# شكد — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%83%D8%AF/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D9%83%D8%AF/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شكد](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%83%D8%AF.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: شكد

الشُّكْدُ، بالضم: العَطاءُ، وبالفتح: المصدر، شَكَدَه يَشْكُدُه شَكْداً: أَعطاه أَو منحه، وأَشْكَدَ لغة؛ قال ابن سيده: وليست بالعالية؛ قال ثعلب: العرب تقول منا من يَشْكُدُ ويَشْكُمُ، والاسم الشُّكْد وجمعه أَشْكادٌ.
والشُّكْدُ: ما يُزَوَّدُه الإِنسان من لبن أَو أَقط أَو سمن أَو تمر فيخرج به من منازلهم. وجاء يَسْتَشْكِدُ أَي يطلب الشُّكْدَ. وأَشْكَدَ الرجلَ: أَطْعمه أَو سقاه من اللبن بعد أَن يكون موضوعاً. والشُّكْدُ: ما كان موضوعاً في البيت من الطعام والشراب. والشُّكْدُ: ما يعطى من التمر عند صرامه، ومن البر عند حَصادِه، والفِعْلُ كالفِعْل. والشُّكْدُ: الجزاء. والشُّكْدُ: كالشُّكْرِ، يمانية. يقال: إِنه لشاكر شاكد. قال: والشُّكْد بلغتهم أَيضاً ما أَعْطَيْتَ من الكُدْس عند الكيل، ومن الحُزُم عند الحَصْدِ. يقال: جاء يَسْتَشْكِدُني فأَشْكَدْتُه. ابن الأَعرابي: أَشْكَدَ الرجلُ إِذا اقْتَنَى رديءَ المالِ؛ وكذلك أَسْوَكَ وأَكْوَسَ وأَقْمَزَ وأَغْمَزَ.

### Türkçe

**الشُّكْدُ**, ötre ile: bağış; fetha ile: mastar; **شَكَدَه يَشْكُدُه شَكْداً**: ona verdi yahut onu bağışladı; **أَشْكَدَ** bir lehçedir; İbn Sîde dedi: ve o, yüksek (fasih) değildir; Sa‘leb dedi: Araplar der ki: bizden, **يَشْكُدُ** ve **يَشْكُمُ** eden vardır; isim **الشُّكْد**’dür ve çoğulu **أَشْكادٌ**’dır.

Ve **الشُّكْدُ**: insanın süt yahut kurut yahut sade yağ yahut hurmadan kendisine azık edildiği şeydir; böylece onunla onların konaklarından çıkar. Ve **يَسْتَشْكِدُ** olarak geldi; yani **الشُّكْدَ**’ü ister. Ve **أَشْكَدَ الرجلَ**: ona, konulmuş olduktan sonra sütten yedirdi yahut içirdi. Ve **الشُّكْدُ**: evde yiyecek ve içecekten konulmuş olan şeydir. Ve **الشُّكْدُ**: hurmadan, koparımı sırasında verilen; ve buğdaydan, hasadı sırasında verilen şeydir; fiil de fiil gibidir. Ve **الشُّكْدُ**: karşılık. Ve **الشُّكْدُ**: **الشُّكْرِ** gibi, Yemenîdir. Denir ki: o, elbette şükreden **شاكر شاكد**’dir. Dedi: ve **الشُّكْد** onların dilinde ayrıca, ölçüm sırasında yığından (**الكُدْس**) verdiğin; ve biçim sırasında demetlerden (**الحُزُم**) verdiğin şeydir. Denir ki: **يَسْتَشْكِدُني** olarak geldi de ben de onu **أَشْكَدْتُه**. İbnü’l-A‘râbî: **أَشْكَدَ الرجلُ**; kötü malı edindiği zaman; ve كذلك **أَسْوَكَ** ve **أَكْوَسَ** ve **أَقْمَزَ** ve **أَغْمَزَ**.
