# شنف (ش-ن-ف) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D9%86%D9%81

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ش - ن - ف
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 10 sözlük

## Sözlükler (10)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الشين والنون والفاء معهما
ش ن ف، ش ف ن، ن ش ف، ن ف ش، ف ن ش مستعملات
شنف:
الشَّنَفُ: شِدّةُ البُغْض. شَنِفَهُ: أبغضه، وشَنِفَ على فلان، أي: وَجَدَ وغَضِبَ.
والشَّنفُ، مجزومٌ ومَتَحرِّكٌ: مِعْلاقٌ في قُوفِ الأُذُن، أي: في أعلى الأُذُن، وكذلك ما جُمع في قِلادةٍ، والجميعُ: الشُّنُوف.
شفن:
الشَّفون: الغَيُور الذي لا يَفْتُر طَرْفه عن النظر من شدّة الغَيْرة والحذر، قال:
يُسارقن الكلام إلـيّ لـمـا		حَسِسْنَ حِذارَ مرتَقِبٍ شَفونِ
والشَّفْنُ: شدّة الجِماع.. شَفَنَها فَعَلها فِعْلاً شديداً.
نشف:
النَّشْفُ: دخول الماء في الأرض. والثوب وغيره.. نَشِفَتِ الأرض الماء، ونَشِف الماء في الأرض، سواء. والنَّشْفُ: حجارة على قدْر الأفْهار ونحوها، سودٌ كأنها محترِقة، تُسمّى نَشْفةً ونَشْفاً. يُحَكُّ بها وَسَخ الأديم وقد ما الإنسان وبدنه في الحمّام. سُمّيَنْ به لتنَشُّفِها الماء، ويقال: بل سُمِّيتْ به لانتشافِها الوَسَخ عن مواضعه. والجميع. النَّشْف.
فشن:
فَيْشون: اسمْ نهرٍ.
نفش:
النَّفْش: مَدُّكَ الصوف حتى يَنتفش بعضُه عن بعض، وكل شيء تراه مُنتشِراً رِخْوَ الجَوْف فهو مُنتفِشٌ. وأرنبةٌ منْتَفِشةٌ، أي: انبسطت على الوجه. وقد تنفَّش الضَّبعانُ، أو بعض الطيْر، إذا نَفَّش شَعره وريشَه كأنه يخاف أو يُرعدُ. وأمّةٌ منتفِشةُ الشعر.
وإبلٌ نوافش: تردّدت بالليل في المراعي بلا راعٍ، وهو كالهوامل بالنهار، يقال: هَمَلتْ بالنهار ونَفِشَتْ بالليل. وأنْفَشوا إبلهُم: أرسلوها بالليل.

##### Türkçe

باب **الشين** ve **النون** ve **الفاء** onlarla birlikte

**ش ن ف**، **ش ف ن**، **ن ش ف**، **ن ف ش**، **ف ن ش** kullanımdadırlar

**شنف**:
**الشَّنَفُ**: buğzun şiddeti. **شَنِفَهُ**: ona buğzetti; ve **شَنِفَ على فلان**, yani: buldu ve öfkelendi.
Ve **الشَّنفُ**, cezmedilmiş ve harekeli: kulağın kıvrımında bir askı; yani: kulağın üst tarafında; ve yine gerdanlıkta toplanmış olan şey; ve hepsi: **الشُّنُوف**.

**شفن**:
**الشَّفون**: kıskanç; kıskançlık ve sakınmanın şiddetinden bakışını nazardan gevşetmeyen; dedi ki:
يُسارقن الكلام إلـيّ لـمـا		حَسِسْنَ حِذارَ مرتَقِبٍ شَفونِ
Ve **الشَّفْنُ**: cimanın şiddeti.. **شَفَنَها**: onu şiddetli bir fiil ile yaptı.

**نشف**:
**النَّشْفُ**: suyun toprağa girmesi. Ve elbise ve başkası.. **نَشِفَتِ الأرض الماء**; ve **نَشِف الماء في الأرض**, eşittir. Ve **النَّشْفُ**: ırmak yatakları ve benzerleri ölçüsünde taşlar; siyah, sanki yanmış; **نَشْفةً** ve **نَشْفاً** diye adlandırılır. Onunla derinin kiri kazınır ve insanın uzuvları ve bedeni hamamda. Suyu emmesi sebebiyle onunla adlandırılmıştır; ve denilir: bilakis, kirin yerlerinden onu emip alması sebebiyle onunla adlandırılmıştır. Ve hepsi: **النَّشْف**.

**فشن**:
**فَيْشون**: bir nehrin adı.

**نفش**:
**النَّفْش**: yünü germen; ta ki onun bir kısmı bir kısmından kabarsın; ve her şey ki onu yayılmış, içi gevşek görürsün, o **مُنتفِشٌ**’tir. Ve **أرنبةٌ منْتَفِشةٌ**, yani: yüz üzerine yayıldı. Ve **تنفَّش** sırtlan, yahut bazı kuş, saçını ve tüyünü kabarttığı zaman; sanki korkar yahut ürperir. Ve saçı kabarmış bir cariye.
Ve **إبلٌ نوافش**: geceleyin otlaklarda çobansız dolaşıp durdu; ve o, gündüzleyin başıboşlar gibidir; denilir: gündüzleyin **هَمَلتْ** ve geceleyin **نَفِشَتْ**. Ve **أنْفَشوا إبلهُم**: onları geceleyin salıverdiler.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

الشَنْفُ: القُرْطُ الأعلى، والجمع شُنوفٌ. وشَنَّفْتُ المرأةَ تَشْنيفاً، فَتَشَنَّفَتْ هي، مثل قَرَّطْتَها فتَقَرَّطَتْ هي. والشَنفُ بالتحريك: البُغضُ والتنكُّرُ. وقد شَنِفْتُ له بالكسر أَشْنَفُ شَنَفاً، أي أبغضته. والشِنفُ: المُبْغِضُ. قال: وشَنَفْتُ إلى الشيء بالفتح مثل شَنَفْتُ، وهو نظرٌ في اعتراضٍ.

