfı ismi olarak değil, mastar ismi olarak mansubdur. (TA.)

أَشْتَوْا
4 **أَشْتَوْا** ذ , (S, K,) ve **أَشْتَيْنَا**, (Msb,) Onlar ve biz, [**شِتَآء** denilen] mevsime girdiler; (S, Msb, K;) ve ↓ **شَتَوْنَا**, bu mânada **اشتينا** ile aynı mânaya gelir. (Ham s. 117.) ― -b2- Sonlara yakın olarak 1’e de bak.

5 **تَشَتَّوَ**: ilk paragrafa, iki yerde, bak.

شَتًا
**شَتًا** ذ Engebeli yahut sarp bir yer. (K.) ― -b2- Ve bir vadinin **صَدْر**’ü [yani daha yüksek yahut üst kısmı, yahut önü, yahut ön tarafı]. (Az, K.)

شَتْوَةٌ
**شَتْوَةٌ** ذ : üç yerde **شِتَآءٌ**’a bak.

شَتْوِىٌّ
**شَتْوِىٌّ** ذ ve **شَتَوِىٌّ**, (S, Msb, K,) **خَرْفِىٌّ** ve **خَرَفِىٌّ** gibi, (S,) [**شِتَآء** denilen mevsime ait, yahut onunla ilgili] olup, **شِتَآءٌ**’un (S, Msb, K) **شَتْوَةٌ**’nin çoğulu sayılması hâlinde nisbe isimleridir: (Msb:) yahut, **شَتْوَةٌ**’dan nisbe ismini yapıp **شِتَآءٌ**’unkini terk etmiş olmaları mümkündür; M’de söylendiği üzere: (TA:) yahut **شِتَآءٌ**’u müfred sayanlar, onun nisbe ismini ↓ **شِتَائِىٌّ** ve ↓ **شِتَاوِىٌّ** yaparlar. (Msb, TA.) ― -b2- **الشَّتَوِىُّ**, (S, K,) **ش** ve **ت** üzerine fetha ile böyle, (K,) ayrıca [**شِتَآء** denilen] mevsimin yağmuru demektir; ve bunun gibi ↓ **الشَّتِىُّ**; (S, K;) ikincisi, En-Nemir İbn-Towlab’ın bir beytinde (S, TA) vâki olmuştur. (TA.) [Bkz. **زَمَنٌ** maddesinde yerleştirilmiş cetvellerin ikincisi; ve ayrıca **نَوْءٌ**’e de bak.] ― -b3- Ayrıca [burada kastedilen, Ocak’ta başlayıp Mart’ta biten **الرَّبِيعُ الأَوَّلُ** ve **رَبِيعُ الكَلَأِ** denilen mevsim olmak üzere] **رَبِيع**’da koyun ve keçilerin artışı yahut yavrusu (**نِتَاج,**) demektir: (Aboo-Nasr, TA, **صَفَرِىٌّ** maddesinde [bkz.]:) [ve aynı şekilde, develerin de; zira] **شَتْوِىٌّ** ve **شَتَوِىٌّ** ve ↓ **شَتِىٌّ**, ↓ **مُشْتٍ** diye adlandırılan, mânası **مُرْبِعٌ** olan [yani (**رَبِيع** denilen) mevsimde doğuran] devenin yavrusuna uygulanır. (TA.)

شِتَآءٌ
**شِتَآءٌ** ذ iyi bilinen mânalı bir kelimedir [en yaygın kullanıldığı mânada, yani Kış]; (S;) mevsimlerin dörtte birinden biridir; (K;) ve ↓ **شَاتَاةٌ** aynı mânaya gelir; (Sgh, K;) [ve ↓ **شَتِيَّةٌ** de böyledir; (**رِبْعِىٌّ** maddesinde bir örneğe bak)]; ve ↓ **مَشْتَاةٌ** da böyledir: (Msb, TA:) [ayrıca, sonbahar ekinoksuyla başlayan yarım yıl:] ISk der ki: **السَّنَةُ**, Araplarda on iki ayın adıdır: sonra onu iki yarıya böldüler ve **سَنَة**’yi [yahut yılı] **شِتَآء**’ın başlangıcında başlattılar; çünkü bu kelime müzekkerdir ve **صَيْف** kelimesi [bu durumda “ilkbahar ekinoksuyla başlayan yarım yıl” mânasında] müennestir: sonra **شِتَآء**’ı iki yarıya böldüler; **شتوى** birincisi; **ربيع** ikincisi; [fakat bu açık bir hatadır, muhtemelen bir müstensih hatasına nispet edilebilir; zira bilindiği üzere birinci yarı **رَبِيع** diye adlandırılır; ikinci yarı ise **شِتَآء** yahut ↓ **شَتْوَة** diye adlandırılır;] her biri üç aydan oluşur; ve aynı şekilde **صَيْف** ve **قَيْظ**’ın her biri üç aydan oluşur: (TA:) ayrıca yılın altı mevsime bölündüğü taksimde, her biri iki aydan oluşan mevsimlerden biridir; yani [Kasım’da başlayıp Ocak’ta biten] ve **الخَرِيفُ** denilenden sonra gelen mevsim: (S ve K, **رَبِيعٌ** maddesinde: [bu kelimeye bak; ve yine, yukarıda anılan iki cetvelden birincisine bak:]) Mbr’ye göre, (S,) **شِتَآءٌ**, ↓ **شَتْوَةٌ**’nin çoğuludur; (S, Msb, K;) Kh’den rivayetle IF tarafından ve Fr yahut bir başkası otoritesiyle bazılarınca böyle olduğu söylenmiştir: yahut **شِتَآءٌ** ve ↓ **شَتْوَةٌ** aynı mânaya gelir, (K,) M’de söylendiği üzere; (TA;) [yani] bazıları der ki **الشِّتَآءُ**, o çeyreğin [&c.] özel adıdır: (Msb:) çoğulu **أَشْتِيَةٌ**’dir, (S, Msb, K,) yani **شِتَآءٌ**’un çoğulu, (S, Msb,) çünkü **أَفْعِلَةٌ**, **فِعَالٌ**’ın çoğulu olarak, müzekker [isim]e mahsustur; (Msb;) ve **شُتِىٌّ** de, (K, TA,) aslında **أُشْتُوىٌ** [**شُتُوىٌ** yerine bir hatadır], Tekmileh’te Fr otoritesine göre **شِتِىٌّ** yazılmıştır: (TA:) onun eşanlamlısı ↓ **مَشْتَاةٌ**’nın çoğulu **مَشَاتٍ**’dir. (Msb.) ― -b2- Ayrıca, yani **شِتَآءٌ**, gökten düşen dolu, eşanlamlısı **بَرَدٌ**, (K, TA, [CK’de **بَرْدٌ**]) demektir. (TA.) ― -b3- Ve kuraklık yahut kıtlık: (K, ve Ham s. 117 ve 150:) bu mânanın **صَيْف**’e değil de yalnızca **شتآء**’a verilmesi, çünkü onda insanlar çadırlara çekilir, ot aramak için dışarı çıkmazlar. (TA.)

