# شرق — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B1%D9%82/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%B1%D9%82/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شرق](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B1%D9%82.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: شرق

القاف والشين والراء معهما
ق ش ر، ش ق ر، ر ش ق، ش ر ق، ر ق ش، ق ر ش مستعملات قشر: القَشْرُ: سحفك القِشْرَ عن ذيه أي عن صاحبه.
والأقشَرُ: الذي اشتدت حمرته كأن بشرته متغيرة .
وحية قَشْراءُ، وشجرة قَشْراءُ أيضاً إذا كان بعضها قُشِرَ وبعضها لم يُقْشَرُ.
والقُشْرَة والقُشَرَةُ: مطرة تَقشِرُ الحصى عن وجه الأرض.
ومطرة قاشِرةٌ: ذات قِشْرةٍ.
والقاشُورُ: المشؤوم.
ويقال: قَشَرَهُم أي شأمهم قال:
اصببْ عليهم سنةً قاشُورَهْ
والقُشارةُ: ما يُقْشَر من شجرة أو غيرها من شيء دقيق.
والقَشُورُ: اسم دواء.
والقِشْرةُ اسم للثوب، وكل ملبوس قِشْرٌ وقَشَرَ الرجل لباسه.
ولعنت القاشِرةُ والمقشُورةُ، وهي التي تَقشِر عن وجهِها ليصفوا اللون.
والأقْشَرُ من اللحاء: ما قد انقشَرَتْ عنه سجاءته العليا، قال:
حتى تلوى باللحاء الأَقْشَرِ
تلويةَ الخاتِن زبَّ المُعذرِ
وبنو قُشَيْرِ بن كعب من قيس، وبنو قِشْرٍ من عكلٍ.
شقر: شَقِرَ شَقَراً وشُقْرةً فهو أَشْقَرُ أي أحمر، ودم أشقَرُ أي صار علقاً لم يعله غبار.
ورجل أشقَريٌّ: منسوب إلى الأَشاقِرِ، وهم حي من اليمن.
والشَّقِرَةُ: هو السنجرف أي السخرنج، قال
عليه دماء البدن كالشِّقِراتِ
وبنو شَقِرةَ: قبيلة.
والشُّقّارَى: نبات.
والشَّقِرانُ: "داء يأخذ الزرع، وهو مثل الورس يعلو الأذنة ثم يصعد في الحب والثمر".
والشِّقْرِقانُ: طائر بأرض الحرم في منابت النخل كقدر الهدهد مرقط بحمرة وخضرة وسوادٍ وبياض.
والشِّقِرّاقُ: طائر فيه حمرة مخالطها خضرة.
رشق: الرَّشْقُ والخزق بالرمي، ورَشَقناهُم بالسهام رَشْقاً.
وإذا رمى أهل النضال ما معهم من السهام ثم عادوا، فكل شوط من ذلك رِشْقٌ.
والرَّشْقُ والرِّشْقُ لغتان، وهما صوت القلم إذا كتب به، قال موسى عليه السلام: " كأني برَشْقِ القلم في مسامعي حين جرى على الألواح بكتبه التوراة".
ويقال للغلام والجارية إذا كانا في اعتدال: إنه لرَشيقٌ، وإنها لرشيقةٌ، ومُرْشِقٌ ومُرْشِقَةٌ، ورَشُقَ رَشاقةً.
ورَشَقْتُ القوم ببصري، وأَرْشَقْتُ فنظرت أي طمحت ببصري فنظرت، قال ذو الرمة:
كما أَرْشَقَتْ من تحت أرطى صريمةً
