# شظف — Mekâyîsü'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81/sozluk/mekayis
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%B8%D9%81/entries/mekayis

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شظف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%B8%D9%81.md)
- Mekâyîsü'l-Luğa: İbn Fâris · 11. yy

## Madde başı: شظف

(باب الشين والظاء وما يثلثهما)
(شظف) الشين والظاء والفاء أصلٌ صحيح يدلُّ على الشّدّة في العيشِ وغيره. والأصل من ذلك الشَّظيف * من الشَّجر: الذي لم يجِدْ رِيَّهُ  فيبِس وصلُب، فيقال من هذا: فلانٌ هو في شَظَف من العَيش، أي ضِيق وشِدّة. وجاء في الحديث: "لم يشبَعْ من خُبزٍ ولحم إلاَّ على شظف". وقال ابن الرِّقَاع:
ولقد أَصبتُ من المعيشةِ لَذَّةً *** ولقيتُ من شَظَفِ الأمور شدادَها([1])ويقال في هذا الباب من الشدة: بعيرٌ شَظف الخِلاط، أي يُخالِط الإبلَ مخالَطة شديدة. وشَظِف السّهمُ، إذا دخل بين الجلد واللّحم.
(شظم) الشين والظاء والميم كلمة واحدة. يقال للفرس الطويل: شَيْظَم، ثم يستعار للرّجُل.
(شظي) الشين والظاء والحرف المعتل أصلٌ يدلُّ على تصدُّع الشيء من مواضع كثيرة، حتى يصيرَ صُدُوعاً متفرّقة، من ذلك الشَّظِيّة من الشيء: الفِلْقة. يقال تَشَظَّت العصا، إذا كانت فِلَقا([2]). قالت فَروةُ بنتُ [أبانَ بن([3])] عبدِ المَدَان.
يا مَنْ أحسَّ بُنَيَّيَّ اللّذِينَ هما *** كالدُّرَّتين تَشظّى عنهما الصَّدفُ([4])---------------------ـ
([1]) البيت في اللسان (شظف).
([2]) كانت، هنا بمعنى صارت. وفي المجمل: "صارت".
([3]) التكملة من المجمل.
([4]) البيت في اللسان ( شظى) بدون نسبة.

ـ

### Türkçe

(شîn ve ظاء ve onları üçleyen şeyler bâbı)
(**شظف**) **الشين** ve **الظاء** ve **الفاء** sahih bir asıldır; geçimde ve başkasında şiddete delâlet eder. Bunun aslı **الشَّظيف**tir; ağaçtan: sulamasını bulmayan, böylece kuruyan ve sertleşen. Bundan denilir: filân **شَظَف** içinde (geçimde), yani darlık ve şiddet. Hadiste geldi: "Ekmek ve etten ancak **شظف** üzere doydu." İbn er-Riqâ‘ dedi ki:
Ve andolsun geçimden bir lezzet elde ettim *** ve işlerin **شَظَف**inden onların şiddetlilerini buldum([1])
Ve bu bâbda şiddetten denilir: **بعيرٌ شَظف الخِلاط**; yani develere şiddetli bir karışma ile karışır. Ve **شَظِف** ok; eğer deri ile et arasına girerse.

(**شظم**) **الشين** ve **الظاء** ve **الميم** tek bir kelimedir. Uzun ata **شَيْظَم** denilir; sonra erkeğe ödünçlenir.

(**شظي**) **الشين** ve **الظاء** ve illetli harf, sahih bir asıldır; bir şeyin birçok yerden çatlamasına delâlet eder; ta ki dağınık çatlaklar olsun. Bundan: şeyden **الشَّظِيّة**: parça. Denilir: **تَشَظَّت** değnek; eğer parçalar olduysa([2]). Furve bint [Ebân b.([3])] Abd el-Medân dedi:
Ey iki oğlumu hisseden kimse; onlar *** iki inci gibidir; onlardan **تَشظّى** kabuk([4])
---------------------ـ
([1]) Beyit Lisân’da (**شظف**).
([2]) **كانت** burada **صارت** mânâsındadır. Mücmel’de: "**صارت**".
([3]) Tekmile Mücmel’dendir.
([4]) Beyit Lisân’da (**شظى**) nisbesiz.
