# شطر — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B7%D8%B1/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%B7%D8%B1/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شطر](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B7%D8%B1.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: شطر

الشطر: نصف الشيء، وجزؤه، كالشطير، ومنه المثل أحلب حلبا لك شطره. وحديث سعد  أنه استأذن النبي صلى الله عليه وسلم أن يتصدق بماله، قال: لا، قال فالشطر، قال: لا، قال: الثلث فقال: الثلث، والثلث كثير  وحديث عائشة:  كان عندنا شطره من شعير  وفي آخر  أنه رهن درعه بشطر من شعير  ، قيل: أراد نصف مكوك، وقيل: نصف وسق، وحديث الإسراء:  فوضع شطرها  . أي الصلاة أي بعضها وكذا حديث:  الطهور شطر الإيمان  ، لأن الأيمان يظهر بحاشية الباطن، والطهور يظهر بحاشية الظاهر. ج أشطر وشطور. الشطر: الجهة والناحية ومنه قوله تعالى  فول وجهك شطر المسجد الحرام  وإذا كان بهذا المعنى فلا يتصرف الفعل منه قال الفراء: يريد: نحوه وتلقاءه، ومثله في الكلام: ول وجهك شطره وتجاهه، وقال الشاعر:
  إن العسير بها داء مخامرهـا                      فشطرها نظر العينين محسور وقال أبو إسحاق: الشطر: النحو، لا اختلاف بين أهل اللغة فيه، قال: ونصب قوله عز وجل:  شطر المسجد الحرام  على الظرف. أو يقال: شطر شطره، أي قصد قصده ونحوه. الشطر: مصدر شطر الناقة والشاة يشطرها شطرا: أن تحلب شطرا، وتترك شطرا، وللناقة شطران: قادمان، وآخران، وكل خلفين شطر والجمع أشطر.
 وشطر بناقته تشطيرا: صر خلفيها، وترك خلفين، فإن صر خلفا واحدا قيل: خلف بها، فإن صر ثلاثة أخلاف، قيل: ثلث بها، فإذا صرها كلها قيل: أجمع بها، وأكمش بها. شطر الشيء تشطيرا: نصفه، وكل ما نصف فقد شطر. وشاة شطور، كصبور: يبس أحد خلفيها. وناقة شطور: يبس خلفان من أخلافها، لأن لها أربعة أخلاف، فإن يبس ثلاثة فهي ثلوث.
 شاة شطور، إذا صارت أحد طبييها أطول من الآخر، وقد شطرت، كنصر وكرم شطارا. وثوب شطور، أي أحد طرفي عرضه كذلك، أي أطول من الآخر، قال الصاغاني: ويقال له بالفارسية كوس، بضمة غير مشبعة. من المجاز: قولهم: حلب فلان الدهر أشطره، أي خبر ضروبه، يعني مر به خيره وشره وشدته ورخاؤه، تشبيها بحلب جميع أخلاف الناقة ما كان منها حفلا وغير حفل، ودارا وغير دار، وأصله من أشطر الناقة، ولها خلفان قادمان وآخران، كأنه حلب القادمين، وهما الخير، والآخرين، وهما الشر. وقيل: أشطره  درره. ويقال أيضا: حلب الدهر شطريه. وفي الكامل للمبرد: يقال للرجل المجرب للأمور: فلان قد حلب أشطره، أي قد قاسي الشدائد والرخاء، وتصرف في الفقر والغنى، ومعنى قوله: أشطره، فإنما يريد خلوفه، يقول: حلبتها شطرا بعد شطر، وأصل هذا من التصنيف، لأن كل خلف عديل لصاحبه. وإذ كان نصف ولدك ذكورا ونصفهم إناثا فهم شطره، بالكسر يقال: ولد فلان شطرة. وإناء شطران، كسكران: بلغ الكيل شطره، وقدح شطران، أي نصفان وكذلك جمجمة شطري، وقصعة شطري. وشطر بصره يشطر شطورا بالضم، وشطرا: صار كأنه ينظر إليك وإلى آخر، رواه أبو عبيدعن الفراء، قاله الأزهري، وقد تقدم قريبا. والشاطر: من أعيا أهله ومؤدبه خبثا ومكرا، جمعه الشطار، كرمان، وهو مأخوذ من شطر عنهم، إذا نزح مراغما، وقد قيل: إنه مولد. وقد شطر، كنصر وكرم شطارة، فيهما، أي في البابين، ونقل صاحب اللسان: شطورا أيضا. وشطر عنهم شطورا ووشطورة، بالضم فيهما، وشطارة، بالفتح إذا نزح عنهم وتركهم مراغما أو مخالفا، وأعياهم خبثا.

