# شغف — Kitâbullâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%BA%D9%81/sozluk/kitab_allah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%BA%D9%81/entries/kitab_allah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شغف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%BA%D9%81.md)
- Kitâbullâh: Kur'an kullanımından türetilmiş

## Madde başı: شغف

شغف
شَغَفَ - يَشْغَفُ

شَغَفَ - يَشْغَفُ + كائن أو شيء أو أمر+  كائناً: يلتصق به بشدة من جميع جوانبه كأنه غلاف لصيق يمنع أثر أي شيء خارجي عليه
وشغاف القلب: هو الغشاء الرقيق الذي يلتصق بالقلب ويغلفه من جميع جوانبه
﴿تراود فتاها عن نفسه قد شغفها حب﴾: التصق حبه بقلبها، فكان كالغلاف اللصيق حول قلبها فلا يمر لقلبها شيء إلا وجده وحبه
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " التغطية والحجب بالالتصاق الكامل كالدهان والتلوين والطباعة لمنع أثر مؤثر خارجي عليه"، وهي:
غَلَفَ - يَغْلِفُ، طَمَس - يَطْمِسُ، رَانَ - يَرِيْنُ، طَبَعَ - يَطْبَعُ، شَغَفَ - يَشْغَفُ، غَشِيَ - يَغْشَى
شغفها
 	﴿وقال نسوة في المدينة امرأة العزيز تراود فتاها عن نفسه قد شغفها حبا إنا لنراها في ضلال مبين(30)﴾ يوسف
مختار الصحاح
● [شغف] ش غ ف: الشَّغَافُ بالفتح غلاف القلب وهو جلدة دونه كالحجاب يقال شَغَفَهُ الحب أي بلغ شغافه وبابه باب شعف وقد ذُكر فيه وقرأ بن عباس رضي الله عنهما ﴿قد شغفها حبا﴾ وقال دخل حبه تحت الشغاف
معجم الفر’ئد القرآنية
ش غ ف
"شَغَفَهَا" في قوله تعالى :"امْرَأَتُ الْعَزِيـزِ تُرَاوِدُ فَتـَاهَا عَنْ نَفْسِهِ قَـدْ شَغَفـَهَا حُبـّاً" (30) يوسف .
الشَّغاف : غشاء القلب، وشغفها حباً: أي دخل حبه تحت شغاف قلبها فتملّكه .
الراغب
شعف
- قرئ: (شعفها) (سورة يوسف: آية 30، وهي قراءة شاذة) وهي من شعفة القلب، وهي رأسه معلق النياط، وشعفة الجبل: أعلاه، ومنه قيل: فلان مشعوف بكذا، كأنما أصيب شعفة قلبه.
ملخص اللسان
1.     الشُّغافُ: داء يأْخذ تحت الشَّراسِيفِ من الشِّقِّ الأَيمن؛
2. والشَّغافُ: غِلافُ القَلْب، وهو جلدة دُونَه كالحجاب وسُوَيْداؤه.وشَغَفَه الحُبُّ يَشْغَفُه شَغْفاً وشَغَفاً: وصَل إلى شَغافِ قلبه.
3.     الشَّغفُ أَن يبلغ الحب شَغاف القلب،
4.     شَغَفَها أَصاب شَغافها مثل كَبَدَها.
5.     وشَغِفَ بالشيء شَغَفاً، على صيغة الفاعل: قَلِقَ.
