# شغف — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%BA%D9%81/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D8%BA%D9%81/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شغف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D8%BA%D9%81.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: شغف

الشُّغافُ: داء يأْخذ تحت الشَّراسِيفِ من الشِّقِّ الأَيمن؛ قال النابغة:
وقد حالَ هَمٌّ دونَ ذلك والِجٌ
مَكانَ الشُّغافِ تَبْتَغِيه الأَصابِعُ
(* في ديوان النابغة: شاغل بدل والج.)
يعني أَصابع الأَطِبّاء، ويروى وُلُوج الشُّغاف.
والشَّغافُ: غِلافُ القَلْب، وهو جلدة دُونَه كالحجاب وسُوَيْداؤه. التهذيب: الشَّغافُ مَوْلِجُ البَلْغم، ويقال: بل هو غشاء القلب. وشَغَفَه الحُبُّ يَشْغَفُه شَغْفاً وشَغَفاً: وصَل إلى شَغافِ قلبه. وقرأَ ابن عباس: قد شَغَفَها حُبّاً، قال: دخل حُبُّه تحت الشَّغاف، وقيل: غَشَّى الحبُّ قَلْبَها، وقيل: أَصاب شَغافها؛ قال أَبو بكر: شَغافُ القلب وشَغَفُه غِلافُه؛ قال قيس بن الخطيم:
إني لأَهْواكِ غيْرَ ذي كَذِبٍ،
قد شَفَّ منِّي الأحْشاءُ والشَّغَفُ
أَبو الهيثم: يقال لحجابِ القلب وهي شَحْمة تكون لِباساً للقلب الشَّغافُ، وإذا وصل الداء إلى الشَّغاف فلازَمه مَرِضَ القلب ولم يصِحّ، وقيل: شُغِفَ فلان شَغْفاً. أَبو عبيد: الشَّغفُ أَن يبلغ الحب شَغاف القلب، وهي جلدة دونه. يقال: شَغَفَه الحُبُّ أَي بَلغ شَفافَه. وقال الزجاج: في قوله شَغَفَها حُبّاً ثلاثة أَقوال: قيل الشَّغاف غِلاف القلب، وقيل: هو حَبّة القلب وهو سُوَيْداء القلب، وقيل: هو داء يكون في الجوف في الشَّراسِيف، وأَنشد بيت النابغة. قال أَبو منصور: سمي الداء شَغافاً باسم شَغاف القلب، وهو حجابه وروى الأَصمعي أَن الشغاف داء في القلب إذا اتصل بالطِّحال قتل صاحبه، وأَنشد بيت النابغة، وروى الأَزهري عن الحسن في قوله قد شغفها حبّاً، قال: الشَّغَفُ أَن يَكْوِي بَطنَها حُبُّه. وروي عن يونس قال: شَغَفَها أَصاب شَغافها مثل كَبَدَها. ابن السكيت: الشَّغاف هو الخِلْبُ وهي جُليدة لاصقة بالقلب، ومنه قيل خَلبَه إذا بلغ شَغافَ قلبِه. وقال الفراء: شغفها حُبّاً أَي خَرَقَ شَغافَ قلبها ووصل إليه. وفي حديث عليّ، كرم اللّه وجهه: أَنْشَأَه في ظُلَمِ الأَرْحامِ وشُغُفِ الأَسْتار؛ استعار الشُّغُفَ جمع شَغاف القلب لموضع الولد. وفي حديث ابن عباس: ما هذه الفُتْيا التي تَشَغَّفَتِ الناسَ أَي وَسْوَسَتْهم وفَرَّقَتهم كأَنها دخلت شَغاف قلوبهم. وفي حديث يزيد الفَقِير: كنت قد شَغَفني رأْيٌ من رأْيِ الخوارجِ. وشُغِف بالشي، على صيغة ما لم يسم فاعله: أُولِعَ به. وشَغِفَ بالشيء شَغَفاً، على صيغة الفاعل: قَلِقَ. والشَّغَفُ: قِشْرُ شجر الغافِ؛ عن أَبي حنيفة.
وشَغَفٌ: موضع بِعُمانَ يُنْبِتُ الغافَ العظام؛ وأَنشد الليث: حتى أَناخَ بذاتِ الغافِ من شَغَفٍ،
وفي البلاد لهم وُسْعٌ ومُضْطَرَبُ

### Türkçe

**الشُّغافُ**: sağ taraftaki yarıktan, **الشَّراسِيفِ**in altından tutan bir hastalık; dedi
النابغة:
وقد حالَ هَمٌّ دونَ ذلك والِجٌ
مَكانَ **الشُّغافِ** تَبْتَغِيه **الأَصابِعُ**
(* النابغة divanında: **شاغل** بدل **والِجٌ**.)
Yani hekimlerin parmakları; ve **وُلُوج الشُّغاف** rivayet edilir.
Ve **الشَّغافُ**: kalbin kılıfı; ve o, onun altında, perde gibi bir deridir; ve onun **سُوَيْداءه**’si.

