# شخر — Mekâyîsü'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AE%D8%B1/sozluk/mekayis
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%AE%D8%B1/entries/mekayis

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شخر](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AE%D8%B1.md)
- Mekâyîsü'l-Luğa: İbn Fâris · 11. yy

## Madde başı: شخر

(باب الشين والخاء وما يثلثهما)
(شخر) الشين والخاء والراء. الأصل الصحيح يدلُّ على صوت. وقد حُكِيت فيه كلمةٌ أخرى إِنْ صحَّتْ.
فالأصل الشَّخير: تردُّدُ الصَّوت في الحَلْق. ويقال الشَّخير: رفْع الصوت بالنّخْر. وهذا  مشهورٌ.
والكلمة الأخرى قولهم إنَّ الشَّخير ما تحاتَّ من الجَبَل، إِذا وَطِئَتْه الأقدام. قال الشاعر:
بنُطفةِ بارقٍ في رأسِ نِيقٍ *** مُنيفٍ دونَها منه شَخير([1])(شخز) الشين والخاء والزاء كلمةٌ واحدةٌ تدلُّ على عَنَاءٍ وأَذَىً. قالوا: الشَّخْز: المشقّة والعَناء. قال الراجز([2]):
* إذا الأمور أُولِعَتْ بالشَّخْزِ *
ويقال إنَّ الشّخْز الطّعْن.
(شخس) الشين والخاء والسين أصلٌ صحيح يدلُّ على اعوجاج وزوالٍ عن نهج الاستقامة. من ذلك الأسنان المتشاخسة، وذلك أن يَميل بعضُها ويسقُطَ بعضُها، ويكون ذلك من الهَرَمِ. قال الطرِمّاح:
* وَشَاخَسَ فاه الدّهرُ حتَّى كأنَّه([3]) *
ويقال ضربَه فتشاخَسَ، أي تمايل. وكلُّ متمايلٍ متشاخِس.
(شخص) الشين والخاء والصاد أصلٌ واحدٌ يدلُّ على ارتفاع في شيء. من ذلك الشّخص، وهو سوادُ الإنسان إذا سما لكَ مِن بُعد. ثم يحمل على ذلك فيقال شَخَصَ من بلدٍ إلى بلد. وذلك قياسُهُ. ومنه أيضاً شُخُوص البَصَر. ويقال رجلٌ شَخِيصٌ وامرأةٌ شَخِيصة، أي جَسيمة. ومن الباب: أَشْخَصَ الرّامي، إذا جاز سَهْمُه الغرضَ من أعلاه، وهو سهمٌ شَاخِص. ويقال، إذا ورد عليه أمر أقلقه: شُخِص به([4])، وذلك أنَّه إِذا قَلِقَ نَبَا به مكانُهُ فارتفع.
(شخل) الشين والخاء واللام ليس بشيء، وحكيت فيه كلمةٌ ما أراها من كلام العرب، على أنّها في كلام الخليل، قال: الشَّخْل: الغلام يصادق الرّجُل.
(شخم) الشين والخاء والميم كلمةٌ تدلُّ عَلَى تغيّرٍ في شيء. من ذلك: أشخم اللّبن، إِذا تغيّرت رائحتُهُ. وشَخِـُمَ الطَّعامُ: فَسَد([5]).
(شخب) الشين والخاء والباء أصيلٌ يدلُّ على امتدادٍ في شيءٍ يجري ويسيل. من ذلك الشُّخْب، وهو ما امتدَّ من اللّبَن حين يُحلَب. وشخَبتْ أوداجُ القَتْلَى دماً.
(شخت) الشين والخاء والتاء كلمةٌ واحدة، وهو الشيء الشّخْت، وهو الدقيقُ من خشبٍ وغيره. وقال:
وهل تَسْتوِي المُرّانُ تَخْطِرُ في الوَغَى *** وسَبعةُ عِيدانٍ من العوسج الشَّخْتِ
--------------ـــ
([1]) البيت في اللسان (شخر).
([2]) هو رؤبة بن العجاج. ديوانه 64، واللسان (شخر).
([3]) عجزه في الديوان 370 واللسان (شخس، نمس، كرص):
* منمس ثيران الكريص الضوائن *
([4]) في الأصل: "أشخص به"، صوابه من المجمل واللسان والقاموس.
([5]) في الأصل : "فيه". صوابه من المجمل واللسان والقاموس.

ـ

### Türkçe

(Şîn, Ḫâ ve bunlara üçüncü olarak katılan harfler babı)
(**شخر**) **الشين** ve **الخاء** ve **الراء**. Sahih asl, bir sese delâlet eder. Ve onda başka bir kelime de nakledilmiştir; eğer sahih ise.
Asıl **الشَّخير**: sesin boğazda tekrarlanmasıdır. Ve **الشَّخير** denir: **النّخْر** ile sesin yükseltilmesi. Bu meşhurdur.
Diğer kelime ise onların şu sözüdür: **الشَّخير** dağdan dökülen şeydir; ayaklar onu çiğnediği zaman. Şair dedi ki:
بنُطفةِ بارقٍ في رأسِ نِيقٍ *** مُنيفٍ دونَها منه شَخير([1])(**شخز**) **الشين** ve **الخاء** ve **الزاء**; bir tek kelimedir, bir yorgunluğa ve eziyete delâlet eder. Dediler: **الشَّخْز**: meşakkat ve yorgunluk. Recez söyleyen dedi ki([2]):
* إذا الأمور أُولِعَتْ بالشَّخْزِ *
Ve denir ki: **الشّخْز** mızrakla saplamadır.
(**شخس**) **الشين** ve **الخاء** ve **السين**; sahih bir asıldır, eğriliğe ve doğruluk yolundan sapmaya delâlet eder. Bundan: **الأسنان المتشاخسة**; bu, bazısının eğilmesi ve bazısının düşmesi ve bunun ihtiyarlıktan olmasıdır. **الطرِمّاح** dedi ki:
* وَشَاخَسَ فاه الدّهرُ حتَّى كأنَّه([3]) *
Ve denir: Ona vurdu da **فتشاخَسَ**, yani sallandı. Ve her sallanan **متشاخِس**tir.
(**شخص**) **الشين** ve **الخاء** ve **الصاد**; bir tek asıldır, bir şeyde yükselmeye delâlet eder. Bundan **الشّخص**; o, uzaktan sana yükseldiği zaman insanın karaltısıdır. Sonra bunun üzerine taşınır da denir: Bir beldeden bir beldeye **شَخَصَ**. Bunun kıyası budur. Ve ondan da: **شُخُوص البَصَر**. Ve denir: **رجلٌ شَخِيصٌ** ve **امرأةٌ شَخِيصة**; yani iri yapılı. Ve babdan: **أَشْخَصَ الرّامي**; oku hedefi üst tarafından geçtiği zaman; ve o, **سهمٌ شَاخِص**tir. Ve denir, ona bir iş gelip onu kaygılandırdığı zaman: **شُخِص به**([4]); bu, kaygılandığı vakit yeri onu sıçratıp yükselttiği içindir.
(**شخل**) **الشين** ve **الخاء** ve **اللام** bir şey değildir; ve onda bir kelime nakledilmiştir, onu Arapların sözünden görmüyorum; bununla beraber o, **الخليل**’in sözündedir; dedi: **الشَّخْل**: oğlanın adamla arkadaşlık etmesidir.
(**شخم**) **الشين** ve **الخاء** ve **الميم**; bir kelimedir, bir şeyde değişmeye delâlet eder. Bundan: **أشخم اللّبن**; kokusu değiştiği zaman. Ve **شَخِـُمَ الطَّعامُ**: bozuldu([5]).
(**شخب**) **الشين** ve **الخاء** ve **الباء**; köklüdür, akan ve sızan bir şeyde uzamaya delâlet eder. Bundan **الشُّخْب**; o, sağılırken sütten uzayıp gelen şeydir. Ve öldürülenlerin şahdamarları kan olarak **شخَبتْ**.
(**شخت**) **الشين** ve **الخاء** ve **التاء**; bir tek kelimedir; ve o, **الشّخْت** şeyidir; o, ağaçtan ve başkasından olan ince tozdur. Ve dedi:
وهل تَسْتوِي المُرّانُ تَخْطِرُ في الوَغَى *** وسَبعةُ عِيدانٍ من العوسج الشَّخْتِ
--------------ـــ
([1]) Beyit Lisân’da (**شخر**).
([2]) O, Rü’be b. el-‘Accâc’dır. Dîvânı 64, ve Lisân (**شخر**).
([3]) Onun ikinci mısraı dîvânda 370 ve Lisân’da (**شخس**، **نمس**، **كرص**):
* منمس ثيران الكريص الضوائن *
([4]) Asılda: "أشخص به"; doğrusu el-Mücmel ve Lisân ve el-Kâmûs’tandır.
([5]) Asılda: "فيه". Doğrusu el-Mücmel ve Lisân ve el-Kâmûs’tandır.

ـ
