# شزب (ش-ز-ب) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B2%D8%A8
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%B2%D8%A8

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ش - ز - ب
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 9 sözlük

## Sözlükler (9)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B2%D8%A8/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الشين والزاي والباء معهما
ش ز ب مستعمل فقط
شزب:
الشَّزبُ: لغة في الشَّسب. والشّازبُ: الضامرُ اليابسُ الأعضاء.
والخيلُ الشُّزَّبُ: الضوامرُ. ويقال للرجل النحيف: شازب. شزب يشزب شزُوباً وشُزوبة.
والشازب: الغضبانُ، كما يقال للخيل: شرَّب، إذا ركضت للغارةِ، ويقال: شزبتُ أنا، إذا تهيأتُ للقتال وغضبت.

##### Türkçe

باب **الشين** و**الزاي** و**الباء** معهما
**ش ز ب** kullanılmıştır, yalnızca.
**شزب**:
**الشَّزبُ**: **الشَّسب** hakkında bir dildir (lehçedir). Ve **الشّازبُ**: organları zayıf, kuru olandır.
Ve **الخيلُ الشُّزَّبُ**: zayıf olanlardır. Ve zayıf adama denilir: **شازب**. **شزب** **يشزب** **شزُوباً** ve **شُزوبة**.
Ve **الشازب**: öfkeli olandır; nitekim ata denilir: **شرَّب**; yağma için koşturduğu zaman. Ve denilir: **شزبتُ** ben; savaşa hazırlandığım ve öfkelendiğim zaman.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B2%D8%A8/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

الشازِبُ: الضامر. وقد شَزُبَ الفرسُ شُزوباً. وخيلٌ شُزَّبٌ، أي ضوامرٌ، ومكانٌ شازبٌ، أي خشنٌ.

##### Türkçe

**الشازِبُ**: zayıf (cılız). Ve at **شَزُبَ**; **شُزوباً**. Ve **خيلٌ شُزَّبٌ**, yani zayıf (cılız) olanlar; ve **مكانٌ شازبٌ**, yani kaba.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B2%D8%A8/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

ش ز ب
شزب
الشازِبُ والشاسِب والشاسِف : الضَّامِر . عَمْرو ، عن أبيه : الشَّوْزَبُ ، هو الْعَلاّمة والْمَئِنَّة : مِثْله . وأنشد :
غُلَامٌ بين عَيْنَيْهِ شَوْزَبُ

##### Türkçe

ش ز ب
شزب
**الشازِبُ** ve **الشاسِب** ve **الشاسِف**: zayıf-çelimsiz. Amr, babasından: **الشَّوْزَبُ**: o, alâmet ve işarettir: onun gibisi. Ve inşad etti:
Bir oğlan; iki gözünün arasında **شَوْزَبُ**.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B2%D8%A8/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الشين والزاء وما يثلثهما)
(شزغ) الشين والزاء والغين ليس بشيء. ويقولون إنَّ الشِّزْغ الضِّفْدَع. وهذا ممّا لا معنَى له.‏
(شزن) الشين والزاء والنون أصلٌ واحدٌ يدلُّ على امتدادٍ في شيء، من ذلك قولهم للأرض الغليظة شَزَنٌ(1). ويقولون: تَشَزَّنَ الشَّيء، إِذا امتدَّ. فأمَّا قولهم نَزَلَ شَُـزَُناً من الدار، أي ناحيةً، فهو قريبٌ من الذي ذكرناه. قال ابن أحمر:‏
* فلا يَرمين عَنْ شُزُنٍ حَزِينَا(2) *‏
ويقولون إن الشَّزَنَ الإِعياء من الحَفَا(3)، وذلك ممّا يشتدُّ على الإنسان.‏
(شزب) الشين والزاء والباء ليس بأصلٍ، لأنَّه من باب الإِبدال. ويقال للشيء إذا يَبِس: شَزَب، والزاء مبدلةٌ من السين، وقد ذُكِرَ في موضعه. وربّما قالوا: مكان شازِبٌ، أي جافٍ(4) صُلب.‏
(شزر) الشين والزاء والراء أصلٌ صحيحٌ مُنْقَاس، يدلُّ على انفتالٍ(5) في الشيء عن الطريقة المستقيمة. من ذلك قولُهم: نظر إليه شَزْرَاً، إِذا نظر بِمُؤْخِر عينهِ متبغِّضاً. والطَّعنُ الشَّزْر: الذي ليس بِسَحِيج الطّريقة. والحبل المَشْزُور: المفتول مما يلي اليَسار.‏
فأَمّا أبو عبيد فقال: طَحَنَ بالرَّحَى شَزْراً، إذا ذَهَبَ بيدِهِ عن يمينه، وَبَتّا(6)؛ إذا ذهب عن شِماله.‏
---------------------
(1) في الأصل: "شُزْن وشَزْن"، بضم الشين في الأولى وفتحها في الثانية مع إسكان الزّاي فيهما. ولم أجد لذلك سنداً. وأثبت ما في المجمل واللسان والقاموس وسائر المعاجم المتداولة.‏
(2) صدره في اللسان (شزن) ومجالس ثعلب (262): *ألا ليت المنازل قد بلينا*‏
وفي الأصل: "من شزن"، صوابه في المجمل والمرجعين السالفين.‏
(3) في الأصل: "من الجفاء"، صوابه من المجمل واللسان. وفي اللسان: "شزنت الإبل شزناً: عيت من الحفاء".‏
(4) كذا ورد ضبطه في الأصل. والجفوة من لوازم اليبس أيضاً. ويصح أن تقرأ من الجفوف.‏
(5) الانفتال: الانصراف. وفي الأصل: "القتال"، تحريف.‏
(6) في الأصل: "تبا"، صوابه بتقديم الباء كما في المجمل واللسان (بتت).‏

