# شحذ (ش-ح-ذ) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%AD%D8%B0

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ش - ح - ذ
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 10 sözlük

## Sözlükler (10)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الحاء الشين والذال معهما
ش ح ذ يستعمل فقط
شحذ:
الشَّحْذُ: التَّحديد، شَحَذْت السِكِّينَ أشحَذهُ شَحْذاً فهو شَحِيذٌ ومَشْحُوذٌ، قال رؤبة:
يَشحَذُ لَحيَيْهِ بنابٍ أعْصَلِ
والشَحَذانُ: الجائع.

##### Türkçe

حâ, şîn ve ذ ile birlikte olan bâb

**ش ح ذ** yalnızca kullanılır.

**شحذ**:

**الشَّحْذُ**: keskinleştirme; **شَحَذْتُ السِكِّينَ** onu **أشحَذُهُ** **شَحْذاً** (diye) keskinleştirdim; o da **شَحِيذٌ** ve **مَشْحُوذٌ**dur. Rü’be dedi ki:

لَhiye(lerinin) için, **نابٍ أعْصَلِ** (olan) bir dişle keskinleştirir.

**الشَحَذانُ**: aç olan.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

شَحَذْتُ السكِّينَ أَشْحَذُهُ شَحْذاً، أي حَدَّدْتُهُ. والمِشْحَذُ: المِسَنُّ. والشَحَذانُ، بالتحريك: الجائع.

##### Türkçe

**شَحَذْتُ** bıçağı **أَشْحَذُهُ** **شَحْذاً**, yani onu keskinleştirdim. Ve **المِشْحَذُ**: bileği taşıdır. Ve **الشَحَذانُ**, harekeli olarak: aç olan (kimse)dir.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

ح ش ذ
شحذ
استعمل من وجوهه :
شحذ : قال الليث : الشَّحْذُ : التحديد . تقول : شَحَذْت السكّين شَحْذا إذا أَحْدَدْته فهو مشحوذ وشحِيذ ، وأنشد :
يَشْحَذ لَحْيَيْه بنابٍ أَعْصَلِ
أبو عُبيد عن الأحمر : الشَّحَذانُ : الجائِع .
وقال اللحياني : شَحَذْتُه بعيني : أَحَدَدتُها فرميته بها حتى أصبتُه بها وكذلك زَرَقْته وحدجْته قال : وشَحَذْتُه أي سُقْته سوقاً شديداً ، وسائق مِشحذ .
وقال أبو نُخَيْلة :
قلت لإبليسَ وهامان خُذَا
سُوقا بني الجَعْراء سَوْقاً مِشْحَذا
واكْتَنِفاهم من كذا ومن كذا
تَكَنُّفَ الريح الجَهام الرُّذَّذَا
وفلان مَشْحُوذ عليه أي مغضوب عليه .
وقال الأخْطَل :
خيالٌ لأرْوَى والرَّباب ومن يكن
له عند أَرْوَى والرَّباب تُبُولُ
يَبِتْ وهو مَشْحُوذٌ عليه ولا يُرَى
إلى بَيْضَتَي وَكْرِ الأُنوقِ سبيل
شمِر عن ابن شُميل : المِشْحاذ : الأرض المستوية فيها حَصًى نحو حَصَى المسجد ولا جَبَل فيها ، قال : وأنكر أبو الدُّقَيْش المِشْحاذَ .
وقال غيره : المِشْحاذ : الأكمة القَرْواء التي ليست بضَرِسَة الحجارة ولكنها مستطيلة في الأرض ، وليس فيها شَجَر ولا سَهْل .
أبو زيد : شَحَذَت السماء تَشْحَذُ شَحْذاً ، وحَلَبَت حَلْباً وهي فوق البَغْشَة .
وفي ( النوادر ) : تَشَحَّذَنِي فلان وتَزَعَّقَني أي طردني وعَنَّاني .

##### Türkçe

ح ش ذ
**شحذ**
Kullanıldı, vecihlerinden:
**شحذ**: Leys dedi: **الشَّحْذُ**: keskinleştirmedir. Dersin ki: **شَحَذْت** bıçağı **شَحْذا**; onu keskinleştirdiğim zaman; o da **مشحوذ** ve **شحِيذ** olur. Ve inşad etti:
يَشْحَذ لَحْيَيْه بنابٍ أَعْصَلِ

Ebû Ubeyd, el-Ahmer’den: **الشَّحَذانُ**: aç olan.

El-Lihyânî dedi: **شَحَذْتُه بعيني**: onu keskinleştirdim; sonra onu onunla attım, ta ki onu onunla isabet ettim; ve bunun gibi **زَرَقْته** ve **حدجْته**. Dedi: ve **شَحَذْتُه** yani onu şiddetli bir sevk ile sevk ettim; ve **سائق مِشحذ**.

Ebû Nuhayle dedi:
قلت لإبليسَ وهامان خُذَا
سُوقا بني الجَعْراء سَوْقاً مِشْحَذا
واكْتَنِفاهم من كذا ومن كذا
تَكَنُّفَ الريح الجَهام الرُّذَّذَا

Ve falan **مَشْحُوذ عليه**; yani ona öfkelenilmiş.

El-Ahtal dedi:
خيالٌ لأرْوَى والرَّباب ومن يكن
له عند أَرْوَى والرَّباب تُبُولُ
يَبِتْ وهو مَشْحُوذٌ عليه ولا يُرَى
إلى بَيْضَتَي وَكْرِ الأُنوقِ سبيل

Şemir, İbn Şümeyl’den: **المِشْحاذ**: içinde çakıl bulunan düz yer; mescidin çakılı gibi; ve onda dağ yoktur. Dedi: ve Ebû’d-Dukayş **المِشْحاذ**’ı inkâr etti.

Başkası dedi: **المِشْحاذ**: taşları sert olmayan, fakat yerde uzamış olan, çıplak tepecik; ve onda ağaç yoktur ve düz ova yoktur.

Ebû Zeyd: **شَحَذَت** gök **تَشْحَذُ شَحْذاً**; ve **حَلَبَت حَلْباً**; ve o **البَغْشَة**’nin üstündedir.

