# شصر (ش-ص-ر) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B5%D8%B1
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%B5%D8%B1

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ش - ص - ر
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 8 sözlük

## Sözlükler (8)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B5%D8%B1/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الشين والصاد والراء معهما
ش ص ر، ش ر ص مستعملان فقط شصر: الشصر: الخشف الذي بلغ، وهو الشوصر في لغة. ويقال له: شاصر، إذا نجم قرنه. والشصار: خشبة تشد بين شفري الناقة.. شصرتها تشصيراً.
وشصرت الثوب شصراً: خطته شرص: الشرصتان: ناحيتا الناصية، وهما أرق شعراً، ومنهما تبدأ النزعتان.
والشرص: شرص الزمام، وهو فقر يفقر على أنف الناقة، وهو حز فيعطف عليه ثني الزمام، ليكون أسرع وأطوع وأدوم لسيرها، قال:
لولا أبو عمر حفص لما انتـجـعـت		مرواً قلوصي ولا أزرى بها الشرص.

##### Türkçe

باب **الشين** و**الصاد** و**الراء** معهما

**ش ص ر**، **ش ر ص**: yalnızca ikisi de kullanımdadır. **شصر**: **الشصر**: erişkinliğe ulaşmış **الخشف** (ceylan yavrusu); bir dilde o **الشوصر**’dur. Ve ona **شاصر** denir; boynuzu çıktığı zaman. Ve **الشصار**: dişi devenin iki dudağı arasına bağlanan bir tahta… Onu **شصرتها**, **تشصيراً** (sıkıca bağladım).

Ve elbiseyi **شصرت**, **شصراً**: onu diktim. **شرص**: **الشرصتان**: perçemin iki yanı; ikisi de saçça daha incedir; ve iki çekilme (saçın geriye çekilmesi) onlardan başlar.

Ve **الشرص**: **شرص الزمام**; o, dişi devenin burnu üzerine açılan bir yarıktır; o bir çentiktir; **الزمام**’ın kıvrımı onun üzerine bükülür; onun yürüyüşü için daha hızlı, daha itaatli ve daha sürekli olsun diye. Dedi ki:

لولا أبو عمر حفص لما انتـجـعـت		مرواً قلوصي ولا أزرى بها **الشرص**.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B5%D8%B1/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

الشَصْرُ: الخِياطة المتباعدة والتَزْنيدُ. تقول: شَصَرْتُ عينَ البازي أَشْصُرُ شَصْراً، إذا خِطْتَها. والشِصارُ: أَخِلَّةُ التزنيد. والشَصَرُ بالتحريك: ولدُ الظَبْية، وكذلك الشاصِرُ. والأنثى شَصَرَةٌ.

##### Türkçe

**الشَصْرُ**: birbirinden uzak dikiş ve **التَزْنيدُ**. Şöyle dersin: **شَصَرْتُ عينَ البازي أَشْصُرُ شَصْراً**; onu diktiğin zaman. Ve **الشِصارُ**: **التزنيد**’in **أَخِلَّةُ**’si. Ve harekeli olarak **الشَصَرُ**: **الظَبْية**’nin yavrusu; aynı şekilde **الشاصِرُ** da. Dişisi **شَصَرَةٌ**.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B5%D8%B1/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

ش ص ر
شرص ، شصر : مستعملان .
شرص : قال الليث : الشِّرْصَتَان نَاحِيتا النَّاصِيَة وهُما أرَقُّهَا شَعْراً ، ومنهما يَبْدَأ النَّزَعتان . والشَّرْصُ شَرصُ الزِّمام . وهو
فَقْر يُفْقَرُ على أنْفِ الناقة ، وهو حَزٌّ فَيُعْطَفُ عليه ثِنْيُ الزِّمام ليكون أسْرعَ وأطْوَعَ وأدْوَمَ لِسَيْرِها وأنشد :
لولا أبو عُمَرٍ حَفْصٌ لما انْتَجَعَتْ
مَرْواً قَلُوصِي ولا أزرَى بها الشَّرَصُ
وقال غيره : الشَّرْصُ والشّرْرُ واحد ، وهما الْغِلَظُ في الأرض . وقال ابن دريد : الشِّرْصَةُ النَّزْعَةُ عند الصُّدغ .
شصر : ثعلب ، عن ابن الأعرابيّ : شَصَرَ ، إذا خَاطَ ، وشَصِرَ ، إذا ظَفِرَ .
أبو عُبيد : شَصَرْتُ الثّوْبَ شَصْراً إذا خِطتَه ، مثل البَشْكِ .
الأصمعيّ : فيما رَوى أبو عبيد عنه : أوَّل ما يُوَلدُ الظَّبْيُ فهو طَلاً ، فإِذا طَلَعَ قَرْناه فهو شَادِنٌ ، فإِذا قَوِيَ وتحرَّك فهو شَصَر والأنثى شصرة ، ثم جَذَع ، ثم ثَنِيّ .
وقال الليث : يقال له : شَاصِرٌ إذا نَجَمَ قَرْنُه ، وهو الشَّوْصَرُ في لُغة .
قال : والشِّصارُ خشَبَةٌ تُشَدُّ بين شُفرَي النّاقة . يقال : شصَّرتها تشصيراً .
وقال ابن شميل : الشِّصَاران : خَشبتان يُنْقَدُ بهما في شُفْرِ خُوران الناقة ، ثم يُعْصَبُ من ورائهما بِخُلْبَةٍ شديدة ، وذلك إذا أرادوا أن يَظأَروها على ولد غيرها ، فيأخذون دُرْجةً محْشُوَّة ، ويدسُّونها في خُورانيْها ويُخِلُّون الْخُوران بخلالَيْنِ هما الشِّصاران يُوثقان بخُلْبَةٍ يُعصَبَان بها ، فذلك الشّصْر والتّشصيرُ ، وهو التّزْنِيدُ أيضاً .
وقال الليث : تركت فلاناً وقد شَصَرَ بَصَرُه يَشصُرُ شُصُوراً ، وهو أن تَنقَلِبَ العين عند حضور الموت ؛ وقد شَخَص بَصَرُه قلت : هذا عندي وَهْم ، والمعروف بهذا المعنى شصَا بَصَرُه يَشْصُوا شُصُوّاً . وشَطَرَ يَشْطُرُ شُطُوراً ، وهو الذي كأَنَّه ينْظُر إليك . وإلى آخر . روى ذلك أبو عبيد عن الفراء والشَّصُور بمعنى الشُّطُور من مَناكير الليث .
ثعلب ، عن ابن الأعرابي : الشَّصَرَةُ الظَّبْيَة الصغيرة ، مُحَرِّك . والشَّصْرَة : نَطْحَةُ الثورِ الرجُلَ بِقرْنه .