  قال أبو إسحاق: قول الناس: فلان شاطر: معناه أنه آخذ في نحو غير الأستواء، ولذلك قيل له: شاطر، لأنه تباعد عن الأستواء. قلت: وفي جواهر الخمس للسيد محمد حميد الدين الغوث ما نصه: الجوهر الرابع مشرب الشطار، جمع شاطر، أي السباق المسرعين إلى حضرة الله تعالى وقربه، والشاطر: هو السابق، كالبريد الذي يأخذ المسافة البعيدة في المدة القريبة، وقال الشيخ في مشرب الشطار: يعني أنه لا يتولى هذه الجهة إلا من كان منعوتا بالشاطر الذي أعيا أهله ونزح عنهم، ولو كان معهم، إذ يدعونه إلى الشهوات والمألوفات، انتهى. والشطير كأمير: البعيد يقال: منزل شطير، وحي شطير، وبلد شطير. الشطير: الغريب، والجمع الشطر، بضمتين، قال امرؤ القيس:
  أشاقك بين الخليط الشطر                      وفيمن أقام من الحي هر. أراد بالشاطر هنا المتغربين، أو المتغزبين، وهو نعت الخليط. ويقال للغريب: شطير، لتباعده عن قومه، قال:
  لا تدعني فيهم شطـيرا                      إني إذا أهلك أو أطيرا أي غريبا، وقال غسان بن وعلة:
  إذا كنت في سعد وأمك مـنـهـم                      شطيرا فلا يغررك خالك من سعد
  وإن ابن أخت القوم مصغي إنـاؤه                      إذا لم يزاحم خالـه بـأب جـلـد يقول: لا تغتر بخؤلتك، فإنك منقوص الحظ مالم تزاحم أخوالك بآباء شراف، وأعمام أعزة، وفي حديث القاسم بن محمد  لو أن رجلين شهدا على رجل بحق، أحدهما شطير فإنه يحمل شهادة الآخر أي غريب، يعني: لو شهد له قريب من أب أو ابن أو لأخ، ومعه أجنبي صححت شهادة الأجنبي شهادة القريب، ولعل هذا مذهب القاسم، وإلا فشهادة الأب والابن لا تقبل. والمشطور: الخبز الملطلي بالكامخ أورده الصاغاني في التكملة. المشطور من الرجز والسريع: ما ذهب شطره، وذلك إذا نقصت ثلاثة أجزاء من ستته، وهو على السلب، مأخوذ من الشطر بمعنى النصف، صرح به المصنف في البصائر. ونوى شطر، بضمتين: بعيدة. ونية شطور، أي بعيدة. وشطاطير: كورة غربي النيل بالصعيد الأدنى، وهي التي تعرف الآن بشطورات، وقد دخلتها، وقد تعد في الديوان من الأعمال الأسيوطية الآن.

