# شكب — Tehzîbu'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%83%D8%A8/sozluk/tehzib
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D9%83%D8%A8/entries/tehzib

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شكب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%83%D8%A8.md)
- Tehzîbu'l-Luğa: Ezherî · 10. yy

## Madde başı: شكب

ك ش ب
كشب ، كبش ، شكب ، شبك ، بشك : ( مستعملة ) .
كشب : قال الليث : الكَشْبُ : شدة أَكلِ اللحم ونحوه .
وقال الراجز :
ثمَّ ظَلِلْنَا في شِوَاءٍ رُعْبَبُهْ
مُلَهْوَج مِثْل الكُشَى نُكَشِّبُه
وكشب : اسم جبل في البادية .
كبش : قال الليث : إذا أَثْنَى الحَمَل فقد صار كَبْشاً ، وكَبشُ الكتيبةِ : قائدُها .
وأخبرني المنذري عن الحَرّاني عن ابن السكيت قال : يقال : بلد قِفَارٌ كما يقال : بُرْمة أَعْشارٌ وثوب أكْباشٌ ، وهي ضُرُوب من بُرُودِ اليمن ، وثوب شَمارق ، وشَبَارق إِذا تمزق .
قال الأزهري : هكذا أَقْرَأنيه المنذريُّ : ثوب أكباش بالكاف والشين ، ولست أحفظه لغيره .
وقال ابن بُزُرْجَ : ثوب أكْراشٌ ، وثوب أكباش ، وهذا من برُود اليمن ، وقد صَحَّ الآن أكباشٌ .
وكُبيْشَةُ : اسم امرأة ، كأنه تصغيرُ كبشة ، وكان مشرِكو مكة يقولون للنبي ( صلى الله عليه وسلم ) ابن أبي كَبْشةَ ، وقيل : إن ابن أبي كبشة كان رجلاً من خُزاعةَ خالفَ قرَيشاً في عبادة الأوثان ، وعَبَدَ الشِّعْرَى العَبُورَ ، فشبهوا النبي عليه السلام به ، ومعناه أنه خالفَهم كما خالفهم ابن أبي كبشة .
وقال آخرون : أبو كبشةَ : كنيةُ وَهْبِ بن عبد مناف جدِّ النبي عليه السلام مِن قِبَلِ أمِّه ، فنسب إليه لأنه كان نزعَ إليه في الشَّبَهِ .
شبك : قال الليث : الشَّبْكُ : مصدرُ قولك شَبكتُ أصابعي بعضَها ببعض . فاشتبَكت وشبَّكتها فتشبكتْ على التكثير .
ورُوي عن النبي صلى عليه وَآله أنه قال : ( إذا خرج أحدُكم إلى الصلاة فلا يُشَبِّكْ بين أَصابعه ) ، ويقال لأسنان المِشْطِ : شَبَكٌ ، واشتباكُ الرّحِم وغيرها : اتصال بعضها ببعض .
وقال أبو عبيد : الرّحِمُ المشتَبِكة : المتصلة ، ويقال : بَيني وبينهُ شُبْكَةُ رَحِمٍ .
وقال الليث : الشُّبّاكُ : اسمٌ لكل شيء كالقصَب المحبّكةِ التي تُجعَل على صنعةِ البَواري ، فكلُّ طائفةٍ منها شُبّاكةٌ ، قال : والشَّبَكةُ للرأس ، وجمعُها شبَكٌ ، والشبكةُ : المَصْيَدة في الماء وغيره ، والشِّباكُ من الأرض : مواضعُ ليست بسِباخٍ ولا تنبت كنحو شِبَاك البصْرة .
 ( قلتُ ) : شِباك البصْرة : ركايا كثيرة مفتوحٌ بعضها في بعض . قال طَلْقُ بن عديّ :
في مُسْتَوَى السّهْلِ وفي الدَّكْدَاكِ
وفي صِمَادِ البِيدِ والشِّباكِ
وأَشبَك المكانُ : إذا أكثر الناس احتِفارَ الرَّكايا فيه .
روى ابن شميل عن الهِرْماس بن حبيب عن أبيه عن جده أنه التقط شبكةً بقُلَّةِ الحَزْنِ أيام عمر فأتى عمرَ . وقال : يا أمير المؤمنين : أسقني شبَكةً بقُلة الحَزْن ، فقال عمر : مَن تركْتَ عليها من الشاربة ؟ قال : كذا وكذا فقال الزبير : إنك يا أخا تميم تسأل خيراً قليلاً فقال عمر : لا بل خير كثيرٌ ، قِرْبتانِ ، قربةٌ من ماء ، وقربة من لبَن يغاديِان أهلَ بيت من مُضرَ بقلَّةِ الحَزْن ، قد أسقاكه الله .