ـ

##### Türkçe

(شين ve **الزاي** ve onları üçleyen şeyin bâbı)

(**شزغ**) şin ve **الزاي** ve ğayn bir şey değildir. Ve derler ki: muhakkak **الشِّزْغ** **الضِّفْدَع**’dır. Ve bu, mânâsı olmayan şeylerdendir.‏

(**شزن**) şin ve **الزاي** ve nûn tek bir asıldır; bir şeyde uzamaya delâlet eder. Bundan: kalın yere **شَزَنٌ** demeleri. Ve derler ki: **تَشَزَّنَ** şey, uzadığı zaman. Artık onların “evden **شَُـزَُناً** indi” sözleri ise, yani bir taraf, zikrettiğimize yakındır. İbn Ahmer dedi ki:‏
* Artık **شُزُنٍ**’den hüzünlü birini atmazlar(2) *‏
Ve derler ki: muhakkak **الشَّزَنَ** **الحَفَا**’dan bitkinliktir(3); ve bu, insana ağır gelen şeylerdendir.‏

(**شزب**) şin ve **الزاي** ve bâ bir asıl değildir; çünkü o, ibdâl bâbındandır. Ve şey için, kuruduğu zaman: **شَزَب** denilir; ve **الزاي**, **السين**’den ibdâl edilmiştir; ve kendi yerinde zikredilmiştir. Ve belki derler ki: **مكان شازِبٌ**; yani kuru(4), sert.‏

(**شزر**) şin ve **الزاي** ve râ, kıyaslı sahih bir asıldır; doğru yoldan bir şeyde bükülmeye(5) delâlet eder. Bundan: ona **شَزْرَاً** baktı demeleri; gözünün arkasından, buğzederek baktığı zaman. Ve **الشَّزْر** mızrak darbesi: yolu düzgün olmayan şeydir. Ve **الحبل المَشْزُور**: sol taraf yönünden bükülmüş olandır.‏
Artık Ebû Ubeyd ise dedi ki: değirmen taşıyla **شَزْراً** öğüttü; eliyle sağından gittiği zaman; ve **وَبَتّا**(6): solundan gittiği zaman.‏