  وشاطرته مالي: ناصفته، أي قاسمته بالنصف، وفي المحكم: أمسك شطره وأعطاه شطره الآخر. يقال: هم مشاطرونا، أي دورهم تتصل بدورنا، كما يقال: هؤلاء مناحونا، أي نحن نحوهم وهم نحونا. في حديث مانع الزكاة قوله صلى الله تعالى عليه وسلم:  من منع صدقة فإنا آخذوها وشطر ماله، عزمة من عزمات ربنا  . قال ابن الأثير: قال الحربي: هكذا رواه بهز راوي هذا الحديث، قد وهم. ونص الحربي: غلط بهز في لفظ الرواية، إنما الصواب  وشطر ماله  ، كعني، أي جعل ماله شطرين، فيتخير عليه المصدق، فيأخذ الصدقة من خير الشطرين أي النصفين عقوبة لمنعه الزكاة، فأما ما لا يلزمه فلا، قال: وقال الخطابي في قول الحربي: لا أعرف هذا الوجه. وقيل: معناه أن الحق مستوفى منه غير متروك عليه وإن تلف شطر ماله، كرجل كان له ألف شاة فتلفت حتى لم يبق له إلا عشرون، فإنه يؤخذ منه عشر شياه لصدقة الألف، وهو شطر ماله الباقي، قال: وهذا أيضا بعيد، لأنه قال إنا آخذوها وشطر ماله، ولم يقل: إنا آخذو شطر ماله. وقيل: إنه كان في صدر الإسلام يقع بعض العوقبات في الأموال ثم نسخ، كقوله في الثمر المعلق: من خرج بشيء منه فعليه غرامة مثليه والعقوبة كقوله في ضالة الإبل المكتومة غرامتها ومثلها معها  ، فكان عمر يحكم به فغرم حاطبا ضعف ثمن ناقة المزني لما سرقها رقيقه ونحروها، قال: وله في الحديث نظائر. قال: وقد أخذ أحمد بن حنبل بشيء من هذا وعمل به. وقال الشافعي في القديم: من منع زكاة ماله أخذت منه، وأخذ شطره ماله عقوبة على منعه. واستدل بهذا الحديث، وقال في الجديد: لا يؤخذ منه إلا الزكاة لا غير، وجعل هذا الحديث منسوخا وقال: كان ذلك حيث كانت العقوبات في الأموال، ثم نسخت. ومذهب عامة الفقهاء أن لا واجب على متلف الشيء أكثر من مثله أو قيمته. وإذا تأملت ذلك عرفت أن ما قاله الشيخ ابن حجر المكي في شرح العباب، وذكر فيه: في القاموس ما فيه نظر ظاهر فاحذره، إذ يلزم على توهيمه لبهز رواية توهيم الشافعي الآخذ به في القديم، وللأصحاب فإنهم متفقون على أن الرواية كما مر من إضافة شطر، وإنما الخلاف بينهم في صحة الحديث وضعفه، وفي خلوه عن معارض وعدمه، انتهى لا يخلو عن نظر من وجوه، مع أن مثل هذا الكلام لا ترد به الروايات، فتأمل. ومما يستدرك عليه: شطرته: جعلته نصفين. ويقال: شطر وشطير مثل نصف ونصيف. وشطر الشاة: أحد خلفيها، عن ابن الأعرابي. والشطر: البعد.وأبو طاهر محمد بن عبد الوهاب بن محمد، عرف بابن الشاطر، بغدادي، عن أبي حفص بن شاهين، وعنه الخطيب. ومما يستدرك عليه:

### Türkçe

**الشطر**: şeyin yarısı ve onun bir parçası; **الشطير** gibi. Ondan darbımesel: “Sağ ki sağ, senin için onun **شطره**’si.” Sa‘d hadisi: Peygamber’e (Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun) malını sadaka vermek için izin istedi; dedi ki: “Hayır.” Dedi ki: “O hâlde **الشطر**”; dedi ki: “Hayır.” Dedi ki: “**الثلث**”; dedi ki: “**الثلث**; ve **الثلث** çoktur.” Âişe hadisi: “Yanımızda arpadan onun **شطره**’si vardı.” Ve bir diğerinde: “Zırhını arpadan bir **شطر** karşılığında rehin verdi.” Denildi ki: yarım **مكوك**’u kastetti; denildi ki: yarım **وسق**. İsrâ hadisi: “Onun **شطرها**’sını koydu.” Yani namaz; yani onun bir kısmı. Ve bunun gibi hadis: “**الطهور** imanın **شطر**’udur”; çünkü iman bâtının kenarıyla görünür, **الطهور** da zâhirin kenarıyla görünür. Çoğulu: **أشطر** ve **شطور**.

**الشطر**: yön ve taraf; ondan Yüce Allah’ın sözü: “Yüzünü **شطر المسجد الحرام**’a çevir.” Bu mânâda olursa fiil ondan çekimlenmez. el-Ferrâ dedi: “Kasteder: ona doğru ve onun karşısına.” Sözde benzeri: “Yüzünü onun **شطره**’sine ve onun karşısına çevir.” Şair dedi ki:

  إن العسير بها داء مخامرهـا                      فشطرها نظر العينين محسور

Ebû İshâk dedi: **الشطر**: **النحو**; dil ehli arasında onda ihtilaf yoktur. Dedi ki: Aziz ve Celil olanın “**شطر المسجد الحرام**” sözünün nasbı zarf üzerinedir. Yahut denir: **شطر شطره**; yani onun kastını ve ona benzerini kastetti.

