# شظف (ش-ظ-ف) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%B8%D9%81

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ش - ظ - ف
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 9 sözlük

## Sözlükler (9)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الشين والظاء والفاء معهما
ش ظ ف مستعمل فقط شظف: الشَّظفُ: يُبسُ العيش، قال:
وراجٍ لينَ تغلبَ عن شِظافٍ		كمُتَّدِنِ الضَّفا كيما يلـينـا
والشَّظيفُ من الشَّجر: ما لم يجد ريَّهُ، فخشُنَ وصلّب من غير أن تذهب نُدوَّته.. شظف شظافةً.

##### Türkçe

Şin, zı ve fe ile birlikte olanlar babı

**ش ظ ف** sadece kullanılmıştır: **شظف**: **الشَّظفُ**: geçimin kuruluğu. Dedi ki:
Ve uman, **شِظافٍ**’dan dolayı Taglib’in yumuşamasını;		**الضَّفا**’nın sertleşmişi gibi, yumuşasın diye.

Ve **الشَّظيفُ** ağaçtan: sulamasını bulmayan şey; böylece, nemliliği gitmeksizin kaba ve sert oldu.. **شظف** **شظافةً**.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

قال أبو زيد: الشَظَفُ: الضيقُ والشدةُ، مثل الضَعَفِ. وقال:
ولقد لقيتُ من المـعـيشةِ لَـذَّةًولَقيتُ من شَظَفِ الأمورِ شِدادَها
وكذلك الشِظافُ. والشَظيفُ من الشجر: الذي لم يجدْ رِيَّهُ فصَلُبَ من غير أن تذهب نُدُوَّتُهُ. تقول منه: شَظُفَ بالضم. وبعيرٌ شَظِفُ الخِلاطِ، أي يخالط الإبل مخالطةً شديدة. وشَظِفَ السهمُ، إذا دخل بين الجلد واللحم.

##### Türkçe

قال أبو زيد: **الشَظَفُ**: darlık ve şiddettir; **الضَعَفِ** gibi. Ve dedi ki:
ولقد لقيتُ من **المـعـيشةِ** لَـذَّةًولَقيتُ من **شَظَفِ الأمورِ** شِدادَها
Ve كذلك **الشِظافُ**. Ve ağaçtan **الشَظيفُ**: sulamasını bulmamış da, sertleşmiş; **نُدُوَّتُهُ** gitmeksizin. Ondan şöyle dersin: **شَظُفَ** (damme ile). Ve **بعيرٌ شَظِفُ الخِلاطِ**: yani develerle şiddetli bir karışma ile karışır. Ve **شَظِفَ السهمُ**, eğer deri ile et arasına girerse.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

ش ظ ف
شظف
استعمل من وُجوهه : ( شظف ) .
شظف : قال الليث : الشَّظَفُ يُبْسُ الْعَيش ، وأَنْشَد :
وراجِي لينَ تَغْلبَ عن شَظَافٍ
كَمُثَّدِنِ الصَّفا كَيْما يَلِينَا
والشَّظِيفُ من الشجر ، وهو الذي لم يَجِدْ رِيَّهُ فَخَشُنَ وصَلُبَ من غير أن تَذْهَب نُدُوَّتُه ، والفِعْل شَظُفَ يَشْظُفُ شَظَافَةً .
ويقال : أَرْضٌ شَظِفَةٌ ، إذا كانت خَشِنَةً يابسة .
أبو عُبيد : الشَّظَفُ : الشِّدَّةُ .
وقال ابن الرِّقاع :
وأَصَبْتُ في شَظَفِ الأمورِ شِدَادَها
عَمْرو عن أبيه : الشَّظْفُ والْمَعْلُ أَنْ يُسَلَّ خُصْيَا الكَبْش سَلاًّ .
وقال ابن الأعرابيّ : الشِّظْفَةُ والنِّحاشة ما احْتَرَقَ من الخُبْز ، والشَّظْفُ شِقَّةُ الْعَصا ، وأنشد :
كَبْداءُ مِثْلُ الشَّظْفِ أَوْ شَرُّ العِصِي

##### Türkçe

ش ظ ف
**شظف**
Onun vecihlerinden kullanılmıştır: (**شظف**).