قال القُتَيبي : الشبَكةُ : آبارٌ متقاربة قريبةُ الماء ، يُفضي بعضها إلى بعض ، وجمعها شِبَاكٌ .
وقوله : التقطْتُها : أي هجمت عليها وأنا لا أشعر بها ، يقال : وردتُ الماء التقاطاً .
وقوله : أسقِنيها : أي أَقْطِعنيها واجعلها لي سُقْيا ، وأراد بقوله : قربتان : قربة من ماء ، وقربة من لبن أن هذه الشبَكة تَرِدُ عليها إِبلهم وترعى بها غنمهم فيأتيهم اللبنُ والماءُ كل يوم بقلة الحزْنِ .
وقال الليث : طريقٌ شَابكٌ أي مُلتبِسٌ مختلِطٌ شَرَكُه ، بعضُها ببعض ، وبعيرٌ شابك الأنيابِ ، ورجلٌ شابكُ الرُّمح إذا رأيتَه من ثقَافَتِه يطعن به في الوجوه كلها ، وأنشد :
كَمِيٌّ ترَى رُمْحَهُ شابِكا
ويقال : اشتَبَكَ الظلام إذا اختَلط ، واشتبكتِ النجوم إذا تداخلَت واتصل بعضها ببعض ، والشابك مِن أسماء الأسد ، وهو الذي اشتبكتْ أنيابُه واختلفت .
وقال البُرَيقُ الهذليُّ :
وَما إنْ شابِكٌ مِنْ أُسْدِ تَرْجٍ
أَبُو شِبْلَينِ قدْ مَنعَ الخُدَارَا
وقال غيره : يقال للدرُوع : شُبّاكٌ . وقال طفيل :
لهنّ بشُبَّاكِ الدُّرُوع تَقَاذُفُ
والشُّبَّاك : القُنَّاص الذين يحبُلون الشباكَ وهي المصايد للصيد ، وكل شيء جُعِل بعضُه في بعض فهو مُشبَّكٌ .
وقال ابن شميل : الشِّباك : جِحَرَةُ الجِرْذان ، والشِّباك : الرَّكايا الظاهرة .
شكب : روى بعضهم قول وِعَاس الهذلي :
وهنَّ معاً قيام كالشُّكوبِ
قال : وهي الكرَاكيُّ .
ورواه الأصمعي : كالشُّجُوب ، وهي عمدٌ من أعمدة البيت ، الشُّكْبان : شُبَّاك يسوِّيه حَشّاشو البادية مِنَ اللِّيف والخُوْص ،
يُجعل لها عُرًى واسعة يتقلدها الحشاش ، ويجمع فيه الحَشيش الذي يحتش ، والنون في الشكبان : نون جمع ، وكأَنها في الأصل شُبْكانٌ فقُلِبَتِ الشّكْبَانَ .
وفي ( نوادر الأعراب ) : الشُّكْبَانُ : ثوبٌ يُعقد طرفاه من وراء الحَقْوَين ، والطرفان الآخران في الرأس يحشُّ فيه الحشاشُ على الظهر ، ويُسمَّى الحالَ قال أبو سليمان الفَقْعسي :
لما رأيتُ جفوة الأقارب
فقلتُ للشِّقْبَان وهْو راكبي
أنتَ خليلِي فالزَمَنَّ جانبي
وإنما قال : وهو راكبي ، لأنه على ظهره ، ويقال له : الزَّوْالُ ، وقاله بالقاف ، وهما لغتان : شُكبانٌ وشقْبَان ، وسماعي من الأعراب : شكبان .
بشك : قال الليث : البَشْكُ في السَّير : خفَّة نقل القوائم ، إنها لتَبْشُكُ وتَبْشِكُ بشكاً ، ويقال للمرأة : إنها لبَشَكَى اليدين أي عَمُولُ اليدين ، وبَشَكَى العَمَل أي سريعة العمل .
ابن بُزُرْجَ : إِنه بَشَكى الأمر أي يُعَجّلُ صَريمة أمره .
( أبو عبيد عن أبي زيد ) : البَشْكُ : السير الرَّفيق ، وقد بَشَكَ بشكاً .
وأخبرني المنذريُّ عن ثعلب عن ابن الأعرابي ، يقال للخيَّاطِ إذا أساء خياطة الثوب : بَشَكَهُ وشَمْرجَهُ .
قال : والبَشْكُ : الخلط من كل شيءٍ رديءٍ وجَيِّدٍ .
وقال أبو عبيدة : ابْتَشكَ فلانٌ الكلام ابتشاكاً إذا كذب .
وقال أبو زيد : بَشَكَ وابْتَشَكَ إِذا كذب ويقال للرجل إِذا أسرعَ في باطلٍ اختلقَه : لقد ابْتَشَكَهَا في جيبه .

