# شنب — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D8%A8/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D9%86%D8%A8/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شنب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D8%A8.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: شنب

الشَّنَبُ: ماءٌ ورِقَّةٌ يَجْرِي على الثَّغْرِ؛ وقيل: رِقَّةٌ وبَرْدٌ وعُذوبةٌ في الأَسنان؛ وقيل: \<ص:507> الشَّنَبُ نُقَطٌ بيضٌ في الأَسنانِ؛ وقيل: هو حِدَّةُ الأَنياب كالغَرْبِ، تَراها كالـمِئْشار. شَنِبَ شَنَباً، فهو شانِبٌ وشَنيبٌ وأَشْنَبُ؛ والأُنْثَى شَنْباءُ، بَيِّنَةُ الشَّنَبِ.
وحكى سيبويه: شَمْباءُ وشُمْبٌ، على بدلِ النون ميماً، لِـما يُتَوَقَّعُ من مَجيءِ الباءِ من بعدِها.
قال الجرمي: سمعت الأَصمعي يقولُ الشَّنَبُ بَرْدُ الفَمِ والأَسنانِ، فقلتُ: إِنَّ أَصحابَنا يقولون هو حِدَّتُها حين تَطْلُع؛ فيُرادُ بذلك حَداثَتُها وطَراءَتُها، لأَنـَّها إِذا أَتَتْ عليها السِّنون، احْتَكَّتْ، فقال: ما هو إِلاّ بَرْدُها؛ وقول ذي الرمة: لَـمْياءُ، في شَفَتَيْها حُوَّةٌ لَعَسٌ، *  وفي اللِّثاتِ، وفي أَنْيابِها، شَنَبُ يُؤَيِّدُ قولَ الأَصمَعي، لأَنَّ اللِّثَة لا تكونُ فيها حِدَّةٌ. قال أَبو العباس: اخْتَلَفوا في الشَّنَب، فقالت طائفةٌ: هو تَحزيزُ أَطرافِ الأَسنانِ؛ وقيل: هو صفاؤُها ونَقاؤُها؛ وقيل: هو تَفْلِـيجُها؛ وقيل: هو طِـيبُ نَكْهَتِها. وقال الأَصمعي: الشَّنَبُ البَرْدُ والعُذوبةُ في الفَمِ. وقال ابن شميل: الشَّنَبُ في الأَسنانِ أَن تَراها مُسْتَشْرِبة شيئاً من سَوادٍ، كما تَرى الشَّيءَ من السَّوادِ في البَرَدِ؛ وقال بعضهم يصف الأَسنانَ: مُنَصَّبُها حَمْشٌ، أَحَمُّ، يَزينُه  *  عَوارِضُ، فيها شُنْبةٌ وغُروبُ والغَرْبُ: ماءُ الأَسْنانِ. والظَّلْم: بياضها، كأَنه يعلوه سواد. والـمَشانِبُ: الأَفْواهُ الطيِّبةُ. ابن الأَعرابي: الـمِشْنَبُ الغلامُ الـحَدَث، الـمُحَدَّدُ الأَسْنانِ، الـمُؤَشَّرُها فَتاءً وحداثَـةً. وفي صفته، صلى اللّه عليه وسلم: ضَلِـيع الفَمِ أَشْنَب.
الشَّنَبُ: البَياضُ والبَريقُ، والتَّحْديدُ في الأَسْنانِ. ورُمَّانةٌ شَنْباءُ: إِمْلِـيسِـيَّةٌ وليس فيها حَبٌّ، إِنما هي ماءٌ في قِشْرٍ، على خِلْقةِ الـحَبِّ من غَيْرِ عَجم.
قال الأَصمعي: سَـأَلت رؤْبَة عن الشَّنَب، فأَخَذ حَبَّةَ رُمَّانٍ، وأَوْمَـأَ إِلى بَصِـيصِها.
وشَنِبَ يومُنا، فهو شَنِبٌ وشانِبٌ: بَرَدَ.

### Türkçe

**الشَّنَبُ**: ağız kenarı üzerinde akan bir su ve inceliktir; ve denildi: dişlerde bir incelik, bir serinlik ve bir tatlılıktır; ve denildi:
**الشَّنَبُ** dişlerde beyaz noktacıklardır; ve denildi: o, testere gibi köpek dişlerinin keskinliğidir; onu testere gibi görürsün. **شَنِبَ** **شَنَباً**; artık o **شانِبٌ** ve **شَنيبٌ** ve **أَشْنَبُ**’dur; dişisi **شَنْباءُ**’dır; **الشَّنَبِ**’i apaçık olandır.

Sîbeveyh nakletti: **شَمْباءُ** ve **شُمْبٌ**; **النون**’un **ميماً** olarak bedeli üzere; ondan sonra **الباءِ**’nin gelmesinin beklendiği şey sebebiyle.

Cermî dedi: Asma‘î’yi şöyle derken işittim: **الشَّنَبُ** ağız ve dişlerin serinliğidir; ben dedim: Bizim arkadaşlarımız, o, çıktığı zaman onların keskinliğidir, derler; bununla onların yeniliği ve tazeliği kastedilir; çünkü yıllar onların üzerinden geçtiği zaman, aşınırlar; o dedi: O, ancak onların serinliğidir; ve Zü’r-Rumme’nin sözü:
لَـمْياءُ، في شَفَتَيْها حُوَّةٌ لَعَسٌ، *  وفي اللِّثاتِ، وفي أَنْيابِها، شَنَبُ
Asma‘î’nin sözünü destekler; çünkü **اللِّثَة**’de keskinlik olmaz. Ebü’l-Abbâs dedi: **الشَّنَب** hakkında ihtilaf ettiler; bir taife dedi ki: o, diş uçlarının kertikli oluşudur; ve denildi: o, onların berraklığı ve arılığıdır; ve denildi: o, onların aralıklı oluşudur; ve denildi: o, onların kokusunun hoşluğudur. Asma‘î dedi: **الشَّنَبُ** ağızda serinlik ve tatlılıktır. İbn Şümeyl dedi: dişlerde **الشَّنَبُ**, onlarda bir miktar siyahlığı emmiş gibi görmendir; tıpkı doluda siyahlıktan bir şeyi gördüğün gibi; ve bazıları dişleri vasfederek dedi:
مُنَصَّبُها حَمْشٌ، أَحَمُّ، يَزينُه  *  عَوارِضُ، فيها شُنْبةٌ وغُروبُ
Ve **الغَرْبُ**: dişlerin suyudur. Ve **الظَّلْم**: onların beyazlığıdır; sanki onun üzerinde bir siyahlık varmış gibi. Ve **الـمَشانِبُ**: hoş ağızlardır. İbnü’l-A‘râbî: **الـمِشْنَبُ** genç oğlandır; dişleri keskinleştirilmiş, gençlik ve yenilik sebebiyle dişleri işaretli olandır. Ve onun vasfında, Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun: geniş ağızlı, **أَشْنَب**.

**الشَّنَبُ**: dişlerde beyazlık ve parıltı ve keskinleştirmedir.

**ورُمَّانةٌ شَنْباءُ**: pürüzsüzdür ve onda tane yoktur; ancak o, kabuk içinde bir sudur; çekirdeksiz olarak, tanenin yaratılışı üzere.

Asma‘î dedi: **الشَّنَب** hakkında Ru’be’ye sordum; o bir nar tanesi aldı ve onun parıltısına işaret etti.

Ve **شَنِبَ** günümüz; artık o **شَنِبٌ** ve **شانِبٌ**: serinledi.