##### Türkçe

ش ص ر
**شرص** , **شصر**: ikisi de kullanımdadır.

**شرص**: Leys dedi: **الشِّرْصَتَان** perçemin iki yanıdır ve onlar onun saçça en ince olanıdır; iki **النَّزَعتان** da onlardan başlar. Ve **الشَّرْصُ** yuların **شَرصُ**’udur. O, dişi devenin burnu üzerine açılan bir yarıktır; bir kesiktir; böylece yuların kıvrımı onun üzerine bükülür ki onun yürüyüşü için daha hızlı, daha uysal ve daha sürekli olsun. Ve şu beyti okudu:
لولا أبو عُمَرٍ حَفْصٌ لما انْتَجَعَتْ
مَرْواً قَلُوصِي ولا أزرَى بها الشَّرَصُ

Ve başkası dedi: **الشَّرْصُ** ile **الشّرْرُ** birdir; ikisi de yerdeki kalınlıktır. İbn Düreyd dedi: **الشِّرْصَةُ** şakak yanındaki **النَّزْعَةُ**’dir.

**شصر**: Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: **شَصَرَ**; diktiği zaman. Ve **شَصِرَ**; kazandığı zaman.

Ebû Ubeyd: Elbiseyi **شَصَرْتُ** **شَصْراً**; onu diktiğim zaman; **البَشْكِ** gibi.

Asma‘î: Ebû Ubeyd’in ondan rivayet ettiğine göre: Ceylanın ilk doğduğu vakit o **طَلاً**’dır; boynuzları çıktığı vakit o **شَادِنٌ**’dir; güçlenip hareket ettiği vakit o **شَصَر**’dır, dişisi **شصرة**’dir; sonra **جَذَع**; sonra **ثَنِيّ**.

Leys dedi: Boynuzu çıktığı zaman ona **شَاصِرٌ** denir; o, bir dilde **الشَّوْصَرُ**’dur.

Dedi: Ve **الشِّصارُ** dişi devenin iki dudak kenarı arasına bağlanan bir ağaçtır. “Onu **شصَّرتها** **تشصيراً**” denir.

İbn Şümeyl dedi: **الشِّصَاران**: dişi devenin **خُوران**’ının dudak kenarında onlarla delik açılan iki ağaçtır; sonra onların arkasından şiddetli bir **بِخُلْبَةٍ** ile bağlanır; bu, onu kendi yavrudu olmayan bir yavruya alıştırmak istedikleri zamandır: doldurulmuş bir **دُرْجةً** alırlar, onu onun iki **خُورانيْها**’sına sokarlar ve iki çubukla **الْخُوران**’ı bozarlar; o ikisi **الشِّصاران**’dır; **بِخُلْبَةٍ** ile sağlamlaştırılır; onunla bağlanırlar; işte bu **الشّصْر** ve **التّشصيرُ**’dir; o, ayrıca **التّزْنِيدُ**’dir.

Leys dedi: Falanı bıraktım; onun bakışı **شَصَرَ**; **يَشصُرُ** **شُصُوراً**; o, ölümün hazır bulunması sırasında gözün dönmesidir; “Onun bakışı **شَخَص**” denmiştir. Dedim: Bu, benim yanımda bir vehimdir; bu anlamla bilinen: onun bakışı **شصَا**; **يَشْصُوا** **شُصُوّاً**. Ve **شَطَرَ**; **يَشْطُرُ** **شُطُوراً**; o, sanki sana bakıyor gibidir. Ve sonuna kadar. Bunu Ebû Ubeyd Ferrâ’dan rivayet etti; ve **الشَّصُور**’un **الشُّطُور** anlamında olması, Leys’in münkerlerindendir.

Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: **الشَّصَرَةُ** küçük ceylandır; harekeli. Ve **الشَّصْرَة**: öküzün adamı boynuzuyla vurmasıdır.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B5%D8%B1/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الشين والصاد وما يثلثهما)
(شصب) الشين والصاد والباء أصلٌ يدلُّ على شِدَّة في عيشٍ وغيره. يقال: الشَّصائب: الشَّدائد. ويقال عيشٌ شاصبٌ، أي شديد. وقد شَصَب شُصوباً. ويقال أَشْصَب اللهُ عيشَهُ.‏
ومن هذا الباب، إن كان صحيحاً: شَصَبت النّاقةُ على الفَحل(1)، وذلك إذا أَكْثَرَ ضرابَها فلم تَلْقَحَ له.‏
وما بعد ذلك من قولهم أنَّ الشِّصْبَ(2): النَّصِيب، وأنَّ المَشْصوبَةَ(3) المسلُوخة، فكلُّ ذلك مشكوكٌ فيه، غيرُ معوَّل عليه.‏
(شصر) الشين والصاد والراء أصلٌ إن صحَّ يدلُّ على وصلِ شيء بشيء. من ذلك الشِّصَار: خشبة تشدُّ مِن مَنْخِرَي الناقة. تقول: شَصَّرتها أُشصِّرها تشصيراً. وقريبٌ من هذا: الشَّصْر: الخياطة ويكون فيها بعض التّباعُد. وأمّا قولهم شَصَرَ بصرُ فلان، فهو من باب الإِبدال، وإِنّما الصاد [مبدلة] من الطاء، وقد ذُكَر في بابه.‏
ومما شذّ عن ذلك: الشَّصَر، يقال إنَّه الظَّبْي الشّادن. وربما سمَّوه الشَّاصِر. وقد ذكره جرير(4).‏
---------------------
(1) هذه الكلمة مما فات صاحب اللسان، وذكرت في المجمل والقاموس.‏
(2) وهذه أيضاً مما فات صاحب اللسان، وذكرت في القاموس، وقال: "كالشصيب".‏
(3) ذكرت في اللسان عن ثعلب. وقد ذكر في المجمل بدلها "الشصب" بضمتين. وفي القاموس: "وكعنق: الشاة المسلوخة".‏
(4) في المجمل: "وهو في شعر جرير". وقد عثرت على الشاهد الذي أشار إليه في ديوان جرير 306 وهو:‏
عرقت وجوه مجاشع وكأنها *** عقل تدلع دون مدرى الشاصر‏