---------------------
(1) Asılda: “**شُزْن** ve **شَزْن**”; birincide şin’in dammesi ve ikincide fethası ile, ikisinde de **الزّاي**’ın sükûnu ile. Bunun için bir dayanak bulmadım. Ve mücmel’de, lisan’da, kamus’ta ve tedavüldeki sair mu‘cemlerde olanı sabit kıldım.‏
(2) Sadrı lisan’da (**شزن**) ve Meclisü Sa‘leb (262)’de: *Keşke menziller gerçekten eskiseydi*‏
Asılda: “**من شزن**”; doğrusu mücmel’de ve önceki iki müracaatta böyledir.‏
(3) Asılda: “**من الجفاء**”; doğrusu mücmel’den ve lisan’dan. Lisan’da: “**شزنت الإبل شزناً**: **عيت من الحفاء**”.‏
(4) Asılda zabtı böyle vârid olmuştur. Ve kabalık da kuruluğun lâzımlarındandır. Ve **الجفوف**’tan okunması da sahih olur.‏
(5) **الانفتال**: **الانصراف**. Asılda: “**القتال**”; tahriftir.‏
(6) Asılda: “**تبا**”; doğrusu bâ’nın takdimiyle, mücmel’de ve lisan’da (**بتت**) olduğu gibidir.‏

ـ

### [Esâsü'l-Belâğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B2%D8%A8/sozluk/esas.md) — Zemahşerî · 12. yy

ش ز ب
فرسٌ شازِبٌ، وخيلٌ شُزَّبٌ، وقد شَزَبَتْ شُزُوبًا وهو الضُّمر واليُبْس؛ قال طرفة:
وقَنـاً سُمْـرٌ وخَيْـلٌ شُزَّبٌ ضمـر مـن طـول تعلاك اللجم ورجل شاحب شازب‏:‏ شديد النحافة‏.‏

##### Türkçe

ش ز ب
**فرسٌ شازِبٌ** ve **خيلٌ شُزَّبٌ**; ve **شَزَبَتْ شُزُوبًا**: o, zayıflık ve kuruluk(tur); Tarafe dedi:
“Ve esmer mızraklar ve **خَيْلٌ شُزَّبٌ**; gemleri uzun süre çiğnemen(den) dolayı zayıflamış.”
Ve **رجل شاحب شازب**: şiddetli zayıflık(ta olan).

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B2%D8%A8/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

الشَّازِبُ: الضامِرُ اليابِسُ من الناس وغيرهم؛ وأَكثرُ ما يُستعمل في الخيلِ والناس. وقال الأَصمعي: الشازِبُ الذي فيه ضُمور، وإِن لم يكن مهزولاً؛ والشَّاسِفُ والشاسِبُ: الذي قد يَبِسَ. قال: وسمعت أَعرابياً يقول ما قال الحطيئة: أَيْنُقاً شُزُباً، إِنما قال أَعْنُزاً شُسُباً، وليست الزاي ولا السين، بدلا إِحداهما من الأُخرى، لتَصَرُّفِ الفعلين جميعاً، والجمع: شُزَّبٌ وشَوازِبُ. وقد شَزَبَ الفرسُ يَشْزُبُ شَزَباً وشُزُوباً. وخَيْلٌ شُزَّبٌ أَي ضَوامِرُ. وفي حديث عمر، يَرْثي عُرْوةَ بن مسعود الثقفي: بالخيلِ عابِسةً، زُوراً مَناكِـبُها،  * تَعْدُو شَوازِبَ، بالشُّعْثِ الصَّناديدِ والشَّوازِبُ: الـمُضَمَّراتُ، جمع شازِبٍ، ويجمع على شُزَّبٍ أَيضاً. وأَتانٌ شَزْبةٌ: ضامِرةٌ.
التهذيب: الشَّوزَبُ والـمَئِنَّةُ: العَلامةُ؛ وأَنشد:
غُلامٌ بَينَ عَيْنَيْه شَوْزَبُ
والشَّزِيبُ: القَضِـيبُ من الشجر، قبل أَن يُصْلح، وجمعه شُزُوبٌ، حكاه أَبو حنيفة. وقَوْسٌ شَزْبةٌ: ليست بجَديدٍ، ولا خَلَقٍ. وفي بعض الحديث: وقد تَوَشَّحَ بِشَزْبةٍ كانت معَه. الشَّزْبةُ: من أَسْماءِ القَوْسِ، وهي التي ليست بجَديد، ولا خَلَقٍ، كأَنها التي شَزَبَ قَضِـيبُها، أَي ذَبَلَ، وهي الشَّزيبُ أَيضاً. ومكان شازِبٌ أَي خَشِنٌ.