**التهذيب**: **الشَّغافُ** balgamın giriş yeridir; ve denilir: bilakis o, kalbin zarıdır. Ve **شَغَفَه الحُبُّ يَشْغَفُه شَغْفاً وشَغَفاً**: kalbinin **شَغافِ**’ına ulaştı. Ve İbn عباس okudu: **قد شَغَفَها حُبّاً**; dedi: onun sevgisi **الشَّغاف**ın altına girdi; ve denildi: sevgi onun kalbini kapladı; ve denildi: onun **شَغاف**’ına isabet etti; dedi أَبو بكر: kalbin **شَغافُ**’ı ve onun **شَغَفُ**’ı onun kılıfıdır; dedi قيس بن الخطيم:
إني لأَهْواكِ غيْرَ ذي كَذِبٍ،
قد شَفَّ منِّي **الأحْشاءُ** و**الشَّغَفُ**

أَبو الهيثم: kalbin perdesine—ki o, kalbe elbise olan bir yağ parçasıdır—**الشَّغافُ** denilir; ve hastalık **الشَّغاف**’a ulaşınca ona yapışır; kalp hastalanır ve iyileşmez; ve denildi: falan kimse **شُغِفَ** **شَغْفاً**. أَبو عبيد: **الشَّغفُ** sevginin kalbin **شَغاف**’ına ulaşmasıdır; ve o, onun altında bir deridir. Denilir: **شَغَفَه الحُبُّ** yani onun **شَفافَه**’ına ulaştı. Ve الزجاج dedi: onun sözü **شَغَفَها حُبّاً** hakkında üç söz vardır: denildi **الشَّغاف** kalbin kılıfıdır; ve denildi: o kalbin tanesidir ve o kalbin **سُوَيْداء**’sıdır; ve denildi: o, iç boşlukta, **الشَّراسِيف**’te olan bir hastalıktır; ve النابغة’nin beytini okudu. أَبو منصور dedi: hastalığa, kalbin **شَغاف**’ının adıyla **شَغافاً** adı verildi; ve o, onun perdesidir. Ve الأَصمعي rivayet etti ki **الشغاف** kalpte bir hastalıktır; dalağa bitişince sahibini öldürür; ve النابغة’nin beytini okudu. Ve الأَزهري, الحسن’den onun sözü **قد شغفها حبّاً** hakkında rivayet etti; dedi: **الشَّغَفُ** onun sevgisinin onun karnını dağlamasıdır. Ve يونس’ten rivayet edildi; dedi: **شَغَفَها** onun **شَغاف**’ına isabet etti; onun **كَبَدَها**’sı gibi. ابن السكيت: **الشَّغاف** **الخِلْبُ**’dur; ve o, kalbe yapışık ince bir deridir; ve ondan dolayı denildi: **خَلبَه**; kalbinin **شَغافَ**’ına ulaştığında. Ve الفراء dedi: **شغفها حُبّاً** yani onun kalbinin **شَغافَ**’ını deldi ve ona ulaştı.

Ve عليّ hadîsinde, Allah onun yüzünü keremli kılsın: **أَنْشَأَه في ظُلَمِ الأَرْحامِ وشُغُفِ الأَسْتار**; çocuğun yeri için, kalbin **شَغاف**’ının çoğulu olan **الشُّغُفَ**’u ödünç aldı. Ve ابن عباس hadîsinde: insanları **تَشَغَّفَتِ** eden bu fetva nedir; yani onları vesveseye düşürdü ve onları ayırdı; sanki onların kalplerinin **شَغاف**’ına girmiş gibi. Ve يزيد الفَقِير hadîsinde: ben, haricîlerin görüşünden bir görüş beni **شَغَفني** etmiş iken. Ve **شُغِف بالشي** (faili anılmayan sigada): ona düşkün kılındı. Ve **شَغِفَ بالشيء شَغَفاً** (fail sigasında): kaygılandı. Ve **الشَّغَفُ**: **الغافِ** ağacının kabuğu; أَبي حنيفة’den.

Ve **شَغَفٌ**: Umman’da, iri **الغافَ** yetiştiren bir yer; ve الليث okudu:
حتى أَناخَ بذاتِ **الغافِ** من **شَغَفٍ**،
وفي البلاد لهم وُسْعٌ ومُضْطَرَبُ