##### Türkçe

**الشَنْفُ**: üst küpe; çoğulu **شُنوفٌ**. Ve “kadını **تَشْنيفاً** ile **شَنَّفْتُ**”; o da **فَتَشَنَّفَتْ**; tıpkı “onu **قَرَّطْتَها**” da onun **فَتَقَرَّطَتْ** olması gibi. Ve harekeli olarak **الشَنفُ**: buğz ve yabancılaşma. Ve ona karşı kesre ile **شَنِفْتُ**; **أَشْنَفُ** **شَنَفاً**; yani ona buğzettim. Ve **الشِنفُ**: buğzeden. Dedi ki: Ve fetha ile “şeye doğru **شَنَفْتُ**”, “**شَنَفْتُ**” gibidir; o, bir itiraz içinde bir bakıştır.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

ش ن ف
شفن ، شنف ، نشف ، نفش ، فنش ، فشن .
شنف ، شفن : أبو عُبيد ، عن الكسائيّ : شَفَنتُ إلى الشَّيْءِ ، وشنَفتُ ، إذا نظرت إليه .
وقال أبو عمرو : في الشَّفْنِ والشنَفِ مِثله . وأنشد :
وقَرَّبُوا كُلَّ صِهْمِيمٍ مَناكِبُه
إذا تَدَاكَأَ مِنهُ دَفعُهُ شَنَفَا
وقال الأخطل :
وإذَا شَفَنَّ إلى الطَّرِيقِ رَأَيْتَهُ
لَهَفاً كَشاكِلَةِ الحِصَانِ الأبلَقِ
وقال الليث : الشَّطُونُ : الْغَيُورُ الذي لا يَفْتُرُّ بصرُه عن النّظَر من شِدَّة الْغَيرة والْحَذَرَ ، وأنشد :
حِذَارهُ مُرْتَقِبٌ شَفُونَا
وقال العجاج :
أزمانُ غَرَّاءُ تروقُ الشُّنَّفَا
أي تُعْجِبُ من نَظَر إليها .
وفي حديث مُجالد بن مسعود ، أنه نظر إلى الأَسْودِ بن سَريع يَقُصُّ في ناحية المَسْجد ، فشَفَن النَّاسُ إليهم .
قال أبو عُبيد ، قال أبو زيد : الشَّفْنُ : أَنْ يَرْفَعَ الإنْسان طَرْفَهُ ناظِراً إلى الشّيْء كالمتعجّبِ منه ، أو كالكارِهِ له ، ومثله : شَنَفَ .
وقال الليث : الشَّنَفُ : شِدَّةُ الْبُغْضِ ، يقال : شَنِفَهُ ، أي أَبْغَضَهُ ، وأنشد :
ولَنْ أَزَالَ وإنْ جَامَلْتُ مُحْتَسِباً
فِي غَيْرِ نَائِرَةٍ ضَبّاً لها شَنِفَا
أي مُبْغِضاً .
ثعلب ، عن ابن الأعرابيّ قال : الشَّنْفُ بفَتْحِ الشين : في أَعْلَى الأُذن ، والرَّعْثَةُ : في أَسْفَل الأُذُن ، وجمعه : شُنُوف .
وقال الليث : الشَّنْفُ : مِعْلاَقٌ في قُوفِ الأُذُن .
أبو عُبيد ، عن الأُمويّ : الشَّفْنُ ، ساكِنُ الفاء : الكَيِّس .
ثعلب ، عن ابن الأعرابيّ : الشَّفْنُ : رَقِيبُ الْمِيراث .
عَمْرو ، عن أبيه : الشَّفْن : الانتِظَار ، ومنه قول الحسن : ( تَمُوتُ وتَتْرُكُ مالَكَ للشافِنِ ) .
والشَّفْنُ : الْبُغْض .
ثعلب ، عن ابن الأعرابيّ : شَنِفْتُ : فَطِنْتَ ، وأنشد في ذلك قوله :
وتَقُولُ : قَدْ شَنِفَ الْعَدُوُّ فَقُلْ لهَا
ما لِلْعَدُوِّ لغيرها لا يَشنَفُ
أبو زيْد : من الشِّفاه والشَّنْفَاءُ ، وهي
الْمُنْقَلبة الشفَةِ العليا من أَعْلَى ، والاسم الشَّنَفُ .
ثعلب ، عن ابن الأعرابيّ : شَنِفْتُ له وَعَدِيتُ له ، إذا أَبْغَضْتَه .
قال : ويقال : مالي أراكَ شانِفاً عَنِّي وخَانِفاً ، وقَدْ خَنَفَ عَنِّي وَجْهَه ، أي صَرَفَه .
نفش : قال الليث : النَّفْشُ : مَدُّك الصّوفَ حتى يَنْتَفِشَ بعضُه عن بعض ، وكلّ شيء تراه مُنْتَبِراً رِخْوَ الْجَوْفِ ، فهو مُنْتَفِشٌ ومُتَنَفِّشٌ . وقد يقال : أَرْنَبَةٌ متنفِّشة ، إذا انْبَسَطَت على الوجه ، وقد تنَفّشَ الضِّبعَانُ ، أو بَعْض الطّير ، إذا نَفَضَ رِيشه كأَنَّه يخاف أَو يُرْعَد .
ويقال : أَمَةٌ مُتَنَفِّشةٌ .
الحرانيّ ، عن ابن السِّكيت ، قال : النَّفَش : أَنْ تنتشِرَ الإبلُ باللَّيل فَتَرْعَى ، وقد أَنفَشتُها ، إذا أرسَلْتَها بالليل ، فَتَرعَى بلا راعٍ وهي إبلٌ نُفَّاشٌ ، وأنشد :
أجْرِسْ لها يا بْنَ أبي كِبَاشِ
فما لها اللَّيْلة من إنْفاش
غير السّرى وسائِقٍ نَجَّاش
إلاّ بمعنى غير السُّرى كقوله : ( لَوْ كَانَ فِيهِمَآ آلِهَةٌ إِلاَّ اللَّهُ ) ( الأنبياء : 22 ) أراد غير الله .
قال المنذريّ : أخبرني ثعلب ، عن ابن الأعرابيّ : قال : يقال : نفِشت الإبلُ تَنَفش ونفَشتْ تَنفُش ، إذا تَفَرَّقت ، فرعت بالليل من غير عِلم راعيها ، والاسم : النَّفَش ، ولا يكون إلا باللَّيل ، ويقال : باتت غَنَمُه نَفَشا ، وهو أن تَفَرَّقَ في المرْعى من غير علم صاحِبها ، وقد نَفِشتْ نَفَشا .
أخبرني المنذريّ ، عن أبي طالب ، أنه قال في قولهم : إنْ لم يكن شحمٌ فَنَفَشٌ ، قال : قال ابن الأعرابيّ معناه : إن لم يكن فِعْلٌ فَرِياءٌ ، قال : والنَّفَش : الصُّوفُ .
فشن : قال الليث : فَيْشون : اسمُ نَهر .
فنش : قال أبو تراب : سمعت السُّلَمِيّ يقول : بَنّش الرجلُ في الأَمر وفَنّشَ ، إذا اسْتَرْخَى فيه ، وأنشد أبو الحسن :
إنْ كُنْتَ غَيْرَ صائِدِي فَنَبِّشِ
قال : ويروى : ( فَبَنِّش ) أي اقعُد .
وقال أبو تراب : سَمِعتُ العَبْسِيِّين يقولون : فَنّش الرجلُ عن الأمر ، وفَيَّش إذا خَامَ عنْه .
نشف : قال الليث : النَّشْفُ : دخولُ الماء في الأرض ، والنشْفُ : حجارة على قَدْر الأَفهار ونَحْوها سُودٌ كأنها مُحْتَرِقَة ، تُسمى نَشْفه ونشَفاً ، وهو الذي يُنَقِّي به الوَسَخُ في الحمامات ، سُميت نَشْفة لتَنشفُّها الماءَ .
وقال آخرون : سُمِّيت نَشْفَةً لانتِشافها الوسَخَ عن مَواضِعِه ، والجميع النَّشْفُ . والنَّشْفَةُ : الصُّوفة التي يُنْشفُ بها الماء من
الأرض .
الحرانيّ ، عن ابن السكيت : النَّشْفُ : مَصدر نَشِفَ الحوضُ الماءَ يَنْشَفُه نشفَاً ، ويقال : أَرضٌ نَشِفَةٌ بَيِّنَةُ النَّشَف ، إذا كانت تَنْشَفُ الماء .
وقال في باب فَعِلَ : وهو الفصيح الذي لا يُتَكَلَّمُ بغيره ، ومن العَرب من يَفتَح نَشِف الحوضُ ما فيه من الماء ، يَنشفُه ، ونَفِذَ الشيء يَنْفَذُ .
أبو عُبيد ، عن الأصمعيّ : النِّشْفُ والنَّشَفَة : حجارة الحَرَّة وهي سودٌ كأنها مُحتَرقة .
وقال أبو عمرو : النَّشْفَةُ : الحجارة التي يُدلَكُ بها الأقْدام . وقال الأمويّ مِثلَه ، إلا أنه قال : النِّشْفَةُ ، بكسر النون .
اللّحيانيّ : انْتُسِف لونُه ، وانْتُشفَ لونه ، بمعنى واحد .
وقال ابن السكيت : هي الرُّغْوَةُ والنُّشافَةُ لما يعلو أَلْبان الإبل والغنمَ إذا حُلِبَت .
ويقال انتَشفتُ ، إذا شرِبْت النُّشَافَةَ ، ويقول الضبيّ : أنشفْني ، أي أعْطني النُّشافَة أَشرَبُها . ويقال : أَمْست إبلكم تُنَشِّفُ وتُرَغِّي ، أي لها نُشَافَةٌ ورُغْوَة .
وقال اللّحيانيّ : النُّشافَة والنُّشْفَةُ : ما أخذته بمغْرَفةٍ من القِدر ، وهو حارٌّ فَتَحَسَّيْتَهُ .
وقال النضر : نَشَّفَت الناقة تَنشيفاً ، وهي ناقةٌ مُنَشِّفٌ ، وهو أن تراها مَرَّة حافِلاً ، ومرة ليس في ضَرْعِها لَبَن ، وإنما تَفعل ذلك حين يدنو نَتَاجها ، والنُّشافَةُ : الرُّغْوة ، وهي الجُفَالَة .