6.     والشَّغَفُ: قِشْرُ شجر الغافِ؛
لسان العرب
● - شغف: الشُّغافُ: داء يأْخذ تحت الشَّراسِيفِ من الشِّقِّ الأَيمن؛ قال   النابغة:   وقد حالَ هَمٌّ دونَ ذلك والِجٌ   مَكانَ الشُّغافِ تَبْتَغِيه الأَصابِعُ   (* في ديوان النابغة: شاغل بدل والج.)   يعني أَصابع الأَطِبّاء، ويروى وُلُوج الشُّغاف.   والشَّغافُ: غِلافُ القَلْب، وهو جلدة دُونَه كالحجاب وسُوَيْداؤه.   التهذيب: الشَّغافُ مَوْلِجُ البَلْغم، ويقال: بل هو غشاء القلب. وشَغَفَه   الحُبُّ يَشْغَفُه شَغْفاً وشَغَفاً: وصَل إلى شَغافِ قلبه. وقرأَ ابن   عباس: قد شَغَفَها حُبّاً، قال: دخل حُبُّه تحت الشَّغاف، وقيل: غَشَّى   الحبُّ قَلْبَها، وقيل: أَصاب شَغافها؛ قال أَبو بكر: شَغافُ القلب وشَغَفُه   غِلافُه؛ قال قيس بن الخطيم:   إني لأَهْواكِ غيْرَ ذي كَذِبٍ،   قد شَفَّ منِّي الأحْشاءُ والشَّغَفُ   أَبو الهيثم: يقال لحجابِ القلب وهي شَحْمة تكون لِباساً للقلب   الشَّغافُ، وإذا وصل الداء إلى الشَّغاف فلازَمه مَرِضَ القلب ولم يصِحّ، وقيل:   شُغِفَ فلان شَغْفاً. أَبو عبيد: الشَّغفُ أَن يبلغ الحب شَغاف القلب، وهي   جلدة دونه. يقال: شَغَفَه الحُبُّ أَي بَلغ شَفافَه. وقال الزجاج: في   قوله شَغَفَها حُبّاً ثلاثة أَقوال: قيل الشَّغاف غِلاف القلب، وقيل: هو   حَبّة القلب وهو سُوَيْداء القلب، وقيل: هو داء يكون في الجوف في   الشَّراسِيف، وأَنشد بيت النابغة. قال أَبو منصور: سمي الداء شَغافاً باسم شَغاف   القلب، وهو حجابه وروى الأَصمعي أَن الشغاف داء في القلب إذا اتصل   بالطِّحال قتل صاحبه، وأَنشد بيت النابغة، وروى الأَزهري عن الحسن في قوله قد   شغفها حبّاً، قال: الشَّغَفُ أَن يَكْوِي بَطنَها حُبُّه. وروي عن يونس   قال: شَغَفَها أَصاب شَغافها مثل كَبَدَها. ابن السكيت: الشَّغاف هو   الخِلْبُ وهي جُليدة لاصقة بالقلب، ومنه قيل خَلبَه إذا بلغ شَغافَ قلبِه. وقال   الفراء: شغفها حُبّاً أَي خَرَقَ شَغافَ قلبها ووصل إليه. وفي حديث عليّ،   كرم اللّه وجهه: أَنْشَأَه في ظُلَمِ الأَرْحامِ وشُغُفِ الأَسْتار؛   استعار الشُّغُفَ جمع شَغاف القلب لموضع الولد. وفي حديث ابن عباس: ما هذه   الفُتْيا التي تَشَغَّفَتِ الناسَ أَي وَسْوَسَتْهم وفَرَّقَتهم كأَنها   دخلت شَغاف قلوبهم. وفي حديث يزيد الفَقِير: كنت قد شَغَفني رأْيٌ من رأْيِ   الخوارجِ. وشُغِف بالشي، على صيغة ما لم يسم فاعله: أُولِعَ به. وشَغِفَ   بالشيء شَغَفاً، على صيغة الفاعل: قَلِقَ. والشَّغَفُ: قِشْرُ شجر   الغافِ؛ عن أَبي حنيفة.   وشَغَفٌ: موضع بِعُمانَ يُنْبِتُ الغافَ العظام؛ وأَنشد الليث:   حتى أَناخَ بذاتِ الغافِ من شَغَفٍ،   وفي البلاد لهم وُسْعٌ ومُضْطَرَبُ
مقاييس اللغة:
(شغف) الشين والغين والفاء كلمةٌ واحدة، وهي الشَّغَاف، وهو غِلاف القلب. قال الله تعالى: ﴿قَدْ شَغَفَهَا حُبَّاً﴾ [يوسف 30]، أي أوصَلَ الحبَّ إلى شَغاف قلبها.
