# شره — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B1%D9%87/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%B1%D9%87/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شره](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B1%D9%87.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: شره

الشَّرَهُ: أَسْوَأُ الحِرْصِ، وهو غلبة الحِرْصِ، شَرهَ شَرَهاً فهو شَرهٌ
وشَرْهانُ. ورجل شَرهٌ: شَرْهانُ النفس حَريصٌ. والشَّرِهُ والشَّرْهانُ: السريعُ الطَّعْمِ الوَحِيُّ، وإن كان قليلَ الطَّعْمِ. ويقال: شَرِهَ فلانٌ
إلى الطعام يَشْرَهُ شَرَهاً إذا اشْتَدَّ حِرْصُه عليه. وسَنة شَرْهاء: مُجْدِبة؛ عن الفارسي. وقولُهم: هَيا
(* قوله «وقولهم هيا إلخ» مثله في
التهذيب، والذي في التكملة ما نصه: قال الصاغاني هذا غلط وليس هذا اللفظ من هذا التركيب في شيء أعني تركيب شره، وبعضهم يقول آهيا شراهيا مثل عاهيا وكل ذلك تصحيف وتحريف وإنما هو إهيا بكسر الهمزة وسكون الهاء وأشر بالتحريك سكون الراء وبعده إهيا مثل الأول وهو اسم من أسماء الله جل ذكره، ومعنى إهيا أشر إهيا الأزلي الذي لم يزل، هكذا أقرأنيه حبر من أحبار اليهود بعدن أبين). شَراهِيا، معناه يا حيُّ يا قيُّومُ بالعِبْرانِيَّةِ.

### Türkçe

**الشَّرَهُ**: Hırsın en kötüsü; ve o, hırsın galip gelmesidir. **شَرهَ** **شَرَهاً**
o hâlde o **شَرهٌ**
ve **وشَرْهانُ**’dur. Ve **رجل شَرهٌ**: nefsi **شَرْهانُ** olan, hırslı. Ve **الشَّرِهُ**
ve **الشَّرْهانُ**: tadı az olsa bile, çabuk tadan, vahşi olan. Ve denilir ki: **شَرِهَ**
falanca
yemeğe **يَشْرَهُ** **شَرَهاً**; ona olan hırsı şiddetlendiği zaman. Ve **سَنة شَرْهاء**:
kıtlık; el-Fârisî’den. Ve onların sözü: هَيا
(* onun sözü «وقولهم هيا إلخ»: bunun benzeri Tehzîb’dedir; Tekmile’de olan ise lafzı şudur: es-Sâğânî dedi: bu yanlıştır ve bu lafız bu terkibden hiçbir şeyde değildir, yani **تركيب شره**; ve bazısı **آهيا شراهيا** der, **عاهيا** gibi; ve bunların hepsi tashîf ve tahrîftir; ancak o, hemzenin kesri ve hâ’nın sükûnu ile **إهيا**’dır; ve râ’nın sükûnu ile, hareke ile **أشر**’dir; ve ondan sonra, ilkinin misli **إهيا**’dır; ve o, Allah’ın isimlerinden bir isimdir, celâl zikri; ve **إهيا أشر إهيا**’nın manası: ezelî olan, zevâl bulmamış olan; bana bunu, Aden-Ebyen’de Yahudi hahamlarından bir haham okuttu). **شَراهِيا**; manası: İbrânîce “ey Hayy, ey Kayyûm”.