Ve (**النوادر**)’de: falan beni **تَشَحَّذَنِي** ve beni **تَزَعَّقَني**; yani beni kovdu ve beni **عَنَّاني**.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الشين والحاء وما يثلثهما)
(شحذ) الشين والحاء والذال أصلٌ واحدٌ يدلُّ على خِفَّة  وحِدّة. من ذلك شَحَذْتُ الحديدَ، إذا حَدَّدتَه. ويقال إنَّ المشاحيذ رؤوس الجبال، وإِنّما سمِّيت بذلك للحِدَّة التي ذكرنَاها. ومن الخِفّة قولهم للجائع: شَحْذان. ويقال إنَّ الشحْذان الخفيف في سَعيه.
(شحر) الشين والحاء والراء ليس بشيء، وهو لعلّه اسم بلد([1]).
(شحص) الشين والحاء والصاد كلمةٌ واحدة، يقال إنَّ الشحَص الشاةُ لا لبَنَ لها، ويقال هي التي لم يُنْزَ عليها قط. وفي كتاب الخليل: الشّحْصاء.
(شحط) الشين والحاء والطاء أصلان: أحدهما البُعد، والآخر اختلاطٌ في شيءٍ واضطراب.
فالأوّل: قولهم شَحَطَتِ الدّار تَشْحَطُ شَحْطَاً وشحوطاً، وهي شاحطة.
وأمّا الأصل الآخر فالشَّحْط، وهو الاضْطرابُ في الدَّمِ. ويُقال للولدِ إِذا اضْطربَ في السَّلى: هو يتشحط في دمه. ومنه اللّبن المشحوط، وهو الذي يُصَبُّ عليه الماء. ومن الباب: الشَّحْطَة: داءٌ يأخذ الإِبلَ لا تكاد أن تنجوَ منه. ومن الباب المِشحط: عُوَيدٌ يُوضَع عند قضيب الكرم يَقِيهِ الأرضَ.([2]) وقال قوم: إنَّ الشَّحْطَ ذَرْقُ الطّير. وأنشدوا:
ومُلْبِدٍ بين مَوْماةٍ بِمَهْلَكَةٍ *** جاوزتُهُ بِعَلاةِ الخَلْقِ عِلْيانِ([3])كأنَّما الشحْط في أعلى حَمائره  *** سبائِب الرَّيْط من قَزٍّ وَكَتّانِ
فإن صح هذا فهو أيضاً من الاختلاط.
(شحم) الشين والحاء والميم أصلٌ يدلُّ على جِنسٍ من اللّحم. من ذلك الشَّحْم، وهو معروف. وشَحْمة الأُذُنِ: مُعَلَّق القُرْطِ. ورجلٌ مُشْحِمٌ كثير الشَّحْم، وإن كان يحبُّه قيل شَحِم، وإن كان يطعمه أصحابَه قيل شاحم، فإن كان يبيعه قيل شَحَّام.
(شحن) الشين والحاء والنون أصلانِ متباينانِ، أحدُهما يدلُّ على المَلء، والآخر على البُعْدِ.
فالأوّل قولهم: شَحَنْتُ السّفينةَ، إِذا مَلأتَها. ومن الباب أشحن فلان للبكاء، إِذا تَهيّأ لَهُ كأنَّه اجتمع له([4]).
وأما الآخر فالشَّحْن الطَّرْد، يقال شَحَنَهم إِذا طَرَدَهم. ويقال للشّيءِ الشديد الحموضة: إِنَّهُ لَيَشْحَن الذِّبّانَ، أي يطردُها، ومن الباب الشَّحْناء، وهي العداوة. وعدُوٌّ مشاحِنٌ، أي مُباعِد. والعداوةُ تَبَاعُدٌ.
(شحو/ي) الشين والحاء والحرف المعتلّ يدلُّ على أصلٍ، وهو فَتْحُ الشَّيء. فالشَّحْوَة: ما بينَ الرِّجلين إِذَا خَطَا الإنسان. ويقال للفَرَسِ الواسع الخَطْو: وهو بعيدُ الشَّحْوة. وشَحَا الرَّجلُ فاه. وشَحا الفمُ نفسُه. ويصلح في مصدرهِ الشَّحْيُ والشَّحْو. ويقال شَحَى اللِّجامُ فمَ الفرسِ شَحْياً. ويقال جاءت الخيل شواحِيَ، أي فاتحاتٍ أفواهَها. قال:
* شاحِيَ لَحْيَيْ قَعْقُعانيِّ الصَّلَقْ([5]) *
(شحب) الشين والحاء والباء أصلٌ واحدٌ يدلُّ على تغيُّر اللَّون، والمصدر منه الشُّحوب. يقال شَحَبَ وَشَحُب يَشْحَُب. ولونٌ شاحب. قال:
تقول ابنتي لمَّا رأتنيَ شاحباً *** كأنّك فينا يا أَباتَ غَرِيبُ([6])ويقال، حكاه الدريدي: شَحَبتُ الأرضَ: قشرتُها. فإِذا كانت الرواية صحيحةً فهو القياس.
(شحج) الشين والحاء والجيم أصلٌ يدلُّ على صوتٍ. من ذلك شَحَجَ الغراب يَشْحَج، وكذلك البغل. [والبغال] بَناتُ شاحج([7]). ويقولون للحمار الوحشيّ مِشحج وشَحَّاج. والله أعلم بالصواب.
---------------------
([1]) يعني (الشحر) بالكسر، وهو بلاد بين عدن وعمان.
([2]) في الأصل: "يقيد الأرض"، تحريف. وفي المجمل: "يقيه من الأرض".
([3]) البيتان في اللسان (بلد، علا، حمر)، وسبق إنشادهما في (بلد، حمر).
([4]) في الأصل: "أجمع له".
([5]) لرؤبة بن العجاج في ديوانه 106 واللسان (قعع).
([6]) البيت في اللسان (أبي 8، 10).
([7]) التكملة قبله من المجمل. وفي المجمل: "بنات شحاج". وفي القاموس أيضاً: "والبغال بنات شحاج ككتان"، ولم تذكر في اللسان (شحج)، وذكرت في (بني 14: 93)، قال: "وبنات شحاج: البغال". أما ابن سيده فقد ذكر في باب البنات من المخصص (13: 212) "ابن السكيت: بنات شحاج البغال، وبنات صهال الخيل". وكذا في المزهر: (1: 525).

