# شحم — Kitâbullâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D9%85/sozluk/kitab_allah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%AD%D9%85/entries/kitab_allah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شحم](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AD%D9%85.md)
- Kitâbullâh: Kur'an kullanımından türetilmiş

## Madde başı: شحم

شحم
شَحِمَ - يَشْحَمُ (شَحُمَ - يَشْحُمُ) - شَحْم - شُحُوْم
شَحِمَ - يَشْحَمُ + الكائن أوالشيء: يزداد شحمه، أو يصير ذا قوام شحمي
شَحْم: اسم فعل " شَحِمَ - يَشْحَمُ ": وهو كذلك ما يكون بفعل " شَحِمَ - يَشْحَمُ ": السِّمَن وزيادة الدهن: الدهن الجامد الذي يغلب فيه اللون الأبيض والموجود في جسم الدواب
شُحُوْم: جمع  " شَحْم "
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " قوام المادة الدهني أو الزيتي أوالمائع أو المتقطع" وهي:
دَهُنَ - يَدْهُنُ (دَهَنَ - يَدْهُنُ)، شَحِمَ - يَشْحَمُ (شَحُمَ - يَشْحُمُ)، قَطَرَ - يَقْطِرُ (اللازم)، مَهَلَ - يَمْهَلُ، زَاتَ - يَزِيتُ، مَهُنَ - يَمْهُنُ
شحم - شحوم
 	﴿وعلى الذين هادوا حرمنا كل ذي ظفر ومن البقر والغنم حرمنا عليهم شحومهما إلا ما حملت ظهورهما أو الحوايا أو ما اختلط بعظم ذلك جزيناهم ببغيهم وإنا لصادقون(146)﴾ الأنعام
مختار الصحاح
● [شحم] ش ح م: الشَّحْمُ معروف و الشَّحْمَةُ أخص منه وشحمة الأذن معلق القرط ورجل مُشْحِمٌ كثير الشحم في بيته و شَحِيمٌ أي سمين وقد شَحُمَ من باب ظرف و شَحَمَ فلان أصحابه أطعمهم الشحم وبابه قطع فهو شَاحِمٌ و الشَّحَّامُ بائعه ورجل شَحِمٌ يشتهي الشحم وبابه طرب
معجم الفرائد القرآنية:
ش ح م
"شُحُومَهُمَا" في قوله تعالى " وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُمَا" (146) الأنعام.
الشَّحم من جسم الحيوان : المادة الدهنية البيضاء الموجودة في جسم الحيوان والمسمّنة له.
الراغب
شحم
- قال تعالى: }حرمنا عليهم شحومهما إلا ما حملت ظهورهما{ [الأنعام /146]. وشحمة الأذن: معلق القرط لتصوره بصورة الشحم، وشحمة الأرض لدودة بيضاء، ورجل مشحم: كثر عنده الشحم، وشحم: محب: للشحم، وشاحم: يطعمه أصحابه (انظر: البصائر 3/300؛ والمجمل 2/523)، وشحيم: كثر على بدنه.
ملخص اللسان
1.     الشَّحَمُ البَطَرُ.
2.     الشَّحْمُ جوهر السِّمَنِ، والجمع شُحُوم، والقطعة منه شَحْمةٌ،
3.     وشَحُمَ الإِنسانُ وغيرُهُ.
4.    وشَحِمَتِ الناقة وشَحُمَتْ شُحُوماً: سَمِنَت بعد هُزالٍ
5.    وعِنَبٌ شَحِمٌ: قليل الماء غَلِيظُ اللِّحاء
لسان العرب