ـ

##### Türkçe

(باب **الشين** و**الصاد** وما يثلثهما)
(**شصب**) **الشين** ve**الصاد** ve**الباء**; bir asl (kök) olup, bir yaşayışta ve başkasında bir şiddete delâlet eder. Denir: **الشَّصائب**: **الشَّدائد** (şiddetler). Ve denir: **عيشٌ شاصبٌ**, yani şiddetli. Ve muhakkak **شَصَب** **شُصوباً**. Ve denir: **أَشْصَب** Allah onun yaşayışını.‏
Ve bu bâbdandır, eğer sahih ise: **شَصَبت** dişi deve **على الفَحل**(1); ve bu, onun çiftleşmesini çoğalttığı hâlde ona gebe kalmadığı zaman olur.‏
Ve bundan sonra onların sözünden ki **الشِّصْبَ**(2): nasip; ve ki **المَشْصوبَةَ**(3) yüzülmüş (derisi soyulmuş) olan; bütün bunlar şüphelidir, kendisine dayanılan değildir.‏
(**شصر**) **الشين** ve**الصاد** ve**الراء**; bir asl olup, eğer sahih ise, bir şeyi bir şeye bağlamaya delâlet eder. Ondan: **الشِّصَار**: dişi devenin iki burun deliğinden sıkıca bağlanan bir tahta. Dersin: **شَصَّرتها** onu **أُشصِّرها** **تشصيراً** (şöyle) şasarttım. Ve buna yakın: **الشَّصْر**: dikiştir; ve onda bir miktar uzaklık bulunur. Amma onların “**شَصَرَ** falanın bakışı” sözü, o ise ibdâl bâbındandır; ve ancak **الصاد** **الطاء**’dan [ibdâl edilmiş]tir; ve onun bâbında zikredilmiştir.‏
Ve bundan şâz olan: **الشَّصَر**; denir ki o, genç ceylandır. Ve bazen ona **الشَّاصِر** adını verirler. Ve onu Cerîr(4) zikretmiştir.‏
---------------------
(1) Bu kelime, Lisân sahibinin kaçırdıklarındandır; ve el-Mücmel’de ve el-Kâmûs’ta zikredildi.‏
(2) Bu da Lisân sahibinin kaçırdıklarındandır; ve el-Kâmûs’ta zikredildi; ve dedi: “**كالشصيب**”.‏
(3) Lisân’da Sa‘leb’den olarak zikredildi. Ve el-Mücmel’de onun yerine “**الشصب**” iki ötre ile zikredildi. Ve el-Kâmûs’ta: “**وكعنق: الشاة المسلوخة**”.‏
(4) el-Mücmel’de: “Ve o, Cerîr’in şiirindedir.” Ve işaret ettiği şâhidi Cerîr Dîvânı 306’da buldum; o şudur:‏
عرقت وجوه مجاشع وكأنها *** عقل تدلع دون مدرى الشاصر‏

ـ

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B5%D8%B1/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

الشَّصْرُ من الخياطة: كالبَشْكِ، وقد شَصَرَه شَصْراً. أَبو عبيد: شَصَرْتُ الثوب شَصْراً إِذا خِطْتَه مثل البَشْكِ؛ قال أَبو منصور: وتَشْصِيرُ الناقة من هذا. الصحاح: الشَّصْرُ الخياطة المتباعدة والتزنيد. وشَصَرْتُ عينَ البازي أَشْصُرُه شَصْراً إِذا خِطْتَهُ. والشِّصَار: أَخِلَّةُ التَّزْنِيد؛ حكاه الجوهري عن ابن دريد. والشِّصَارُ: خشبة تدخل بين منخري الناقة، وقد شَصَرَها وشَصَّرَها. وشَصَرَ الناقة يَشْصِرُها ويَشْصُرُها شَصْراً إِذا دَحَقَتْ رَحِمُها فَخَلَّلَ حَياءَها بِأَخِلَّةٍ ثم أَدار خلف الأَخِلَّةِ بعَقَبٍ أَو خيط من هُلْبِ ذَنبها. والشِّصارُ: ما شُصِرَ به. التهذيب: والشِّصارُ خشبة تشدّ بين شُفْرَي الناقة. ابن شميل: الشَّصْرانِ خشبتان ينفذ بهما في شُفْرِ خُورانِ الناقة ثم يعصب من ورائها بِخُلْبَةٍ شديدة، وذلك إِذا أَرادوا أَن يظأَروها على ولد غيرها فيأْخذون دُرْجَةً مَحْشُوَّةٍ ويَدُسُّونها في خُورانِها، ويَخِلُّون الخُورانَ بخلالين هما الشِّصارَانِ يُوثَقانِ بِخُلْبَةٍ يُعْصَبانِ بها، فذلك الشَّصْرُ والتَّزْنِيدُ.
وشَصَرَ بَصَرُه يَشْصِرُ شُصُوراً: شَخَصَ عند الموت. ويقال: تركت فلاناً وقد شَصَرَ بَصَرهُ، وهو أَن تنقلب العين عند نزول الموت؛ قال الأَزهري: وهذا عندي وَهَمٌ والمعروف شَطَرَ بَصَرُه وهو الذي كأَنه ينظر إِليك وإِلى آخر؛ رواه أَبو عبيد عن الفراء. قال: والشُّصُور بمعنى الشُّطُور من مناكير الليث، قال: وقد نظرت في باب ما يعاقب من حرفي الصاد والطاء لابن الفرج فلم أَجده، قال: وهو عندي من وهَم الليث.
والشَّصْرَةُ: نَطْحَةُ الثَّوْرِ الرجلَ بِقَرْنهِ.
وشَصَرَهُ الثَّوْرُ بقرنه يَشْصُرُهُ شَصْراً: نطحه، وكذلك الظبي. والشَّصَرُ من الظباء: الذي بلغ أَن يَنْطَحَ، وقيل: الذي بلغ شهراً، وقيل: هو الذي لم يحتنك، وقيل: هو الذي قد قوي وتحرّك، والجمع أَشْصارٌ وشَصَرَةٌ. والشَّوْصَرُ: كالشَّصَرِ. الليث: يقال له شاصِرٌ إِذا نَجَمَ قَرْنُه. والشَّصَرَةُ: الظبية الصغيرة. والشَّصَرُ، بالتحريك: ولد الظبية، وكذلك الشاصر. قال أَبو عبيد: وقال غير واحد من الأَعراب: هو طَلاً ثم خِشْفٌ، فإِذا طلع قرناه فهو شادِنٌ، فإِذا قوي وتحرك فهو شَصَرٌ، والأُنثى شَصَرَةٌ، ثم جَذَعٌ ثم ثَنِيُّ، ولا يزال ثَنِيّاً حتى يموت لا يزيد عليه.وشِصارٌ: اسم رجل واسم جِنِّيٍّ؛ وقول خُنافِر في رَئيِّهِ من الجن:نَجَوْتُ بِحَمْدِ اللهِ من كُلِّ فَحْمَةٍ
تُؤَرِّثُ هُلْكاً، يَوْمَ شايَعْتُ شاصِرَا
إِنما أَراد شِصاراً فغير الاسم لضرورة الشعر، ومثله كثير.