القاموس المحيط:
الشَّغافُ، كسحابٍ غِلافُ القَلْبِ، أو حِجابُهُ، أو حَبّتُهُ، أو سُوَيْدَاؤُه، أو مَوْلِجُ البَلْغَمِ، كالشَّغْفِ فيهما، ويُحَرَّكُ. وكمنَعه أصابَ شَغافَهُ. وكفَرِحَ عَلِقَ به. وكسحابٍ وغُرابٍ داءٌ يأخُذُ تحتَ الشَّراسيفِ من الشِّقِّ الأَيْمَنِ، ووَجَعُ البَطْنِ، ووَجَعُ شَغافِ القَلْبِ. وكَجَبَلٍ ع بعُمانَ، وقِشْرُ الغافِ. والمَشْغُوفُ المَجْنُونُ.
تاج العروس:
ش غ ف
الشَّغَافُ كَسَحَابٍ : غِلاَفُ الْقَلْبِ نَقَلَهُ الجَوْهَرِيُّ وهو جِلْدَةٌ دُونَهُ كالحِجَابِ أَو حِجَابُهُ وهي شَحْمَةٌ تكونُ لِباساً لِلْقَلْبِ قَالَهُ أَبو الهَيْثَمِ أَو حَبَّتُهُ أو سُوَايْدَاؤُهُ قَالَهُ الزَّجَّاجُ أَو مَوْلِجُ الْبَلْغَمِ قَالَهُ اللَّيْثُ كالشَّغْفِ بالفَتْحِ فِيهِمَا أي في المَعْنَيَيْن الأَوَّلَيْن ويُحَرَّكُ كِلاهُمَا أَي : الفَتْحُ والتَّحْرِيكُ قَوْلُ أَبي الهَيْثَمِ
شَغَفَهُ كَمَنَعَهُ : أَصَابَ شَغافَهُ كذلك : كَبَدَهُ : أَصَابَ كَبِدَهُ قَالَهُ يُونُسُ وفي الصِّحاحِ : شَغَفَهُ الحُبُّ أَي : بَلَغَ شَغَافَهُ قلتُ : وهو قَوْلُ ابنِ السِّكِّيتِ وقال الفَرَّاءُ : أَي خَرَقَ شَغَافَ قَلْبِهِ وقَرَأَ ابنُ عَبَّاسٍ : قَدْ ( شَعَفَهَا حُبّاً ) قال : دَخَلَ حُبُّهُ تَحْتَ الشَّغافِ وقال اللَّيْثُ : أَي أَصابَ حُبُّهُ شَغَافَهَا
شَغِفَ كَفَرِحَ : عَلِقَ بِهِ وبه قَرَأَ أَبو الأَشْهَبِ : ( شَغِفَهَا حُبّاً ) بكَسْرِ الغَيْنِ كقِرَاءَةِ ثَابِتٍ البُنَانِيِّ ( شَعِفَهَا ) بكَسْرِ العَيْنِ المُمْلَةَ . ِ الشَّغَافُ كَسَحَابِ وغُرَابٍ وعلَى الأَوَّلِ اقْتَصَرَ الجَوْهَرِيُّ والثَّانِي هو القِيَاسُ في أَسْمَاءِ الأَدْوَاءِ : دَاءٌ يَأْخُذُ تَحْتَ الشَّرَاسِيفِ قال أَبو عُبَيْدٍ : مِن الشِّقّ الأَيْمَنِ قال النَّابِغَةُ الذُّبْيَانِيُّ :
وقَدْ حَالَ هَمٌّ دُونَ ذلك وَالِجٌ ... مَكَانَ الشَّغَافِ تَبْتَغِيهِ الأَصَابِعُ يَعْنِي أَصابِعَ الأَطِبَّاءِ يقال : هو وَجَعُ الْبَطْنِ وقيل : وَجَعْ شَغَافِ الْقَلْبِ وحَكَى الأَصْمَعِيُّ أَنَّ الشُّغافَ : دَاءٌ في القَلْبِ إِذا اتَّصَلَ بالطِّحالِ قَتَلَ صَاحبَهُ
قال اللَّيْثُ : شَغَفٌ كَجَبلٍ : ع بِعُمَانَ يُنْبِتُ الْغَافَ العِظَامَ قال :
حتَّى أَناخَ بِذَاتِ الْغَافِ مِنْ شَغَفٍ ... وفي الْبِلادِ لهم وُسْعٌ ومُضْطَرَبُ قال أبو حَنِيفَةَ : الشَّغَفُ : قِشْرُ شَجَرِ الْغَافِ