**الشطر**: **شطر**’un masdarıdır; deve ve koyunu **يشطرها شطرا**: bir **شطر** sağmak ve bir **شطر** bırakmak. Devenin iki **شطران**’ı vardır: iki ön ve iki arka; her iki meme **شطر**’dur; çoğulu **أشطر**.

Ve devesini **شطر** etti, **تشطيرا**: iki arka memesini bağladı ve iki meme bıraktı; eğer bir meme bağlarsa “onunla **خلف** etti” denir; eğer üç meme bağlarsa “onunla **ثلث** etti” denir; hepsini bağlarsa “onunla **أجمع** etti” ve “onunla **أكمش** etti” denir. Bir şeyi **شطر** etti, **تشطيرا**: onu yarıladı; her ne yarılanmışsa muhakkak **شطر** edilmiştir. Ve **شاة شطور**; **صبور** gibi: iki memesinden biri kurudu. Ve **ناقة شطور**: memelerinden iki meme kurudu; çünkü onun dört memesi vardır; eğer üçü kurursa o **ثلوث**tur.

**شاة شطور**: iki memesinden biri ötekinden daha uzun olunca; ve **شطرت**; **نصر** ve **كرم** gibi, **شطارا**. Ve **ثوب شطور**: yani eninin iki ucundan biri böyledir; yani ötekinden daha uzundur. es-Sâgânî dedi: Farsçada ona **كوس** denir; doygun olmayan bir ötre ile.

Mecazdan: onların sözü: “Falan, zamanı **أشطره**’sini sağdı”; yani onun çeşitlerini tecrübe etti; yani onun hayrı ve şerri, şiddeti ve refahı ona uğradı; devenin memelerinin hepsini sağmaya benzetme olarak: dolu olanı ve dolu olmayanı, sütü bol olanı ve olmayanı. Aslı, devenin **أشطر** edilmesindendir; onun iki ön ve iki arka memesi vardır; sanki önleri sağdı—ki onlar hayırdır—ve arkaları—ki onlar şerdir. Denildi ki: **أشطره**: onun sütünü bolca akıttı. Yine denir: “Zamanın iki **شطريه**’sini sağdı.” el-Müberred’in **الكامل**’inde: işlerde tecrübeli adama denir: “Falan, onun **أشطره**’sini sağdı”; yani şiddetleri ve refahı yaşadı; fakirlik ve zenginlikte dolaştı. Onun sözü “**أشطره**”nin mânâsı: ancak onun memelerini kasteder; “Onu **شطرا**dan sonra **شطر** sağdım” der. Bunun aslı tasniftendir; çünkü her meme, arkadaşına denktir. Ve çocuğunun yarısı erkek, yarısı dişi olursa onlar onun **شطره**’sidir; kesre ile. Denir: “Falanın çocuğu **شطة**.” Ve **إناء شطران**; **سكران** gibi: ölçek onun **شطره**’sine ulaştı. Ve **قدح شطران**: yani iki yarım; bunun gibi **جمجمة شطري** ve **قصعة شطري**. Ve bakışını **شطر** etti: **يشطر شطورا** (ötre ile) ve **شطرا**: sanki sana ve bir başkasına bakıyor oldu; bunu Ebû Ubeyd, el-Ferrâ’dan rivayet etti; el-Ezherî söyledi; az önce geçti.

Ve **الشاطر**: ailesini ve terbiyecisini kötülük ve hile ile acze düşüren kimsedir; çoğulu **الشطار**; **رمان** gibi. O, “onlardan **شطر** etti”den alınmıştır; yani inatlaşarak uzaklaştı. Ve denildi ki: o, muvelleddir. Ve **شطر** etti; **نصر** ve **كرم** gibi, **شطارة**; ikisinde de, yani iki bâbda. Lisân sahibi nakletti: **شطورا** da. Ve onlardan **شطر** etti: **شطورا** ve **وشطورة**; ikisinde de ötre ile; ve **شطارة**; fetih ile: onlardan inatlaşarak yahut muhalif olarak uzaklaştığında ve onları kötülükle acze düşürdüğünde.