##### Türkçe

**الشَّصْرُ** dikişten: **البَشْكِ** gibi; ve onu **شَصَرَه** **شَصْراً** (yani **شَصْر** ile dikti). Ebû Ubeyd:
“**شَصَرْتُ** elbiseyi **شَصْراً**: onu **البَشْكِ** gibi diktiğim zaman.” dedi. Ebû Mansûr dedi:
Ve devenin **تَشْصِيرُ**’i de bundandır. **الصحاح**: **الشَّصْرُ** uzak aralıklı dikiş ve **التزنيد**’dir.
Ve **شَصَرْتُ** doğanın gözünü, onu **أَشْصُرُه** **شَصْراً**: onu diktiğim zaman. Ve **الشِّصَار**: **أَخِلَّةُ التَّزْنِيد**; Cevherî bunu İbn Düreyd’den nakletti. Ve **الشِّصَارُ**: devenin iki burun deliği arasına sokulan bir tahta; onu **شَصَرَها** ve **شَصَّرَها**. Ve **شَصَرَ** deveyi, onu **يَشْصِرُها** ve **يَشْصُرُها** **شَصْراً**: rahmi dışarı sarktığında, onun hayâsını **بِأَخِلَّةٍ** ile aralayıp, sonra **الأَخِلَّةِ**’nin arkasından bir topuk kirişiyle yahut kuyruğunun kılından bir iplikle doladığı zaman.
Ve **الشِّصارُ**: kendisiyle **شُصِرَ** olunan şey. **التهذيب**: ve **الشِّصارُ** devenin iki dudak kenarı arasına bağlanan bir tahta. İbn Şümeyl: **الشَّصْرانِ** iki tahta parçasıdır; onlarla devenin **خُوران**’ının iki dudak kenarına geçirilir, sonra arkasından şiddetli bir **بِخُلْبَةٍ** ile bağlanır; bu, onu kendi yavrudu olmayan bir yavruya sütanne yapmayı istedikleri zaman olur: doldurulmuş bir **دُرْجَةً** alırlar ve onu onun **خُوران**’ına tıkarlar; ve **الخُوران**’ı iki **خلال** ile aralarlar; o ikisi **الشِّصارَانِ**’dır; bir **بِخُلْبَةٍ** ile sağlamlaştırılır, onunla bağlanırlar; işte bu **الشَّصْرُ** ve **التَّزْنِيدُ**’dir.

Ve **شَصَرَ** görmesi, **يَشْصِرُ** **شُصُوراً**: ölüm anında gözünü dikti. Ve denilir: “Falancayı bıraktım, hâlbuki görmesi **شَصَرَ** olmuştu”; bu, ölümün inişi sırasında gözün dönmesidir. Ezherî dedi: Bu, benim yanımda bir vehimdir; bilinen **شَطَرَ** görmesidir; o da sanki sana ve bir başkasına bakıyor gibidir; Ebû Ubeyd bunu Ferrâ’dan rivayet etti. Dedi: Ve **الشُّصُور** **الشُّطُور** mânâsındadır; Leys’in münkerlerindendir. Dedi: İbnü’l-Ferec’in **الصاد** ve **الطاء** harflerinden birbirinin yerine geçenler babına baktım da onu bulmadım. Dedi: O, benim yanımda Leys’in vehminden (kaynaklanan)dır.

Ve **الشَّصْرَةُ**: öküzün adamı boynuzuyla vurmasıdır.

Ve öküz onu boynuzuyla **شَصَرَهُ**; onu **يَشْصُرُهُ** **شَصْراً**: onu boynuzladı; ceylan da böyledir.
Ve ceylanlardan **الشَّصَرُ**: boynuzlamaya varmış olan; ve denildi: bir aya varmış olan; ve denildi: henüz **يحتنك** olmamış olan; ve denildi: kuvvetlenmiş ve hareketlenmiş olan; çoğulu **أَشْصارٌ** ve **شَصَرَةٌ**’dir. Ve **الشَّوْصَرُ**: **الشَّصَرِ** gibi. Leys: Boynuzu çıktığı zaman ona **شاصِرٌ** denilir. Ve **الشَّصَرَةُ**: küçük dişi ceylan. Ve **الشَّصَرُ** (harekeli olarak): dişi ceylanın yavrusu; **الشاصر** da böyledir. Ebû Ubeyd dedi: Ve bedevîlerden birden fazlası dedi ki: “O, **طَلاً**’dır, sonra **خِشْفٌ**’tur; boynuzları çıktığı zaman **شادِنٌ**’dir; kuvvetlenip hareketlendiği zaman **شَصَرٌ**’dir; dişisi **شَصَرَةٌ**’dir; sonra **جَذَعٌ** sonra **ثَنِيُّ**; ölünceye kadar **ثَنِيّاً** olmaya devam eder, onun üstüne artmaz.”