**شظف**: Leys dedi: **الشَّظَفُ** geçimin kuruluğudur; ve inşad etti:
وراجِي لينَ تَغْلبَ عن شَظَافٍ
كَمُثَّدِنِ الصَّفا كَيْما يَلِينَا

Ve **الشَّظِيفُ** ağaçtandır; o, sulamasını bulmamış olup kabalaşan ve sertleşen şeydir; nemliliği gitmeksizin. Fiil: **شَظُفَ** **يَشْظُفُ** **شَظَافَةً**.

Ve denilir: **أَرْضٌ شَظِفَةٌ**, kaba, kuru olduğu zaman.

Ebû Ubeyd: **الشَّظَفُ**: şiddettir.

İbn er-Rikâ‘ dedi:
وأَصَبْتُ في شَظَفِ الأمورِ شِدَادَها

Amr, babasından: **الشَّظْفُ** ve **الْمَعْلُ**, koçun husyelerinin çekip çıkarılmasıdır, çekip çıkarma.

İbnü’l-A‘râbî dedi: **الشِّظْفَةُ** ve **النِّحاشة** ekmekten yanmış olan şeydir; ve **الشَّظْفُ** değneğin yarığıdır. Ve inşad etti:
كَبْداءُ مِثْلُ الشَّظْفِ أَوْ شَرُّ العِصِي

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الشين والظاء وما يثلثهما)
(شظف) الشين والظاء والفاء أصلٌ صحيح يدلُّ على الشّدّة في العيشِ وغيره. والأصل من ذلك الشَّظيف * من الشَّجر: الذي لم يجِدْ رِيَّهُ  فيبِس وصلُب، فيقال من هذا: فلانٌ هو في شَظَف من العَيش، أي ضِيق وشِدّة. وجاء في الحديث: "لم يشبَعْ من خُبزٍ ولحم إلاَّ على شظف". وقال ابن الرِّقَاع:
ولقد أَصبتُ من المعيشةِ لَذَّةً *** ولقيتُ من شَظَفِ الأمور شدادَها([1])ويقال في هذا الباب من الشدة: بعيرٌ شَظف الخِلاط، أي يُخالِط الإبلَ مخالَطة شديدة. وشَظِف السّهمُ، إذا دخل بين الجلد واللّحم.
(شظم) الشين والظاء والميم كلمة واحدة. يقال للفرس الطويل: شَيْظَم، ثم يستعار للرّجُل.
(شظي) الشين والظاء والحرف المعتل أصلٌ يدلُّ على تصدُّع الشيء من مواضع كثيرة، حتى يصيرَ صُدُوعاً متفرّقة، من ذلك الشَّظِيّة من الشيء: الفِلْقة. يقال تَشَظَّت العصا، إذا كانت فِلَقا([2]). قالت فَروةُ بنتُ [أبانَ بن([3])] عبدِ المَدَان.
يا مَنْ أحسَّ بُنَيَّيَّ اللّذِينَ هما *** كالدُّرَّتين تَشظّى عنهما الصَّدفُ([4])---------------------ـ
([1]) البيت في اللسان (شظف).
([2]) كانت، هنا بمعنى صارت. وفي المجمل: "صارت".
([3]) التكملة من المجمل.
([4]) البيت في اللسان ( شظى) بدون نسبة.

ـ

##### Türkçe

(شîn ve ظاء ve onları üçleyen şeyler bâbı)
(**شظف**) **الشين** ve **الظاء** ve **الفاء** sahih bir asıldır; geçimde ve başkasında şiddete delâlet eder. Bunun aslı **الشَّظيف**tir; ağaçtan: sulamasını bulmayan, böylece kuruyan ve sertleşen. Bundan denilir: filân **شَظَف** içinde (geçimde), yani darlık ve şiddet. Hadiste geldi: "Ekmek ve etten ancak **شظف** üzere doydu." İbn er-Riqâ‘ dedi ki:
Ve andolsun geçimden bir lezzet elde ettim *** ve işlerin **شَظَف**inden onların şiddetlilerini buldum([1])
Ve bu bâbda şiddetten denilir: **بعيرٌ شَظف الخِلاط**; yani develere şiddetli bir karışma ile karışır. Ve **شَظِف** ok; eğer deri ile et arasına girerse.

(**شظم**) **الشين** ve **الظاء** ve **الميم** tek bir kelimedir. Uzun ata **شَيْظَم** denilir; sonra erkeğe ödünçlenir.