● - شحم: الأَزهري: الشَّحَمُ البَطَرُ. ابن سيده: الشَّحْمُ جوهر      السِّمَنِ، والجمع شُحُوم، والقطعة منه شَحْمةٌ، وشَحُمَ الإِنسانُ وغيرُهُ. وفي      الحديث: لعنَ اللهُ اليهودَ حُرِّمَتْ عليهم الشُّحُومُ فباعوها وأَكلوا      أَثمانَها؛ الشَّحْمُ المحرّم عليهم: هو شَحْمُ الكُلى والكرش والأَمعاء،      وأَما شَحْم الأَلْيَةِ والظُّهور فلا. وشَحُمَ فهو شَحِيمٌ: صار ذا      شَحْم في بدنه. وقد شَحُم، بالضم، وشَحِمَ شَحَماً، فهو شَحِمٌ: اشْتَهى      الشَّحْم، وقيل: أَكل منه كثيراً. وأَشْحَمَ: كثر عنده الشَّحْمُ. ابن      السكيت: رجل شَحِيمٌ لحيم أَي سمين. ورجل شَحِمٌ لَحِمٌ إِذا كان قَرِماً إِلى      الشَّحْمِ واللَّحْم وهو يشتهيهما. ورجل شاحِمٌ لاحِمٌ: ذو شَحْمٍ      ولَحْمٍ على النَّسب كما قالوا لابِنٌ وتامِرٌ. وشَحَم القومَ يَشْحَمُهم      شَحْماً وأَشْحَمَهم: أَطْعَمهم الشَّحْم. ورجل شاحِمٌ لاحِمٌ إِذا أَطْعم      الناسَ الشَّحْمَ واللحم. ورجل شَحَّامٌ: يبيع الشَّحْمَ. والشَّحَّامُ:      الذي يُكْثِرُ إِطْعامَ الناس الشَّحْمَ. وأَشْحَم الرجلُ، فهو مُشْحِم إِذا      كَثُرَ عنده الشَّحْم، وكذلك أَلْحَم، فهو مُلْحِمٌ. وشَحِمَتِ الناقة      وشَحُمَتْ شُحُوماً: سَمِنَت بعد هُزالٍ، والعرب تسمي سَنام البعير      شَحْماً، وبياضَ البطن شَحْماً. وشَحْمَةُ الأُذُن: ما لانَ من أَسفلها وهو      مُعَلَّقُ القُرْطِ. وفي الحديث: وفيهم من يَبْلُغُ العَرَقُ إِلى شَحْمة      أُذنه، هو من ذلك، قال: هو موضع خَرْقِ القُرْطِ، وفي حديث ربيعة في الرجل:      يرفع يديه إِلى شَحْمة أُذنيه. وشَحْمَةُ العين: مُقْلَتُها، وفي      الأَزهري: حَدَقَتُها؛ ويقال: هي الشحمة التي تحت الحَدَقة. وطعام مَشْحوم      وخُبزٌ مَشْحُوم: قد جُعِلَ فيه الشَّحْمُ. وشَحْمة الأَرض: دودة بيضاء،      وقيل: هي عَظاءَةٌ بيْضاء غيرُ ضَخْمةٍ، وقيل: ليست من العَظاء هي أَطْيَبُ      وأَحْسَنُ، وقالوا: شَحْمةُ النَّقا، كما قالوا: بناتُ النَّقا. وفي      الصحاح: شَحْمَةُ الأَرض الكَمْأَةُ البيضاءُ. ابن سيده: وشَحْمَة النخلة      الجُمَّارةُ، وشَحْمَةُ الرُّمَّانة الهَنَةُ التي تَفصِلُ بين حَبِّها.      ورُمَّانة شَحِمةٌ: غليظة الشَّحْمَةِ. وفي حديث علي، كرم الله وجهه: كُلُوا      الرُّمان بشَحْمِه فإِنه دِباغُ المَعِدَة؛ قيل: هو ما في جوفه سوى الحب،      وشَحْمُ الرمانة الأَصفر بين ظَهْرانَيِ الحَبِّ. وعِنَبٌ شَحِمٌ: قليل      الماء غَلِيظُ اللِّحاء. وشَحْمَةُ الحَنْظَل: معروفة. وشَحْمُ      الحَنْظَل: ما في جوفه سوى حبه. وأَبو شَحْمَةَ: رجل.
مقاييس اللغة:
(شحم) الشين والحاء والميم أصلٌ يدلُّ على جِنسٍ من اللّحم. من ذلك الشَّحْم، وهو معروف. وشَحْمة الأُذُنِ: مُعَلَّق القُرْطِ. ورجلٌ مُشْحِمٌ كثير الشَّحْم، وإن كان يحبُّه قيل شَحِم، وإن كان يطعمه أصحابَه قيل شاحم، فإن كان يبيعه قيل شَحَّام.
القاموس المحيط:
الشَّحْمُ م. والشَّحْمَةُ القِطْعَةُ منه، والطائرُ، ولُعْبَةٌ لهم، و من الأرضِ الكَمْأَةُ، ودودَةٌ بَيْضاءُ، أو من الخَراطينِ، و من الأُذُن مُعَلَّقُ القُرْطِ. وشَحْمَةُ المَرْجِ الخِطْمِيُّ،