قال ابنُ عَبَّادٍ : الْمَشْغُوفُ : الْمَجْنُونُ كالمَشْعُوفِ
ومّما يُسْتَدْرَكُ عليه : قَوْلُ عليِّ رَضِيَ اللهُ تعالَى عنه : ( أَنْشَأَهُ في ظُلَمِ الأَرْحَامِ وشُغُفِ الأَسْتَارِ ) اسْتَعارَ الشُّغُفَ - جَمْعَ شَغَافِ القَلْبِ - لِمَوْضِعِ الوَلَدِ
وقَوْلُ ابنُ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللهُ عنهما : ( ما هذه الفُتْيَا التي تَشَغَّفَتِ النَّاسَ ) أَي وَسْوَسَتْهُم وفَرَّقَتْهم كأَنَّهَا دَخَلَتْ شَغافَ قُلُوبِهم
وشَغِفَ بالشَّيْءِ كفَرِحَ : قَلِقَ . وكُعْنىَ : أُولِعَ بِهِ

### Türkçe

شغaf
**شَغَفَ** - **يَشْغَفُ**

**شَغَفَ** - **يَشْغَفُ** + bir varlık veya şey veya iş + bir varlığı: ona bütün yönlerinden şiddetle yapışır; sanki dışarıdan herhangi bir şeyin ona etkisini engelleyen bitişik bir kılıf gibidir.
Ve **شغاف القلب**: kalbe yapışan ve onu bütün yönlerinden kaplayan ince zardır.
﴿**تراود فتاها عن نفسه قد شغفها حب**﴾: onun sevgisi kalbine yapıştı; böylece kalbinin etrafında bitişik bir kılıf gibi oldu; kalbine hiçbir şey geçmez ki onu ve onun sevgisini bulmasın.
Ve lafız, “tam yapışma ile örtme ve perdeleme (boyama, renklendirme ve baskı gibi) suretiyle dış bir etkenin ona tesirini engelleme” lafızları grubuna mensuptur; bunlar:
**غَلَفَ** - **يَغْلِفُ**، **طَمَس** - **يَطْمِسُ**، **رَانَ** - **يَرِيْنُ**، **طَبَعَ** - **يَطْبَعُ**، **شَغَفَ** - **يَشْغَفُ**، **غَشِيَ** - **يَغْشَى**
شغفها
 	﴿Ve şehirde birtakım kadınlar dedi ki: Aziz’in karısı, delikanlısını kendinden murad ediyor; onu sevgi şiddetle sarmış; biz onu apaçık bir sapıklık içinde görüyoruz (30)﴾ Yusuf
مختار الصحاح
● [**شغف**] ش غ ف: **الشَّغَافُ** (fetha ile): kalbin kılıfıdır; onun altında, perde gibi bir deridir. Denir: **شَغَفَهُ الحب** yani onun **شغاف**’ına ulaştı. Babı, **شعف** babıdır; onda zikredilmiştir. Ve İbn Abbas (Allah ikisinden de razı olsun) ﴿**قد شغفها حبا**﴾ okudu ve dedi: onun sevgisi **الشَّغاف**’ın altına girdi.
معجم الفر’ئد القرآنية
ش غ ف
“**شَغَفَهَا**” Yüce Allah’ın şu sözünde: “**امْرَأَتُ الْعَزِيـزِ تُرَاوِدُ فَتـَاهَا عَنْ نَفْسِهِ قَـدْ شَغَفـَهَا حُبـّاً**” (30) Yusuf.