ـ

##### Türkçe

(باب **الشين** و**الحاء** وما يثلثهما)
(**شحذ**) **الشين** ve**الحاء** ve**الذال** tek bir asıldır; hafifliğe ve keskinliğe delâlet eder. Bundan: demiri **شَحَذْتُ**; onu keskinleştirdiğin zaman. Ve denilir ki **المشاحيذ** dağların başlarıdır; ancak, zikrettiğimiz keskinlik sebebiyle bununla adlandırılmıştır. Ve hafiflikten, onların aç olana sözleri: **شَحْذان**. Ve denilir ki **الشحْذان** koşusunda hafif olandır.

(**شحر**) **الشين** ve**الحاء** ve**الراء** bir şey değildir; ve o, herhâlde bir belde adıdır([1]).

(**شحص**) **الشين** ve**الحاء** ve**الصاد** tek bir kelimedir; denilir ki **الشحَص** sütü olmayan koyundur; ve denilir ki o, üzerine hiç erkek salınmamış olandır. Halîl’in kitabında: **الشّحْصاء**.

(**شحط**) **الشين** ve**الحاء** ve**الطاء** iki asıldır: birisi uzaklık, diğeri bir şeyde karışma ve çalkantı.
Birincisi: onların sözü: ev **شَحَطَتِ**; **تَشْحَطُ** **شَحْطَاً** ve**شحوطاً**; ve o **شاحطة**dır.
Diğer asla gelince: **الشَّحْط**; o, kanda çalkantıdır. Ve çocuğa, son zarında çalkandığı zaman, denilir: o, kanında **يتشحط**. Ve ondan: **اللّبن المشحوط**; o, üzerine su dökülen şeydir. Ve babdan: **الشَّحْطَة**: develeri tutan bir hastalıktır; ondan neredeyse kurtulamaz. Ve babdan **المِشحط**: asma çubuğunun yanında konulan küçük bir değnektir; onu yerden korur.([2]) Ve bir kavim dedi: **الشَّحْط** kuş pisliğidir. Ve şu beyitleri şâhid getirdiler:
ومُلْبِدٍ بين مَوْماةٍ بِمَهْلَكَةٍ *** جاوزتُهُ بِعَلاةِ الخَلْقِ عِلْيانِ([3])كأنَّما الشحْط في أعلى حَمائره  *** سبائِب الرَّيْط من قَزٍّ وَكَتّانِ
Eğer bu sahih olursa, o da karışmadan (gelir).

(**شحم**) **الشين** ve**الحاء** ve**الميم** bir asıldır; etten bir cinse delâlet eder. Bundan: **الشَّحْم**; ve o mâlûmdur. Ve **شَحْمة الأُذُنِ**: küpenin asıldığı yer. Ve **رجلٌ مُشْحِمٌ**: çok yağlı (kimse); eğer onu severse **شَحِم** denilir; eğer onu arkadaşlarına yedirirse **شاحم** denilir; eğer onu satarsa **شَحَّام** denilir.

(**شحن**) **الشين** ve**الحاء** ve**النون** birbirinden ayrı iki asıldır; birisi doldurmaya, diğeri uzaklığa delâlet eder.
Birincisi onların sözü: gemiyi **شَحَنْتُ**; onu doldurduğun zaman. Ve babdan: falan kimse ağlamak için **أشحن**; ona hazırlandığı zaman; sanki onun için toplanmış gibi([4]).
Diğeri ise: **الشَّحْن** kovmadır; denilir: onları **شَحَنَ**; onları kovduğu zaman. Ve şiddetli ekşiliği olan şeye denilir: o, sinekleri **لَيَشْحَن**; yani onları kovar. Ve babdan: **الشَّحْناء**; ve o düşmanlıktır. Ve **عدُوٌّ مشاحِنٌ**; yani uzaklaştıran. Ve düşmanlık uzaklaşmadır.

(**شحو/ي**) **الشين** ve**الحاء** ve illetli harf bir asla delâlet eder; o da bir şeyi açmaktır. Öyleyse **الشَّحْوَة**: insan adım attığı zaman iki ayak arasındaki şey. Ve geniş adımlı ata denilir: o, **بعيدُ الشَّحْوة**dur. Ve adam ağzını **شَحَا**. Ve ağız bizzat **شَحا**. Ve onun masdarında **الشَّحْيُ** ve**الشَّحْو** uygun olur. Ve denilir: gem, atın ağzını **شَحَى**; **شَحْياً**. Ve denilir: atlar **شواحِيَ** geldi; yani ağızlarını açanlar olarak. Dedi ki:
* شاحِيَ لَحْيَيْ قَعْقُعانيِّ الصَّلَقْ([5]) *

(**شحب**) **الشين** ve**الحاء** ve**الباء** tek bir asıldır; renk değişmesine delâlet eder; ondan masdar **الشُّحوب**dur. Denilir: **شَحَبَ** ve**شَحُب**; **يَشْحَُب**. Ve **لونٌ شاحب**. Dedi ki:
تقول ابنتي لمَّا رأتنيَ شاحباً *** كأنّك فينا يا أَباتَ غَرِيبُ([6])Ve denilir; Düreydî’nin naklettiği: yeri **شَحَبتُ**: onu soydum. Eğer rivayet sahih ise, o kıyastır.

(**شحج**) **الشين** ve**الحاء** ve**الجيم** bir asıldır; bir sese delâlet eder. Bundan: karga **شَحَجَ**; **يَشْحَج**; katır da böyledir. [Ve katırlar] **بَناتُ شاحج**dır([7]). Ve yaban eşeğine **مِشحج** ve**شَحَّاج** derler. Ve Allah doğruyu daha iyi bilir.
---------------------
([1]) yani **(الشحر)** kesre ile; ve o, Aden ile Umman arasında beldelerdir.
([2]) asılda: “**يقيد الأرض**”, tahrif. Ve **المجمل**’de: “**يقيه من الأرض**”.
([3]) iki beyit **اللسان**’da (**بلد**، **علا**، **حمر**); ve daha önce onları (**بلد**، **حمر**)’da şâhid getirdi.
([4]) asılda: “**أجمع له**”.
([5]) Ru’be b. el-Accâc’ındır; divanında 106 ve **اللسان** (**قعع**).
([6]) beyit **اللسان**’da (**أبي** 8، 10).
([7]) **التكملة** ondan önce **المجمل**’dendir. Ve **المجمل**’de: “**بنات شحاج**”. Ve **القاموس**’ta da: “**والبغال بنات شحاج ككتان**”; ve **اللسان** (**شحج**)’de zikredilmedi; (**بني** 14: 93)’te zikredildi; dedi ki: “**وبنات شحاج: البغال**”. Ama İbn Sîde, **المخصص**’ın البنات babında (13: 212) zikretti: “İbnü’s-Sikkît: **بنات شحاج** katırlardır; ve **بنات صهال** atlardır.” Ve **المزهر**’de de böyledir: (1: 525).

### [Esâsü'l-Belâğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0/sozluk/esas.md) — Zemahşerî · 12. yy

ش ح ذ
سكين شحيذ‏.‏
ومـن المجـاز‏:‏ فلـان يشحـذ النـاس‏:‏ يسألهم ملحاً عليهم‏.‏
وهو شحاذ‏.‏
ورأيته يتشحّذ‏.‏ وشحَذْته ببصري: حدجته. ووابلٌ شَحّاد: مُلحّ. واشحذ له غَرْبَ ذهنك. وهذا الكلام مَشْحَذةٌ للفهم.

##### Türkçe

ش ح ذ
**سكين شحيذ**: keskin bıçak.

Mecazdan: **فلان يشحذ الناس**: onlardan ısrarla isteyerek dilenir.

Ve o **شحاذ**’dır.

Onu **يتشحّذ** ederken gördüm. Ve onu gözümle **شحَذْته**: ona sertçe baktım. Ve **وابلٌ شَحّاد**: ısrarcı. Onun için zihninin keskinliğini **اشحذ**. Ve bu söz, anlayış için bir **مَشْحَذةٌ**’dir.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

الليث: الشَّحْذُ التحديد.
شحَذ السكينَ والسيفَ ونحوهما يَشْحَذُه شَحْذاً: أَحَدَّه بالمِسَنِّ وغيره مما يُخرج حَدَّه، فهو شحيذ ومشحوذ؛ وأَنشد:
يَشْحَذُ لَحْيَيْهِ بِنابٍ أَعْصَلِ
والمِشْحَذُ: المِسَنُّ. وفي الحديث: هلمي المُدْيَةَ واشْحَذيها. ورجل شُحْذُوذٌ: حديد نَزِقٌ. وشَحَذَ الجوعُ مَعِدَتَه: ضرّمها وقوّاها على الطعام وأَحَدَّها. ابن سيده: الشحذان، بالتحريك، الجائع، وهو من ذلك. وشَحَذَه بعينه: أَحَدَّها إِليه ورماه بها حتى أَصابه بها؛ قال وكذلك ذَرَقْتُه وحَدَجْتُه وشَحَذْتُه أَي سُقْتَهُ سَوْقاً شديداً؛ وسائق مِشْحَذ؛ قال أَبو نُخَيلة:
قلت لإِبليس وهامان: خذا
سُوقا بني الجَعْراءِ سَوْقاً مِشْحَذا
واكْتَنِفاهُم من كذا ومن كذا،
تَكَنُّفَ الريح الجَهَامَ الرَّذَذَا
ومَرَّ يَشْحَذُهم أَي يطردهم. ورجل شَحْذَانُ: سَوَّاقٌ. وفلان مشحوذ عليه أَي مغضوب عليه؛ قال الأَخطل:
خيال لأَرْوى والرَّباب، ومن يكن له عند أَرْوَى والرَّباب تُبُولُ يَبِتْ، وهو مَشْحُوذٌ عليه، ولا يَرى
إِلى بَيْضَتَيْ وَكْرِ الأَنُوقِ سبيل
ابن شميل: المِشْحاذُ الأَرض المستوية فيها حصى نحو حصى المسجد ولا جبل فيها؛ قال: وأَنكر أَبو الدُّقيش المِشْحاذَ؛ وقال غيره: المِشْحاذ الأَكَمَةُ القَرْوَاءُ التي ليست بِضَرِسَة الحجارة ولكنها مستطيلة في الأَرض وليس فيها شجر ولا سهل. أَبو زيد: شَحَذَتِ السماءُ تَشْحَذُ شَحْذاً وحلبت حلباً، وهي فوق البَغْشَة. وفي النوادر: تَشَحَّذَني فلانٌ وتَرَعَّفَني أَي طردني وعَنَّاني.

##### Türkçe

الليث: **الشَّحْذُ** keskinleştirmedir.

**شحَذ** bıçağı ve kılıcı ve benzerlerini, onu **يَشْحَذُه** **شَحْذاً**: onu **المِسَنِّ** ile ve onun keskinliğini çıkaran başka şeylerle keskinleştirdi; o hâlde o **شحيذ** ve **مشحوذ**dur; ve inşad etti:
يَشْحَذُ لَحْيَيْهِ بِنابٍ أَعْصَلِ

Ve **المِشْحَذُ**: **المِسَنُّ**dür. Ve hadiste: “Hadi **المُدْيَةَ**yı getir ve onu **اشْحَذيها**.” Ve bir adam **شُحْذُوذٌ**: keskin, atılgan. Ve **شَحَذَ** açlık onun midesini: onu alevlendirdi ve onu yemeğe karşı güçlendirdi ve onu keskinleştirdi. İbn Sîde: **الشحذان** (harekeli olarak), aç olan(kimse)dir; ve o, bundandır.

Ve **شَحَذَه** gözüyle: onu ona doğru keskinleştirdi ve onu onunla attı, ta ki onu onunla vurdu; dedi: ve aynı şekilde **ذَرَقْتُه** ve **حَدَجْتُه** ve **شَحَذْتُه** yani onu şiddetli bir sevk ile sevk ettim; ve **سائق مِشْحَذ**; Ebû Nuhayle dedi:
قلت لإِبليس وهامان: خذا
سُوقا بني الجَعْراءِ سَوْقاً مِشْحَذا
واكْتَنِفاهُم من كذا ومن كذا،
تَكَنُّفَ الريح الجَهَامَ الرَّذَذَا

Ve geçti, **يَشْحَذُهم**: yani onları kovuyor. Ve bir adam **شَحْذَانُ**: sürücü. Ve falan, onun üzerine **مشحوذ**: yani ona karşı öfkelenilmiş; el-Ahtal dedi:
خيال لأَرْوى والرَّباب، ومن يكن له عند أَرْوَى والرَّباب تُبُولُ
يَبِتْ، وهو مَشْحُوذٌ عليه، ولا يَرى
إِلى بَيْضَتَيْ وَكْرِ الأَنُوقِ سبيل

İbn Şümeyl: **المِشْحاذُ** içinde mescidin çakılı gibi çakıl bulunan düz arazi; onda dağ yoktur; dedi: ve Ebû’d-Dukayş **المِشْحاذَ**ı inkâr etti; ve başkası dedi: **المِشْحاذ** taşları sert olmayan fakat yerde uzunca olan **الأَكَمَةُ القَرْوَاءُ**dur; onda ne ağaç vardır ne de ova. Ebû Zeyd: **شَحَذَتِ السماءُ** **تَشْحَذُ** **شَحْذاً** ve sağdı, sağış olarak; ve o, **البَغْشَة**nin üstündedir. Ve **النوادر**’de: falan beni **تَشَحَّذَني** ve beni **تَرَعَّفَني**: yani beni kovdu ve beni yordu.