و من الحَنْظَلِ: ما في جوفه سوَى حَبِّه، و من الرُّمَّانِ: الرَّقيقُ الأَصْفَرُ الذي بينَ ظَهْرانَيِ الحَبِّ. وأبو شَحْمَةَ: عبدُ الرحمنِ بنُ عُمَرَ بنِ الخَطَّابِ، رضي الله تعالى عنهما. وعَبَّاسُ بنُ محمدِ بنِ أبي شَحْمَةَ: مُحَدِّثٌ. ورَجُلٌ شَحيمٌ: سمينٌ، وقد شَحُمَ، كَكرُمَ. وكمُحَدِّثٍ: كثيرُ الشَّحْمِ في بَيْتِه. وكمُحْسِنٍ: مَن شَحُمَتْ إِبِلُه. والشَّحِمُ، ككَتِفٍ، من العِنَبِ: القليلُ الماءِ، ومُشْتَهي الشَّحْمِ، وقد شَحِمَ، كفَرِحَ. والشاحِمُ والشَّحَّامُ: بائعهُ. وشَحَمه، كمنَعَه: أطْعَمَه إيَّاهُ. ولقيتُه بشَحْمِ كُلاهُ: في حالِ نَشاطِه.
تاج العروس:
( الشحم م ) معروف قال ابن سيدء هو جوهر السمن والجمع شحوم ( والشحمة ) بالهاء ( القطعة منه ) وفي الحديث لعن الله اليهود حرمت عليهم الشحوم فباعوها وأكلوا أثمانها الشحم المحرم عليهم هو شحم الكلى والكرش والامعاء وأما شحم الالية والظهور فلا ( و ) الشحمة ( الطائر و ) أيضا ( لعبة لهم ) أي لصبيان الاعراب ( و ) الشحمة ( من الارض الكمأة ) البيضاء كما في الصحاح ( و ) شحمة الارض ( دودة بيضاء أو هي ( من الخراطين ) أو هي عظاءة بيضاء غير ضخمة وقيل ليست من العظاء هي أطيب وأحسن وقالوا شحمة النقا كما قالوا بنات النقا ( و ) الشحمة ( من الاذن معلق القرط ) وهو ما لان من أسفلها ويقال هو موضع خرق
القرط ومنه الحديث وفيهم من يبلغ العرق إلى شحمة أذنه وفي حديث ربيعة في الرجل يرفع يديه إلى شحمة أذنيه ( وشحمة المرج الخطمى و ) الشحمة ( من الحنظل ما في جوفه سوى حبه ) ولو قال معروفة مشير اله بالميم كان أخصر ( و ) الشحمة ( من الرمان الرقيق الاصفر الذى بين ظهرانى الحب ) ولو حذف الذى كان أخصر وقيل هي الهنة التى تفصل بين حبه كما في المحكم وفي حديث على كرم الله تعالى وجهه كلوا الرمان بشحمه فانه دباغ المعدة ( وأبو شحمة عبد الرحمن بن عمر بن الخطاب رضى الله تعالى عنهما ) الذى جلده أبوه ( وعباس بن ) أحمد بن ( محمد بن أبى شحمة محدث ) ثقة عن محمود بن غيلان ( ورجل شحيم سمين ) عن ابن السكيت ( وقد شحم ككرم ) صار ذا شحم في بدنه ( و ) رجل مشحم ( كمحدث كثير الشحم في بيته و ) المشحم ( كمحسن من شحمت ابله ) أي صارت ذات شحم ( و ) الشحم ( ككتف من العنب القليل الماء ) الغليظ اللحاء ( و ) الشحم أيضا ( مشتهى الشحم ) يقال رجل شحم لحم إذا كان قرما اليهما يشتهيهما ( وقد شحم كفرح ) شحما محركة ( والشاحم والشحام بائعه ) وقد نسب هكذا بعض المحدثين كأبى سلمة عثمان العدوى وأبو القاسم جعفر بن حمدان وغيرهما ( وشحمه كمنعه ) شحما ( أطعمه اياه و ) من المجاز ( لقيته بشحم كلاه ) أي ( في حال نشاطه ) * ومما يستدرك عليه شحم كفرح فهو شحيم صار ذا شحم في بدنه وشحم شحما أكل منه كثيرا وأشحم كثر عنده الشحم كألحم إذا كثر عنده اللحم ورجل شاحم لاحم ذو شحم ولحم على النسب كما قالوا لابن وتامروا أيضا إذا أطعم الناس الشحم واللحم وكشداد الذى يكثر اطعام الناس الشحم وشحمت الناقة كعنى ونصر شحما وشحو ما سمنت بعد هزال والعرب تسمى سنام البعير شحما وبياض البطن شحما وشحمة العين مقلتها وفي التهذيب حدقتها ويقال هي الشحمة التى تحت الحدقة وطعام مشحوم وخبز مشحوم قد جعل فيه الشحم وشحمة النخلة الجمارة كما في المحكم ورمانة شحمة غليظة الشحمة والشحم بالضم البيض من الرجال عن ابن الاعرابي