**الشَّغاف**: kalbin zarıdır; ve **شغفها حباً**: yani onun sevgisi kalbinin **شغاف**’ının altına girdi de ona sahip oldu.
الراغب
شعف
- Şöyle okundu: (**شعفها**) (Yusuf suresi: ayet 30; ve bu şâz bir kıraattir); ve o, kalbin **شعفة**’sindendir; o, onun başıdır; **النياط** asılıdır. Ve dağın **شعفة**’si: onun en üstüdür. Bundan dolayı denildi: falan kimse şununla **مشعوف**tur; sanki kalbinin **شعفة**’si isabet almış gibidir.
ملخص اللسان
1.     **الشُّغافُ**: sağ taraftan **الشَّراسِيفِ**’in altında, **الشِّقِّ**’ten alan bir hastalıktır;
2. ve **الشَّغافُ**: kalbin kılıfıdır; onun altında, perde gibi bir deridir ve onun **سُوَيْداؤه**’udur. Ve **شَغَفَه الحُبُّ يَشْغَفُه شَغْفاً وشَغَفاً**: kalbinin **شَغاف**’ına ulaştı.
3.     **الشَّغفُ**: sevginin kalbin **شَغاف**’ına ulaşmasıdır,
4.     **شَغَفَها**: onun **شغاف**’ına isabet etti; tıpkı **كَبَدَها**’sına isabet etmesi gibi.
5.     Ve **شَغِفَ بالشيء شَغَفاً** (fail sigası üzere): huzursuz oldu.
6.     Ve **الشَّغَفُ**: **الغاف** ağacının kabuğudur;
لسان العرب
● - **شغف**: **الشُّغافُ**: sağ taraftan **الشَّراسِيفِ**’in altında, **الشِّقِّ**’ten alan bir hastalıktır; **النابغة** dedi ki:
  Ve gerçekten bir kaygı, içeri giren, bunun önüne geçti ... **الشُّغافِ** yerinde, parmaklar onu arar
  (* Nâbiga divanında: **شاغل** “**والِجٌ**” yerine.)
  Yani hekimlerin parmakları; ve **وُلُوج الشُّغاف** rivayet edilir.
  Ve **الشَّغافُ**: kalbin kılıfıdır; onun altında, perde gibi bir deridir ve onun **سُوَيْداؤه**’udur.
  **التهذيب**: **الشَّغافُ** balgamın giriş yeridir; ve denir ki: bilakis o, kalbin zarıdır. Ve **شَغَفَه الحُبُّ يَشْغَفُه شَغْفاً وشَغَفاً**: kalbinin **شَغاف**’ına ulaştı. Ve İbn Abbas okudu: **قد شَغَفَها حُبّاً**; dedi: onun sevgisi **الشَّغاف**’ın altına girdi. Ve denildi: sevgi onun kalbini örttü; ve denildi: onun **شغاف**’ına isabet etti. Ebu Bekir dedi ki: kalbin **شَغاف**’ı ve onun **شَغَف**’ı onun kılıfıdır. Kays b. el-Hatîm dedi ki:
  Ben seni severim, yalan sahibi olmaksızın,
  benden iç organlar ve **الشَّغَفُ** inceldi.
  Ebu’l-Heysem: kalbin perdesine, kalbe elbise olan bir yağ parçası bulunan şeye **الشَّغافُ** denir. Ve hastalık **الشَّغاف**’a ulaşırsa ona yapışır; kalp hastalanır ve iyileşmez. Ve denildi: falan kimse **شُغِفَ** **شَغْفاً**.
  Ebu Ubeyd: **الشَّغفُ** sevginin kalbin **شَغاف**’ına ulaşmasıdır; o, onun altında bir deridir. Denir: **شَغَفَه الحُبُّ** yani onun **شَفافَه**’ına ulaştı.