شرق: شَرِقَ فلان بريقه، والشَّرَقُ بالماء كالغص بالطعام، وهو أن يقع في غير مساغه، يقال: أخذته شَرْقةٌ فكاد يموت.
وشَرِقَ شَرَقاً إذا اشتدت حمرته بدمٍ أو بحسن لون أحمر، قال:
وتَشْرَقُ بالقول الذي قد أذعته
وصريع شَرِقٌ بدمه.
والشَّرْقُ خلاف الغرب، والشُّروقُ كالطلوع، وشَرقَ يَشُرُقُ شُروقاً، ويقال لكل شيء طلع من قبل المَشْرِقِ. وأما المستعمل فللشمس والقمر، ويجيء في الأشعار حتى الكواكب.
والشَّرقيُّ: الأحمر من الصبغ.
والشرقيّ من الأرض والشجر ما تطلع عليه الشمس من لدن شروقها إلى نصف النهار، فإذا تجاوز فهو الغربي.
والجانب الشَّرقيّ: الصقع الذي يلي المشرِقَ.
واشتِقاقُ أيام التَّشريقِ من تشريقهم اللحم في الشمس بمنى.
ويقال: أخذ من شُروق الشمس وذلك وقت صلاته.
والمُشرِق: المنير، "وأَشرَقَتِ الأرض بنور ربها" أضاءت بنورٍ يسطع فيها، قال الشاعر:
أَشْرَقَتْ دارنا وطاب فنانـا		واسترحنا من الثقيل الفراش
والفناء ممدود فقصرها هنا.
وأَشرَقَ وجه فلان أي تلألأ حسناً من الفرح والجمال.
وشَرِقَ فلان أي صار لونه كالدم حياء وخجلاً.
والمَشْرَقَةُ: مُتَشَرَّقُ القوم في الشمس.
وفي الحديث: "لا تَشريقَ ولا جمعة إلا في مصرٍ جامع" وأشرَقَ القوم: صاروا في وقت شُروقِ الشمس.
وقوله تعالى: "فأخذتهم الصيحة مُشرِقينَ" أي حيث طلعت عليهم الشمس. والشَّرْقُ طائر بين الصقر والشاهين، يصيد، قال رؤبة:
أجدل أو شَرْقٌ من الشُرُوقِ
وشَرَقُ الموتى إذا ارتفعت الشمس عن الطلوع، وتقول: تلك ساعة شَرَقِ الموتى.
وشاة شَرْقاءُ: مشقوقة الأذنين نصفين.
قرش: القَرْشُ: الجمع من هاهنا وهاهنا، يضم بعضه إلى بعض، وسميت قُرَيشٌ لتجمعها إلى مكة حيث غلب عليها قصي بن كلاب، والنسبة إليهم قُرَشِيٌّ وقُرَيْشِيٌّ، قال:
بكلِّ قُرَيْشِيٍّ عليه مهابة
والمُقَرِّشَةُ: السنة الشديدة لاجتماع الناس وانضمام حواشيهم وقواصهم، ويجمع مُقَرِّشاتٍ، قال:
مُقَرِّشات الزمنِ المَحْذُورِ
وقَرَشْتُ واقتَرَشْتُ مثل كسبت واكتسبت.
والقِرْشُ: سمك بالحجاز يقال له: كلب الماء.
رقش: الأَرْقَشُ: لون فيه كدورة وسواد كلون الأفعى الرَّقْشاء، والجندب الأَرْقَشِ الظهر.
وشِقْشِقةٌ رَقْشَاءُ.
والتَّرقيشُ: الكتابة، ورَقَّشْتُ الكتاب: كتبته، قال مُرَقِّشٌ:
رَقَّشَ، في ظهرِ الأديمِ، قَلَمْ
وبه سمي مرقشاً والتَّرقيشُ: التّسطيرُ أيضاً.
والجلاد يَرقُشُ في ظهر المجلود إذا سطر فيه.
والتَّرقيش: الصخب والمعاتبة، قال رؤبة:
عاذل قد أولعتِ بالترقيشِ
والخباز يُرَقِّشُ الخبز بالمِرْقَشِ، وهو أصول الريش.
ورَقاشِ: حي من ربيعة.