(**شظي**) **الشين** ve **الظاء** ve illetli harf, sahih bir asıldır; bir şeyin birçok yerden çatlamasına delâlet eder; ta ki dağınık çatlaklar olsun. Bundan: şeyden **الشَّظِيّة**: parça. Denilir: **تَشَظَّت** değnek; eğer parçalar olduysa([2]). Furve bint [Ebân b.([3])] Abd el-Medân dedi:
Ey iki oğlumu hisseden kimse; onlar *** iki inci gibidir; onlardan **تَشظّى** kabuk([4])
---------------------ـ
([1]) Beyit Lisân’da (**شظف**).
([2]) **كانت** burada **صارت** mânâsındadır. Mücmel’de: "**صارت**".
([3]) Tekmile Mücmel’dendir.
([4]) Beyit Lisân’da (**شظى**) nisbesiz.

### [Esâsü'l-Belâğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81/sozluk/esas.md) — Zemahşerî · 12. yy

ش ظ ف
هو في شظف من العيش‏.‏
قال ابن الرقاع‏:‏ ولقـد لقيـت مـن المعيشـة لذةً ولقيت من شظف الأمور شدادها وفي خلقه شظف‏.‏
وأنه لشظف الخلق‏.‏
قالت عبلة العبسية‏:‏ لقد منيت ببعل غير ذي شظف جل قواه كريم زنده واري وأرض شظفة‏:‏ خشناء‏.‏
وعود شظف‏:‏ متكسر وهم يتشظفون المليل‏:‏ يتكسرونه‏.‏

##### Türkçe

ش ظ ف
O, yaşayıştan **شظف** içindedir.‏
İbn er-Riḳāʿ dedi ki: Ve andolsun, geçimden bir lezzet buldum; ve işlerin **شظف**’undan onların şiddetlilerini buldum. Ve onun yaratılışında **شظف** vardır.‏
Ve şüphesiz o, yaratılışça **شظف**’tur.‏
ʿAble el-ʿAbsiyye dedi ki: Andolsun, **شظف** sahibi olmayan bir kocayla musibete uğratıldım; kuvvetleri yüce, bileği kerîm ve güçlü. Ve **أرض شظفة**: kaba/sert (pürüzlü)dir.‏
Ve **عود شظف**: kırık dökük. Ve onlar **يتشظفون المليل**: onu kırıp parçalarlar.‏

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

الشَّظَفُ: يُبْس العيش وشِدَّتُه؛ قال عديّ ابن الرِّقاعِ: ولقد أَصَبْتُ من المَعِيشَةِ لَذَّةً،
وأَصَبتُ من شَظَفِ الأُمور شِدادَها
الشَّظَفُ: الشّدة والضِّيقُ مثل الضَّفَفِ، وجمعه شِظافٌ؛ قال الكميت: وراجٍ لِينَ تَغْلِبَ عن شَِظافٍ،
كمُتَّدنِ الصَّفا كَيْما يَلِينَا
قال ابن سيده: وأَرى أَن الشَّظافَ لغة في الشَّظَفِ وأَن بيت الكُمَيْتِ قد روي بالفتح؛ قال ابن بري: في الغريب المصنّف شِظاف، بالكسر؛ ووَدَنْتُ الشيءَ واتَّدَنْتُه: بَلَلْتُه. وقد شَظِفَ شَظَفاً، فهو شَظِفٌ. وفي النوادر: الشِّظْفُ يابسُ الخُبز. والشَّظْفُ: أَن يَشْظُفَ الإنسان عن الشيء يَمْنعُه. وفي الحديث: أَنه ، صلى اللّه عليه وسلم، لم يشبع من طعام إلا على شَظَفٍ؛ الشَّظَفُ، بالتحريك: شدّة العيش وضِيقُه. وشَظُفَ الشجر، بالضم؛ يَشْظُفُ شَظافةً، فهو شَظِيفٌ: لم يُصِبْ من الماء ريَّه فَخَشُنَ وصَلُبَ من غير أَن تذهب نُدُوّتُه. وأَرض شَظِفةٌ إذا كانت خَشِنةً يابسةً؛ قال رؤبة:
وانْعاجَ عُودي كالشَّظِيف الأَخْشَنِ،
بعَدَ اقْوِرارِ الجِلْدِ والتَّشَنُّنِ
وفحل شَظِفُ الخِلاطِ: يخالِط الإبل خِلاطاً شديداً. والشَّظَفُ: انْتِكاثُ اللحم عن أَصل إكلِيل الظُّفُرِ.
والشَّظْف: أَن تَضُمّ الخُصْيَتَينِ بين عُودَين وتشدهما بعَقَبٍ حتى تَذْبُلا. والشَّظْفُ: شِقَّةُ العصا؛ عن ابن الأَعرابي؛ وأَنشد: أَنتَ أَرَحْت الحَيَّ من أُمّ الصَّبي،
كَبْداء مِثْلَ الشَّظْفِ أَو شَرّ العِصي
عنى بأُمّ الصبي القَوْسَ، وبالصبيّ السهمَ لأَن القوس تَحْتَضِنُه كما تحتضن الأُم الصبيّ، وقوله كَبداء أَي كبداء عظيمة الوسط وهي مع ذلك مهزولة يابسة مثل شِقّة العصا.
وشَظِفَ السهمُ إذا دخل بين الجلد واللحم.