### Türkçe

ك ش ب
**كشب** ، **كبش** ، **شكب** ، **شبك** ، **بشك** : (kullanılan).

**كشب** : Leys dedi: **الكَشْبُ**: et ve benzeri şeyi yemenin şiddeti.
Recez söyleyen dedi ki:
Sonra biz, korkusu şiddetli bir kızartma içinde gölgelenip kaldık,
**الكُشَى** gibi alevli; onu **نُكَشِّبُه**.
Ve **كشب**: çölde bir dağın adıdır.

**كبش** : Leys dedi: Kuzu iki yaşına girince artık **كَبْشاً** olmuştur; ve **كَبشُ الكتيبةِ**: onun kumandanıdır.
Münzirî bana Harrânî’den, o da İbnü’s-Sikkît’ten haber verdi; dedi ki: “**بلد قِفَارٌ** denir; tıpkı **بُرْمة أَعْشارٌ** ve **ثوب أكْباشٌ** denildiği gibi.” Bunlar Yemen’in **بُرُودِ**undan türlerdir; ve **ثوب شَمارق**; ve yırtılınca **شَبَارق**.
Ezherî dedi: Münzirî bana onu böyle okuttu: **ثوب أكباش**; **الكاف** ve **الشين** ile; ben onu başkasından hatırlamıyorum.
İbn Büzürc dedi: **ثوب أكْراشٌ** ve **ثوب أكباش**; bu Yemen’in **برُود**undandır; ve şimdi **أكباشٌ** sahih olmuştur.
Ve **كُبيْشَةُ**: bir kadının adıdır; sanki **كبشة**’nin küçültmesidir. Mekke müşrikleri Peygamber’e (Allah’ın salâtı ve selâmı onun üzerine olsun) **ابن أبي كَبْشةَ** derlerdi. Ve denildi ki: İbn Ebî Kabşe, Huzâa’dan bir adam idi; putlara tapmada Kureyş’e muhalefet etti ve **الشِّعْرَى العَبُورَ**’a taptı; böylece Peygamber’i (aleyhi’s-selâm) ona benzettiler. Bunun manası: İbn Ebî Kabşe onlara muhalefet ettiği gibi o da onlara muhalefet etti.
Başka kimseler dedi ki: **أبو كبشةَ**: Peygamber’in (aleyhi’s-selâm) anne tarafından dedesi olan Vehb b. Abd Menâf’ın künyesidir; ona nisbet edildi; çünkü benzerlikte ona çekmişti.