Ebû İshâk dedi: insanların “Falan **شاطر**” sözü: mânâsı, istivâdan başka bir yöne yönelmiş olmasıdır; bu yüzden ona **شاطر** denildi; çünkü istivâdan uzaklaştı. Dedim: Seyyid Muhammed Hamîdüddîn el-Gavs’un **جواهر الخمس**’inde lafzen şöyledir: “Dördüncü cevher: **مشرب الشطار**; **شاطر**’ın çoğulu; yani Allah Teâlâ’nın huzuruna ve yakınlığına doğru koşan süratli yarışçılar. Ve **الشاطر**: öne geçen kimsedir; uzak mesafeyi kısa müddette alan posta ulak gibi.” Şeyh **مشرب الشطار**’da dedi: “Yani bu ciheti ancak, ailesini acze düşüren ve onlardan uzaklaşan **الشاطر** ile nitelenmiş olan kimse üstlenir; onlarla beraber olsa bile; zira onlar onu şehvetlere ve alışılmışlara çağırırlar.” Bitti.

Ve **الشطير**; **أمير** gibi: uzak. Denir: **منزل شطير** ve **حي شطير** ve **بلد شطير**. **الشطير**: garip; çoğulu **الشطر**; iki ötre ile. İmru’ul-Kays dedi ki:

  أشاقك بين الخليط الشطر                      وفيمن أقام من الحي هر.

Burada **الشاطر** ile, gurbetçilere yahut gurbet edenlere kastetti; o, **الخليط**’in sıfatıdır. Ve garibe **شطير** denir; kavminden uzaklaşması sebebiyle. Dedi ki:

  لا تدعني فيهم شطـيرا                      إني إذا أهلك أو أطيرا

Yani garip. Ve Gassân b. Va‘le dedi ki:

  إذا كنت في سعد وأمك مـنـهـم                      شطيرا فلا يغررك خالك من سعد
  وإن ابن أخت القوم مصغي إنـاؤه                      إذا لم يزاحم خالـه بـأب جـلـد

Der ki: dayılığınla aldanma; çünkü sen, dayılarınla şerefli babalar ve izzetli amcalarla itişip kakışmadıkça nasibi eksik birisin. Ve Kâsım b. Muhammed hadisi: “Eğer iki adam bir adam aleyhine bir hak ile şahitlik etse, ikisinden biri **شطير** ise, ötekinin şahitliğini taşır”; yani garip. Yani: eğer ona baba tarafından yahut oğul yahut kardeş tarafından bir yakın şahitlik etse ve onunla beraber bir yabancı olsa, yabancının şahitliği, yakının şahitliğiyle sahih olur. Belki bu, Kâsım’ın mezhebidir; yoksa baba ve oğlun şahitliği kabul edilmez.

Ve **المشطور**: **الكامخ** ile sıvanmış ekmek; es-Sâgânî onu **التكملة**’de zikretti. Ve **المشطور** rəcəz ve serî‘den: onun **شطره**’si giden; bu, altı cüzünden üç cüz eksiltildiğinde olur; bu, selb üzerinedir; **الشطر**dan, yarı mânâsıyla alınmıştır; musannif **البصائر**’de bunu açıkça söyledi.

Ve **نوى شطر**; iki ötre ile: uzak. Ve **نية شطور**: yani uzak. Ve **شطاطير**: Sa‘îd-i ednâ’da Nil’in batısında bir kûre; şimdi **شطورات** diye bilinen odur; ona girdim; ve şimdi divanda Asyût amellerinden sayılır.