##### Türkçe

**الشَّازِبُ**: insanlardan ve başkalarından zayıf, kuru olan; ve en çok atlarda ve insanlarda kullanılır. el-Asmaʿî dedi: **الشازِبُ** onda zayıflık bulunan kimsedir, zayıf düşmüş olmasa bile; ve **الشَّاسِفُ** ve **الشاسِبُ**: kurumuş olan. Dedi: ve bir bedevîyi, el-Hutayʾa’nın dediğini söylerken işittim: “**أَيْنُقاً شُزُباً**”; o ancak “**أَعْنُزاً شُسُباً**” demiştir; ve **الزاي** de **السين** de, fiillerin ikisinin de birlikte çekimlenmesi sebebiyle, birinin ötekinden bedel (yerine geçen) değildir; ve çoğulu: **شُزَّبٌ** ve **شَوازِبُ**. Ve at **شَزَبَ** eder, **يَشْزُبُ** eder; **شَزَباً** ve **شُزُوباً**.

Ve **خَيْلٌ شُزَّبٌ** yani zayıf olanlar. Ömer’in hadîsinde, ʿUrve b. Mesʿûd es-Sekafî için mersiye söylerken:
بالخيلِ عابِسةً، زُوراً مَناكِـبُها،  * تَعْدُو شَوازِبَ، بالشُّعْثِ الصَّناديدِ

Ve **الشَّوازِبُ**: zayıflatılmış olanlar; **شازِبٍ**’in çoğuludur; ve **شُزَّبٍ** üzerine de toplanır, yani ayrıca.

Ve **أَتانٌ شَزْبةٌ**: zayıf.

**التهذيب**: **الشَّوزَبُ** ve **الـمَئِنَّةُ**: alâmettir; ve inşad etti:
غُلامٌ بَينَ عَيْنَيْه شَوْزَبُ

Ve **الشَّزِيبُ**: ağaçtan dal (çubuk), düzeltilmeden önce; ve onun çoğulu **شُزُوبٌ**dur; bunu Ebû Hanîfe nakletti.

Ve **قَوْسٌ شَزْبةٌ**: yeni değildir, ne de eskiyip yıpranmış. Bazı hadîste: ve yanında bulunan bir **شَزْبةٍ** ile kuşanmıştı. **الشَّزْبةُ**: yayın isimlerindendir; ve o, yeni olmayan ve eskiyip yıpranmamış olandır; sanki onun dalı **شَزَبَ** etmiş gibidir, yani solmuş; ve o, ayrıca **الشَّزيبُ**dür.

Ve **مكان شازِبٌ** yani kaba.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B2%D8%A8/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

الشازب: الخشن. والضامر اليابس من الناس وغيرهم، وأكثر ما يستعمل في الخيل والناس. ويقال: مكان شازب أي خشن. وقال الأصمعي: الشازب: الذي فيه ضمور وإن لم يكن مهزولا. ج شزب كركع وشوازب. وقد شزب الفرس كنصر شزب مثل كرم. يشزب شزبا وشزوبا لف ونشر مرتب، وخيل شزب: ضوامر. وفي حديث عمر يرثي عروة بءن مسعود الثقفي:
  بالخيل عابسة زورا مناكبـهـا                      تعدو شوازب بالشعث الصناديد الشوازب: المضمرات. والشزيب: القضيب من الشجر قبل أن يصلح، ج شزوب حكاه أبو حنيفة الشزيب: من أسماء القوس وهي ليست بجديد ولا خلق محركة؛ كأنها التي شزب قضيبها أي ذبل كالشنزبة كذا في النسخ بزيادة النون، والصواب كالشزبة، ومثله في لسان العرب وغيره من الأمهات. وفي بعض الحديث: وقد توشح بشزبة كانت معه. والشنزبة كذا في النسخ بزيادة النون، والصواب والشزبة من الأتن: الضامر المهزول. يقال: أتان شزبة. الشزبة بالضم مثل الفرصة عن الفراء، قاله الصاغاني. في التهذيب: الشوزب والمئنة: العلامة. وأنشد:
  غلام بين عينيه شوزب وشزبه تشزيبا: ذبله وضمره. يقال: هم متشازبون أي لكل واحد منهم حظ ينتظره. وظباء شوازب إذا أتت من بعد فهي شازبة أي ضامرة لبعد المسافة. ومما يستدرك عليه:

##### Türkçe

**الشازب**: pürüzlü/sert. İnsanlardan ve başkalarından zayıflayıp kurumuş olan; en çok atlarda ve insanlarda kullanılır. Ve denir: **مكان شازب** yani pürüzlü. el-Asmaʿî dedi: **الشازب**: onda zayıflık bulunan, zayıf düşmüş olmasa bile. Çoğulu **شزب** (tıpkı **ركع**) ve **شوازب**. Ve at **شزب** oldu (tıpkı **نصر**) **شزب** (tıpkı **كرم**). **يشزب**; **شزبا** ve **شزوبا** (düzenli sarma ve yayma). Ve **خيل شزب**: zayıf/ince yapılılar. Ömer’in, Sakîfli Mesʿûd oğlu ʿUrve’ye mersiye söylediği hadiste:
  “Suratları asık atlarla, omuzları eğri (olarak),
  dağınık saçlı yiğitlerle birlikte **شوازب** koşarlar.”
**الشوازب**: zayıflatılmış/ince yapılı olanlar. Ve **الشزيب**: ağaçtan dal/çubuk; henüz olgunlaşmadan önce; çoğulu **شزوب**; bunu Ebû Hanîfe nakletti. **الشزيب**: yayın adlarındandır; o ne yeni ne de eski/yıpranmış (harekeli); sanki onun dalı **شزب** olmuş, yani **الشنزبة** gibi solmuş; nüshalarda **النون** ziyadesiyle böyledir; doğrusu **كالشزبة**’dir; bunun benzeri Lisânü’l-ʿArab’da ve diğer ana kaynaklarda da vardır. Bazı hadiste: “Yanında bulunan bir **شزبة** ile kuşandı.” Ve **الشنزبة**: nüshalarda **النون** ziyadesiyle böyledir; doğrusu: ve **الشزبة** eşeklerden: zayıf, cılız. Denir: **أتان شزبة**. **الشزبة** (ötre ile), **الفرصة** gibi; el-Ferrâ’dan; bunu es-Sâğânî söyledi. et-Tehzîb’de: **الشوزب** ve **المئنة**: alâmet/işaret. Ve şu beyit okundu:
  “İki gözünün arasında bir **شوزب** vardır.”
Ve **شزبه تشزيبا**: onu soldurdu ve zayıflattı. Denir: **هم متشازبون** yani onların her birinin beklediği bir payı vardır. Ve **وظباء شوازب**: eğer uzaktan sonra gelirse, o **شازبة**’dir; yani mesafenin uzaklığından dolayı zayıf/ince yapılı. Ve üzerinde tamamlayıcı olarak kaydedileceklerden:

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B2%D8%A8/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

شَزَبَ
1 شَزَبَ ذ , (S, A, O, K,) and شَزُبَ, (O, K,) aor. of each شَزُبَ , (K,) inf. n. شُزُوبٌ (S, A, O, K) and شَزْبٌ, (K,) He was, or became, such as is termed شَازِبٌ meaning as expl. below: (S, A, O, K:) [mostly] said of a horse. (S, A, O, TA.)

شزّبهُ
2 شزّبهُ ذ , (O, K,) inf. n. تَشْزِيبٌ, (K,) He, or it, caused it (a rod, O) to wither: (O, K, TA:) and he, or it, made him to become lean, or light of flesh; slender, and lean; or lean, and lank in the belly. (TA.)

شَزْبَةٌ
شَزْبَةٌ ذ : see what follows.