### Türkçe

**شحم**
**شَحِمَ - يَشْحَمُ** (**شَحُمَ - يَشْحُمُ**) - **شَحْم** - **شُحُوْم**
**شَحِمَ - يَشْحَمُ** + canlı yahut şey: şehmi artar; yahut şehmî bir kıvama sahip olur.
**شَحْم**: “**شَحِمَ - يَشْحَمُ**” fiilinin isim-fiilidir; yine “**شَحِمَ - يَشْحَمُ**” fiilinin fiiliyle olan şeydir: semizlik ve yağın artması; beyaz rengin baskın olduğu ve binek hayvanlarının bedeninde bulunan katı yağ.
**شُحُوْم**: “**شَحْم**”ın çoğuludur.

Lafız, “maddenin yağlı yahut yağlımsı yahut akışkan yahut kesik kesik kıvamı” lafızları grubuna mensuptur; bunlar:
**دَهُنَ - يَدْهُنُ** (**دَهَنَ - يَدْهُنُ**)، **شَحِمَ - يَشْحَمُ** (**شَحُمَ - يَشْحُمُ**)، **قَطَرَ - يَقْطِرُ** (lâzım), **مَهَلَ - يَمْهَلُ**، **زَاتَ - يَزِيتُ**، **مَهُنَ - يَمْهُنُ**
**شحم - شحوم**
	﴿Ve Yahudileşenlere her tırnak sahibini haram kıldık; sığırdan ve koyundan da ikisinin yağlarını onlara haram kıldık; ancak sırtlarının taşıdığı yahut bağırsakların sardığı yahut kemikle karışmış olan müstesna; bu, azgınlıkları sebebiyle onları cezalandırmamızdır; ve şüphesiz biz elbette doğru söyleyenleriz (146)﴾ **الأنعام**

Muhtâr es-Sıhâh
● [**شحم**] ش ح م: **الشَّحْمُ** bilinir; **الشَّحْمَةُ** ise ondan daha özeldir. Ve kulağın **شحمة**’si: küpenin asıldığı yer. Ve **مُشْحِمٌ** adam: evinde yağı çok olan. Ve **شَحِيمٌ**: yani semiz. Ve (kişi) **شَحُمَ** “zarf” bâbından. Ve falan kimse arkadaşlarını **شَحَمَ**: onlara yağ yedirdi; bâbı “kat‘”tır; o hâlde o **شَاحِمٌ**’dir. Ve **الشَّحَّامُ**: onun satıcısıdır. Ve **شَحِمٌ** adam: yağı iştah eder; bâbı “tarab”dır.

Kur’ânî Ferâid Mu‘cemi:
ش ح م
“**شُحُومَهُمَا**”, Yüce Allah’ın şu sözünde: “**وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُمَا**” (146) **الأنعام**.
Hayvanın bedeninden **الشَّحم**: hayvanın bedeninde bulunan ve onu semirten beyaz yağlı madde.

Râgıb
**شحم**
- Yüce Allah dedi: }**حرمنا عليهم شحومهما إلا ما حملت ظهورهما**{ [**الأنعام**/146]. Ve kulağın **شحمة**’si: yağ suretinde tasavvur edilmesinden dolayı küpenin asıldığı yer. Ve yerin **شحمة**’si: beyaz bir kurtçuk için. Ve **مشحم** adam: yanında yağ çoğaldı. Ve **شحم**: seven: yağı. Ve **شاحم**: arkadaşlarına onu yedirir (bak: **البصائر** 3/300; **والمجمل** 2/523). Ve **شحيم**: bedeninde çoğaldı.

Lisân özeti
1. **الشَّحَمُ**: azgınlıktır.
2. **الشَّحْمُ**: semizliğin cevheridir; çoğulu **شُحُوم**; ondan bir parça **شَحْمةٌ**’dir.
3. Ve insan ve başkası **شَحُمَ**.
4. Ve dişi deve **شَحِمَتِ** ve **شَحُمَتْ** **شُحُوماً**: zayıflıktan sonra semirdi.
5. Ve **شَحِمٌ** üzüm: suyu az, kabuğu kalın.

Lisânü’l-‘Arab
● - **شحم**: el-Ezherî: **الشَّحَمُ** azgınlıktır. İbn Sîdeh: **الشَّحْمُ** semizliğin cevheridir; çoğulu **شُحُوم**; ondan bir parça **شَحْمةٌ**’dir; ve insan ve başkası **شَحُمَ**. Hadiste: “Allah Yahudilere lanet etti; **الشُّحُومُ** onlara haram kılındı da onu sattılar ve bedellerini yediler”; onlara haram kılınan **الشَّحْمُ**: böbrek yağı, işkembe ve bağırsak yağıdır; fakat kuyruk yağı ve sırtların yağı değildir. Ve **شَحُمَ**; o hâlde o **شَحِيمٌ**’dir: bedeninde yağ sahibi oldu. Ve (fiil) **شَحُمَ**, damme ile; ve **شَحِمَ** **شَحَماً**; o hâlde o **شَحِمٌ**’dir: yağı iştah etti; denildi ki: ondan çok yedi. Ve **أَشْحَمَ**: yanında yağ çoğaldı. İbnü’s-Sikkît: **شَحِيمٌ** **لحيم** adam: yani semiz. Ve **شَحِمٌ** **لَحِمٌ** adam: yağa ve ete düşkün olduğu, onları iştah ettiği zaman. Ve **شاحِمٌ** **لاحِمٌ** adam: nisbet üzere yağ ve et sahibi; “süt sahibi” ve “hurma sahibi” dedikleri gibi. Ve kavmi **شَحَمَ** onlara **شَحْماً** yedirir; ve onları **أَشْحَمَ**: onlara yağı yedirdi. Ve **شاحِمٌ** **لاحِمٌ** adam: insanlara yağı ve eti yedirdiği zaman. Ve **شَحَّامٌ** adam: **الشَّحْمَ** satar. Ve **الشَّحَّامُ**: insanlara **الشَّحْمَ** yedirmeyi çoğaltan kimse. Ve adam **أَشْحَمَ**; o hâlde o **مُشْحِم**’dir: yanında **الشَّحْم** çoğaldığı zaman; aynı şekilde **أَلْحَم**; o hâlde o **مُلْحِمٌ**’dir. Ve dişi deve **شَحِمَتِ** ve **شَحُمَتْ** **شُحُوماً**: zayıflıktan sonra semirdi. Araplar deve hörgücünü **شَحْماً**, karın beyazlığını **شَحْماً** adlandırır. Ve kulağın **شَحْمَةُ**’si: altından yumuşayan şeydir; küpenin asıldığı yerdir. Hadiste: “Onlarda ter, kulağının **شَحْمة**’sine ulaşır”; o, bundandır; dedi ki: küpenin delindiği yerdir. Ve Rebîa hadîsinde adam hakkında: ellerini iki kulağının **شَحْمة**’sine kadar kaldırır. Ve gözün **شَحْمَةُ**’si: göz küresidir; el-Ezherî’de: göz bebeğidir; denilir ki: göz bebeğinin altındaki şehmedir. Ve **مَشْحوم** yemek ve **مَشْحوم** ekmek: içine **الشَّحْمُ** konulmuştur. Ve yerin **شَحْمة**’si: beyaz bir kurtçuktur; denildi ki: beyaz, iri olmayan bir kertenkeledir; denildi ki: kertenkeleden değildir; daha hoş ve daha iyidir. Ve “**شَحْمةُ النَّقا**” dediler; “**بناتُ النَّقا**” dedikleri gibi. Sıhâh’ta: yerin **شَحْمَةُ**’si beyaz mantardır. İbn Sîdeh: ve hurma ağacının **شَحْمَةُ**’si **الجُمَّارةُ**’dır; ve narın **شَحْمَةُ**’si, taneleri arasını ayıran şeydir. Ve **شَحِمةٌ** nar: **الشَّحْمَة**’si kalın. Ali hadîsinde, Allah yüzünü keremli kılsın: “Narı **شَحْم**’ıyla yiyin; çünkü o midenin tabaklanmasıdır”; denildi ki: içindeki, taneler dışında olan şeydir; ve narın **شَحْمُ**’ı, tanelerin iki yanı arasındaki sarıdır. Ve **شَحِمٌ** üzüm: suyu az, kabuğu kalın. Ve **شَحْمَةُ الحَنْظَل**: bilinir. Ve **شَحْمُ الحَنْظَل**: içindeki, tohumu dışında olan şeydir. Ve **أَبو شَحْمَةَ**: bir adamdır.