**شبك** : Leys dedi: **الشَّبْكُ**: “Parmaklarımı birbirine geçirdim” sözünün mastarıdır: **شَبكتُ أصابعي** بعضَها ببعض. Böylece **فاشتبَكت**; ve ben onları **شبَّكتها**; böylece çokluk için **فتشبكتْ**.
Peygamber’den (Allah’ın salâtı ve âli üzerine olsun) rivayet olundu ki şöyle dedi: “(Sizden biri namaza çıktığında parmaklarının arasını **يُشَبِّكْ** etmesin.)” Ve tarağın dişlerine **شَبَكٌ** denir; ve rahmin ve başkasının **اشتباكُ**ı: bazısının bazısına bitişmesidir.
Ebû Ubeyd dedi: **الرّحِمُ المشتَبِكة**: bitişik olan; ve “Benimle onun arasında **شُبْكَةُ رَحِمٍ** vardır” denir.
Leys dedi: **الشُّبّاكُ**: kamış gibi, hasırların yapımında iş üzerine konulan, birbirine örülmüş her şeyin adıdır; onun her bir takımı **شُبّاكةٌ**dır. Dedi ki: ve baş için **الشَّبَكةُ**; çoğulu **شبَكٌ**dur. Ve **الشبكةُ**: suda ve başkasında av tuzağıdır. Ve yerden **الشِّباكُ**: tuzlak olmayan ve bitmeyen yerlerdir; Basra’nın **شِبَاك**ı gibi.
( Ben dedim ): Basra’nın **شِباك**ı: çok sayıda kuyulardır; bazısı bazısına açık (bağlı)dır. Talḳ b. Adiyy dedi:
Düz ovada ve **الدَّكْدَاكِ**ta,
Ve çölün sert yerinde ve **الشِّباكِ**ta.
Ve mekân **أَشبَك** oldu: orada insanların kuyuları çok kazması hâlinde.

İbn Şümeyl, Hirmâs b. Habîb’den, o da babasından, o da dedesinden rivayet etti: Ömer günlerinde **قُلَّةِ الحَزْنِ**’de bir **شبكةً** bulup aldı da Ömer’e geldi. Ve dedi: “Ey müminlerin emîri! Bana **قُلَّةِ الحَزْنِ**’de bir **شبَكةً** sulama olarak ver.” Ömer dedi: “Üzerinde içenlerden kimi bıraktın?” Dedi: “Şöyle şöyle.” Zübeyr dedi: “Sen ey Temîm’in kardeşi, az bir hayır istiyorsun.” Ömer dedi: “Hayır; bilakis çok hayır: iki kırba; bir kırba su, bir kırba süt; **قُلَّةِ الحَزْنِ**’de Mudar’dan bir ev halkına sabah akşam gelirler; Allah onu sana sulattı.”
Kuteybî dedi: **الشبَكةُ**: suyu yakın, birbirine yakın kuyulardır; bazısı bazısına ulaşır; çoğulu **شِبَاكٌ**tır.
Ve onun “**التقطْتُها**” sözü: yani ona farkında olmadan ansızın rastladım. “Suyu **التقاطاً** olarak vardım” denir.
Ve onun “**أسقِنيها**” sözü: yani onu bana kesip ver ve onu benim için sulama yap. Ve “iki kırba” sözüyle muradı: bir kırba su ve bir kırba süt; yani bu **الشبَكة**’ye develeri gelir ve yanında koyunları otlar; böylece her gün **قلة الحزْنِ**’de onlara süt ve su gelir.
Leys dedi: **طريقٌ شَابكٌ**: yani dolaşık, karışık; onun **شَرَكُه**u bazısı bazısına (karışmış). Ve **بعيرٌ شابك الأنيابِ**; ve **رجلٌ شابكُ الرُّمح**: onu, doğruluğundan dolayı, yüzlerin hepsine onunla sapladığını gördüğün zaman. Ve şu beyiti okudu:
Zırhlı bir yiğit; mızrağını **شابِكا** görürsün.
Ve “**اشتَبَكَ الظلام**” denir: karıştığı zaman. Ve yıldızlar iç içe girip bazısı bazısına bağlandığında “**اشتبكتِ النجوم**” denir. Ve **الشابك** aslanın adlarındandır; o, dişleri birbirine geçip ayrışmış olandır.
Bureyk el-Hüzelî dedi:
Ve **تَرْجٍ** aslanlarından bir **شابِكٌ** yoktur ki,
İki yavrunun babası, perdeyi engellemiş olsun.
Başkası dedi: Zırhlara **شُبّاكٌ** denir. Tufeyl dedi:
Onlar için zırhların **بشُبَّاكِ**ı ile birbirine atışma vardır.
Ve **الشُّبَّاك**: av için tuzaklar olan **الشباكَ**ı kuran avcılardır. Ve her şey ki bazısı bazısının içine konulmuşsa o **مُشبَّكٌ**tir.
İbn Şümeyl dedi: **الشِّباك**: sıçan delikleridir. Ve **الشِّباك**: görünen kuyulardır.