##### Türkçe

ش ن ف
**شفن** ، **شنف** ، **نشف** ، **نفش** ، **فنش** ، **فشن** .

**شنف** ، **شفن** : Ebû Ubeyd, el-Kisâî’den: **شَفَنتُ إلى الشَّيْءِ** ve **شنَفتُ**; ona baktığın zaman (denir).
Ebû Amr dedi: **الشَّفْنِ** ve **الشنَفِ**’te de bunun benzeri vardır. Şu şiiri okudu:
وقَرَّبُوا كُلَّ صِهْمِيمٍ مَناكِبُه
إذا تَدَاكَأَ مِنهُ دَفعُهُ شَنَفَا

Ahtal dedi:
وإذَا شَفَنَّ إلى الطَّرِيقِ رَأَيْتَهُ
لَهَفاً كَشاكِلَةِ الحِصَانِ الأبلَقِ

Leys dedi: **الشَّطُونُ**: kıskanç olan; şiddetli kıskançlık ve sakınmadan dolayı bakışı, bakmaktan gevşemeyen (kimsedir). Şu şiiri okudu:
حِذَارهُ مُرْتَقِبٌ شَفُونَا

Accâc dedi:
أزمانُ غَرَّاءُ تروقُ الشُّنَّفَا
Yani ona bakanı hayran bırakır.

Mücâlid b. Mes‘ûd’un hadisinde: Mescidin bir yanında kıssa anlatan Esved b. Serî‘e baktı; bunun üzerine insanlar onlara doğru **فشَفَن** ettiler (baktılar).

Ebû Ubeyd dedi, Ebû Zeyd dedi: **الشَّفْنُ**: insanın, bir şeye bakarak, ondan hayret eder gibi yahut ondan hoşlanmaz gibi bakışını kaldırmasıdır; bunun benzeri: **شَنَفَ**.

Leys dedi: **الشَّنَفُ**: buğzun şiddetidir; **شَنِفَهُ** denir, yani ona buğz etti. Şu şiiri okudu:
ولَنْ أَزَالَ وإنْ جَامَلْتُ مُحْتَسِباً
فِي غَيْرِ نَائِرَةٍ ضَبّاً لها شَنِفَا
Yani buğz edici.

Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den dedi: **الشَّنْفُ** (şîn’in fethasıyla): kulağın üst tarafındadır; **الرَّعْثَةُ**: kulağın alt tarafındadır; çoğulu: **شُنُوف**.
Leys dedi: **الشَّنْفُ**: kulağın kıvrımında bir askılıktır.

Ebû Ubeyd, Ümevî’den: **الشَّفْنُ** (fâ’sı sâkin): akıllı, kurnaz (kimsedir).

Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: **الشَّفْنُ**: mirasın gözetleyicisi.

Amr, babasından: **الشَّفْن**: bekleyiştir; Hasan’ın sözü de bundandır: ( تَمُوتُ وتَتْرُكُ مالَكَ للشافِنِ ) .
Ve **الشَّفْنُ**: buğzdur.

Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: **شَنِفْتُ**: anladın/fark ettin; bunun hakkında şu sözünü şiir olarak okudu:
وتَقُولُ : قَدْ شَنِفَ الْعَدُوُّ فَقُلْ لهَا
ما لِلْعَدُوِّ لغيرها لا يَشنَفُ

Ebû Zeyd: **الشِّفاه**’dan (bir tür): **الشَّنْفَاءُ**; o, üst dudağı yukarıdan içe dönük olandır; adı **الشَّنَفُ**tur.

Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: **شَنِفْتُ له** ve **وَعَدِيتُ له**; ona buğz ettiğin zaman (denir).
Dedi: “Sana ne oluyor da beni **شانِفاً** ve **خَانِفاً** görüyorum?” denir; ve **خَنَفَ عَنِّي وَجْهَه**: yani onu çevirdi.

**نفش** : Leys dedi: **النَّفْشُ**: yünü, bir kısmı bir kısmından kabarıp ayrılıncaya kadar germendir; içi gevşek, kabarmış olarak gördüğün her şey **مُنْتَفِشٌ** ve **مُتَنَفِّشٌ**’tir. Ve “**أَرْنَبَةٌ متنفِّشة**” denir; yüz üzerinde yayıldığı zaman. Ve **تنَفّشَ الضِّبعَانُ** yahut bazı kuşlar; tüyünü silkeleyip, sanki korkuyor yahut ürperiyor gibi (olduğu zaman).
Ve “**أَمَةٌ مُتَنَفِّشةٌ**” denir.

Harrânî, İbnü’s-Sikkît’ten dedi: **النَّفَش**: develerin geceleyin yayılıp otlamasıdır; **أَنفَشتُها**: onları geceleyin saldığın zaman; çobansız otlarlar; onlar **إبلٌ نُفَّاشٌ**tur. Şu şiiri okudu:
أجْرِسْ لها يا بْنَ أبي كِبَاشِ
فما لها اللَّيْلة من إنْفاش
غير السّرى وسائِقٍ نَجَّاش
“**غير**” ancak “**غير السُّرى**” manasında; şu sözü gibi: ( لَوْ كَانَ فِيهِمَآ آلِهَةٌ إِلاَّ اللَّهُ ) ( الأنبياء : 22 ) “Allah’tan başka”yı kastetti.

Münzirî dedi: Sa‘leb bana haber verdi, İbnü’l-A‘râbî’den: dedi ki: “**نفِشت الإبلُ تَنَفش**” ve “**نفَشتْ تَنفُش**” denir; çobanının bilgisi olmaksızın dağılıp geceleyin otladıkları zaman. Adı: **النَّفَش**; yalnız geceleyin olur. Ve “Koyunları geceyi **نَفَشا** olarak geçirdi” denir; o, sahibinin bilgisi olmaksızın otlakta dağılmasıdır; ve **نَفِشتْ نَفَشا** (denir).

Münzirî bana haber verdi, Ebû Tâlib’den: onların “**إنْ لم يكن شحمٌ فَنَفَشٌ**” sözünde, dedi ki: İbnü’l-A‘râbî dedi: manası: “Eğer fiil yoksa, riyâ vardır.” Dedi: ve **النَّفَش**: yündür.

**فشن** : Leys dedi: **فَيْشون**: bir nehrin adıdır.

**فنش** : Ebû Turâb dedi: Sülemî’yi şöyle derken işittim: “**بَنّش** adam işte ve **فَنّشَ**”; onda gevşediği zaman. Ebû’l-Hasen şu şiiri okudu:
إنْ كُنْتَ غَيْرَ صائِدِي فَنَبِّشِ
Dedi: “**فَبَنِّش**” diye de rivayet edilir; yani otur.
Ebû Turâb dedi: Absîlerden birini şöyle derken işittim: “**فَنّش** adam işten” ve “**فَيَّش**”; ondan geri durduğu zaman.

**نشف** : Leys dedi: **النَّشْفُ**: suyun toprağa girmesidir. Ve **النشْفُ**: **الأَفهار** ve benzerleri büyüklüğünde taşlardır; siyah, sanki yanmış gibidir; **نَشْفه** ve **نشَفاً** diye adlandırılır; hamamlarda kirin temizlendiği şeydir; suyu emdiği için **نَشْفة** diye adlandırılmıştır.
Başkaları dedi: Kirleri yerlerinden emip aldığı için **نَشْفَة** diye adlandırılmıştır; hepsi **النَّشْفُ**tur. Ve **النَّشْفَةُ**: yerden suyun emdirildiği yün parçasıdır.

Harrânî, İbnü’s-Sikkît’ten: **النَّشْفُ**: “**نَشِفَ الحوضُ الماءَ يَنْشَفُه نشفَاً**”ın mastarıdır. Ve “**أَرضٌ نَشِفَةٌ بَيِّنَةُ النَّشَف**” denir; suyu emen olduğu zaman.
Ve **فَعِلَ** babında dedi: o, fasih olandır; onun dışıyla konuşulmaz. Araplardan kimi “**نَشِف**”i fetha ile söyler: “**نَشَف الحوضُ ما فيه من الماء ، يَنشفُه**”; ve “**نَفِذَ الشيء يَنْفَذُ**”.

Ebû Ubeyd, Asma‘î’den: **النِّشْفُ** ve **النَّشَفَة**: **الحَرَّة** taşlarıdır; siyah, sanki yanmış gibidir.
Ebû Amr dedi: **النَّشْفَةُ**: ayakların ovulduğu taşlardır. Ümevî de onun benzerini söyledi; ancak o, nûn’un kesrasiyle **النِّشْفَةُ** dedi.

Lihyânî: **انْتُسِف لونُه** ve **انْتُشفَ لونه**; tek bir manadadır.

İbnü’s-Sikkît dedi: O, **الرُّغْوَةُ** ve **النُّشافَةُ**dur; deve ve koyun sütleri sağıldığında üstüne çıkan şeydir.
Ve “**انتَشفتُ**” denir; **النُّشَافَةَ**yı içtiğin zaman. Ve Dabî şöyle der: “**أنشفْني**”; yani bana **النُّشافَة** ver, onu içeyim. Ve “Develeriniz akşamladı; **تُنَشِّفُ** ve **تُرَغِّي**” denir; yani onların **نُشَافَةٌ**sı ve **رُغْوَةٌ**si vardır.