### Türkçe

**القاف** ve **الشين** ve **الراء** onlarla birlikte

**ق ش ر**، **ش ق ر**، **ر ش ق**، **ش ر ق**، **ر ق ش**، **ق ر ش** kullanımdadır. **قشر**: **القَشْرُ**: “**القِشْرَ**”i onun “**ذيه**”inden, yani sahibinden sıyırmandır.
Ve **الأقشَرُ**: kızıllığı şiddetlenen, sanki derisi değişmiş olan.
Ve **حية قَشْراءُ** ve **شجرة قَشْراءُ** da; eğer onun bir kısmı soyulmuş, bir kısmı soyulmamış ise.
Ve **القُشْرَة** ve **القُشَرَةُ**: çakılı yerin yüzünden soyan bir yağmur.
Ve **مطرة قاشِرةٌ**: **قِشْرةٍ** sahibi.
Ve **القاشُورُ**: uğursuz.
Ve denir ki: **قَشَرَهُم** yani onları uğursuz kıldı. Dedi ki:
Üzerlerine bir yıl **قاشُورَهْ** dök
Ve **القُشارةُ**: ağaçtan veya başkasından ince bir şey olarak soyulan şey.
Ve **القَشُورُ**: bir ilacın adı.
Ve **القِشْرةُ** elbisenin adıdır; ve her giyilen **قِشْرٌ**dür; ve adam elbisesini **قَشَرَ**.
Ve **القاشِرةُ** ve **المقشُورةُ** lanetlendi; o, rengin saflaşması için yüzünden soyan kadındır.
Ve kabuktan **الأقْشَرُ**: üst örtüsü ondan soyulmuş olan; dedi ki:
Ta ki **الأَقْشَرِ** kabukla bükülür
Sünnetçinin, sünnet edilenin ucunu bükmesi gibi
Ve Kays’tan Ka‘b oğlu Kuşeyr’in oğulları; ve ‘Akl’dan Kışr’ın oğulları.

**شقر**: **شَقِرَ** **شَقَراً** ve **شُقْرةً**; o halde o **أَشْقَرُ**dur, yani kırmızı. Ve **دم أشقَرُ**: yani pıhtı oldu, üzerine toz çıkmadı.
Ve **رجل أشقَريٌّ**: **الأَشاقِرِ**e nispetli; onlar Yemen’den bir kabiledir.
Ve **الشَّقِرَةُ**: o, zencefre’dir, yani **السخرنج**. Dedi:
Üzerinde bedenlerin kanları **الشِّقِراتِ** gibi
Ve **بنو شَقِرةَ**: bir kabile.
Ve **الشُّقّارَى**: bir bitki.
Ve **الشَّقِرانُ**: “ekinleri tutan bir hastalık; o, vers gibidir; önce başağın üzerine çıkar, sonra taneye ve meyveye yükselir”.
Ve **الشِّقْرِقانُ**: Harem toprağında, hurma bitim yerlerinde bir kuş; ibibik kadar; kızıllık, yeşillik, siyahlık ve beyazlıkla benekli.
Ve **الشِّقِرّاقُ**: içinde, ona karışmış yeşillik bulunan bir kızıllık olan bir kuş.

**رشق**: **الرَّشْقُ** ve **الخزق** atmak iledir; ve onları oklarla **رَشْقاً** **رَشَقناهُم**.
Ve eğer atış ehli yanlarındaki okları atıp sonra dönerlerse, bunun her bir devresi **رِشْقٌ**tur.
Ve **الرَّشْقُ** ve **الرِّشْقُ** iki lehçedir; ve ikisi, onunla yazdığı zaman kalemin sesidir. Musa عليه السلام dedi: “Sanki levhalar üzerinde Tevrat’ı yazmasıyla akıp giderken kalemin **رَشْقِ**ini kulaklarımda (işitiyorum).”
Ve oğlan ve kız için, eğer ölçülülükte iseler, denir ki: o elbette **رَشيقٌ**tur ve o elbette **رشيقةٌ**dir; ve **مُرْشِقٌ** ve **مُرْشِقَةٌ**; ve **رَشُقَ** **رَشاقةً**.
Ve kavme bakışımla **رَشَقْتُ**; ve **أَرْشَقْتُ** da, yani baktım: yani bakışımla yükseldim de baktım. ذو الرمة dedi:
Sanki bir parça (şey)i, **أَرْشَقَتْ**; bir **أرطى**nın altından