### [Kâmûsü'l-Muhît](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0/sozluk/kamus.md) — Fîrûzâbâdî · 15. yy

* ش ح ذ * * شَحَذَ * السكين حدَّه وبابه قطع

##### Türkçe

* ش ح ذ * * **شَحَذَ** * bıçağı: keskinleştirdi; onun keskinliğini. Ve babı: **قطع**.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

شحذ السكين، كمنع يشحذوها شحذا: أحدها بالمسن وغيره مما يخرج حده، فهو شحيذ ومشحوذ، قاله الليث، كأشحذها، وهذه عن الصاغاني. شحذ الرجل: طرده وساقه، كتشحذه تشحذا. من المجاز: شحذه بعينه: أحدها إليه ورماه بها حتى أصابه بها، قاله اللحياني، وكذلك ذرقته وحدجته. والشحذان، محركة: السواق، من شحذته، أي سقته سوقا شديدا، في المحكم: الشحذان: الجائع، وهو من شحذ الجوع معدته، ود تقدم. الشحذان: الخفيف في سعيه. والمشحاذ، بالكسر: الأكمة القوراء، كذا في النسخ، والصواب القرواء، كما هو بخط الصاغاني، التي ليست بضرسة الحجارة ولكنها مستطيلة في الأرض، وليس فيها شجر ولا سهل. قال ابن شميل: المشحاذ: الأرض المستوية فيها حصى نحو حصى المسجد ولا جبل فيها، وأنكره أبو الدقيش، قيل: المشحاذ: رأس الجبل إذا تحدد، والجمع المشاحيذ، قاله الفراء. والشحذ، كالمنع: السوق الشديد، والغضب، والقشر، كل ذلك عن الصاغاني، وفلان مشحوذ عليه، أي مغضوب عليه، قال الأخطل:
  خيال لأروى والرباب ومن يكن                      له عند أروى والرباب تبـول
  يبت وهو مشحوذ عليه ولا يرى                      إلى بيضتي وكر الأنوق سبيل من المجاز: الشحذ: الإلحاح في السوال، ويقال: هو شحاذ أي ملح عليهم في سؤاله، قال عمرو بن حميل:
  بقي على الوابل والرذاذ                      وكل نحس ساهك شحاذ ولا تقل شحاث، كذا حققه ابن بري في حواشيه، وتبعه المصنف وإن صححه بعض اللغويين على جهة البدل، ونسبة الصاغاني إلى عوام العراقيين، وقلا: يخطئون فيه. والمشحذ، بالكسر: المسن، والمشحذ: السائق العنيف قال أبو نخيلة:
  قلت إبلـيس وهـامـان خـذا                      سوقا بني الجعراء سوقا مشحذا
  واكتنفاهم من كذا ومـن كـذا                      تكنف الريح الجهـام الـرذذا ومحمد بن أبي شحاذ، ككتاب، شاعر ضبي، نقله الصاغاني. محمد بن أبي الفتح الشحاذ كشداد، محدث أصبهاني، عن محمود الكوسج، وعنه جعفر بن أموشان.
 وشاحذت الناقة عند المخاض رفعت ذنبها فألوته إلواء شديدا، نقله الصاغاني.
 ومما يستدرك عليه: رجل شحذوذ: حديد نزق. وعن أبي زيد: شحذت السماء وحلبت، وهي فوق البغشة، وفي النوادر: تشحذني فلان، وترعفني، أي طردني وعناني. ومن المجاز: اشحذ له غرب ذهنك، وهذا كلام مشحذة للفهم. والتشحذ: الإلحاح في السؤال، كما في الأساس. والمشاحيذ: رؤوس الجبال، عن الفراء. ومحمد بن حامد بن حمد الشحاذ الصائغ، روت عنه فاطمة بنت سعد الخير بالإجازة. والشحاذي صاحب الجزء، مشهور. وقد سموا شحاذة وأبو شحاذة من كني الفقر.

##### Türkçe

**شحذ** bıçağı: (babı) **منع** gibi, onu **شحذا** ile biler: onu bileği taşı ve keskinliğini çıkaran başka şeylerle biler; o da **شحيذ** ve **مشحوذ** olur; bunu Leys söylemiştir; **أشحذها** gibi; bu da Sâgânî’dendir.

**شحذ** adam: onu kovdu ve sürdü; **تشحذه**’si de **تشحذا** ile böyledir.

Mecazdan: **شحذه بعينه**: gözünü ona dikti ve onu onunla (gözüyle) attı, ta ki onunla ona isabet ettirdi; bunu Lihyânî söylemiştir; aynı şekilde **ذرقته** ve **حدجته**.

Ve **الشحذان**, harekeli: sürücü; **شحذته**’den, yani onu şiddetli bir sürüşle sürdüm. **المحكم**’de: **الشحذان**: aç olan; bu, açlığın midesini **شحذ** etmesindendir; ve daha önce geçti.

**الشحذان**: koşusunda hafif olan.

Ve **المشحاذ**, kesre ile: tümsek, çıplak tepe; nüshalarda böyle; doğrusu **القرواء**’dır, Sâgânî’nin hattıyla olduğu üzere; taşların dişli (pürtüklü) olmadığı, fakat yerde uzunca olan; onda ne ağaç vardır ne de düzlük. İbn Şümeyl dedi: **المشحاذ**: içinde mescidin çakılına benzer çakıl bulunan düz arazi; onda dağ yoktur; Ebû’d-Dukayş bunu inkâr etti. Denildi ki: **المشحاذ**: sivrileştiği zaman dağın başı; çoğulu **المشاحيذ**; Ferrâ söyledi.

Ve **الشحذ**, **المنع** gibi: şiddetli sürüş, öfke ve kabuk soyma; bunların hepsi Sâgânî’dendir. Ve falan kimse **مشحوذ عليه**’dir; yani kendisine öfkelenilmiş olandır. Ahtal dedi ki:
  أروى ve **الرباب** için bir hayal ve kim olursa                      onun için أروى ve **الرباب** yanında bir **تبـول**
  Geceyi geçirir, oysa ona karşı **مشحوذ**dur; ve görmez                      benim iki yumurtama, **الأنوق** yuvasına bir yol

Mecazdan: **الشحذ**: istemede ısrar. Ve denilir: o **شحاذ**dır; yani istemesinde onların üzerine ısrarcıdır. Amr b. Humeyl dedi ki:
  **الوابل** ve **الرذاذ** üzerine kaldı                      ve her uğursuz, **ساهك** bir **شحاذ**

Ve **شحاث** deme; İbn Berrî bunu haşiyelerinde böyle tahkik etti; musannif de ona tâbi oldu; bazı lugatçılar onu bedel cihetiyle tashih etmiş olsalar da. Ve Sâgânî’nin Irak avamına nispeti: “onda hata ederler” sözü.

Ve **المشحذ**, kesre ile: bileği taşı. Ve **المشحذ**: sert sürücü. Ebû Nuhayle dedi ki:
  Dedim: İblîs ve Hâmân, alın                      **بني الجعراء**’yı bir sürüşle, **مشحذا** bir sürüşle
  Ve onları şundan ve bundan kuşattı                      rüzgârın **الجهام** **الرذذا**’yı kuşatması gibi

Ve Muhammed b. Ebî **شحاذ**, **كتاب** gibi: Dabî şairi; Sâgânî onu nakletti. Muhammed b. Ebî’l-Feth **الشحاذ**, **شداد** gibi: İsfahânlı muhaddis; Mahmûd el-Kûsec’den; ondan da Ca‘fer b. Emûşân rivayet etti.

Ve **شاحذت** deve, doğum sırasında: kuyruğunu kaldırdı da onu şiddetli bir **إلواء** ile büktü; Sâgânî nakletti.

Ve ona ilâve olarak istidrâk edilenler: adam **شحذوذ**: keskin, atılgan. Ebû Zeyd’den: gök **شحذت** ve sağdı; o, **البغشة**’nin üstündedir. **النوادر**’de: falan kimse beni **تشحذني** eder ve beni **ترعفني** eder; yani beni kovdu ve beni yordu.

Mecazdan: onun için zihninin keskinliğini **اشحذ** et; ve bu, anlayış için **مشحذة** bir sözdür.

Ve **التشحذ**: istemede ısrar; **الأساس**’ta olduğu gibi.

Ve **المشاحيذ**: dağların başları; Ferrâ’dan.

Ve Muhammed b. Hâmid b. Hamd **الشحاذ** **الصائغ**: ondan Fâtıma bt. Sa‘d el-Hayr icâzetle rivayet etti.

Ve **الشحاذي** cüz sahibidir; meşhurdur.

Ve **شحاذة** ve **أبو شحاذة** diye adlandırdılar; fakirliğin künyelerindendir.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

شَحَذَ
1 شَحَذَ ذ , (S, A, Msb, K,) aor. شَحَذَ , (S, Msb, K,) inf. n. شَحْذٌ, (S,) He sharpened (S, A, Msb, K) a knife, (S, A, L, K,) and a sword, and the like, (L,) or an iron implement, (Msb), with a whetstone or other similar thing; (TA;) as also ↓ اشحذ; (K;) and ↓ شحّذ, inf. n. تَشْحِيذٌ. (KL.) ― -b2- [Hence,] شَحَذْتَ عَلَيْنَا لِسَانَكَ (tropical:) [Thou hast sharpened against us thy tongue]. (A and TA in art. رهف.) And اِشْحَذْ لَهُ غَرْبَ ذِهْنِكَ (tropical:) [Sharpen thou for it the edge of thine intellect]. (A.) And شَحَذَهُ بِعَيْنِهِ, (K,) or بِبَصَرِهِ, (A,) (tropical:) He looked sharply at him. (K, * TA.) And شَحَذَ الجُوعُ مَعِدَتَهُ (assumed tropical:) Hunger made his stomach keen, and strengthened it, (L,) and inflamed it. (L, K.) ― -b3- Hence also, i. e. from شَحَذَ in the sense first expl. above, (Har p. 377,) فُلَانٌ يَشْحَذُ النَّاسَ, (inf. n. شَحْذٌ, K,) (tropical:) Such a one begs importunately of men: (A, K, * and Har ubi suprà:) and شَحَذْتُهُ I begged importunately of him. (Msb.) ― -b4- And شَحَذَهُ (assumed tropical:) He drove him away; namely, a man; (K;) as also ↓ تشحّذهُ, (CK, and so accord. to the O,) or ↓ شحّذهُ, (K accord. to the TA,) inf. n. تَشْحِيذٌ. (TA.) [See also 5 below.] And شَحَذْتُهُ, (O, TA,) inf. n. as above, (K,) (assumed tropical:) I drove him vehemently. (O, K, * TA.) ― -b5- شَحْذٌ also signifies (assumed tropical:) The being angry. (K.) You say, شَحَذَ عَلَيْهِ (assumed tropical:) He was angry with him. (TK.) ― -b6- And i. q. قَشْرٌ [The act of paring, or peeling, &c.]. (O, K.) You say, شَحَذَهُ, i. e. قَشَرَهُ [He pared it, peeled it, &c.]. (TK.)

2 شَحَّذَ see above, in two places.

شَاحَذَنِى
3 شَاحَذَنِى ذ , inf. n. شِحَاذٌ, He assisted me, by alternating with me, (رَاسَلَنِى,) and did like as I did, in sharpening a sword and the like. (Ham p. 533.) -A2- شاحذت النَّاقَةُ The she-camel raised her tail, and then twisted it vehemently, when in labour, being near to bringing forth. (O, K.)

4 أَشْحَذَ see 1, first sentence.

رَأَيْتُهُ يَتَشَحَّذُ
5 رَأَيْتُهُ يَتَشَحَّذُ ذ (tropical:) [I saw him applying himself to importunate begging]. (A, TA. [In both this meaning is indicated by the context.]) -A2- تَشَحَّذَنِى فُلَانٌ (assumed tropical:) Such a one drove me away, and subjected me to trouble, or difficulty. (TA.) See also 1.

شَحَذَانٌ
شَحَذَانٌ ذ (assumed tropical:) [Having a keen appetite;] hungry. (S, M, L, K.) ― -b2- And (assumed tropical:) A vehement driver. (K TA. [See also مِشْحَذٌ.]) ― -b3- And (assumed tropical:) Light, or active, in his work (فِى سَعْيِهِ). (O, K.)

شُحْذُوذٌ
شُحْذُوذٌ ذ , applied to a man, i. q. نَزِقٌ (assumed tropical:) [Light, and unsteady, or lightwitted; &c.]. (TA.)

شَحِيذٌ
شَحِيذٌ ذ , applied to a knife [&c.], Sharpened; (Lth, A, TA;) as also ↓ مَشْحُوذٌ. (Lth, TA.)

شَحَّاذٌ
شَحَّاذٌ ذ (tropical:) An importunate beggar: (A, K: *) one should not say شَحَّاثٌ: (K:) the latter is said by IB to be a vulgar corruption; but several authors assert it to be correct, because ذ is changed into ث without any error in speech, as is asserted by El-Khafلjee and others; and accord. to the A, both these words signify as above: (TA in art. شحث, and partly repeated in the present art.:) [it is said, however, that] شَحَّاذٌ meaning a beggar does not occur in the language of the Arabs. (Har p. 377.)

مِشْحَذٌ
مِشْحَذٌ ذ A whetstone; or thing with which, or upon which, one sharpens. (S, K.) ― -b2- And [hence,] A rough, severe, or violent, driver: (O, K: [see also شَحَذَانٌ:] and applied also as an epithet to a driving. (O.)

مَشْحَذَةٌ
مَشْحَذَةٌ ذ [A cause, or means, of sharpening: a word of the class of مَجْبَنَةٌ &c.]. One says, هٰذَا كَلَامٌ مَشْحَذَةٌ لِلْفَهْمِ (tropical:) [This is discourse that is a cause, or means, of sharpening of the understanding]. (A.)

مِشْحَاذٌ
مِشْحَاذٌ ذ An [elevation such as is termed] أَكَمَة, wide within, (O, K, TA,) not rough in the stones [thereof], but extending long upon the earth, not having in it trees nor soft ground: (O, TA:) or, accord. to ISh, (O, TA,) level ground, (O, K, TA,) in which are pebbles like those [that are strewn in the court] of the mosque, and in which is no mountain: but he says that ADk disapproves the word: (O, TA:) accord. to Fr, (O,) the head of a mountain, (O, K, TA,) when sharp, or pointed: pl. مَشَاحِذُ. (O.)

مَشْحُوذٌ
مَشْحُوذٌ ذ : see شَحِيذٌ. ― -b2- فُلَانٌ مَشْحُوذٌ عَلَيْهِ (tropical:) Such a one is an object of anger. (O, TA.)

##### Türkçe

شَحَذَ
1 **شَحَذَ** ذ , (S, A, Msb, K,) muzâri‘ı **شَحَذَ** , (S, Msb, K,) mastar ismi **شَحْذٌ**, (S,) O, bir bıçağı, (S, A, Msb, K) ve bir kılıcı ve benzerini, (S, A, L, K,) veya bir demir aleti, (Msb), bir bileği taşıyla veya ona benzer başka bir şeyle biledi; (TA;) bunun gibi ↓ **اشحذ**; (K;) ve ↓ **شحّذ**, mastar ismi **تَشْحِيذٌ**. (KL.) ― -b2- [Bundan dolayı,] **شَحَذْتَ عَلَيْنَا لِسَانَكَ** (mecaz:) [Bize karşı dilini biledin]. (A ve TA, **رهف** maddesinde.) Ve **اِشْحَذْ لَهُ غَرْبَ ذِهْنِكَ** (mecaz:) [Onun için zihninin keskinliğini bile]. (A.) Ve **شَحَذَهُ بِعَيْنِهِ**, (K,) veya **بِبَصَرِهِ**, (A,) (mecaz:) Ona keskin bir bakışla baktı. (K, * TA.) Ve **شَحَذَ الجُوعُ مَعِدَتَهُ** (farz edilen mecaz:) Açlık onun midesini keskin kıldı ve onu kuvvetlendirdi, (L,) ve onu alevlendirdi. (L, K.) ― -b3- Yine bundan, yani yukarıda ilk açıklanan mânâda **شَحَذَ**’dan, (Har s. 377,) **فُلَانٌ يَشْحَذُ النَّاسَ**, (mastar ismi **شَحْذٌ**, K,) (mecaz:) Böyle biri insanlardan ısrarla dilenir: (A, K, * ve Har, yukarıda geçen yerde:) ve **شَحَذْتُهُ** Ben ondan ısrarla dilendim. (Msb.) ― -b4- Ve **شَحَذَهُ** (farz edilen mecaz:) Onu kovdu; yani bir adamı; (K;) bunun gibi ↓ **تشحّذهُ**, (CK, ve O’ya göre de böyle,) veya ↓ **شحّذهُ**, (TA’ya göre K,) mastar ismi **تَشْحِيذٌ**. (TA.) [Aşağıda 5’e de bak.] Ve **شَحَذْتُهُ**, (O, TA,) mastar ismi yukarıdaki gibi, (K,) (farz edilen mecaz:) Onu şiddetle kovdum. (O, K, * TA.) ― -b5- **شَحْذٌ** ayrıca (farz edilen mecaz:) Öfkelenmek mânâsına gelir. (K.) Şöyle dersin: **شَحَذَ عَلَيْهِ** (farz edilen mecaz:) Ona öfkelendi. (TK.) ― -b6- Ve **قَشْرٌ** ile aynı mânâdadır [soymak, kabuğunu soymak, vb. fiili]. (O, K.) Şöyle dersin: **شَحَذَهُ**, yani **قَشَرَهُ** [Onu soydu, kabuğunu soydu, vb.]. (TK.)

2 **شَحَّذَ**: yukarıya, iki yerde, bak.