Lihyânî dedi: **النُّشافَة** ve **النُّشْفَةُ**: tencereden kepçeyle aldığın şeydir; o sıcakken onu yudumladın.

Nadr dedi: **نَشَّفَت الناقة تَنشيفاً**; o, **ناقةٌ مُنَشِّفٌ**tir; o, onu bir defa dolu (sütlü) görmen, bir defa da memesinin içinde süt olmamasıdır; bunu ancak doğumu yaklaştığı zaman yapar. Ve **النُّشافَةُ**: **الرُّغْوة**dir; o da **الجُفَالَة**dır.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الشين والنون وما يثلثهما)
(شنأ) الشين والنون والهمزة أصلٌ يدلُّ على البِغضة والتجنُّب للشيء. من ذلك الشَّنُوءَة، وهي التقزُّز؛ ومنه اشتقاق أَزْدِشَنوءة. ويقال: شَنِئَ فُلانٌ فلاناً إِذا أَبغَضَه. وهو الشَّنَآن، وربما خَفَّفوا فقالوا: الشَّنَان. وأنشدوا:
فما العيشُ إلاَّ ما تَلَذُّ وتَشْتَهي *** وإِنْ لاَمَ فيه ذو الشَّنَانِ وأَفْنَدَا([1])والشنْءُ: الشَّنَآن أيضاً. ورجلٌ مِشناءٌ على مِفعال، إِذا كان يُبْغِضُه النَّاسُ([2]). وأمَّا قولهم شَنِئْت للأمر وبه، إِذا أَقرَرْت، وإِنشادُهم:
فلو كان هذا الأمرُ في جاهليَّةٍ *** شَنِئْتَ به أو غَصَّ بالماء شاربُه([3])
..................([4])
(شنب) الشين والنون والباء أصلٌ يدلُّ على بردٍ في شيء. يقولون: شَنِب يومُنا، فهو شَنِب وشانب، إِذا برد.
ومن ذلك الثّغر الأشنب، هو البارد العذب. قال:
* يا بِأبي أنتِ وفُوكِ الأَشْنَبُ([5]) *
(شنث) الشين والنون والثاء ليس بأصل، وفيه كلمة. يقولون: شَنِثَت مَشافِر البعير، إِذا غلظت من أكل الشَّوْك.
(شنج) الشين والنون والجيم كلمةٌ واحدةٌ، وهو الشَّنَجُ، وهو التقبُّض في جلدٍ وغيره.
(شنح) الشين والنون والحاء كلمة واحدة، وهي الشَّناحِيُّ، وهو الطويلُ، يقال هو شَنَاحٌ كما ترى.
(شنص) الشين والنون والصاد كلمة إن صحت. يقولون: فَرَس شَناصِيٌّ، أي طويل. قال:
* وشَنَاصيٌّ إِذا هِيجَ طَمَرْ([6]) *
ويقال:  إنما هو نَشَاصيٌّ. وحكى : شَنَِصَ به، مثل سَدِك.
(شنع) الشين والنون والعين أصلٌ واحد يدلُّ على رفْع الذِّكر بالقبيح. من ذلك الشَّناعة. يقال شَنُع الشيءُ فهو شنيع. وشَنَعتُهُ، إذا قهرتَه بما يكرهه. وذكر ناسٌ شَنَعَ فلانٌ فلاناً، إِذا سَبَّه. وأنشدوا لكُثَـيِّر:
وأسماءُ لا مَشنوعةٌ بمَلالةٍ  *** لَدَيْنا......................([7])ويحملون على هذا فيقولون: تشنَّعت الإبل في السير، إذا جدَّت. وإنما يكون ذلك في أرفعِ السَّير، فيعود القياسُ إلى ما ذكرناهُ من الارتفاع وإن لم يكن في ذلك قبح.
(شنف) الشين والنون والفاء كلمتان متباينتان: أحدهما الشَّنْف، وهو من حَلْي الأذُن. والكلمة الأخرى: الشَّنَف: البُغض. يقال شَنِف له يَشْنَف شنَفاً.
(شنق) الشين والنون والقاف أصلٌ صحيح منقاس، وهو يدلُّ على امتدادٍ في تعلّقٍ بشيء، من ذلك الشِّناق، وهو الخيط الذي يُشَدُّ به فمُ القربة. وشَنَقَ الرَّجل بزمام ناقته، إذا فعل بها كما يفعل الفارسُ بفرسه، إذا كَبَحَه بلجامه. ويقال إنَّ الشَّنَق: طولُ الرأس، كأنما يمتدُّ صُعُداً. وفرسٌ مشنوق: طويل.
ومن الباب وهو قياسٌ صحيح: الشَّنَق نِزَاع القلب إلى الشيءِ، وذلك أنَّه لا يكون إلاّ عن عَلَقٍ، فقد يصحُّ القياس الذي ذكرناه.
فأمَّا الأشناق فواحدها شَنَق، وهو ما دون الدِّية الكاملة، وذلك أن يسوق ذُو الحمالة ديةً كاملةً، فإذا كانت معها دياتُ جراحاتٍ دون التمام فتلك الأشناق، وكأنّها متعلِّقة بالدِّية العُظمى. والذي أراده الشاعر هذا بقوله:
قَرْمٌ تُعَلَّقُ أشناقُ الدِّيات به *** إِذا المئُون أُمِرَّتْ  فَوقَه حَمَلاَ([8])والشَّنَق، في الحديث: ما دون الفريضتين، وذلك في الإبل والغنم والبقر. وهو قولـه صلى الله عليه وآله وسلم: "لا شِناق"، أي لا يُؤخذ في الشَّنَق فَريضة حتى تتمّ.
ومن الباب اللحم المشَنَّق، وهو المشَرَّح المقطَّع طُولاً. قال الأمويّ: يقال للعجين الذي يُقطَّع ويعمل بالزيت * : مشَنّق. ولا يكون ذلك إلا وفيه طول.
--------------ـــــ
([1])  البيت للأحوص، كما في اللسان (شنأ). وروايته: "وفندا". يقال فنده وأفنده: لامه وضعف رأيه.
([2]) في هذا التفسير كلام. انظر اللسان (1:  96).
([3]) البيت ملفق من بيتين للفرزدق في ديوانه 56. وهما:
فلو كان هذا الحكم في جاهلية  *** عرفت من المولى القليل حلائبه
ولو كان هذا الأمر في غير ملككم *** لأديته أو غص بالماء شاربه
ورواه في اللسان (شنأ):
ولو كان في دين سوى ذا شنئتم *** لنا حقنا أو غص بالماء شاربه
([4]) هنا سقط لم يبيض له. وتقديره: "فكلام فيه نظر".
([5]) البيت من شواهد ابن هشام في أوضح المسالك وقطر الندى، في