شَازِبٌ
شَازِبٌ ذ Lean, or light of flesh; slender, and lean; or lean, and lank in the belly; applied to a horse: (S, O:) [or] ↓ شَزْبَةٌ signifies thus, applied to a she-ass, (K, TA,) and a she-camel: (so accord. to the CK:) and شَازِبٌ, lean, &c., as above; and tough; (A, K;) applied to a horse, (A, TA,) and to a man, &c.: (TA:) or lean, or light of flesh, though not emaciated: (As, TA:) and, applied to a man, very slender or slim or spare: (A:) pl. شُزَّبٌ, (S, A, O, K,) applied to horses, (S, A, O,) and [as also of شَازِبَةٌ] شَوَازِبُ. (K.) And شَازِبَةٌ A she-gazelle lean, or light of flesh; or slender, and lean; or lean, and lank in the belly; in consequence of her having come from after: pl. شَوَازِبُ. (TA.) ― -b2- And Rough; (S, K, TA;) applied to a place. (S, TA.)

##### Türkçe

شَزَبَ
1 **شَزَبَ** ذ , (S, A, O, K,) ve **شَزُبَ**, (O, K,) her birinin muzârîsi **شَزُبَ** , (K,) mastar ismi **شُزُوبٌ** (S, A, O, K) ve **شَزْبٌ**, (K,) O, aşağıda açıklandığı üzere mânâsı **شَازِبٌ** diye adlandırılan türden idi, yahut o hâle geldi: (S, A, O, K:) [çoğunlukla] bir at hakkında söylenir. (S, A, O, TA.)

شزّبهُ
2 **شزّبهُ** ذ , (O, K,) mastar ismi **تَشْزِيبٌ**, (K,) O, yahut o (şey), onu (bir değnek, O) soldurdu: (O, K, TA:) ve o, yahut o (şey), onu zayıf, yahut eti hafif; ince, ve zayıf; yahut zayıf, ve karınca sarkık yaptı. (TA.)

شَزْبَةٌ
**شَزْبَةٌ** ذ : aşağıdakine bak.

شَازِبٌ
**شَازِبٌ** ذ Zayıf, yahut eti hafif; ince, ve zayıf; yahut zayıf, ve karınca sarkık; bir ata uygulanır: (S, O:) [yahut] ↓ **شَزْبَةٌ** böyle mânâsına gelir, bir dişi eşeğe uygulanmış olarak, (K, TA,) ve bir dişi deveye: (CK’ye göre böyle:) ve **شَازِبٌ**, yukarıda olduğu üzere zayıf, vb.; ve sert; (A, K;) bir ata uygulanır, (A, TA,) ve bir adama, vb.: (TA:) yahut zayıf, yahut eti hafif, fakat erimiş değil: (As, TA:) ve, bir adama uygulanmış olarak, pek ince yahut pek narin yahut pek cılız: (A:) çoğulu **شُزَّبٌ**, (S, A, O, K,) atlara uygulanmış olarak, (S, A, O,) ve [**شَازِبَةٌ**’nin de çoğulu olarak] **شَوَازِبُ**. (K.) Ve **شَازِبَةٌ**: bir dişi ceylan, zayıf, yahut eti hafif; yahut ince, ve zayıf; yahut zayıf, ve karınca sarkık; onun arkadan gelmiş olması sebebiyle: çoğulu **شَوَازِبُ**. (TA.) ― -b2- Ve Pürüzlü; (S, K, TA;) bir yere uygulanır. (S, TA.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B2%D8%A8/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

شَزَُبَ
شَزَُبَ U ( n. ac. شَزْب 1 ,  شُزُوْب 27 ),
a.  Was rough & hard.

b.  Was lean, spare, slim, slender.

شَزَّبَ
شَزَّبَ II ,
a.  Caused to wither.

شُزْبَة
شُزْبَة 3t ,
a.  Opportunity, chance.

شَاْزِب
شَاْزِب 21 , ( pl. شُزَّب 11 ,  شَوَاْزِبُ 41 ),
a.  Lean, spare, slim, slender.

b.  Rough.

##### Türkçe

**شَزَُبَ**
**شَزَُبَ** I (mastar: **شَزْب** 1, **شُزُوْب** 27),
a. Sert ve katı oldu.

b. Zayıf, cılız, ince, narin oldu.

**شَزَّبَ**
**شَزَّبَ** II,
a. Soldurdu.

**شُزْبَة**
**شُزْبَة** 3t,
a. Fırsat, şans.

**شَاْزِب**
**شَاْزِب** 21, (çoğulu: **شُزَّب** 11, **شَوَاْزِبُ** 41),
a. Zayıf, cılız, ince, narin.

b. Sert.