شَاحَذَنِى
3 **شَاحَذَنِى** ذ , mastar ismi **شِحَاذٌ**, Bana yardım etti; benimle dönüşümlü olarak ( **رَاسَلَنِى** ) ve benim yaptığım gibi yaptı; bir kılıcı ve benzerini bilemede. (Ham s. 533.) -A2- **شاحذت النَّاقَةُ** Dişi deve, doğum sancısında, doğurmaya yakınken kuyruğunu kaldırdı, sonra onu şiddetle büktü. (O, K.)

4 **أَشْحَذَ**: 1’in ilk cümlesine bak.

رَأَيْتُهُ يَتَشَحَّذُ
5 **رَأَيْتُهُ يَتَشَحَّذُ** ذ (mecaz:) [Onu ısrarlı dilenmeye koyulmuş gördüm]. (A, TA. [İkisinde de bu mânâ bağlamla belirtilmiştir.]) -A2- **تَشَحَّذَنِى فُلَانٌ** (farz edilen mecaz:) Böyle biri beni kovdu ve beni zahmete veya güçlüğe uğrattı. (TA.) Yine 1’e bak.

شَحَذَانٌ
**شَحَذَانٌ** ذ (farz edilen mecaz:) [Keskin iştahlı;] aç. (S, M, L, K.) ― -b2- Ve (farz edilen mecaz:) Şiddetli bir sürücü. (K TA. [Yine **مِشْحَذٌ**’a bak.]) ― -b3- Ve (farz edilen mecaz:) İşinde ( **فِى سَعْيِهِ** ) hafif, yahut çevik. (O, K.)

شُحْذُوذٌ
**شُحْذُوذٌ** ذ , bir adama nispetle, **نَزِقٌ** ile aynı mânâdadır (farz edilen mecaz:) [hafif ve dengesiz, yahut hafif akıllı; vb.]. (TA.)

شَحِيذٌ
**شَحِيذٌ** ذ , bir bıçağa [&c.] nispetle, Bilenmiş; (Lth, A, TA;) bunun gibi ↓ **مَشْحُوذٌ**. (Lth, TA.)

شَحَّاذٌ
**شَحَّاذٌ** ذ (mecaz:) Israrlı bir dilenci: (A, K: *) **شَحَّاثٌ** denmemelidir: (K:) ikincisinin, IB tarafından, avamî bir bozulma olduğu söylenmiştir; fakat birkaç müellif onun doğru olduğunu ileri sürer; çünkü **ذ** konuşmada hiçbir hata olmaksızın **ث**’ye çevrilir; el-Khafلjee ve başkalarının ileri sürdüğü üzere; ve A’ya göre, bu iki kelime de yukarıdaki gibi mânâya gelir: (TA, **شحث** maddesinde, ve bir kısmı bu maddede tekrar edilmiştir:) [ancak denilmiştir ki] dilenci mânâsında **شَحَّاذٌ**, Arapların dilinde vâki olmaz. (Har s. 377.)

مِشْحَذٌ
**مِشْحَذٌ** ذ Bir bileği taşı; yahut kendisiyle, veya üzerinde, bileme yapılan şey. (S, K.) ― -b2- Ve [bundan dolayı,] Sert, şiddetli veya zorlayıcı bir sürücü: (O, K: [yine **شَحَذَانٌ**’a bak:] ve sürme işine de bir sıfat olarak uygulanır. (O.)

مَشْحَذَةٌ
**مَشْحَذَةٌ** ذ [Bilemenin bir sebebi veya vasıtası: **مَجْبَنَةٌ** vb. sınıfından bir kelime]. Şöyle denir: **هٰذَا كَلَامٌ مَشْحَذَةٌ لِلْفَهْمِ** (mecaz:) [Bu, anlayışın bilenmesine sebep veya vasıta olan bir sözdür]. (A.)

مِشْحَاذٌ
**مِشْحَاذٌ** ذ [**أَكَمَة** diye adlandırılan türden] bir yükselti; içi geniş, (O, K, TA,) taşları kaba olmayan, fakat yeryüzü üzerinde uzun uzanan, içinde ağaçlar da yumuşak toprak da bulunmayan: (O, TA:) yahut ISh’ye göre, (O, TA,) düz bir yer, (O, K, TA,) içinde mescidin avlusunda serpilmiş olanlar gibi çakıllar bulunan ve içinde dağ bulunmayan; fakat o, ADk’nin bu kelimeyi uygun görmediğini söyler: (O, TA:) Fr’ye göre, (O,) bir dağın başı, (O, K, TA,) keskin veya sivri olduğunda: çoğulu **مَشَاحِذُ**. (O.)

مَشْحُوذٌ
**مَشْحُوذٌ** ذ : **شَحِيذٌ**’e bak. ― -b2- **فُلَانٌ مَشْحُوذٌ عَلَيْهِ** (mecaz:) Böyle biri öfkenin hedefidir. (O, TA.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D8%B0/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

شَحَذَ
شَحَذَ A ( n. ac. شَحْذ 1 ),
a.  Sharpened, ground; whetted the appetite ( hunger ).

b.  [ acc. &  Fi ], Importuned with demands.

c.  [ coll. ], Begged, asked for charity.

d.  Drove away; urged on ( an animal ).

أَشْحَذَ
أَشْحَذَ IV ,
a.  see I (a) .

مِشْحَذ
مِشْحَذ 20 ,  مِشْحَذَة 20t ,
a.  Whetstone.

شِحَاْذَة
شِحَاْذَة 23t ,
a.  Mendicity.

شَحَّاْذ
شَحَّاْذ 28 ,
a.  Importunate.

b.  Beggar, mendicant.

##### Türkçe

شَحَذَ
شَحَذَ A ( i. ac. **شَحْذ** 1 ),
a. Biledi, öğüttü; iştahı (açlığı) biledi.

b. [ acc. & Fi ], taleplerle ısrar etti.

c. [ coll. ], dilendi, sadaka istedi.

d. Uzaklaştırdı; (bir hayvanı) sürdü, sevk etti.

أَشْحَذَ
أَشْحَذَ IV ,
a. I (a)’ya bak.

مِشْحَذ
مِشْحَذ 20 , **مِشْحَذَة** 20t ,
a. Bileği taşı.

شِحَاْذَة
شِحَاْذَة 23t ,
a. Dilencilik.

شَحَّاْذ
شَحَّاْذ 28 ,
a. Israrcı.

b. Dilenci, miskin.