  Ve Zecâc dedi ki: **شَغَفَها حُبّاً** sözünde üç görüş vardır: denildi ki **الشَّغاف** kalbin kılıfıdır; denildi ki o, kalbin tanesidir; o, kalbin **سُوَيْداء**’sıdır; denildi ki o, içte **الشَّراسِيف**’te bulunan bir hastalıktır; ve Nâbiga’nın beytini şahit getirdi.
  Ebu Mansur dedi ki: hastalığa, kalbin **شَغاف**’ı adıyla **شَغافاً** denildi; o, onun perdesidir. Ve Asmaî rivayet etti ki **الشغاف**: kalpte bir hastalıktır; dalağa ulaştığında sahibini öldürür; ve Nâbiga’nın beytini şahit getirdi. Ve Ezherî, Hasan’dan, **قد شغفها حبّاً** sözünde rivayet etti; dedi: **الشَّغَفُ** onun sevgisinin karnını dağlamasıdır. Ve Yunus’tan rivayet edildi; dedi: **شَغَفَها** onun **شغاف**’ına isabet etti; tıpkı **كَبَدَها**’sına isabet etmesi gibi.
  İbn Sikkît: **الشَّغاف** **الخِلْبُ**’dur; o, kalbe yapışık küçük bir deridir; bundan dolayı denildi: **خَلبَه**; kalbinin **شَغاف**’ına ulaştığında.
  Ve Ferrâ dedi ki: **شغفها حُبّاً** yani onun kalbinin **شَغاف**’ını deldi ve ona ulaştı.
  Ali’nin (Allah yüzünü keremli kılsın) hadisinde: “Onu rahimlerin karanlıklarında ve perdelerin **شُغُفِ**’ünde yarattı”; **الشُّغُفَ**’u, kalbin **شَغاف**’larının çoğulu olarak, çocuğun yerine ödünç aldı.
  Ve İbn Abbas’ın hadisinde: “İnsanları **تَشَغَّفَتِ** eden bu fetva nedir?” yani onları vesveseye düşürdü ve onları ayırdı; sanki kalplerinin **شغاف**’ına girmiş gibidir.
  Ve Yezîd el-Fakîr’in hadisinde: Haricîlerin görüşlerinden bir görüş beni **شَغَفني** idi.
  Ve **شُغِف بالشي** (meçhul fail sigası üzere): ona düşkün kılındı.
  Ve **شَغِفَ بالشيء شَغَفاً** (fail sigası üzere): huzursuz oldu.
  Ve **الشَّغَفُ**: **الغاف** ağacının kabuğudur; Ebu Hanîfe’den.
  Ve **شَغَفٌ**: Umman’da bir yerdir; büyük **الغاف**’ı bitirir; ve Leys şahit getirdi:
  Nihayet **شَغَفٍ**’den **ذاتِ الغاف**’ta çöktü,
  ve ülkelerde onlar için genişlik ve dolaşma vardır.
مقاييس اللغة:
(**شغف**) **الشين** ve **الغين** ve **الفاء** tek bir kelimedir; o da **الشَّغَاف**’tır; o, kalbin kılıfıdır. Yüce Allah dedi ki: ﴿**قَدْ شَغَفَهَا حُبَّاً**﴾ [Yusuf 30], yani sevgiyi onun kalbinin **شَغاف**’ına ulaştırdı.
القاموس المحيط:
**الشَّغافُ** (bulut gibi): kalbin kılıfı; yahut onun perdesi; yahut onun tanesi; yahut onun **سُوَيْدَاؤُه**’u; yahut balgamın giriş yeri; iki manada da **الشَّغْفِ** gibi; ve harekelenir. Ve **كمنَعه**: onun **شغاف**’ına isabet etti. Ve **كفَرِحَ**: ona yapıştı. Ve (bulut gibi) ve (karga gibi): sağ taraftan **الشَّراسيف**’in altında alan bir hastalık; ve karın ağrısı; ve kalbin **شغاف**’ının ağrısı. Ve (dağ gibi): Umman’da bir yer; ve **الغاف**’ın kabuğu. Ve **المَشْغُوفُ**: deli.