##### Türkçe

(Şîn, nûn ve bunların üçüncülendiği şeyler bâbı)
(**شنأ**) **الشين** ve **النون** ve **الهمزة**; **البِغضة** ve bir şeyden **التجنُّب** üzerine delâlet eden bir asıldır. Bundan: **الشَّنُوءَة**; ve o, **التقزُّز**dur; ve ondan **أَزْدِشَنوءة**’nin اشتقاقı. Ve denir: **شَنِئَ** falan falanı, onu **أَبغَضَه** ettiği zaman. Ve o, **الشَّنَآن**’dır; ve belki hafifletirler de derler: **الشَّنَان**. Ve inşâd ettiler:
فما العيشُ إلاَّ ما تَلَذُّ وتَشْتَهي *** وإِنْ لاَمَ فيه ذو **الشَّنَانِ** وأَفْنَدَا([1])Ve **الشنْءُ**: yine **الشَّنَآن**’dır. Ve bir adam **مِشناءٌ** (مِفعال üzere), insanlar onu **يُبْغِضُه** oldukları zaman([2]). Ve أما onların “**شَنِئْت** للأمر وبه” sözleri; **أَقرَرْت** ettiğin zaman; ve onların inşâdı:
فلو كان هذا الأمرُ في جاهليَّةٍ *** **شَنِئْتَ** به أو غَصَّ بالماء شاربُه([3])
..................([4])

(**شنب**) **الشين** ve **النون** ve **الباء**; bir şeyde **بردٍ** üzerine delâlet eden bir asıldır. Derler: **شَنِب** günümüz; o hâlde o **شَنِب** ve **شانب**’dir; soğuduğu zaman.
Ve bundan: **الثّغر الأشنب**; o, **البارد العذب**’dir. Dedi:
* يا بِأبي أنتِ وفُوكِ **الأَشْنَبُ**([5]) *

(**شنث**) **الشين** ve **النون** ve **الثاء** bir asıl değildir; ve onda bir kelime vardır. Derler: **شَنِثَت** deve’nin **مَشافِر**’i; **الشَّوْك** yemekten **غلظت** olduğu zaman.

(**شنج**) **الشين** ve **النون** ve **الجيم** bir tek kelimedir; ve o **الشَّنَجُ**’dur; ve o, bir deride ve başkasında **التقبُّض**’dur.

(**شنح**) **الشين** ve **النون** ve **الحاء** bir tek kelimedir; ve o **الشَّناحِيُّ**’dir; ve o, **الطويلُ**’dir; denir: gördüğün gibi o **شَنَاحٌ**’tır.

(**شنص**) **الشين** ve **النون** ve **الصاد**; sahih olursa bir kelimedir. Derler: **فَرَس شَناصِيٌّ**; yani **طويل**. Dedi:
* وشَنَاصيٌّ إِذا هِيجَ طَمَرْ([6]) *
Ve denir: ancak o **نَشَاصيٌّ**’dir. Ve hikâye etti: **شَنَِصَ** onunla; **سَدِك** gibi.

(**شنع**) **الشين** ve **النون** ve **العين**; **القبيح** ile **رفْع الذِّكر** üzerine delâlet eden tek bir asıldır. Bundan: **الشَّناعة**. Denir: **شَنُع** şey; o hâlde o **شنيع**’dir. Ve **شَنَعتُهُ**; onu, hoşlanmadığı şeyle **قهرتَه** ettiğin zaman. Ve birtakım insanlar zikretti: **شَنَعَ** falan falanı; onu **سَبَّه** ettiği zaman. Ve **كُثَـيِّر** için inşâd ettiler:
وأسماءُ لا **مَشنوعةٌ** بمَلالةٍ  *** لَدَيْنا......................([7])Ve bunu üzerine حمل ederler de derler: **تشنَّعت** develer yürüyüşte; **جدَّت** oldukları zaman. Ancak bu, yürüyüşün en **أرفعِ**’ında olur; böylece kıyas, onda çirkinlik olmasa da, bizim zikrettiğimiz **الارتفاع**a döner.

(**شنف**) **الشين** ve **النون** ve **الفاء**; birbirinden ayrık iki kelimedir: ikisinden biri **الشَّنْف**; ve o, kulağın **حَلْي**’indendir. Ve öteki kelime: **الشَّنَف**: **البُغض**. Denir: **شَنِف** ona; **يَشْنَف** **شنَفاً**.

(**شنق**) **الشين** ve **النون** ve **القاف**; sahih, kıyaslı bir asıldır; ve o, bir şeye تعلقta **امتدادٍ** üzerine delâlet eder. Bundan: **الشِّناق**; ve o, kırbanın ağzının onunla **يُشَدُّ** olduğu iptir. Ve **شَنَقَ** adam, devesinin yularıyla; süvarinin atıyla yaptığı gibi, onu gemiyle **كَبَحَه** ettiği zaman. Ve denir: muhakkak **الشَّنَق**: başın **طولُ**’udur; sanki **صُعُداً** uzar. Ve **فرسٌ مشنوق**: **طويل**.
Ve bâbdandır—ve o sahih bir kıyastır—: **الشَّنَق** kalbin şeye **نِزَاع**’ıdır; ve bu, ancak **عَلَقٍ**dan dolayı olur; böylece zikrettiğimiz kıyas sahih olabilir.
Artık **الأشناق**’a gelince: onun teki **شَنَق**’tır; ve o, tam diyetten aşağı olandır; ve bu, **ذُو الحمالة** tam bir diyet sevk etmesidir; onunla beraber tamamdan aşağı yaraların diyetleri olursa, işte onlar **الأشناق**’tır; ve sanki büyük diyete **متعلِّقة** gibidir. Şairin bununla muradı, şu sözüyle budur:
قَرْمٌ تُعَلَّقُ **أشناقُ الدِّيات** به *** إِذا المئُون أُمِرَّتْ  فَوقَه حَمَلاَ([8])Ve **الشَّنَق**; hadiste: iki farîzadan aşağı olan; ve bu, develerde ve koyunlarda ve sığırlardadır. Ve o, onun—sallallahu aleyhi ve âlihî ve sellem—sözüdür: "لا **شِناق**"، yani tamam oluncaya kadar **الشَّنَق**’ta farîza alınmaz.
Ve bâbdandır: **اللحم المشَنَّق**; ve o, uzunlamasına **المشَرَّح المقطَّع** olandır. **الأمويّ** dedi: yağ ile kesilip yapılan hamura denir: **مشَنّق**. Ve bu, ancak onda **طول** varken olur.