##### Türkçe

**الشَّظَفُ**: geçimin kuruluğu ve şiddeti; Adî b. er-Rikâ‘ dedi ki:
ولقد أَصَبْتُ من المَعِيشَةِ لَذَّةً،
وأَصَبتُ من **شَظَفِ** الأُمور شِدادَها

**الشَّظَفُ**: **الضَّفَفِ** gibi şiddet ve darlık; çoğulu **شِظافٌ**’dır; Kümeyt dedi ki:
وراجٍ لِينَ تَغْلِبَ عن شَِظافٍ،
كمُتَّدنِ الصَّفا كَيْما يَلِينَا

İbn Sîde dedi ki: Ben, **الشَّظافَ**’ın **الشَّظَفِ**’te bir dil (varyant) olduğunu ve Kümeyt’in beytinin fetha ile rivayet edilmiş olduğunu görüyorum; İbn Berrî dedi ki: el-Ġarîb el-Muṣannef’te **شِظاف** kesra iledir;
**ووَدَنْتُ** الشيءَ و**اتَّدَنْتُه**: onu ıslattım. Ve **شَظِفَ** **شَظَفاً**; o hâlde o **شَظِفٌ**’tir. Ve en-Nevâdir’de: **الشِّظْفُ** kuru ekmektir. Ve **الشَّظْفُ**: insanın bir şeyden **يَشْظُفَ** etmesi, onu men etmesidir. Ve hadiste: onun, صلى اللّه عليه وسلم, **شَظَفٍ** üzere olmaksızın hiçbir yemekten doymadığı (vardır); **الشَّظَفُ**, hareke ile: geçimin şiddeti ve darlığıdır. Ve **شَظُفَ** ağaç, damme ile; **يَشْظُفُ** **شَظافةً**, o hâlde o **شَظِيفٌ**’tir: sudan kanacağı payı elde etmedi de kabalaştı ve sertleşti; nemeği gitmeksizin. Ve **أَرض شَظِفةٌ**: kaba, kuru olduğunda; Ru’be dedi ki:
وانْعاجَ عُودي كالشَّظِيف الأَخْشَنِ،
بعَدَ اقْوِرارِ الجِلْدِ والتَّشَنُّنِ

Ve **فحل شَظِفُ الخِلاطِ**: develere şiddetli bir karışma ile karışır. Ve **الشَّظَفُ**: tırnak taççığının kökünden etin kopup dökülmesidir.
Ve **الشَّظْف**: iki testisi iki çubuğun arasına toplaman ve onları bir topuk bağıyla bağlaman; ta ki kuruyup büzüşsünler. Ve **الشَّظْفُ**: değneğin yarığı; İbnü’l-A‘râbî’den; ve inşâd etti:
أَنتَ أَرَحْت الحَيَّ من أُمّ الصَّبي،
كَبْداء مِثْلَ الشَّظْفِ أَو شَرّ العِصي

**أُمّ الصَّبي** ile yayı, **الصبيّ** ile oku kastetti; çünkü yay onu kucaklar, tıpkı annenin çocuğu kucaklaması gibi; ve onun sözü **كَبداء**: yani ortası büyük olan **كَبداء**; bununla beraber zayıf, kuru; değneğin yarığı gibi.
Ve **شَظِفَ** ok: deri ile etin arasına girdiğinde.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