**شكب** : Bazıları, Hüzelî Vi‘âs’ın sözünü rivayet etti:
Ve onlar hep birlikte, **كالشُّكوبِ** gibi ayakta (dururlar).
Dedi ki: onlar turnalardır.
Asma‘î onu **كالشُّجُوب** diye rivayet etti; o, evin direklerinden direklerdir.
**الشُّكْبان**: çölde ot biçenlerin lif ve hurma yaprağından düzeltip yaptıkları bir **شُبَّاك**tır;
ona geniş halkalar yapılır; ot biçen onu omuzlanır; ve biçtiği otu onun içinde toplar. Ve **الشكبان**’daki **النون**: çoğul **نون**udur. Sanki aslında **شُبْكانٌ** idi de **الشّكْبَانَ**a çevrildi.
( **نوادر الأعراب** )’da: **الشُّكْبَانُ**: iki ucu belin arkasından bağlanan bir elbisedir; öteki iki uç baştadır; ot biçen onun içine sırt üzerinde ot doldurur; ve ona **الحالَ** denir. Ebû Süleymân el-Faḳ‘asî dedi:
Akrabaların soğukluğunu görünce,
Binek olduğum hâlde **للشِّقْبَان**’a dedim:
Sen benim dostumsun; öyleyse yanımı bırakma.
Ve ancak “ve o benim bineğim” dedi; çünkü o sırtının üzerindedir. Ve ona **الزَّوْالُ** denir. Onu **القاف** ile söyledi. İkisi iki lehçedir: **شُكبانٌ** ve **شقْبَان**. Bedevîlerden işittiğim: **شكبان**.

**بشك** : Leys dedi: Yürüyüşte **البَشْكُ**: ayakların naklinin hafifliğidir. “O mutlaka **تَبْشُكُ** ve **تَبْشِكُ**; **بشكاً**” denir. Ve kadına: “O mutlaka **بَشَكَى اليدين**” denir; yani elleriyle çok iş gören. Ve “**بَشَكَى العَمَل**” yani işe çabuk.
İbn Büzürc: “O, işte **بَشَكى الأمر**” yani işinin kesin kesmesini acele eder.
( Ebû Ubeyd, Ebû Zeyd’den ): **البَشْكُ**: yumuşak yürüyüş; ve **بَشَكَ** **بشكاً**.
Münzirî bana Sa‘leb’den, o da İbnü’l-A‘râbî’den haber verdi: Terziye, elbisenin dikişini kötü yaptığında “**بَشَكَهُ** ve **شَمْرجَهُ**” denir.
Dedi ki: ve **البَشْكُ**: her şeyden kötü ve iyi olanın karışımıdır.
Ebû Ubeyde dedi: Falan, sözü **ابْتَشكَ** **ابتشاكاً** etti; yalan söylediği zaman.
Ebû Zeyd dedi: **بَشَكَ** ve **ابْتَشَكَ**: yalan söylediği zaman. Ve bir adama, uydurduğu bir bâtılda acele ettiğinde: “Onu cebinde mutlaka **ابْتَشَكَهَا**” denir.