Mekâyîsü’l-Luğa:
(**شحم**) **الشين** ve **الحاء** ve **الميم**; bir asıl, etten bir cinse delâlet eder. Ondan **الشَّحْم**; o bilinir. Ve kulağın **شَحْمة**’si: küpenin asıldığı yer. Ve **مُشْحِمٌ** adam: **الشَّحْم**’ı çok. Ve eğer onu severse **شَحِم** denir; ve eğer onu arkadaşlarına yedirirse **شاحم** denir; eğer onu satarsa **شَحَّام** denir.

el-Kâmûsü’l-Muhît:
**الشَّحْمُ** (m.). Ve **الشَّحْمَةُ**: ondan parça; ve kuş; ve onlara ait bir oyun; ve yerden beyaz mantar; ve beyaz bir kurtçuk; yahut **الخَراطين**’den; ve kulaktan: küpenin asıldığı yer. Ve çayırın **شَحْمَةُ**’si: **الخِطْمِيُّ**.
Ve **الحَنْظَل**’den: içindeki, tohumu dışında olan şey. Ve nardan: tanelerin iki yanı arasındaki ince sarı. Ve **أبو شَحْمَةَ**: Abdurrahman b. Ömer b. el-Hattâb’dır; Allah Teâlâ ikisinden de razı olsun. Ve Abbas b. Muhammed b. Ebî Şahme: bir muhaddistir. Ve **شَحيمٌ** adam: semiz; ve **شَحُمَ**, “kerume” gibi. Ve “muhaddis” gibi: evinde **الشَّحْم**’ı çok olan. Ve “muhsin” gibi: develeri semiren kimse. Ve **الشَّحِمُ**, “ketif” gibi, üzümden: suyu az olan; ve **الشَّحْم**’ı iştah eden; ve **شَحِمَ**, “feriha” gibi. Ve **الشاحِمُ** ve **الشَّحَّامُ**: onun satıcısı. Ve onu **شَحَمه** “mene‘a” gibi: onu ona yedirdi. Ve onunla böbreğinin **شَحْم**’ıyla karşılaştım: onun canlılık hâlinde.