الشظف، محركة، وكذلك الشظاف، كسحاب: الضيق، والشدة، مثل الضفف، نقله الجوهري، عن أبي زيد، وبه فسر أبو عبيد الحديث: أنه صلى الله عليه وسلم لم يشبع من خبز ولحم إلا على شظف ويروي: على ضفف قال ابن الرقاع:
  ولقد لقيت من الـمـعـيشة لـذة                      وأصبت من شظف الأمور شدادها وشاهد الشظاف، قول الكميت:
  وراج لين تغلب عن شظاف                      كمتدن الصفا كيما يلـينـا أنشده الجوهري، قال ابن سيده: وأرى أن الشظاف لغة في الشظف، وأن بيت الكميت قد روى بالفتح، وقال ابن بري: في الغريب المصنف: شظاف، بالكسر.
 قيل: هو يبس العيش وشدته. ج: شظاف، بالكسر.
 وقد شظف العيش، كفرح فهو شظف، ككتف.
 والشظيف كأمير، من الشجر: ما لم يجد ريه فصلب، وفيه ندوته، وعبارة الجوهري: من غير أن تذهب ندوته، تقول منه: شظف، ككرم، وعليه اقتصر الجوهري، زاد الصاغاني: شظف مثل سمع، شظافة، مصدر الأول، فهو شظيف، ومنه قول رؤبة:
  وانعاج عودي كالشظيف الأخشن
  بعد اقورار الجلد والتـشـنـن والشظف: المنع، يقال: شظفته عن الشيء، شظفا، إذا منعته.
 والشظف: سل خصيتي الكبش، أو هو أنء تضما بين عودين، وتشدا بعقب حتى تذبلا.
 وقال ابن الأعرابي: الشظف: شقة العصا، وأنشد:
  كبداء مثل الشظف أو شر العصى قال غيره: الشظف، بالكسر: يابس الخبز.
 قال ابن عباد: الشظف عويد كالوتد، ج: شظفة، كقردة.
 قال غيره: الشظاف، ككتاب: البعد.
 الشظف، ككتف: السيىء الخلق.
 قال ابن عباد: هو الشديد القتال.
 في الصحاح: بعير شظف الخلاط، إذا كان يخالط الإبل مخالطة شديدة.

  وقال ابن عباد: أرض شظفة، كفرحة: خشناء.
 وشظف السهم، كفرح: دخل بين الجلد واللحم.
 وكمنبر: من يعرض بالكلام على غير القصد، وهو مجاز.
 ومما يستدرك عليه: الشظفة، بالكسر: ما احترق من الخبز، عن ابن الأعرابي.
 والشظف، محركة: انتكاث اللحم عن أصل إكليل الظفر.

##### Türkçe

**الشظف** (harekeli), ve yine **الشظاف** ( **سحاب** gibi): darlık ve şiddet; **الضفف** gibi. Bunu el-Cevherî, Ebû Zeyd’den nakletti; ve Ebû Ubeyd hadisi bununla tefsir etti: “O (sallallahu aleyhi ve sellem) ekmek ve etten ancak **شظف** üzere doydu”; ve “**ضفف** üzere” diye de rivayet edilir. İbn er-Riḳāʿ dedi ki:
  “Ve gerçekten ben geçimden bir lezzet buldum
  ve işlerin **شظف**’inden onların şiddetlilerini elde ettim.”

Ve **الشظاف**’ın şahidi, el-Kumeyt’in sözü:
  “Ve Tağlib’in yumuşaklığı **شظاف**’dan sonra döndü
  kaya parçasının yumuşaması için yumuşatılması gibi.”

Bunu el-Cevherî okuttu. İbn Sîde dedi ki: Ben **الشظاف**’ın **الشظف**’te bir dil olduğunu görüyorum; ve el-Kumeyt’in beytinin fetha ile rivayet edildiği de söylenmiştir. İbn Berrî dedi ki: **الغريب المصنف**’te: **شظاف** (kesre ile).

Denildi ki: O, geçimin kuruluğu ve şiddetidir. Çoğulu: **شظاف** (kesre ile).

Ve geçim **شظف** oldu; **فرح** gibi; o hâlde o **شظف**’tır; **كتف** gibi.

Ve **الشظيف** ( **أمير** gibi), ağaçtan: sulamasını bulmayan, böylece sertleşen; onda da nemi vardır. El-Cevherî’nin ibaresi: nemi gitmeksizin. Ondan dersin: **شظف** ( **كرم** gibi). El-Cevherî bununla yetindi. es-Sâğānî artırdı: **شظف** ( **سمع** gibi), **شظافة**; birincinin masdarıdır; o hâlde o **شظيف**’tir. Ve ondan Ruʾbe’nin sözü:
  “Ve dalımın eğilmesi, kaba **شظيف** gibi,
  derinin buruşmasından ve büzüşmesinden sonra.”