Ve **شِصارٌ**: bir adam adı ve bir cin adı; ve Hunâfir’in cinlerden olan **رَئيِّهِ** hakkında sözü:
“Allah’a hamd ile her bir **فَحْمَةٍ**’den kurtuldum,
Helâk miras bırakan (şeyden), **شايَعْتُ شاصِرَا** günü.”
O, ancak **شِصاراً**’ı kastetti; şiir zarureti için ismi değiştirdi; bunun benzeri çoktur.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B5%D8%B1/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

الشصر: الخياطة المتباعدة، وهكذا في الصحاح. وقال أبو عبيد : شصرت الثوب شصرا، إذا خطته مثل البشك. الشصر: نطح الثور الرجل بقرنه، وكذلك الظبي. الشصر: الطعن. الشصر: الطفر. الشصر: مصدر شصرته الشوكة إذا شاكته، والأسم الشصير، كأمير. وشصرت الناقة أشصرها، بالضم، وعليه اقتصر الصاغاني في التكملة، وأشصرها، بالكسر، ذكره غير واحد من الأئمة، شصرا مصدر البابين، وهو أن تزند في أخلة بهلب ذنبها تغرز في أشاعرها إذا دحقت، أي خرجت رحمها عند الولادة. وفي المحكم: شصر الناقة شصرا، إذا دحقت رحمه فخلل حياءها بأخلة، ثم أدار خلف الأخلة، ثم أدار خلف الأخلة بعقب أو خيط من هلب ذنبها.
 الشصار، ككتاب: خشبة تدخل بين منخري الناقة، وفي التهذيب: الشصار: خشبة تشد بين شفري الناقة، وقد شصرها شصرا وشصرها تشصيرا. شصار: اسم رجل، واسم جني، وقول خنافر في رئية من الجن:
  نجوت بحمد الله من كل فحـمة                      تؤرث هلكا يوم شايعت شاصرا. إنما أراد شصارا، فغير الاسم لضرورة الشعر، ومثله كثير. الشصار: خلال التزنيد، حكاه الجوهري عن ابن دريد، ولفظه: أخلة التزنيد. كالشصر بالكسر. وقال ابن شميل: الشصران: خشبتان ينفذ بهما في شفر خوران الناقة، ثم يعصب من ورائها بخلبة شديدة، وذلك إذا أرادوا أن يظأروها على ولد غيرها، فيأخذون درجة محشوة ويدسونها في خورانها، ويخلون الخوران بخلالين هما الشصاران، يوثقان بخلبة يعصبان بها، فذلك الشصر والتزنيد.
 والشصر، محركة، من الظباء: الذي بلغ أن ينطح، أو الذي بلغ شهرا، أو هو الذي لم يحتنك، أو هو الذي قوي ولم يتحرك، هكذا في النسخ التي بأيدينا، وهو خطأ، والصواب: قوى وتحرك، كما في اللسان وغيره، كالشاصر والشوصر. وقال الليث: يقال له: شاصر، إذا نجم قرنه. ج أشصار. وهي شصرة، وهي الظبية الصغيرة، وقد خالف قاعدته هنا، فإنه لم يقل: وهي بهاء، فتأمل. وفي الصحاح: قال أبو عبيد: وقال غير واحد من الأعراب: هو طلا، ثم خشف، فإذا طلع قرناه فهو شادن، فإذا قوى وتحرك فهو شصر، والأنثى شصرة، ثم جذع، ثم ثنى، ولا يزال ثنيا حتى يموت، لا يزيد عليه. الشصر، محركة: طائر أصغر من العصفور.
 وشصر بصره عند الموت يشصر، بالكسر، شصورا، بالضم: شخص وانقلبت العين، يقال: تركت فلانا وقد شصر بصره، وهو أن تنقلب العين عند نزول الموت. أو الصواب شطر، وقال الأزهري، وهذا عندي وهم، والمعروف شطر بصره، وهو الذي كأنه ينظر إليك وإلى آخر، رواه أبو عبيد عن الفراء. قال: والشصور بمعنى الشطور، من مناكير الليث، قال: وقد نظرت في باب ما تعاقب من حرفي الصاد والطاء لابن الفرج فلم أجده، قال: وهو عندي من وهم الليث. والشصارة: من حبائل السباع، أي التي تصطاد بها.

##### Türkçe

**الشصر**: aralıklı dikiş; ve **الصحاح**’ta böyledir. Ebû Ubeyd dedi: **شصرت الثوب شصرا**, onu **البشك** gibi diktiğin zaman. **الشصر**: öküzün adamı boynuzuyla vurması; ve aynı şekilde ceylan. **الشصر**: saplama. **الشصر**: sıçrama. **الشصر**: **شصرته الشوكة**’nin mastarıdır, diken onu batırdığı zaman; ismi **الشصير**’dir, **أمير** gibi. Ve **شصرت الناقة أشصرها**; zamme ile; ve Sâgânî **التكملة**’de bununla yetindi. Ve **أشصرها**; kesre ile; onu imamların birden fazlası zikretti. **شصرا** iki bâbın mastarıdır; o da şudur: doğumda rahmi çıktığı zaman (yani) **دحقت** olduğu vakit, kuyruğunun kılından bir iplikle bir **أخلة**’ye bağlayıp onu kıllarına saplamandır. **المحكم**’de: **شصر الناقة شصرا**; rahmi çıktığı zaman, hayâsını bir **أخلة** ile delip, sonra **الأخلة**’nin arkasından döndürür, sonra **الأخلة**’nin arkasından kuyruğunun kılından bir topuk (parça) yahut bir iplikle döndürür.

**الشصار**; **كتاب** vezninde: dişi devenin iki burun deliği arasına sokulan bir tahta. **التهذيب**’de: **الشصار**: dişi devenin iki dudak kenarı arasına bağlanan bir tahta; ve onu **شصرها شصرا** ve **شصرها تشصيرا** yaptı. **شصار**: bir adamın adı ve bir cinnin adı; ve cinlerden bir topluluk hakkında Hınâfir’in sözü:

  Allah’a hamd ile her bir karanlıktan kurtuldum
  **شاصرا**’ya yoldaşlık ettiğim gün helâk miras bırakan (şeyden).

Ancak **شصارا**’yı kastetti; şiirin zarureti için ismi değiştirdi; bunun benzeri çoktur. **الشصار**: **التزنيد**’in **خلال**’ları; Cevherî bunu İbn Düreyd’den nakletti; lafzı: **أخلة التزنيد**. Kesre ile **الشصر** gibi. İbn Şümeyl dedi: **الشصران**: dişi devenin **خوران**’ının iki dudak kenarına içinden geçirilen iki tahta; sonra onların arkasından kuvvetli bir **خلبة** ile bağlanır; bu, onu kendi yavrusu olmayan bir yavruya alıştırmak istedikleri zaman olur: içi doldurulmuş bir **درجة** alırlar ve onu **خوران**’ına sokarlar; ve **خوران**’ı iki **خلال** ile delerler; onlar **الشصاران**’dır; bir **خلبة** ile sağlamlaştırılır, onunla bağlanırlar; işte bu **الشصر** ve **التزنيد**’dir.

Ve **الشصر**, harekeli, ceylanlardan: boynuz vuracak çağa ulaşan; yahut bir aya ulaşan; yahut henüz **احتنك** etmemiş olan; yahut güçlenip hareket etmeyen; elimizdeki nüshalarda böyledir; o ise hatadır; doğrusu: güçlendi ve hareket etti; **اللسان** ve başkalarında olduğu gibi; **الشاصر** ve **الشوصر** gibi. Leys dedi: boynuzu çıktığı zaman ona **شاصر** denir. Çoğulu **أشصار**. Dişisi **شصرة**’dir; o da küçük dişi ceylandır. Burada kaidesine muhalefet etti; çünkü “ve o **بهاء** iledir” demedi; öyleyse düşün. **الصحاح**’ta: Ebû Ubeyd dedi: ve Araplardan birden fazlası dedi: o **طلا**’dır, sonra **خشف**; boynuzları çıktığı zaman o **شادن**’dir; güçlenip hareket ettiği zaman o **شصر**’dır; dişisi **شصرة**; sonra **جذع**; sonra **ثنى**; ölünceye kadar **ثنى** olmaya devam eder; onun üstüne artmaz. **الشصر**, harekeli: serçeden daha küçük bir kuş.

Ve **شصر بصره عند الموت يشصر**; kesre ile; **شصورا**; zamme ile: gözünü dikti ve göz ters döndü; “Falancayı bıraktım, hâlbuki onun bakışı **شصر** etmişti” denir; o, ölümün inmesi sırasında gözün ters dönmesidir. Yahut doğrusu **شطر**’dur. Ezherî dedi; bu, bence bir vehimdir; bilinen **شطر بصره**’dir; o, sanki sana ve bir başkasına bakıyormuş gibidir; Ebû Ubeyd bunu Ferrâ’dan rivayet etti. Dedi: ve **الشصور** **الشطور** mânâsındadır; Leys’in münkerlerindendir. Dedi: İbnü’l-Ferec’in **الصاد** ve **الطاء**’dan iki harfin birbirinin yerine geçmesi bâbında baktım da onu bulmadım. Dedi: o, bence Leys’in vehmindendir. Ve **الشصارة**: yırtıcı hayvanların tuzaklarından; yani onunla avlanılanlar.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B5%D8%B1/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

شَصَرَ
1 شَصَرَ ذ , (A 'Obeyd, O,) aor. شَصُرَ , (O,) inf. n. شَصْرٌ, (A 'Obeyd, S, O, K,) He sewed (a garment, or piece of cloth, A 'Obeyd) with wide stitches, or with stitches far apart, (S, O, K,) as in the manner termed بَشْكٌ. (A 'Obeyd.) ― -b2- شَصَرَ عَيْنَ البَازِى, (S, O,) aor. and inf. n. as above, (S,) He sewed up the eye of the hawk. (S, O.) ― -b3- شَصَرَ النَّاقَةَ, (M, O, K,) aor. شَصُرَ and شَصِرَ , (O, K,) inf. n. as above, (S, M, O, K,) He transfixed the sides of the she-camel's vulva with small sharp-pointed pieces of wood, or prickles, (M, O, * K, *) and twisted round behind them sinews, (M,) or a string made of hairs from her tail, (M, O, * K, *) on account of the protruding of her womb on the occasion of her bringing forth; (M, O, K;) syn. of the inf. n. تَزْنِيدٌ. (S.) See also شِصَارٌ, below. ― -b4- And شَصَرَ النَّاقَةَ, (K,) inf. n. as above, (TA,) signifies also He inserted the piece of wood called شِصَار between the nostrils of the she-camel; and so ↓ شصّرها, (K,) inf. n. تَشْصِيرٌ. (TA.) ― -b5- شَصَرَتْهُ شَوْكَةٌ, (O, K,) inf. n. as above, (K,) A thorn pricked, or pierced, him. (O, K.) ― -b6- شَصَرَهُ بِالرُّمْحِ, (O,) inf. n. as above, He pierced him (O, K *) with the spear. (O.) ― -b7- شَصْرٌ also signifies A bull's, (O, K,) and a gazelle's, (TA,) smiting (O, K, TA) a man (O, TA) with his horn. (O, K, TA.) -A2- And شَصَرَ, (IAar, O,) inf. n. as above, (K,) He leaped, or leaped upwards; syn. طَفَرَ. (IAar O, K. *) ― -b2- شَصَرَ بَصَرُهُ, aor. شَصِرَ , (O, K, in the L شَصُرَ ,) inf. n. شُصُورٌ, His eye, or eyes, became fixedly open, or raised, or stretched and raised, or his eyelids became raised and he looked intently and became disquieted or disturbed, (syn. شَخَصَ,) and the eye became inverted; at the time of death: (O, K:) thus, nearly in the same words, expl. by Lth and IF and Ibn-'Abbلd: (O:) or the correct word is شَصَا, or شَطَرَ; (so accord. to different copies of the K, the latter being the reading in the TA;) or both; for Az says that this explanation of شصر بصره is in his opinion a mistake, and that it is correctly شَصَا بَصَرُهُ and شَطَرَ, meaning that he was as though he looked at thee and at another. (O, TA. *)

2 شَصَّرَ see the preceding paragraph.

شِصْرٌ
شِصْرٌ ذ , and its dual: see شِصَارٌ.

شَصَرٌ
شَصَرٌ ذ (A 'Obeyd, S, K) and ↓ شَاصِرٌ (Lth, S, K) and ↓ شَوْصَرٌ (K) The young one of the gazelle, when he has become strong and active: (A 'Obeyd, S, L, &c.:) in the K, when he has become strong, but not active; but this is a mistake: (TA:) or that has become old enough to smite with his horn: or that has become a month old: or that has not yet cropped the herbage [but only sucked his mother]; expl. by الَّذِى لَمْ يَحْتَنِكْ: (K:) A 'Obeyd states that it is said by more than one of the Arabs of the desert that the young one of the gazelle is called طَلًا; then, خِشْفٌ; and when his horns come forth, شَادِنٌ; and when he has become strong and active, شَصَرٌ, of which the fem. [as is also said in the K] is شَصَرَةٌ; then, جَذَعٌ; and then, ثَنِىٌّ, which name he continues to have until he dies: (S:) [perhaps correctly corresponding to our six terms which are as follows: a fawn (applied to a buck or doe of the first year), a pricket (to a buck of the second year), a sorel (to a buck of the third year), a sore (to a buck of the fourth year), a buck of the first head (to one of the fifth year), and a great buck (to one of the sixth year):] or ↓ شَاصِرٌ is applied to a young gazelle when his horn has come forth: (Lth:) pl. [of شَصَرٌ,] أَشْصَارٌ. (K.) ― -b2- شَصَرٌ also signifies A certain bird, smaller than the عُصْفُور [or sparrow], (AA, O, K,) of the colour thereof. (AA, O.)

شِصَارٌ
شِصَارٌ ذ The small sharp-pointed piece of wood, or prickle, (K,) or the small sharp-pointed pieces of wood, or prickles, (IDrd, S,) with which the operation termed تَزْنِيدٌ [which is that described above in the explanation of شَصَرَ النَّاقَةَ] is performed; (IDrd, S, K;) as also ↓ شِصْرٌ: (K:) or ↓ شِصْرَانِ, or شِصَارَانِ, is a term applied to two pieces of wood, which are thrust through the edge of the rectum of a she-camel, and then bound with a strong string of the fibres of the palm-tree, behind them: this is done when they desire to make a she-camel affect the young one of another: they take a stuffed دُرْجَة [q. v.], and insert it into her rectum, and transfix the rectum with two sharp-pointed pieces of wood, which they bind as above described: this operation is termed ↓ شَصْرٌ and تَزْنِيدٌ. (ISh.) [See also 1.] ― -b2- Accord. to the T, A piece of wood, which is bound between the two edges of a she-camel's vulva. (TA.) ― -b3- And A piece of wood, which is inserted between the nostrils of a she camel. (K.)

شَصِيرٌ
شَصِيرٌ ذ A prick of a thorn. (O, K.)

شَاصِرٌ
شَاصِرٌ ذ : see شَصَرٌ, in two places.

شَوْصَرٌ
شَوْصَرٌ ذ : see شَصَرٌ.

شَاصِرَةٌ
شَاصِرَةٌ ذ One of the snares with which beasts of prey are caught. (O, K, TA.)

##### Türkçe

شَصَرَ
1 **شَصَرَ** **ذ** , (A 'Obeyd, O,) muzâri‘ **شَصُرَ** , (O,) mastar ismi **شَصْرٌ**, (A 'Obeyd, S, O, K,) O, (bir elbiseyi yahut kumaş parçasını, A 'Obeyd) geniş dikişlerle, yahut araları uzak dikişlerle, (S, O, K,) **بَشْكٌ** diye adlandırılan tarz üzere dikti. (A 'Obeyd.) ― -b2- **شَصَرَ عَيْنَ البَازِى**, (S, O,) muzâri‘ ve mastar ismi yukarıdaki gibi, (S,) O, doğanın gözünü dikerek kapattı. (S, O.) ― -b3- **شَصَرَ النَّاقَةَ**, (M, O, K,) muzâri‘ **شَصُرَ** ve **شَصِرَ** , (O, K,) mastar ismi yukarıdaki gibi, (S, M, O, K,) O, doğum esnasında rahminin dışarı çıkması sebebiyle; dişi devenin ferçesinin iki yanını küçük sivri uçlu tahta parçalarıyla yahut dikenlerle delip geçirdi, (M, O, * K, *) ve onların arkasından sinirleri doladı, (M,) yahut kuyruğundan kıllardan yapılmış bir ipi, (M, O, * K, *) (doladı); (M, O, K;) mastar ismi **تَزْنِيدٌ**’ün müradifidir. (S.) Aşağıda **شِصَارٌ**’a da bak. ― -b4- Ve **شَصَرَ النَّاقَةَ**, (K,) mastar ismi yukarıdaki gibi, (TA,) ayrıca şu mânâya gelir: O, **شِصَار** denilen tahta parçasını dişi devenin burun delikleri arasına soktu; ve bunun gibi ↓ **شصّرها**, (K,) mastar ismi **تَشْصِيرٌ**. (TA.) ― -b5- **شَصَرَتْهُ شَوْكَةٌ**, (O, K,) mastar ismi yukarıdaki gibi, (K,) Bir diken onu batırdı yahut deldi. (O, K.) ― -b6- **شَصَرَهُ بِالرُّمْحِ**, (O,) mastar ismi yukarıdaki gibi, O, onu (O, K *) mızrakla deldi. (O.) ― -b7- **شَصْرٌ** ayrıca şu mânâya gelir: Bir boğanın, (O, K,) ve bir ceylanın, (TA,) boynuzuyla (O, K, TA) bir adamı (O, TA) vurması. (O, K, TA.) -A2- Ve **شَصَرَ**, (IAar, O,) mastar ismi yukarıdaki gibi, (K,) O, sıçradı, yahut yukarı sıçradı; müradifi **طَفَرَ**. (IAar O, K. *) ― -b2- **شَصَرَ بَصَرُهُ**, muzâri‘ **شَصِرَ** , (O, K, L’de **شَصُرَ** ,) mastar ismi **شُصُورٌ**, Onun gözü yahut gözleri sabitçe açık kaldı, yahut kalktı, yahut gerildi ve kalktı, yahut göz kapakları kalktı da dikkatle baktı ve huzursuz oldu yahut sarsıldı, (müradifi **شَخَصَ**,) ve göz ters döndü; ölüm vaktinde: (O, K:) böylece, hemen hemen aynı sözlerle, Lth ve IF ve Ibn-'Abbلd tarafından açıklanmıştır: (O:) yahut doğru kelime **شَصَا**, yahut **شَطَرَ**’dır; (K’nın farklı nüshalarına göre; ikincisi TA’daki kıraattir;) yahut ikisi de; zira Az, **شصر بصره**’nin bu açıklamasının kendi kanaatince bir hata olduğunu, ve doğrusunun **شَصَا بَصَرُهُ** ve **شَطَرَ** olduğunu söyler; mânâsı: sanki sana ve bir başkasına bakıyordu. (O, TA. *)

2 **شَصَّرَ**: önceki paragrafa bak.