تاج العروس:
ش غ ف
**الشَّغَافُ** (bulut gibi): kalbin kılıfıdır; Cevherî onu nakletti; o, onun altında, perde gibi bir deridir; yahut onun perdesidir; o, kalbe elbise olan bir yağ parçasıdır; Ebu’l-Heysem söyledi; yahut onun tanesidir; yahut onun **سُوَايْدَاؤُه**’udur; Zecâc söyledi; yahut balgamın giriş yeridir; Leys söyledi; iki ilk manada (fetha ile) **الشَّغْفِ** gibi; yani iki manada; ve ikisi de harekelenir; yani fetha ve harekeleme; Ebu’l-Heysem’in sözü.
**شَغَفَهُ** ( **كَمَنَعَهُ** gibi): onun **شغاف**’ına isabet etti; aynı şekilde: **كَبَدَهُ**: onun **كَبِد**’ine isabet etti; Yunus söyledi. Ve **الصِّحاح**’ta: **شَغَفَهُ الحُبُّ** yani onun **شغاف**’ına ulaştı. Dedim ki: bu, İbn Sikkît’in sözüdür. Ve Ferrâ dedi ki: yani onun kalbinin **شَغاف**’ını deldi. Ve İbn Abbas okudu: **قَدْ ( شَعَفَهَا حُبّاً )**; dedi: onun sevgisi **الشَّغاف**’ın altına girdi. Ve Leys dedi ki: yani onun sevgisi onun **شغاف**’ına isabet etti.
**شَغِفَ** ( **كَفَرِحَ** gibi): ona yapıştı; ve Ebu’l-Eşheb bununla okudu: (**شَغِفَهَا حُبّاً**) **الغين**’in kesresiyle; Sâbit el-Bünânî’nin kıraati gibi: (**شَعِفَهَا**) **العين**’in kesresiyle, imlâlı.
**الشَّغَافُ** (bulut gibi) ve (karga gibi): ve birincide Cevherî iktisar etti; ikincisi, hastalık adlarında kıyastır: **الشَّرَاسِيفِ**’in altında alan bir hastalık; Ebu Ubeyd dedi ki: sağ taraftan. Nâbiga ez-Zübyânî dedi ki:
Ve gerçekten bir kaygı, içeri giren, bunun önüne geçti ... **الشَّغَافِ** yerinde, parmaklar onu arar
Yani hekimlerin parmakları. Denir: o, karın ağrısıdır; ve denildi: kalbin **شَغاف**’ının ağrısıdır. Ve Asmaî nakletti ki **الشُّغافُ**: kalpte bir hastalıktır; dalağa ulaştığında sahibini öldürür.
Leys dedi ki: **شَغَفٌ** (dağ gibi): Umman’da bir yer; büyük **الغاف**’ı bitirir; dedi ki:
Nihayet **شَغَفٍ**’den **ذاتِ الْغَافِ**’ta çöktü ... ve ülkelerde onlar için genişlik ve dolaşma vardır
Ebu Hanîfe dedi ki: **الشَّغَفُ**: **الغاف** ağacının kabuğudur.
İbn Abbâd dedi ki: **الْمَشْغُوفُ**: **الْمَجْنُونُ**; **المَشْعُوفِ** gibi.
Ve kendisine istidrâk olunanlardandır: Ali’nin (Allah Teâlâ ondan razı olsun) sözü: (**أَنْشَأَهُ في ظُلَمِ الأَرْحَامِ وشُغُفِ الأَسْتَارِ**) **الشُّغُفَ**’u — kalbin **شَغاف**’larının çoğulu — çocuğun yeri için ödünç aldı.
Ve İbn Abbas’ın (Allah ikisinden de razı olsun) sözü: (**ما هذه الفُتْيَا التي تَشَغَّفَتِ النَّاسَ**) yani onları vesveseye düşürdü ve onları ayırdı; sanki kalplerinin **شغاف**’ına girmiş gibidir.
Ve **شَغِفَ بالشَّيْءِ** ( **كفَرِحَ** gibi): huzursuz oldu. Ve **كُعْنىَ**: ona düşkün kılındı.