Ve **الشظف**: men etme; “Onu şeyden **شظفتُه** ( **شظفا** olarak)” denir; onu men ettiğin zaman.

Ve **الشظف**: koçun iki husyesini çekip çıkarma; yahut o, iki çubuk arasında sıkıca bağlanıp topukla sıkıca bağlanmasıdır; ta ki ikisi de solsun.

İbnü’l-Aʿrâbî dedi ki: **الشظف**: değneğin yarığıdır. Ve şu beyti okudu:
  “Kaba, **الشظف** gibi, yahut değneklerin şerri.”

Başkası dedi ki: **الشظف** (kesre ile): kuru ekmektir.

İbn ʿAbbâd dedi ki: **الشظف** kazık gibi bir çubuktur; çoğulu: **شظفة**; **قردة** gibi.

Başkası dedi ki: **الشظاف** ( **كتاب** gibi): uzaklıktır.

**الشظف** ( **كتف** gibi): kötü huyludur.

İbn ʿAbbâd dedi ki: o, çarpışması şiddetli olandır.

**الصحاح**’ta: “**بعير شظف الخلاط**”: develerle şiddetli bir karışma ile karıştığı zaman.

İbn ʿAbbâd dedi ki: “**أرض شظفة**” ( **فرحة** gibi): pürüzlüdür.

Ve oku **شظف** etti ( **فرح** gibi): deri ile et arasına girdi.

Ve ( **منبر** gibi): sözle, kasıt olmaksızın, başkasına dokunduran kimse; bu mecazdır.

Ve ona istidrâk edilenlerdendir: **الشظفة** (kesre ile): ekmekten yanmış olan şey; İbnü’l-Aʿrâbî’den.

Ve **الشظف** (harekeli): tırnak kökünün taç kısmının aslından etin geri çekilmesidir.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

شَظُفَ الشَّجَرُ
1 شَظُفَ الشَّجَرُ ذ , (S, O, K,) aor. شَظُفَ ; (K;) and شَظِفَ, (O, K,) aor. شَظَفَ ; (K;) inf. n. شَظَافَةٌ, (O, K,) of the former verb; (O;) The trees, not being sufficiently watered, became hard, without losing their moisture. (S, O, K.) ― -b2- And شَظِفَتْ يَدُهُ His hand became rough, or coarse. (Har p. 70.) ― -b3- And شَظِفَ العَيْشُ The means of subsistence became dry and hard. (K, * TA.) -A2- شَظِفٌ السَّهْمُ, (S, Msb, K,) aor. شَظَفَ , (K,) The arrow entered between the skin and the flesh. (S, Msb, K, Omitted in the TA.) -A3- شَظَفْتُهُ عَنِ الشَّىْءُ, (O, TA,) inf. n. شَظْفٌ, (O, K,) I withheld, restrained, or debarred, him from the thing. (O, K, * TA.) ― -b2- And شَظْفٌ signifies also The drawing forth the testicles of a ram: (O, K:) or the compressing them between two pieces of wood, or stick, and binding them with sinew (بِعَقَبٍ, in the CK [erroneously] بعَقِبٍ,) so that they wither. (K.)

تشظّف
5 تشظّف ذ He subjected himself to a hard, or difficult, life. (L in art. معد.)

شَظْفٌ
شَظْفٌ ذ A splinter, or piece split off, of a staff, or stick. (IAar, O, K.)

شِظْفٌ
شِظْفٌ ذ Dry bread. (O, K.) ― -b2- And A small piece of wood, or stick, like a peg: pl. شِظَفَةٌ. (Ibn-'Abbلd, O, K.)

شَظَفٌ
شَظَفٌ ذ and ↓ شَظَافٌ Straitness; and hardness, or difficulty, or distress; (AZ, S, O, K;) like ضَفَفٌ: (AZ, S, O:) ISd thinks that the second is a dial. var. of the first; and IB mentions that, in a verse of El-Kumeyt, as related by some, it is with kesr, i.e. شِظَاف [which see in what here follows]: (TA:) and (K) as some say, (TA,) dryness, and hardness, of the means of subsistence: (K:) or شَظَفٌ signifies hardness, and straitness, of the means of subsistence: (Msb:) or hardness, and coarseness, or roughness, thereof; from شَظِفَتْ يَدُهُ [expl. above]: (Har p. 70:) pl. شِظَافٌ. (K.) ― -b2- Also A disintegration of the flesh, separating it from the border around the nail. (TA.)