شِصْرٌ
**شِصْرٌ** **ذ** , ve onun tesniyesi: **شِصَارٌ**’a bak.

شَصَرٌ
**شَصَرٌ** **ذ** (A 'Obeyd, S, K) ve ↓ **شَاصِرٌ** (Lth, S, K) ve ↓ **شَوْصَرٌ** (K) Ceylanın yavrusu; kuvvetlenip çevikleştiği zaman: (A 'Obeyd, S, L, &c.:) K’da, kuvvetlenip fakat çevikleşmediği zaman; lâkin bu bir hatadır: (TA:) yahut boynuzuyla vuracak kadar büyümüş olan: yahut bir aylık olmuş olan: yahut henüz otu koparıp yememiş olan [fakat yalnız anasını emmiş olan]; **الَّذِى لَمْ يَحْتَنِكْ** ile açıklanmıştır: (K:) A 'Obeyd, bedevî Araplardan birden fazlasının şöyle dediğini nakleder: ceylanın yavrusuna **طَلًا** denir; sonra, **خِشْفٌ**; ve boynuzları çıktığında, **شَادِنٌ**; ve kuvvetlenip çevikleştiğinde, **شَصَرٌ**; bunun müennesi [K’da da söylendiği üzere] **شَصَرَةٌ**’dir; sonra, **جَذَعٌ**; sonra da, **ثَنِىٌّ**, ki bu adı ölünceye kadar taşır: (S:) [belki bizim şu altı terimimize doğru olarak tekabül eder: a fawn (applied to a buck or doe of the first year), a pricket (to a buck of the second year), a sorel (to a buck of the third year), a sore (to a buck of the fourth year), a buck of the first head (to one of the fifth year), and a great buck (to one of the sixth year):] yahut ↓ **شَاصِرٌ**, boynuzu çıktığında genç bir ceylana söylenir: (Lth:) [**شَصَرٌ**’ün] cem‘i **أَشْصَارٌ**. (K.) ― -b2- **شَصَرٌ** ayrıca şu mânâya gelir: **عُصْفُور**’dan [yahut serçeden] daha küçük, (AA, O, K,) onun renginde olan belirli bir kuş. (AA, O.)

شِصَارٌ
**شِصَارٌ** **ذ** **تَزْنِيدٌ** diye adlandırılan ameliyenin [ki bu, yukarıda **شَصَرَ النَّاقَةَ**’nin açıklamasında anlatılandır] yapıldığı küçük sivri uçlu tahta parçası, yahut diken, (K,) yahut küçük sivri uçlu tahta parçaları, yahut dikenler; (IDrd, S,) (IDrd, S, K;) bunun gibi ↓ **شِصْرٌ**: (K:) yahut ↓ **شِصْرَانِ**, yahut **شِصَارَانِ**, dişi devenin makatının kenarından delip geçirilen iki tahta parçasına denir; sonra onların arkasından hurma ağacının liflerinden yapılmış sağlam bir iple bağlanır: bu, bir dişi devenin başka birinin yavrusunu benimsemesini istediklerinde yapılır: doldurulmuş bir **دُرْجَة** [bkz.] alırlar, onu onun makatına sokarlar, ve makatı iki sivri uçlu tahta parçasıyla delip geçerler; onları yukarıda anlatıldığı üzere bağlarlar: bu ameliyeye ↓ **شَصْرٌ** ve **تَزْنِيدٌ** denir. (ISh.) [1’e de bak.] ― -b2- T’ye göre, Dişi devenin ferçesinin iki kenarı arasına bağlanan bir tahta parçası. (TA.) ― -b3- Ve dişi devenin burun delikleri arasına sokulan bir tahta parçası. (K.)

شَصِيرٌ
**شَصِيرٌ** **ذ** Bir diken batması. (O, K.)

شَاصِرٌ
**شَاصِرٌ** **ذ** : iki yerde **شَصَرٌ**’a bak.

شَوْصَرٌ
**شَوْصَرٌ** **ذ** : **شَصَرٌ**’a bak.

شَاصِرَةٌ
**شَاصِرَةٌ** **ذ** Yırtıcı hayvanların yakalandığı tuzaklardan biri. (O, K, TA.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B5%D8%B1/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

شَصَرَ
شَصَرَ U ( n. ac. شَصْر 1 ),
a.  Leapt, bounded, jumped.

b.  Stitched, caught up ( garment ).

c.  Butted, tossed, gored ( bull ).

d.  I ( n. ac. شُصُوْر 27 ), Became fixed, rigid ( look ).

شَصَر
شَصَر 4 , ( pl. أَشْصَاْر 38 ),
a.  Young gazelle.

شَاْصِرَة
شَاْصِرَة 21t , ( pl. شَوَاْصِرُ 41 ),
a.  Noose, net, snare, trap.

شِصَاْر
شِصَاْر 23 ,
a.  Wood-prickle.

شَصِيْر
شَصِيْر 25 ,
a.  Prickle.

##### Türkçe

شَصَرَ
**شَصَرَ** U (n. ac. **شَصْر** 1),
a. Sıçradı, atıldı, zıpladı.

b. Dikti, topladı (elbise).

c. Tos vurdu, havaya attı, boynuzladı (boğa).

d. I (n. ac. **شُصُوْر** 27), Sabitlendi, katılaştı (bakış).

شَصَر
**شَصَر** 4, (pl. **أَشْصَاْر** 38),
a. Genç ceylan.

شَاْصِرَة
**شَاْصِرَة** 21t, (pl. **شَوَاْصِرُ** 41),
a. İlmek, ağ, tuzak, kapan.

شِصَاْر
**شِصَاْر** 23,
a. Odun dikeni.

شَصِيْر
**شَصِيْر** 25,
a. Diken.