Ve **شاطرته مالي**: onu yarıladım; yani onu yarıyla paylaştım, yani onu yarı ile taksim ettim. Ve **المحكم**’de: “Onun yarısını tuttu ve ona öteki yarısını verdi.” Denir: **هم مشاطرونا**; yani onların evleri bizim evlerimize bitişir; nitekim denir: **هؤلاء مناحونا**; yani biz onlara doğruyuz ve onlar bize doğrudur. Zekâtı engelleyenin hadîsinde, onun (Allah Teâlâ’nın salâtı onun üzerine olsun) sözü: “Kim bir sadakayı engellerse, muhakkak biz onu ve malının yarısını alırız; Rabbimizin azimlerinden bir azim olarak.” İbnü’l-Esîr dedi: el-Harbî dedi: “Behz, bu hadîsin râvisi, onu böyle rivayet etti; hata etmiştir.” el-Harbî’nin metni: “Behz, rivayetin lafzında yanıldı; doğrusu ancak **وشطر ماله**’dır; yani, yani malını iki yarı kıldı; böylece musaddık ona karşı seçer; zekâtı engellemesine ceza olarak, iki yarıdan yani iki yarımdan hayırlı olanından sadakayı alır; fakat ona lâzım olmayan şey ise hayır.” Dedi: ve el-Hattâbî, el-Harbî’nin sözü hakkında dedi: “Bu vechi tanımıyorum.” Ve denildi: manası, hak ondan tam alınmıştır, onun üzerinde bırakılmış değildir; isterse malının yarısı telef olsun; bin koyunu olan bir adam gibi; sonra telef oldu da ona ancak yirmi kaldı; o hâlde ondan binin sadakası için on koyun alınır; bu, kalan malının yarısıdır. Dedi: bu da ayrıca uzaktır; çünkü o: “Muhakkak biz onu ve malının yarısını alırız” dedi; “Muhakkak biz malının yarısını alırız” demedi. Ve denildi: İslâm’ın başında mallarda bazı cezalar vuku bulurdu, sonra neshedildi; asılı meyve hakkında sözü gibi: “Kim ondan bir şey çıkarırsa, üzerine iki mislini tazmin ve ceza vardır”; gizlenen deve yitiği hakkında sözü gibi: “Onun tazmini ve onunla beraber bir misli.” Öyle ki Ömer onunla hükmederdi; Hâtıb’a, Muznî’nin bir devesinin fiyatının iki katını tazmin ettirdi; onu köleleri çaldığında ve onu boğazladıklarında. Dedi: hadîste bunun benzerleri vardır. Dedi: Ahmed b. Hanbel bunun bir kısmıyla amel etti ve onunla iş gördü. Ve Şâfiî eski görüşte dedi: “Kim malının zekâtını engellerse, ondan alınır; ve engellemesine ceza olarak malının yarısı alınır.” Ve bu hadîsle delil getirdi. Ve yeni görüşte dedi: “Ondan zekâttan başka bir şey alınmaz”; ve bu hadîsi mensuh kıldı ve dedi: “Bu, mallarda cezaların olduğu yerde idi; sonra neshedildi.” Fakihlerin çoğunun mezhebi: bir şeyi telef edene, onun mislinden veya kıymetinden daha fazlası vâcip değildir. Bunu tefekkür ettiğinde, şeyh İbn Hacer el-Mekkî’nin **شرح العباب**’da söylediğini bilirsin; ve onda zikretti: “**القاموس**’ta, onda açık bir nazar vardır; ondan sakın; zira Behz’i rivayette vehmetmesi üzerine, eski görüşte onunla amel eden Şâfiî’yi vehmetmek lâzım gelir; ve ashâbı da; çünkü onlar, rivayetin, geçtiği üzere, **شطر**’ın izâfesiyle olduğu üzerinde ittifak etmişlerdir; ancak ihtilâf, hadîsin sıhhati ve zayıflığı hakkında ve onun muârızdan hâlî olup olmaması hakkındadır.” Bitti. Birkaç yönden nazardan hâlî değildir; bununla beraber böyle bir sözle rivayetler reddedilmez; öyleyse düşün. Ve ona istidrâk olunanlardandır: **شطرته**: onu iki yarı yaptım. Ve denir: **شطر** ve **شطير**; **نصف** ve **نصيف** gibi. Ve **شطر الشاة**: onun iki arka tarafından biri; İbnü’l-A‘râbî’den. Ve **الشطر**: uzaklık. Ve Ebû Tâhir Muhammed b. Abdülvehhâb b. Muhammed, **ابن الشاطر** diye bilindi; Bağdatlıdır; Ebû Hafs b. Şâhîn’den; ve ondan el-Hatîb. Ve ona istidrâk olunanlardandır:
