# شدا — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AF%D8%A7/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%AF%D8%A7/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شدا](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%AF%D8%A7.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: شدا

شَدَوْتُ الإبل شَدْواً: سُقْتُها. والشادي: الذي يَشْدو شيئاً من الأدب، أي يأخذ طرفاً منه، كأنّه ساقه وجمعه. وشَدَوْتُ أَشْدو، إذا أنشدت بيتاً أو بيتين تمدّ به صوتك كالغناء. ويقال للمغنِّي: الشادي. وقد شَدا شعراً أو غناءً، إذا غنَّى به أو ترنّم به. شذب
الشذَبَةُ، بالتحريك: ما يُقْطَعُ مما تَفَرَّقَ من أغصان الشجر ولم يكن في لُبِّهِ، والجمع الشَذَبُ. وقد شَذَّبْتُ الشجرة تشذيباً. وجذعٌ مُشَذَّبٌ، أي مُقَشَّرٌ. والفرس المشذَّبُ: الطويل والشوذب: الطويل. وشَذَبَ عنه شَذْباً، أي ذَبَّ. والشاذِبُ: المُتَنَحِّي عن وطنه. ويقال الشَذَبُ: المُسَنَّاةُ. ورجلٌ شَذِبُ العروقِ، أي ظاهر العروق. وأَشْذابُ الكَلإِ وغيره: بقاياهُ، الواحدُ شَذَبُ، وهو المأكولُ. قال ذو الرمة:
فأَصْبَحَ البَكْرُ فَرْداً من أَلاَئِقِه		يرتادُ أَحْليةً أعجازُها شَذَبُ

### Türkçe

**شَدَوْتُ الإبل شَدْواً**: Onları sürdüm. **والشادي**: edebiyattan bir şey **يَشْدو** olan, yani ondan bir taraf alan; sanki onu sürmüş ve toplamış gibidir. **وشَدَوْتُ أَشْدو**: bir beyit veya iki beyit inşad ettiğinde, sesini şarkı gibi uzattığında (denir). Şarkıcıya: **الشادي** denir. Ve **شَدا** şiir veya şarkı (söyledi): onunla şarkı söylediğinde veya onunla terennüm ettiğinde (denir). شذب

**الشذَبَةُ**، harekeli olarak: ağaç dallarından dağılmış olanlardan kesilen şey; onun özünde olmayan; çoğulu **الشَذَبُ**. Ve **شَذَّبْتُ الشجرة تشذيباً**: ağacı budadım. Ve **جذعٌ مُشَذَّبٌ**: yani soyulmuş. Ve **الفرس المشذَّبُ**: uzun olan; ve **الشوذب**: uzun olan. Ve **شَذَبَ عنه شَذْباً**: yani savdı. Ve **الشاذِبُ**: yurdundan uzaklaşan. Ve **الشَذَبُ**: set (denir). Ve **رجلٌ شَذِبُ العروقِ**: yani damarları belirgin. Ve otun ve başkasının **أَشْذابُ**’ı: kalıntılarıdır; teki **شَذَبُ**’dır; ve o yenilendir. ذو الرمة dedi ki:
فأَصْبَحَ البَكْرُ فَرْداً من أَلاَئِقِه		يرتادُ أَحْليةً أعجازُها شَذَبُ