شَظِفٌ
شَظِفٌ ذ Dry and hard  means of subsistence. (K, * TA. [See 1.]) ― -b2- Evil in disposition. (O, K.) ― -b3- Vehement in fight. (Ibn-'Abbلd, O, K.) ― -b4- A man alighting, or taking up an abode, in places where the herbage is dried up, and in a desert where is no water (فَلَاة). (TA in art. عظب.) ― -b5- بَعِيرٌ شَظِفُ الخِلَاطِ [A stallion-camel] vehement in leaping, or compressing, the she-camels. (S, O, K.) ― -b6- أَرْضٌ شَظِفَةٌ Rough, or rugged, land or ground. (Ibn-'Abbلd, O, K.)

شِظْفَةٌ
شِظْفَةٌ ذ Bread that has become burned. (IAar, O.)

شظَافٌ
شظَافٌ ذ : see شَظَفٌ.

شظَافٌ
شظَافٌ ذ Distance, or remoteness. (O, K.)

شَجَرٌ شَظِيفٌ
شَجَرٌ شَظِيفٌ ذ Trees that, not being sufficiently watered, have become hard, without losing their moisture. (S, O, K.)

مِشْظَفٌ
مِشْظَفٌ ذ One who utters oblique, indirect, or ambiguous, speech or language, deviating from the right way or course. (O, K. Omitted in the TA.)

##### Türkçe

**شَظُفَ الشَّجَرُ**
1 **شَظُفَ الشَّجَرُ** ذ , (S, O, K,) muzâri‘i **شَظُفَ** ; (K;) ve **شَظِفَ**, (O, K,) muzâri‘i **شَظَفَ** ; (K;) mastar **شَظَافَةٌ**, (O, K,) önceki fiilin; (O;) Ağaçlar, yeterince sulanmayınca, nemlerini yitirmeksizin sertleşti. (S, O, K.) ― -b2- Ve **شَظِفَتْ يَدُهُ** Eli pürüzlü, yahut kaba oldu. (Har s. 70.) ― -b3- Ve **شَظِفَ العَيْشُ** Geçim vasıtaları kuru ve sert oldu. (K, * TA.) -A2- **شَظِفٌ السَّهْمُ**, (S, Msb, K,) muzâri‘i **شَظَفَ** , (K,) Ok, deri ile et arasına girdi. (S, Msb, K, Omitted in the TA.) -A3- **شَظَفْتُهُ عَنِ الشَّىْءُ**, (O, TA,) mastar **شَظْفٌ**, (O, K,) Onu şeyden men ettim, alıkoydum, yahut uzak tuttum. (O, K, * TA.) ― -b2- Ve **شَظْفٌ** ayrıca koçun hayalarını dışarı çekmek manasına da gelir: (O, K:) yahut onları iki parça odun, yahut çubuk, arasında sıkıştırmak ve sinir ile (CK’de [yanlış olarak] بعَقِبٍ, doğrusu **بِعَقَبٍ**) bağlamak; ta ki kurusunlar. (K.)

**تشظّف**
5 **تشظّف** ذ Kendini sert, yahut güç, bir hayata tâbi kıldı. (L, md. معد’da.)

**شَظْفٌ**
**شَظْفٌ** ذ Bir değneğin, yahut çubuğun, kıymığı, yahut kopmuş parçası. (IAar, O, K.)

**شِظْفٌ**
**شِظْفٌ** ذ Kuru ekmek. (O, K.) ― -b2- Ve bir kazık gibi küçük bir odun parçası, yahut çubuk: çoğulu **شِظَفَةٌ**. (Ibn-'Abbلd, O, K.)

**شَظَفٌ**
**شَظَفٌ** ذ ve ↓ **شَظَافٌ** Darlık; ve sertlik, yahut güçlük, yahut sıkıntı; (AZ, S, O, K;) **ضَفَفٌ** gibi: (AZ, S, O:) ISd ikincinin birincinin lehçe varyantı olduğunu düşünür; ve IB, El-Kumeyt’in bir beytinde, bazılarından rivayet olunduğu üzere, kesr ile, yani **شِظَاف** olduğunu zikreder [ki aşağıda gelen şeye bak]: (TA:) ve (K) bazılarının dediğine göre, (TA,) geçim vasıtalarının kuruluğu ve sertliği: (K:) yahut **شَظَفٌ** geçim vasıtalarının sertliği ve darlığı manasına gelir: (Msb:) yahut onun sertliği ve kabalığı, yahut pürüzlülüğü; **شَظِفَتْ يَدُهُ**’dan [yukarıda açıklanmıştır]: (Har s. 70:) çoğulu **شِظَافٌ**. (K.) ― -b2- Ayrıca etin dağılması; onu tırnak etrafındaki kenardan ayırması. (TA.)