**شرق**: falan tükürüğüyle **شَرِقَ**; ve **الشَّرَقُ** su ile, yemekle boğulma gibidir; o, onun geçeceği yerin dışında düşmesidir. Denir ki: onu bir **شَرْقةٌ** aldı da neredeyse öldü.
Ve **شَرِقَ** **شَرَقاً**: eğer kızıllığı kanla veya güzel kırmızı bir renkle şiddetlenirse. Dedi:
Ve yaydığın sözle **تَشْرَقُ**
Ve kanıyla **شَرِقٌ** bir yere serilmiş (kimse).
Ve **الشَّرْقُ** batının zıddıdır; ve **الشُّروقُ** doğma gibidir. Ve **شَرقَ يَشُرُقُ شُروقاً**; ve doğudan çıkan her şey için söylenir. Amma kullanılan, güneş ve ay içindir; ve şiirlerde, yıldızlar bile gelir.
Ve **الشَّرقيُّ**: boyadan kırmızı olan.
Ve yerden ve ağaçtan **الشرقيّ**: güneşin doğuşundan öğleye kadar üzerine doğduğu şeydir; eğer geçerse o **الغربي**dir.
Ve **الجانب الشَّرقيّ**: doğuya bitişik olan bölge.
Ve **أيام التَّشريقِ**in türeyişi, Mina’da eti güneşte “**تشريق**” etmelerindendir.
Ve denir ki: güneşin **شُروق**undan aldı; ve o, onun namaz vaktidir.
Ve **المُشرِق**: aydınlatan. “**وأَشرَقَتِ الأرض بنور ربها**”: içinde parlayan bir nurla aydınlandı. Şair dedi:
Evimiz **أَشْرَقَتْ** ve avlumuz hoş oldu		ve ağır döşekten rahat ettik
Ve **الفناء** uzatılmıştır; burada onu kısalttı.
Ve falanın yüzü **أَشرَقَ**: yani sevinç ve güzellikten güzelce parladı.
Ve falan **شَرِقَ**: yani hayâ ve utançtan rengi kan gibi oldu.
Ve **المَشْرَقَةُ**: kavmin güneşte **مُتَشَرَّقُ**u.
Ve hadiste: “Bir toplayıcı şehirde olmaksızın ne **تَشريقَ** vardır ne de cuma.” Ve kavim **أشرَقَ**: güneşin **شُروق** vaktinde oldular.
Ve Yüce Allah’ın sözü: “**فأخذتهم الصيحة مُشرِقينَ**” yani güneş onlara doğmuş iken. Ve **الشَّرْقُ**: doğan ile **الشاهين** arasında bir kuştur; avlanır. رؤبة dedi:
Bir kartal yahut **شَرْقٌ**; **الشُرُوقِ**tan
Ve **شَرَقُ الموتى**: güneş doğuştan yükseldiği zaman; ve dersin ki: o, ölülerin **شَرَقِ** saatidir.
Ve **شاة شَرْقاءُ**: kulakları iki yarım olarak yarılmış.

**قرش**: **القَرْشُ**: buradan ve buradan toplamak; onun bir kısmını bir kısmına katmak. Ve **قُرَيشٌ**e, Kusayy b. Kilâb’ın onun üzerinde galip geldiği vakit Mekke’ye toplanmaları sebebiyle ad verildi. Ve onlara nispet: **قُرَشِيٌّ** ve **قُرَيْشِيٌّ**. Dedi:
Üzerinde heybet bulunan her **قُرَيْشِيٍّ** ile
Ve **المُقَرِّشَةُ**: insanların toplanması ve kenarlarının ve uçlarının birbirine katılması sebebiyle şiddetli yıl; ve **مُقَرِّشاتٍ** diye çoğul yapılır. Dedi:
Sakınılan zamanın **مُقَرِّشات**ı
Ve **قَرَشْتُ** ve **اقتَرَشْتُ**, **كسبت** ve **اكتسبت** gibidir.
Ve **القِرْشُ**: Hicaz’da ona “su köpeği” denilen bir balık.

**رقش**: **الأَرْقَشُ**: engerek **الرَّقْشاء**ın rengi gibi, içinde bulanıklık ve siyahlık bulunan bir renk; ve sırtı benekli çekirge.
Ve **شِقْشِقةٌ رَقْشَاءُ**.
Ve **التَّرقيشُ**: yazmadır; ve **رَقَّشْتُ الكتاب**: onu yazdım. **مُرَقِّشٌ** dedi:
Bir kalem, derinin sırtında **رَقَّشَ**
Ve onunla “**مرقشاً**” diye adlandırıldı. Ve **التَّرقيشُ**: çizgilemedir de.
Ve cellât, dövülenin sırtında, onda çizgiler açtığı zaman **يَرقُشُ**.
Ve **التَّرقيش**: gürültü ve azarlamadır. رؤبة dedi:
Kınayan (kadın), **بالترقيشِ**e tutulup kaldın
Ve fırıncı, ekmeği **المِرْقَشِ** ile **يُرَقِّشُ**; o, tüylerin kökleridir.
Ve **رَقاشِ**: Rebîa’dan bir kabile.