شَتِىٌّ
**شَتِىٌّ** ذ : iki yerde **شَتْوِىٌّ**’e bak.

شَتِيَّةٌ
**شَتِيَّةٌ** ذ : [onunla eşanlamlı olan] **شِتَآءٌ**’a bak.

شِتَائِىٌّ
**شِتَائِىٌّ** ذ ve **شِتَاوِىٌّ**: **شَتْوِىٌّ**’e bak.

شَاتٍ
**شَاتٍ** ذ **شِتَآء**’a giren; ki bu, onlarda [yani Araplarda ve görünüşe göre burada] kuraklık yahut kıtlık [mevsimi] demektir. (Ham s. 149-50.) ― -b2- **يَوْمٌ شَاتٍ** Çok şiddetli soğuk bir gün: (Msb:) yahut içinde **بَرَد** [yani dolu (CK’ye göre **بَرْد**)] bulunan bir gün; ve aynı şekilde **غَدَاةٌ شَاتِيَةٌ** [içinde dolu bulunan bir sabah]. (K, TA.)

شَاتَاةٌ
**شَاتَاةٌ** ذ : eşanlamlısı **شِتَآءٌ**’a bak.

مَشْتًى
**مَشْتًى** ذ **شِتَآء** [yahut kış, vb.] mevsiminde içinde oturulan, kalınan, ikamet edilen yahut barınılan yer; bunun gibi ↓ **مَشْتَاةٌ**: (K:) çoğulu **مَشَاتٍ**. (TA.)

مُشْتٍ
**مُشْتٍ** ذ : son cümlede **شَتْوِىٌّ**’e bak. ― -b2- Bir hadiste, bazılarınca rivayet edildiği üzere, şöyle denmiştir: **وَالنَّاسُ مُرْمِلُونَ مُشْتُونَ**, mânası: Halk darlık yahut kıtlık, ve açlık, ve sütün azlığı hâlinde iken: fakat IAth der ki yaygın olarak bilinen kıraat **مُسْنِتُونَ**’dur. (TA.)

مَشْتَاةٌ
**مَشْتَاةٌ** ذ : iki yerde **شِتَآءٌ**’a bak: ― -b2- ve **مَشْتًى**.

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

شَتَا
شَتَا U ( n. ac. شَتْو 1 )
a.  [ Bi ], Wintered in; hibernated at.

b.  Was cold ( winter ).

c.  Reached, got into winter.

d.  Ran short of provisions in winter.

شَتَّوَ
شَتَّوَ II ,
a.  see 1 ( a ).

b.  Rained.

شَاْتَوَ
شَاْتَوَ III ,
a.  Bargained for the winter.

أَشْتَوَ
أَشْتَوَ IV ,
a.  Came, began ( winter ); reached, got into winter; ran short of provisions in winter; lasted for the winter ( provisions ).

تَشَتَّوَ
تَشَتَّوَ V ,
a.  see I (a) .

شَتْوَة
شَتْوَة [ 1t ],
a.  see 23 (a) .

شَتْوِيّ
شَتْوِيّ [ 1yi ],
a.  see 23yi (a) .

شَتًا
شَتًا [ 4A ],
a.  Rugged place.

شَتَوِيَّة
شَتَوِيَّة [ 4yit ],
a.  see 23 (a) .

مَشْتًى
مَشْتًى [ 17 ] ,  مَشْتَاة [ 17tA ] , ( pl. مَشَاتٍ [ 44 ] ),
a.  Winterquarters; winter-residence.

شَاتٍ
شَاتٍ [ 21 ],
a.  Cold, winterly.

b.  Rainy, wet.

شِتَاء
شِتَاء [ 23A ] , ( pl. أَشْتِيَة [ 15t ] .

شُتِي
شُتِي ,
a.  Winter.

b.  Rain; hail.

شِتَاوِيّ
شِتَاوِيّ [ 23yi ],
a.  Winterly, wintry; hibernal; winter.

b.  Winterrain.

شَثّ
شَثّ
a.  A kind of dwarf appletree.

b.  Bee.

##### Türkçe

شَتَا
**شَتَا** U ( n. ac. **شَتْو** 1 )
a.  [ Bi ], kışı geçirdi; kışladı.

b.  Soğuk oldu (kış).

c.  Kışa ulaştı, kışa girdi.

d.  Kışın erzakı azaldı.

شَتَّوَ
**شَتَّوَ** II ,
a.  1 (a)’ya bak.

b.  Yağmur yağdı.

شَاْتَوَ
**شَاْتَوَ** III ,
a.  Kış için pazarlık etti.

أَشْتَوَ
**أَشْتَوَ** IV ,
a.  Geldi, başladı (kış); kışa ulaştı, kışa girdi; kışın erzakı azaldı; (erzak) kış için yetti.

تَشَتَّوَ
**تَشَتَّوَ** V ,
a.  I (a)’ya bak.

شَتْوَة
**شَتْوَة** [ 1t ],
a.  23 (a)’ya bak.

شَتْوِيّ
**شَتْوِيّ** [ 1yi ],
a.  23yi (a)’ya bak.

شَتًا
**شَتًا** [ 4A ],
a.  Engebeli yer.

شَتَوِيَّة
**شَتَوِيَّة** [ 4yit ],
a.  23 (a)’ya bak.

مَشْتًى
**مَشْتًى** [ 17 ] ,  **مَشْتَاة** [ 17tA ] , ( pl. **مَشَاتٍ** [ 44 ] ),
a.  Kışlak; kış ikametgâhı.

شَاتٍ
**شَاتٍ** [ 21 ],
a.  Soğuk, kışlık.

b.  Yağmurlu, ıslak.

شِتَاء
**شِتَاء** [ 23A ] , ( pl. **أَشْتِيَة** [ 15t ] .

شُتِي
**شُتِي** ,
a.  Kış.

b.  Yağmur; dolu.

شِتَاوِيّ
**شِتَاوِيّ** [ 23yi ],
a.  Kışlık, kışa ait; kışsal; kış.

b.  Kış yağmuru.

شَثّ
**شَثّ**
a.  Bir tür bodur elma ağacı.

b.  Arı.

### [Kitâbullâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AA%D9%88/sozluk/kitab_allah.md) — Kur'an kullanımından türetilmiş

شتو
شَتَا - يَشْتُو - شِتَاء

شَتَا - يَشْتُوْ + المكان أو الأرض: يجدب ويقحط ولا ينبت فيه نبت أو طعام
شِتَاء: على وزن " فـِعال" اسم فعل مبالغة من " شَتَا - يَشتُو ": اسم زمان منه: الوقت الذي لا ينبت فيه النبت: وهو اصطلاحاً: الفصل من السنة الشمسية الذي يكون البرد فيه على أشده، ويشمل شهور كانون الأول وكانون الثاني وشباط
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " إحداث أثر ضار في كائن يجعله يقل وينقص أو يزول وجوده وأثره وخاصة نفعه وخيره وبركته"، وهي:
مَحَا - يَمْحُو، مَحَق - يَمْحَقُ، مَرَتَ - يَمْرِتُ، شَأَمَ - يَشْأَمُ، شَتَا - يَشْتُوْ، طَارَ - يَطِيَرُ (متعدي)

الشتاء
 	﴿إيلافهم رحلة الشتاء والصيف(2)﴾ قريش
مختار الصحاح
● [شتا] ش ت ا: الشِّتَاءُ معروف قال المبرد هو جمع شَتْوةٍ وجمع الشتاء أشْتِيَةٌ والنسبة إلى الشتاء شَتْوِيٌّ و شَتَوِيٌّ مثل خَرْقي وخَرَقي و شَتَأ بموضع كذا من باب عدا أقام به الشتاء و تَشَتَّى مثله و أشْتَى القوم دخلوا في الشتاء وعامله مُشَاتَاةً من الشتاء وهذا الشيء يُشَتِّيني تَشْتِيَةً أي يكفيني لشتائي
معجم الفرائد القرآنية:
ش ت و
"الشِّتَاءِ" في قولـه تعالـى :" إِيلافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاءِ وَالصَّيْفِ" (2) قريش .
الشِّتاء : هو أحد فصول السنة .
الراغب
شتا
- قال عز وجل: }رحلة الشتاء والصيف{ [قريش/2]، يقال: شتى وأشتى، وصاف وأصاف، والمشتى والمشتاة للوقت، والموضع، والمصدر، قال الشاعر:
- 259 - نحن في المشتاة ندعو الجفلى
(هذا شطر بيت لطرفة، وعجزه:
لا ترى الآدب فينا ينتقر
وهو في ديوانه ص 55، واللسان (جفل). والجفلى: أن تدعو الناس إلى طعامك عامة، والنقرى: أن تدعو الخاصة)
ملخص اللسان
1.     الشَّتْوةَ فإنما هي مصدر شَتا بالمكان  شَتْواً وشَتْوةً للمرة الواحدة
2.    وتَشَتَّيْتُ: أَقمتُ به الشِّتاءَ. وأَشْتَوْا: دَخلوا في الشِّتاء
3.     وشَتا القومُ يَشْتُون:  أَجْدَبوا في الشِّتاءِ خاصَّة،
4.     مُشْتُون؛ المُشْتِي: الذي أصابتْهُ المَجاعَة، والأَصلُ في المُشْتِي الداخلُ في  الشِّتاء
5.    الشَّتا المَوْضِعُ الخَشِنُ. والشَّثا، بالثاء: صَدْرُ  الوادي.
6.    والعربُ تسمِّي القَحِطَ شِتاءً لأَنَّ المَجاعاتِ  أَكثرُ ما تُصِيبهُم في الشِّتاء البارِدِ؛
لسان العرب
● - شتا: ابن السكيت: السَّنة عند العرب اسمٌ لاثْنَي عشَر شهراً؛ ثم قسموا  السَّنة فجعلوها نصفين: ستة أَشهر وستة أَشهر، فبدؤوا بأَوَّل السنة أَول  الشتاء لأَنه ذكَرٌ والصيف أُنثى، ثم جعلوا الشتاء نصفين: فالشَّتَويُّ  أَوَّله والربيع آخره، فصار الشَّتْويُّ ثلاثة أشهر والربيع ثلاثة  أَشهر، وجعلوا الصيف ثلاثة أشهر والقَيْظ ثلاثة أَشهر، فذلك اثنا عشر  شهراً. غيره: الشتاء معروف أَحد أَرباعِ السنة، وهي الشَّتْوة، وقيل:  الشِّتاءُ جمع شَتْوةٍ. قال الجوهري: وجمعُ الشِّتاء أَشْتْيِة. قال ابن بري:  الشِّتاءُ اسمٌ مفرد لا جمعٌ بمنزلة الصيف لأَنه أَحد الفصول الأَربعة،  ويدلُّك على ذلك قولُ أَهلِ اللغة أَشْتيْنا دخَلْنا في الشِّتاء،  وأَصَفْنا دخَلْنا في الصيف، وأَما الشَّتْوةَ فإنما هي مصدر شَتا بالمكان  شَتْواً وشَتْوةً للمرة الواحدة، كما تقولُ: صافَ بالمكانَ صَيْفاً وصَيْفةً  واحدةً، والنسبة إلى الشتاء شَتْويٌّ، على غير قياس. وفي الصحاح:  النسبة إليها شَتْويٌّ وشَتَويٌّ مثل خَرْفيٍّ وخَرَفِيٍّ؛ قال ابن سيده: وقد  يجوز أَن يكونوا نسَبوا إلى الشَّتْوَة ورَفضوا النَّسب إلى الشِّتاء،  وهو المَشْتَى والمَشْتاةُ، وقد شَتا الشِّتاءُ يَشْتُو، ويومٌ شاتٍ  مثلُ يومٍ صائف، وغداةٌ شاتيةٌ كذلك. وأَشْتَوْا: دَخلوا في الشِّتاء، فإن  أَقامُوهُ في موضع قيل: شَتَوْا؛ قال طَرَفة:  حيْثُما قاظُوا بنَجْدٍ، وشَتَوْا  عند ذاتِ الطَّلْحِ من ثِنْيَي وُقُرْ  وتَشَتَّى المكانَ: أَقامَ به في الشَّتْوةِ. تقول العرب: من قاظَ  الشَّرَفَ وتَرَبَّعَ الحَزْنَ وتشَتَّى الصَّمّانَ فقد أَصابَ  المَرْعى.ويقال: شَتَوْنا الصَّمّانَ أَي أَقَمْنا بها في الشَّتاء. وتَشَتيَّنا  الصَّمّان أَي رَعَيْناها في الشِّتاء. وهذه مَشاتِينا ومَصايِفُنا  ومَرابِعُنا أَي منَازِلُنا في الشِّتاء والصَّيْف والرَّبيعِ. وشَتَوْتُ بموضِع  كذا وتَشَتَّيْتُ: أَقمتُ به الشِّتاءَ. وهذا الذي يُشَتِّيني أَي  يَكْفِيني لِشِتائي؛ وقال يصف بَتّاً له:  مَنْ يَكُ ذا بَتٍّ فهذا بَتِّي،  مُقَيِّظٌ مُصَيِّفٌ مُشَتِّي،  تَخِذْتُه مِن نَعَجاتٍ سِتِّ  وحكى أَبو زيد: تَشَتَّيْنا من الشِّتاء كتَصيَّفْنا من الصْيفِ.  والمُشْتي، بتخفيف التاء، من الإبل: المُرْبِعُ، والفَصيلُ شَتْوِيٌّ  وشَتَوِيٌّ وشَتِيٌّ؛ عن ابن الأَعرابي. وفي الصحاح: الشَّتِيُّ على فعيل،  والشَّتَوِيُّ مطَر الشتاء، والشّتِيُّ مطَرُ الشتاءِ، وفي التهذيب: المَطَر  الذي يقع في الشِّتاء؛ قال النَّمِرُ بن توْلَبٍ يصف روضة:  عَزَبَتْ وباكَرَها الشَّتِيُّ بدِيمَةٍ  وَطْفاءَ، تَمْلَؤُها إلى أَصْبارِها  قال ابن بري: والشَّتْوِيُّ منسوبٌ إلى الشَّتْوَةِ؛ قال ذو الرمة:  كأَنَّ النَّدى الشَّتْوِيَّ يَرْفَضُّ ماؤُهُ  على أَشْنَبِ الأَنْيابِ، مُتَّسِقِ الثَّغْرِ  وعامَلَه مُشاتاةً: من الشِّتاءِ. غيرهُ: وعامَله مُشاتاةً وشِتاءً،  وشِتاءَ ههنا منصوبٌ على المصدر لا على الظَّرْف. وشَتا القومُ يَشْتُون:  أَجْدَبوا في الشِّتاءِ خاصَّة، قال:  تَمَنَّى ابنُ كُوزٍ، والسَّفاهَةُ كاسْمِها،  ليَنْكِحَ فِينا، إنْ شَتَوْنا، لَيالِيا  قال أَبو منصور: والعربُ تسمِّي القَحِطَ شِتاءً لأَنَّ المَجاعاتِ  أَكثرُ ما تُصِيبهُم في الشِّتاء البارِدِ؛ وقال الحُطَيْئة وجعل الشتاءَ  قَحْطاً:  إذا نَزَلَ الشِّتاءُ بدارِ قَوْمٍ،  تَجَنَّبَ جارَ بَيْتِهِمُ الشِّتاءُ  أَراد بالشتاءِ المَجاعَةَ. وفي حديث أُمِّ معبد حينَ قَصَّتْ أَمْرَ  النبي، صلى الله عليه وسلم، مارّاً بها قالت: والناسُ مُرْمِلُون  مُشْتُون؛ المُشْتِي: الذي أصابتْهُ المَجاعَة، والأَصلُ في المُشْتِي الداخلُ في  الشِّتاء كالمُرْبِعِ والمُصْيِفِ الداخِل في الرَّبِيعِ والصيَّفِ،  والعربُ تجعلُ الشِّتاءَ مَجاعةً لأَن الناسَ يلْتَزِمونَ فيه البُيوتَ ولا  يَخرُجون للانْتِجاعِ، وأَرادتْ أُمُّ معبد أَن الناسَ كانوا في  أَزْمةٍ ومجاعة وقِلَّةِ لَبَنٍ. قال ابن الأَثير: والرواية المشهورة  مُسْنِتِينَ، بالسين المهملة والنون قبل التاء، وهو مذكور في موضعه. ويقال:  أَشْتَى القومُ فهم مُشْتُونَ إذا أَصابَتْهُم مَجاعةٌ.  ابن الأَعرابي: الشَّتا المَوْضِعُ الخَشِنُ. والشَّثا، بالثاء: صَدْرُ  الوادي. ابن بري: قال أَبو عمرو الشَّتْيانُ جماعة الجَرادِ والخَيل  والرُّكْبانِ؛ وأَنشد لعنترة الطائي:  وخَيْلٍ كشَتْيانِ الجَرادِ، وزَعْتُها  بطَعْنٍ على اللَّبّاتِ ذي نَفَحانِ
مقاييس اللغة:
(شتو) الشين والتاء والحرف المعتل أصلٌ واحدٌ لزمانٍ من الأزمنة، وهو الشِّتاء: خلافُ الصَّيف. وهي الشَّتْوة، بفتح الشين. والموضع المَشْتاة والمَشْتَى. قال طَرَفة:‏
نَحْنُ في المشتاةِ نَدعُو الجَفَلَى *** لا تَرَى الآدِبَ فينا ينتقِرْ‏
وقال الخليل: الشِّتاء معروف، والواحد الشَّتوة. وهذا قياسٌ جيِّد، وهو مثل شَكوة وشِكاء. ويقال أشتى القوم، إِذا دخَلوا في الشتاء؛ وشَتَوا؛ إذا أصابهم الشِّتاء.‏
القاموس المحيط:
و الشِتاءُ، ككِساءٍ، والشاتاةُ أحَدُ أرْباعِ الأزْمِنَةِ الأُولَى، جَمْعُ شَتْوةٍ، أو هُما بمعنًى ج شُتِيٌّ وأشْتِيَةٌ، والمَوْضِعُ المَشْتا والمَشْتاةُ، والنِسْبَةُ شَتْوِيٌّ، ويُحَرَّكُ. والشَّتِيُّ، كغنِيٍّ، والشَّتَوِيُّ، محرَّكةً مَطَرُهُ. وشَتَا بالبَلَدِ أقام به شِتاءً، كشَتَّى وتَشَتَّى، و القومُ أجْدَبُوا في الشِتاءِ،
كأَشْتَوْا. والشِتاءُ: بَرَدٌ. ويومٌ شاتٍ، وغَداةٌ شاتِيَةٌ. وأشْتَوْا: دَخَلُوا فيه. وعامَلَهُ مُشاتاةً وشِتاءً.
والشَّتا: المَوْضِعُ الخَشِنُ، وصَدْرُ الوادي، وبالكسر والمَدِّ: القَحْطُ.
- و الشَّتا صَدْرُ الوادي، وليس بتَصْحِيفٍ، بل لُغَتانِ.
تاج العروس:
( الشتاء ككساء والشاتاة ) وهذه عن الصاغانى ( أحد أرباع الازمنة ) قال ابن السكيت السنة عندهم اسم لاثنى عشر شهرا ثم قسموها نصفين فبدؤا بأول السنة أول الشتاء لانه ذكر والصيف أنثى ثم جعلوا الشتاء نصفين فالشتوي أوله والربيع آخره فصار الشتوي ثلاثه أشهر والربيع ثلاثه أشهر وجعلوا الصيف ثلاثة والقيظ ثلاثة ( الاولى جمع شتوة ) نقله الجوهرى عن المبرد وابن فارس عن الخليل ونقله بعضهم عن الفراء وهو ككلبة وكلاب ( أوهما بمعنى ) كما هو في المحكم ( ج شتى ) كعتى وأصله أشتوى وهو في التكملة بكسر الشين وتشديد الياء عن الفراء ( وأشتية ) وعليه اقتصر الجوهرى ( والموضع المشتا والمشتاة ) والجمع المشاتى والفعل شتا يشتو ( والنسبة ) الى الشتاء ( شتوى ) بالفتح على غير قياس ويجوز كونهم نسبوا الى الشتوة ورفضوا النسب الى الشتاء كما في المحكم ( ويحرك ) مثل خرفى وخرفى كما في الصحاح ( والشتى كغنى والشتوى محركة مطره ) وأنشد الجوهرى للنمر بن تولب يصف روضة عزبت وباكرها الشتى بديمة * وطفاء تملؤها الى أصبارها
( وشتا ) الرجل ( بالبلد ) يشتو ( أقام به شتاء ) ومنه شتونا الصمان ( كشتى ) تشتية ( و ) حكى أبو زيد ( تشتى ) من الشتاء كتصيف من الصيف يقال من قاظ الشرف وتربع الحزن وتشتى الصمان فقد أصاب المرعى وقيل شتا الصمان إذا أقام بها في الشتاء وتشتاها إذا رعاها في الشتاء ( و ) شتا ( القوم ) يشتون ( أجدبوافى الشتاء ) خاصة ومنه قول الشاعر تمنى ابن كوزو السفاهة كاسمها * لينطح فينا ان شتونا لياليا ( كاشتوا ) ومنه حديث أم معبد والناس مرملون مشتون أي كانوا في أزمة ومجاعة وقلة لبن قال ابن الاثير والرواية المشهورة مسنتون ( والشتاء برد ) يقع من السماء ( ويوم شات ) كصائف ( وغداة شاتية ) كذلك ( وأشتوا دخلوا فيه ) نقله الجوهرى ( وعامله مشاتاة وشتاء ) وكذا استأجرة وشتاء هنا منصوب على المصدر لا على الظرف ( والشتا ) بالفتح مقصورا ( الموضع الخشن و ) أيضا ( صدر الوادي ) نقله الازهرى ( و ) الشتاء ( بالكسر والمد القحط ) وانما خص به دون الصيف لان الناس يلزمون فيه البيوت ولا يخرجون للانتجاع ومنه قول الحطيئة إذا نزل الشتاء بجار قوم * تجنب جار بيتهم الشتاء * ومما يستدرك عليه شتا الشتاء شتوا والمشتى من الابل بالتخفيف المربع والفصيل شتوى بالفتح وبالتحريك وشتى على فعيل وهذا الشئ يشتينى أي يكفيني لشتائى وأنشد الجوهرى من يك ذابت فهذابتى * مقيظ مصيف مشتى وسوق الشتا قرية بمصر وشتى كرضى أصابه الشتاء عن ابن القطاع والمشتاة الشتاء ومن جعل الشتاء مفردا قال في النسب إليه شتائي وشتاوى وشتيوة مصغرا بلد بالمغرب

##### Türkçe

شتو
**شَتَا - يَشْتُو - شِتَاء**
Cuma, 11 Şubat/Şubat 2011 05:57 yazar: Administrator

**شَتَا - يَشْتُوْ** + mekân veya yer: kuraklaşır ve kıtlık olur ve onda bitki veya yiyecek bitmez.
**شِتَاء**: “**فـِعال**” vezni üzere, “**شَتَا - يَشتُو**”dan mübalağa fiil ismi; ondan zaman ismi: bitkinin bitmediği vakit: ve ıstılahça: güneş yılının, soğuğun onda en şiddetli olduğu mevsimi; ve Aralık, Ocak ve Şubat aylarını kapsar.
Ve lafız, “bir varlıkta zararlı bir etki meydana getirme; onu azalır, eksilir yahut varlığı ve izi—özellikle faydası, hayrı ve bereketi—yok olur hâle getirme” lafızları grubuna mensuptur; onlar şunlardır:
**مَحَا - يَمْحُو**، **مَحَق - يَمْحَقُ**، **مَرَتَ - يَمْرِتُ**، **شَأَمَ - يَشْأَمُ**، **شَتَا - يَشْتُوْ**، **طَارَ - يَطِيَرُ** (geçişli)

**الشتاء**
 	﴿**إيلافهم رحلة الشتاء والصيف(2)**﴾ Kureyş
Muhtârü’s-Sıhâh
● [**شتا**] ش ت ا: **الشِّتَاءُ** bilinir; el-Müberred dedi ki: o, **شَتْوةٍ**’nin cemidir; ve **الشتاء**’ın cemi **أَشْتِيَةٌ**’dir; ve **الشتاء**’a nisbet **شَتْوِيٌّ** ve **شَتَوِيٌّ**’dir; **خَرْقي** ve **خَرَقي** gibi. Ve **شَتَأ** falan yerde, **عدا** bâbından: orada kışı geçirdi. Ve **تَشَتَّى** onun gibidir. Ve **أشْتَى** kavim: kışa girdiler. Ve ona **مُشَاتَاةً** ile muamele etti: **الشتاء**’dan. Ve bu şey beni **يُشَتِّيني** **تَشْتِيَةً**: yani kışım için bana yeter.

Kur’ânî Ferâid Mu‘cemi:
ش ت و
“**الشِّتَاءِ**”, Yüce sözünde: “**إِيلافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاءِ وَالصَّيْفِ**” (2) Kureyş.
**الشِّتاء**: o, yılın mevsimlerinden biridir.

er-Râgıb
شتا
- Aziz ve Celîl dedi: }**رحلة الشتاء والصيف**{ [Kureyş/2]; denir: **شتى** ve **أشتى**; ve **صاف** ve **أصاف**. Ve **المشتى** ve **المشتاة** vakit, yer ve masdar içindir. Şair dedi ki:
- 259 - Biz **المشتاة**’de **الجفلى**’yı çağırırız
(Bu, Tarafe’nin bir beytinin yarısıdır; onun ikinci yarısı:
Bizde **الآدب**’i **ينتقر** hâlinde görmezsin
Ve o, divanında s. 55’tedir; ve Lisân’da (**جفل**). Ve **الجفلى**: insanları yemeğine umûmen çağırmandır; ve **النقرى**: husûsîleri çağırmandır.)

Lisân özeti
1.     **الشَّتْوةَ** ise ancak, mekânda **شَتا**’nın masdarıdır: **شَتْواً** ve bir defa için **شَتْوةً**.
2.    Ve **تَشَتَّيْتُ**: onda **الشِّتاءَ**’ı ikamet ettim. Ve **أَشْتَوْا**: **الشِّتاء**’a girdiler.
3.     Ve **شَتا القومُ يَشْتُون**: özellikle **الشِّتاءِ**’da kuraklığa uğradılar.
4.     **مُشْتُون**; **المُشْتِي**: kendisine kıtlık isabet eden; ve **المُشْتِي**’nin aslı, **الشِّتاء**’a girendir.
5.    **الشَّتا**: sert yer. Ve **الشَّثا**—**الثاء** ile—: vadinin baş kısmı.
6.    Ve Araplar, kıtlığı **شِتاءً** diye adlandırır; çünkü açlıklar, en çok onlara soğuk **الشِّتاء**’da isabet eder.

Lisânü’l-‘Arab
● - **شتا**: İbnü’s-Sikkît: yıl, Araplar yanında on iki ayın adıdır; sonra yılı taksim ettiler, onu iki yarı yaptılar: altı ay ve altı ay; sonra yılın evvelinden başladılar: yılın evveli, kışın evvelidir; çünkü o erkektir, yaz dişidir; sonra kışı iki yarı yaptılar: **الشَّتَويُّ** onun evveli, **الربيع** sonudur; böylece **الشَّتْويُّ** üç ay oldu, **الربيع** üç ay; ve yazı üç ay, **القَيْظ**’ı üç ay yaptılar; işte bu on iki aydır. Başkası: **الشتاء** bilinir; yılın dörtte birlerinden biridir; o **الشَّتْوة**’dir. Ve denildi: **الشِّتاءُ** **شَتْوةٍ**’nin cemidir. el-Cevherî dedi: **الشِّتاء**’ın cemi **أَشْتْيِة**’dir. İbn Berrî dedi: **الشِّتاءُ** tekil bir isimdir, cem değildir; **الصيف** menzilesinde; çünkü o dört mevsimden biridir. Ve buna delil, dil ehlinin sözü: **أَشْتيْنا** “kışa girdik”, **أَصَفْنا** “yaza girdik”. Ama **الشَّتْوةَ** ise ancak, mekânda **شَتا**’nın masdarıdır: **شَتْواً** ve bir defa için **شَتْوةً**; nitekim dersin: mekânda **صافَ**: **صَيْفاً** ve bir defa **صَيْفةً**. Ve **الشتاء**’a nisbet **شَتْويٌّ**’dir; kıyasa aykırı olarak. Ve Sıhâh’ta: ona nisbet **شَتْويٌّ** ve **شَتَويٌّ**’dir; **خَرْفيٍّ** ve **خَرَفِيٍّ** gibi. İbn Sîde dedi: ve caizdir ki onlar **الشَّتْوَة**’ye nisbet ettiler ve **الشِّتاء**’a nisbeti terk ettiler; ve o **المَشْتَى** ve **المَشْتاةُ**’dır. Ve **شَتا الشِّتاءُ يَشْتُو**; ve **يومٌ شاتٍ** “yaz günü” gibi; ve **غداةٌ شاتيةٌ** da böyledir. Ve **أَشْتَوْا**: kışa girdiler; eğer onu bir yerde ikamet ederlerse denir: **شَتَوْا**. Tarafe dedi:
  Nerede olurlarsa olsunlar Necd’de **قاظُوا** ettiler, ve **شَتَوْا** ettiler
  **ذاتِ الطَّلْحِ** yanında, **ثِنْيَي وُقُرْ**’dan.
Ve **تَشَتَّى المكانَ**: **الشَّتْوة**’de onda ikamet etti. Araplar der: kim **قاظَ الشَّرَفَ** etti, **تَرَبَّعَ الحَزْنَ** etti ve **تشَتَّى الصَّمّانَ** ettiyse, mer‘ayı tutturmuştur. Ve denir: **شَتَوْنا الصَّمّانَ** yani onda **الشَّتاء**’da ikamet ettik. Ve **تَشَتيَّنا الصَّمّان** yani onu **الشِّتاء**’da otlattık. Ve bunlar bizim **مَشاتِينا**’mız, **مَصايِفُنا**’mız ve **مَرابِعُنا**’mızdır; yani **الشِّتاء**’da, **الصَّيْف**’te ve **الرَّبيع**’de menzillerimiz. Ve **شَتَوْتُ** falan yerde ve **تَشَتَّيْتُ**: onda **الشِّتاءَ**’ı ikamet ettim. Ve bu, beni **يُشَتِّيني**: yani kışım için bana yeter. Ve bir **بَتّ**ı vasfederek dedi:
  Kim **ذا بَتٍّ** olursa, işte bu benim **بَتِّي**’mdir:
  **مُقَيِّظٌ مُصَيِّفٌ مُشَتِّي**;
  Onu altı koyundan edindim.
Ebû Zeyd rivayet etti: **تَشَتَّيْنا** “kışladık”, **تَصيَّفْنا** “yazladık” gibi. Ve **المُشْتي**—**التاء**’yı hafifletmekle—develerden: **المُرْبِعُ**. Ve yavru deve **شَتْوِيٌّ** ve **شَتَوِيٌّ** ve **شَتِيٌّ**’dir; İbnü’l-A‘râbî’den. Ve Sıhâh’ta: **الشَّتِيُّ** “**فعيل**” üzere; ve **الشَّتَوِيُّ** kış yağmurudur; ve **الشّتِيُّ** kış yağmurudur. Ve Tehzîb’de: **الشِّتاء**’da düşen yağmur. en-Nemir b. Tevleb bir çayırı vasfederek dedi:
  Uzak kaldı; ve onu **الشَّتِيُّ** erkenledi, ince bir yağmurla,
  Yumuşak; onu, havuzlarına kadar doldurur.
İbn Berrî dedi: ve **الشَّتْوِيُّ** **الشَّتْوَة**’ye mensuptur. Zü’r-Rumme dedi:
  Sanki **النَّدى الشَّتْوِيَّ**’nin suyu dökülür,
  Dişleri bembeyaz, ağzı düzgün birinin üzerine.
Ve ona **مُشاتاةً** ile muamele etti: **الشِّتاءِ**’dan. Başkası: ve ona **مُشاتاةً** ve **شِتاءً** ile muamele etti; ve buradaki **شِتاءَ** zarf üzerine değil, masdar üzerine mansuptur. Ve **شَتا القومُ يَشْتُون**: özellikle **الشِّتاءِ**’da kuraklığa uğradılar; dedi ki:
  **ابنُ كُوزٍ** temenni etti—sefahat de adı gibi—
  Bizde nikâhlansın diye; eğer **شَتَوْنا** edersek, gecelerce.
Ebû Mansûr dedi: Araplar kıtlığı **شِتاءً** diye adlandırır; çünkü açlıklar, en çok onlara soğuk **الشِّتاء**’da isabet eder. Ve el-Hutay’e, **الشتاء**’ı kıtlık kılarak dedi:
  Eğer **الشِّتاءُ** bir kavmin yurduna inerse,
  Evlerinin komşusu **الشِّتاء**’dan uzak durur.
**الشتاءِ** ile **المَجاعَةَ**yı kastetti. Ve Ümmü Ma‘bed hadîsinde, Peygamber’in—Allah’ın salât ve selâmı üzerine olsun—yanından geçiş hâlini anlattığında dedi: insanlar **مُرْمِلُون مُشْتُون** idi; **المُشْتِي**: kendisine kıtlık isabet eden; ve **المُشْتِي**’nin aslı, **الشِّتاء**’a girendir; **المُرْبِعِ** ve **المُصْيِفِ** gibi: **الرَّبِيع** ve **الصيَّف**’e giren. Ve Araplar **الشِّتاء**’ı açlık yaparlar; çünkü insanlar onda evlere bağlanırlar ve otlak aramaya çıkmazlar. Ümmü Ma‘bed, insanların darlıkta, açlıkta ve sütün azlığında olduklarını kastetti. İbnü’l-Esîr dedi: meşhur rivayet **مُسْنِتِينَ**’dir; **السين**’i ihmâl edilmiş ve **النون** **التاء**’dan önce; ve o, yerinde zikredilmiştir. Ve denir: **أَشْتَى القومُ**; onlar **مُشْتُونَ**dur; eğer onlara kıtlık isabet ederse. İbnü’l-A‘râbî: **الشَّتا** sert yerdir. Ve **الشَّثا**—**الثاء** ile—: vadinin baş kısmı. İbn Berrî: Ebû ‘Amr dedi: **الشَّتْيانُ** çekirge, at ve binekli topluluğudur. Ve ‘Antere et-Tâî’den şu beyit okundu:
  Ve çekirgenin **شَتْيانِ**i gibi atlar; onları men ettim,
  Göğüs çukurlarına saplayışla; nefesi keskin olanın.

Mekâyîsü’l-Luğa:
(**شتو**) **الشين** ve **التاء** ve illetli harf, tek bir asıldır: zamanlardan bir zaman içindir; o da **الشِّتاء**dır: **الصَّيف**’in zıddı. Ve o **الشَّتْوة**’dir; **الشين**’in fethiyle. Ve yer: **المَشْتاة** ve **المَشْتَى**. Tarafe dedi:
Biz **المشتاة**’de **الجَفَلَى**’yı çağırırız *** Bizde **الآدِبَ**’i **ينتقِر** hâlinde görmezsin
Ve el-Halîl dedi: **الشِّتاء** bilinir; tekili **الشَّتوة**’dir. Bu iyi bir kıyastır; **شَكوة** ve **شِكاء** gibidir. Ve denir: **أشتى القوم**; kışa girdiklerinde. Ve **شَتَوا**; **الشِّتاء** kendilerine isabet ettiğinde.

el-Kâmûsü’l-Muhît:
Ve **الشِتاءُ**—**ككِساءٍ**—ve **الشاتاةُ**: ilk zamanların dörtte birlerinden biridir; **شَتْوةٍ**’nin cemi; yahut ikisi bir mânâdadır; cemi **شُتِيٌّ** ve **أشْتِيَةٌ**. Ve yer: **المَشْتا** ve **المَشْتاةُ**. Ve nisbet: **شَتْوِيٌّ**; ve harekelenir. Ve **الشَّتِيُّ**—**كغنِيٍّ**—ve **الشَّتَوِيُّ**—harekeli olarak—: onun yağmurudur. Ve **شَتَا** beldede: onda bir **شِتاءً** ikamet etti; **شَتَّى** ve **تَشَتَّى** gibi. Ve kavim: **الشِتاءِ**’da kuraklığa uğradılar; **أَشْتَوْا** gibi. Ve **الشِتاءُ**: soğuktur. Ve **يومٌ شاتٍ**; ve **غَداةٌ شاتِيَةٌ**. Ve **أشْتَوْا**: ona girdiler. Ve ona **مُشاتاةً** ve **شِتاءً** ile muamele etti.
Ve **الشَّتا**: sert yer; ve vadinin baş kısmı; ve kesre ve med ile: kıtlık.
- Ve **الشَّتا** vadinin baş kısmıdır; tashîf değildir; bilakis iki lugattır.

Tâcü’l-‘Arûs:
(**الشتاء ككساء والشاتاة**) ve bu, es-Sâgânî’dendir. (**أحد أرباع الازمنة**) İbnü’s-Sikkît dedi: yıl, onların yanında on iki ayın adıdır; sonra onu iki yarı taksim ettiler; yılın evvelinden başladılar: yılın evveli, kışın evvelidir; çünkü o erkektir, yaz dişidir; sonra kışı iki yarı yaptılar: **الشتوي** onun evveli, **الربيع** sonudur; böylece **الشتوي** üç ay oldu, **الربيع** üç ay; ve yazı üç ay, **القيظ**’ı üç ay yaptılar. (**الاولى جمع شتوة**) el-Cevherî, el-Müberred’den; İbn Fâris, el-Halîl’den nakletti. Ve bazıları onu el-Ferrâ’dan nakletti; **كلبة** ve **كلاب** gibi. (**أوهما بمعنى**) Muhkem’de olduğu üzere. (**ج شتى**) **كعتى** gibi; aslı **أشتوى**’dur; ve Tekmile’de **الشين**’in kesri ve **الياء**’ın teşdîdiyle, el-Ferrâ’dan. (**وأشتية**) el-Cevherî bununla iktifa etti. (**والموضع المشتا والمشتاة**) ve cemi **المشاتى**; ve fiil **شتا يشتو**. (**والنسبة**) **الشتاء**’a: **شتوى** fetha ile, kıyasa aykırı olarak; ve caizdir ki onlar **الشتوة**’ye nisbet ettiler ve **الشتاء**’a nisbeti terk ettiler; Muhkem’de olduğu üzere. (**ويحرك**) **خرفى** ve **خرفى** gibi; Sıhâh’ta olduğu üzere. (**والشتى كغنى والشتوى محركة مطره**) el-Cevherî, en-Nemir b. Tevleb’den bir çayırı vasfederek şu beyti şahit getirdi:
Uzak kaldı; ve onu **الشتى** erkenledi, ince bir yağmurla * yumuşak; onu, havuzlarına kadar doldurur.
(**وشتا**) adam (**بالبلد**) **يشتو** (**أقام به شتاء**) ve ondan: **شتونا الصمان**. (**كشتى**) **تشتية**. Ve Ebû Zeyd rivayet etti: (**تشتى**) **الشتاء**’dan, **تصيف** yazdan gibi. Denir: kim **قاظ الشرف** etti, **تربع الحزن** etti ve **تشتى الصمان** ettiyse, mer‘ayı tutturmuştur. Ve denildi: **شتا الصمان**; onda kışın ikamet ettiğinde. Ve **تشتاها**; onu kışın otlattığında. (**و**) **شتا** (**القوم**) **يشتون** (**أجدبوافى الشتاء**) özellikle; ve ondan şairin sözü:
**تمنى ابن كوزو السفاهة كاسمها** * **لينطح فينا ان شتونا لياليا**
(**كاشتوا**) ve ondan Ümmü Ma‘bed hadîsi: insanlar **مرملون مشتون** idi; yani darlıkta, açlıkta ve sütün azlığında idiler. İbnü’l-Esîr dedi: meşhur rivayet **مسنتون**’dur. (**والشتاء برد**) gökten inen. (**ويوم شات**) **كصائف**. (**وغداة شاتية**) böyledir. (**وأشتوا دخلوا فيه**) el-Cevherî nakletti. (**وعامله مشاتاة وشتاء**) ve böylesi: onu kiraladı; ve buradaki **شتاء** zarf üzerine değil, masdar üzerine mansuptur. (**والشتا**) fetha ile, kısaltılmış olarak: (**الموضع الخشن و**) ayrıca (**صدر الوادي**) el-Ezherî nakletti. (**و**) **الشتاء** (kesre ve med ile) kıtlıktır; ve onu yazdan değil de bununla tahsis etti; çünkü insanlar onda evlere bağlanırlar ve otlak aramaya çıkmazlar. Ve ondan el-Hutay’e’nin sözü:
Eğer **الشتاء** bir kavmin komşusuna inerse * evlerinin komşusu **الشتاء**’dan uzak durur.
Ve bunun üzerine istidrâk edilenlerdendir: **شتا الشتاء شتوا**. Ve **المشتى** develerden—hafifletmekle—: **المربع**. Ve yavru deve **شتوى** fetha ile, ve harekeli olarak; ve **شتى** “**فعيل**” üzere. Ve bu şey beni **يشتينى**: yani kışım için bana yeter. Ve el-Cevherî şu beyti şahit getirdi:
Kim **ذابت** olursa, işte bu benim **بتى**’mdir * **مقيظ مصيف مشتى**.
Ve **سوق الشتا**: Mısır’da bir köydür. Ve **شتى**—**كرضى**—: kendisine kış isabet etti; İbnü’l-Kattâ‘’dan. Ve **المشتاة**: kıştır. Ve kışı tekil sayan kimse, ona nisbet hakkında dedi: **شتائي** ve **شتاوى**; ve **شتيوة** küçültme olarak: Mağrib’de bir beldedir.