**شَظِفٌ**
**شَظِفٌ** ذ Kuru ve sert geçim vasıtaları. (K, * TA. [Bk. 1.]) ― -b2- Huyda kötü. (O, K.) ― -b3- Dövüşte şiddetli. (Ibn-'Abbلd, O, K.) ― -b4- Otu kurumuş yerlerde ve su bulunmayan bir çölda (**فَلَاة**) konaklayan, yahut ikamet eden, bir adam. (TA, md. عظب’da.) ― -b5- **بَعِيرٌ شَظِفُ الخِلَاطِ** [Damızlık deve] dişi develere sıçramada, yahut onları sıkıştırmada, şiddetli. (S, O, K.) ― -b6- **أَرْضٌ شَظِفَةٌ** Pürüzlü, yahut engebeli, arazi yahut yer. (Ibn-'Abbلd, O, K.)

**شِظْفَةٌ**
**شِظْفَةٌ** ذ Yanmış hâle gelmiş ekmek. (IAar, O.)

**شظَافٌ**
**شظَافٌ** ذ : **شَظَفٌ**’e bak.

**شظَافٌ**
**شظَافٌ** ذ Uzaklık, yahut ıssızlık. (O, K.)

**شَجَرٌ شَظِيفٌ**
**شَجَرٌ شَظِيفٌ** ذ Yeterince sulanmayınca, nemini yitirmeksizin sertleşmiş ağaçlar. (S, O, K.)

**مِشْظَفٌ**
**مِشْظَفٌ** ذ Doğru yoldan yahut gidişattan saparak eğri, dolaylı, yahut müphem söz yahut dil söyleyen kimse. (O, K. TA’da düşürülmüştür.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

شَظَفَ
شَظَفَ U ( n. ac. شَظْف 1 )
a.  [ acc. &  'An ], Withheld, restrained from.

شَظِفَ
شَظِفَ A ( n. ac. شَظَف 4 ),
a.  Was hard, toilsome ( life ); was hard, rough ( hand ).

b.  Led a life of hardship.

c.  Penetrated between the skin & the flesh.

d.  see infra.

شَظُفَ
شَظُفَ U ( n. ac. شَظَاْفَة 22t ),
a.  Became dried up, withered ( tree ).

شَظْف
شَظْف 1 ,
a.  Splinter; chip.

شِظْف
شِظْف 2 , ( pl. شِظَفَة 7t ),
a.  Peg.

b.  Dry bread; crust.

شَظَف
شَظَف 4 , ( pl. شِظَاْف 23 ),
a.  Hardship, privation; hardness, straitness, difficulty.

شَظِف
شَظِف 5 ,
a.  Dry.

b.  Evil.

شَظَاْف
شَظَاْف 22 ,
a.  see 4 .

شِظَاْف
شِظَاْف 23 ,
a.  Remoteness, distance.

##### Türkçe

شَظَفَ
**شَظَفَ** U ( n. ac. **شَظْف** 1 )
a. [ acc. & 'An ], -den alıkoydu, -den men etti.

شَظِفَ
**شَظِفَ** A ( n. ac. **شَظَف** 4 ),
a. (hayat) sert, meşakkatli oldu; (el) sert, kaba oldu.

b. Meşakkatli bir hayat sürdü.

c. Deri ile et arasına nüfuz etti.

d. Aşağıya bak.

شَظُفَ
**شَظُفَ** U ( n. ac. **شَظَاْفَة** 22t ),
a. (ağaç) kurudu, soldu.

شَظْف
**شَظْف** 1 ,
a. Kıymık; yonga.

شِظْف
**شِظْف** 2 , ( pl. **شِظَفَة** 7t ),
a. Kazık.

b. Kuru ekmek; kabuk.

شَظَف
**شَظَف** 4 , ( pl. **شِظَاْف** 23 ),
a. Meşakkat, yoksunluk; sertlik, darlık, güçlük.

شَظِف
**شَظِف** 5 ,
a. Kuru.

b. Kötü.

شَظَاْف
**شَظَاْف** 22 ,
a. 4’e bak.

شِظَاْف
**شِظَاْف** 23 ,
a. Uzaklık, mesafe.