--------------ـــــ
([1]) Beyit **الأحوص**’undur; **اللسان**’da (**شنأ**) olduğu gibi. Rivayeti: "وفندا". Denir: **فنده** ve **أفنده**: onu kınadı ve görüşünü zayıf saydı.
([2]) Bu tefsirde söz vardır. **اللسان**’a bak (1:  96).
([3]) Beyit, **الفرزدق**’un divanında 56’da iki beyitten derlenmiştir. Ve ikisi:
فلو كان هذا الحكم في جاهلية  *** عرفت من المولى القليل حلائبه
ولو كان هذا الأمر في غير ملككم *** لأديته أو غص بالماء شاربه
Ve onu **اللسان**’da (**شنأ**) rivayet etti:
ولو كان في دين سوى ذا شنئتم *** لنا حقنا أو غص بالماء شاربه
([4]) Burada, kendisi için temize çekilmemiş bir düşme vardır. Takdiri: "فكلام فيه نظر".
([5]) Beyit, **ابن هشام**’ın **أوضح المسالك** ve **قطر الندى**’daki şevâhidindendir; في

### [Esâsü'l-Belâğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81/sozluk/esas.md) — Zemahşerî · 12. yy

ش ن ف
في آذانهنّ الشُّنُوفُ والقِرَطَةُ‏.‏
وشنفت له شنفاً‏:‏ أبغضته‏.‏
ورجل شنف‏.‏
ومن المجاز‏:‏ شنف كلامه وقطره‏:‏ حلاه‏.‏

##### Türkçe

ش ن ف
Onların kulaklarında **الشُّنُوفُ** ve **القِرَطَةُ** vardır.
Ona **شنفاً** **شنفت**: Ona buğzettim.
Ve **شنف** bir adam.
Ve mecazdan: Sözünü **شنف** etti ve onu **قطره** etti: Onu süsledi.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

الشَّنْفُ: الذي يلبس في أعلى الأُذن، بفتح الشين، ولا تقل شُنْفٌ، والذي في أَسفلها القُرْطُ، وقيل الشنْفُ والقرط سواء؛ قال أَبو كبير: وبَياضُ وجْهِك لم تَحُلْ أَسْرارُه
مِثْل الوَذيلةِ، أَو كَشَنْفِ الأَنْضُر
والجمع أَشْنافٌ وشُنوفٌ. ابن الأَعرابي: الشَّنْفُ، بفتح الشين، في أَعلى الأُذن والرَّعْثةُ في أَسفل الأُذن. وقال الليث: الشَّنْفُ مِعْلاقٌ في قُوفِ الأُذن. الجوهري: الشَّنْفُ القُرْط الأَعلى. وشَنَّفْتُ المرأَة تَشْنِيفاً فَتَشَنَّفَتْ: هي مثل قَرَّطْتُها فَتقَرَّطَتْ هي. وفي حديث بعضهم: كنت أَختلف إلى الضحّاك وعليَّ شَنْفُ ذَهب؛ الشَّنْفُ: من حُلِيِّ الأُذن. والشَّنَفُ: شِدّة البِغْضةِ؛ قال الشاعر: ولَنْ أَزالَ، وإن جامَلْتُ مُحْتَسِباً
في غير نائرةٍ، صَبّاً لها شَنِفا
أَي مُتَغَضِّباً. والشَّنَفُ، بالتحريك: البُغْضُ والتنكُّر، وقد شَنِفْت له، بالكسر، أَشْنَفُ شَنَفاً أَي أَبغضْتُه؛ حكاه ابن السكيت وهو مثل شئِفْتُه، بالهمز؛ وقول العجاج:
أَزْمان غَرّاءِ تَرُوقُ الشَّنَفا
أَي تُعْجِبُ من نَظَرَ إليها. أَبو زيد: الشَّفَنُ أَن يرفع الإنسان طَرْفَه ناطراً إلى الشيء كالمُتَعَجِّب منه أَو كالكارِه له، ومثله شَنَفٌ. أَبو زيد: من الشِّفاه الشَّنْفاء، وهي الشفة العُليا المُنْقَلِبَةُ من أَعلى. والاسم الشَّنَفُ، يقال: شَفة شَنْفاء.
وشَنَفْتُ إلى الشيء، بالفتح: مثل شَفَنْت، وهو نظر في اعْتِراضٍ؛ وأَنشد لجرير يصف خيلاً:
يَشْنِفنَ للنظَرِ البَعِيدِ، كأَنـَّما
إرْنانُها بِبَوائِنِ الأَشْطانِ
وقال ابن بري: هو للفرزدق يفضل الأَخطل ويمدح بني تغلب ويهجو جريراً؛ وقبله:
يا ابنَ المَراغَةِ، إنَّ تَغْلِبَ وائلٍ
رَفَعُوا عِناني فَوْقَ كلًّ عِنانِ
والبَوائِنُ: جمع بائنة، وهي البئر البعيدةُ القَعْر كأَنها تَصْهِلُ من آبارٍ بَوائنَ، وكذا في شعره يَصْهِلْنَ للنظر البعيد؛ قال: وأَنشد أَبو علي في مثله:
وقَرَّبُوا كلَّ صِهْمِيمٍ مَناكِبُه،
إذا تَداكأَ منه دَفْعُه شَنَفا
وشَنِفَه شَنَفاً: أَبْغَضَه. والشَّنِفُ: المُبْغِضُ؛ وأَنشد ابن بري لشاعر:
لـمَّا رأَتْني أُم عَمْرٍو صَدَفَتْ،
ومَنَعَتْني خَيْرَها وشَنِفَتْ
وأَنشد لآخر:
ولَنْ تُداوَى عِلَّةُ القَلْبِ الشَّنِفْ
وفي إسلام أَبي ذرٍّ: فإنهم قد شَنِفُوا له أَي أَبْغَضوه. وشَنِفَ له شَنَفاً إذا أَبـْغَضه. وفي حديث زيد بن عمرو بن نُفَيْل: قال لرسول اللّه، صلى اللّه عليه وسلم: ما لي أَرى قومَك قد شَنِفوا لك؟ وشَنِفَ له شَنَفاً: فَطِنَ، وشَنِفْتُ: فَطِنْتُ؛ قال:
وتَقُول: قد شَنِفَ العَدُوُّ، فَقُلْ لها:
ما للعَدُوِّ بغيرِنا لا يَشْنَفُ؟
وأَما ابن الأعرابي فقال: شَنِفَ له وبه في البِغْضَةِ والفِطْنةِ، قال ابن سيده: والصحيح ما تقدم من أَن شَنِفَ في البِغْضةِ متعدية بغير حرف، وفي الفطنة متعدية بحرفين متعاقبين كما تتعدَّى فَطِنَ بهما إذا قلت: فَطِنَ له وفَطِنَ به. وشَنَفَ إليه يَشْنِفُ شَنْفاً وشُنُوفاً: نظر بمؤخر العين؛ حكاه يعقوب، وقال مرة: هو نظر فيه اعْتراضٌ؛ قال ابن مقبل: إذا تداكأَ منه دَفْعُه شَنَفا
الكسائي: شَفَنْتُ إلى الشيء وشَنَفْتُ إليه إذا نظرت إليه. ابن الأَعرابي: شنفت له وعديت
(* قوله «وعديت» كذا بالأصل على هذه الصورة.) له إذا
أَبغضته. ويقال: ما لي أَراك شانِفاً عني وخانِفاً، وقد خَنَفَ عني وجهَه أَي صرَفه.