Tâcü’l-‘Arûs:
(**الشحم** (m.)) bilinir. İbn Sîdeh dedi: o semizliğin cevheridir; çoğulu **شحوم**. (Ve **الشحمة**) hâ ile: (ondan parça). Hadiste: “Allah Yahudilere lanet etti; **الشحوم** onlara haram kılındı da onu sattılar ve bedellerini yediler”; onlara haram kılınan **الشحم**: böbrek yağı, işkembe ve bağırsak yağıdır; fakat kuyruk yağı ve sırtların yağı değildir. (Ve) **الشحمة**: (kuş) ve ayrıca (onlara ait bir oyun), yani bedevî çocuklarına. (Ve) **الشحمة**: (yerden beyaz mantar) Sıhâh’ta olduğu gibi. (Ve) yerin **شحمة**’si: (beyaz bir kurtçuk; yahut o ( **الخراطين**’dendir); yahut o, iri olmayan beyaz bir kertenkeledir; denildi ki: kertenkeleden değildir; daha hoş ve daha iyidir; “**شحمة النقا**” dediler; “**بنات النقا**” dedikleri gibi). (Ve) **الشحمة**: (kulaktan küpenin asıldığı yer); o, altından yumuşayan şeydir; denilir ki: küpenin delindiği yerdir. Ondan hadîs: “Onlarda ter, kulağının **شحمة**’sine ulaşır.” Ve Rebîa hadîsinde adam hakkında: ellerini iki kulağının **شحمة**’sine kadar kaldırır. (Ve çayırın **شحمة**’si **الخطمى**’dır.) (Ve) **الشحمة**: ( **الحنظل**’den, içindeki tohumu dışında olan şey); “bilinir” deseydi, **الميم** ile ona işaret ederek daha kısa olurdu. (Ve) **الشحمة**: (nardan, tanelerin iki yanı arasındaki ince sarı); “الذي”yi çıkarsaydı daha kısa olurdu. Denildi ki: o, taneleri arasını ayıran şeydir; **المحكم**’de olduğu gibi. Ali hadîsinde, Allah Teâlâ yüzünü keremli kılsın: “Narı **بشحمه** yiyin; çünkü o midenin tabaklanmasıdır.” (Ve **أبو شحمة**: Abdurrahman b. Ömer b. el-Hattâb; Allah Teâlâ ikisinden de razı olsun) ki babası onu kırbaçladı. (Ve Abbas b.) Ahmed b. (Muhammed b. Ebî Şahme: bir muhaddis) güvenilir; Mahmud b. Gaylân’dan. (Ve **شحيم** adam: semiz) İbnü’s-Sikkît’ten. (Ve **شحم** “kerum” gibi): bedeninde yağ sahibi oldu. (Ve) **مشحم** adam: (“muhaddis” gibi: evinde yağı çok). (Ve) **المشحم**: (“muhsin” gibi: develeri semirdi), yani yağ sahibi oldu. (Ve) **الشحم**: (“ketif” gibi, üzümden: suyu az olan), kabuğu kalın. (Ve) **الشحم** ayrıca: (yağı iştah eden); “**شحم لحم** adam” denir: ikisine düşkün olup ikisini iştah ettiği zaman. (Ve **شحم** “ferih” gibi): **شحما** (harekeli). (Ve **الشاحم** ve **الشحام**: onun satıcısıdır); bazı muhaddisler bunu böyle nisbet ettiler; Ebû Seleme Osman el-‘Adevî, Ebû’l-Kâsım Ca‘fer b. Hamdân ve başkaları gibi. (Ve onu **شحمه** “mene‘a” gibi): **شحما** (onu ona yedirdi). (Ve mecazdan:) “Onunla böbreğinin **شحم**’ıyla karşılaştım”: yani (canlılık hâlinde). *Ve bunun üzerine istidrâk edilenlerdendir: **شحم** “ferih” gibi; o hâlde o **شحيم**’dir: bedeninde yağ sahibi oldu. Ve **شحم** **شحما**: ondan çok yedi. Ve **أشحم**: yanında yağ çoğaldı; **ألحم** gibi: yanında et çoğaldığı zaman. Ve **شاحم لاحم** adam: nisbet üzere yağ ve et sahibi; “**لابن**” ve “**تامروا**” dedikleri gibi; ayrıca insanlara yağı ve eti yedirdiği zaman. Ve **كشداد**: insanlara yağı yedirmeyi çoğaltan. Ve dişi deve **شحمت** “anâ” ve “nasara” gibi: **شحما** ve **شحوما**: zayıflıktan sonra semirdi. Araplar deve hörgücünü **شحما**, karın beyazlığını **شحما** adlandırır. Ve gözün **شحمة**’si: göz küresidir; **التهذيب**’de: göz bebeğidir; denilir ki: göz bebeğinin altındaki şehmedir. Ve **مشحوم** yemek ve **مشحوم** ekmek: içine yağ konulmuştur. Ve hurma ağacının **شحمة**’si: **الجمارة**; **المحكم**’de olduğu gibi. Ve **شحمة** nar: **الشحمة**’si kalın. Ve **الشحم** (damme ile): erkeklerden beyaz; İbnü’l-A‘râbî’den.