##### Türkçe

**الشَّنْفُ**: kulağın üst kısmında takılan şeydir; **الشين**’in fethiyle; **شُنْفٌ** deme.

Kulağın alt kısmında olan ise **القُرْطُ**’tur. **الشنْفُ** ile **القرط**’un aynı olduğu da söylenmiştir. Ebû Kebîr dedi ki:
وبَياضُ وجْهِك لم تَحُلْ أَسْرارُه
مِثْل الوَذيلةِ، أَو كَشَنْفِ الأَنْضُر

Çoğulu **أَشْنافٌ** ve **شُنوفٌ**’tur.

İbnü’l-A‘râbî: **الشَّنْفُ**, **الشين**’in fethiyle, kulağın üst kısmındadır; **الرَّعْثةُ** ise kulağın alt kısmındadır.

Leys dedi ki: **الشَّنْفُ**, kulağın **قُوفِ**’unda (kıvrımında) bir **مِعْلاقٌ**tır.

Cevherî: **الشَّنْفُ** üst **القُرْط**tur.

**وشَنَّفْتُ** kadını **تَشْنِيفاً** (şenf taktırma) ile, o da **فَتَشَنَّفَتْ** (şenf takındı): bu, “ona **قَرَّطْتُها** (küpe taktırdım), o da **فَتقَرَّطَتْ** (küpe takındı)” gibidir.

Bazılarının hadisinde: “Dahhâk’a gidip gelirdim ve üzerimde altından bir **شَنْفُ** vardı”; **الشَّنْفُ**: kulağın süs eşyasındandır.

**والشَّنَفُ**: buğzun (nefretin) şiddetidir; şair dedi ki:
ولَنْ أَزالَ، وإن جامَلْتُ مُحْتَسِباً
في غير نائرةٍ، صَبّاً لها شَنِفا
Yani: öfkeli.

**والشَّنَفُ**, harekeli olarak: buğz ve yüz çevirme/soğukluk; ona karşı **شَنِفْتُ** (kesre ile) **أَشْنَفُ شَنَفاً**: yani ona buğzettim; bunu İbnü’s-Sikkît rivayet etti; bu, hemzeli olarak **شئِفْتُه** gibidir. A‘câc’ın sözü:
أَزْمان غَرّاءِ تَرُوقُ الشَّنَفا
Yani: ona bakanı hayran bırakır.

Ebû Zeyd: **الشَّفَنُ**, insanın bakışını bir şeye doğru kaldırmasıdır; ondan hayret eden yahut ondan hoşlanmayan kimse gibi; bunun benzeri **شَنَفٌ**tur.

Ebû Zeyd: dudaklardan **الشَّنْفاء** olan vardır; o, üstten (yukarıdan) dönük olan üst dudaktır. Adı **الشَّنَفُ**tur; “**شَفة شَنْفاء**” denir.

**وشَنَفْتُ** bir şeye, fetih ile: **شَفَنْت** gibidir; o, bir yan bakışla bakıştır. Cerîr’den, atları vasfederken, şu beyit okunmuştur:
يَشْنِفنَ للنظَرِ البَعِيدِ، كأَنـَّما
إرْنانُها بِبَوائِنِ الأَشْطانِ

İbn Berrî dedi ki: bu, Ferazdak’ındır; Ahtal’ı üstün tutar, Benî Tağlib’i över ve Cerîr’i hicveder; ondan önce:
يا ابنَ المَراغَةِ، إنَّ تَغْلِبَ وائلٍ
رَفَعُوا عِناني فَوْقَ كلًّ عِنانِ

**والبَوائِنُ**: **بائنة**’nin çoğuludur; o, dibi uzak olan kuyudur; sanki **آبارٍ بَوائنَ**den kişner gibi; onun şiirinde de böyledir: “uzak bakış için kişnerler”; dedi ki: Ebû Alî bunun benzerinde şu beyti okudu:
وقَرَّبُوا كلَّ صِهْمِيمٍ مَناكِبُه،
إذا تَداكأَ منه دَفْعُه شَنَفا

**وشَنِفَه شَنَفاً**: ona buğzetti.

**والشَّنِفُ**: buğzeden kimse. İbn Berrî bir şaire ait olarak şu beyti okuttu:
لـمَّا رأَتْني أُم عَمْرٍو صَدَفَتْ،
ومَنَعَتْني خَيْرَها وشَنِفَتْ

Bir başkasına ait olarak da okuttu:
ولَنْ تُداوَى عِلَّةُ القَلْبِ الشَّنِفْ

Ebû Zerr’in İslâm’a girişinde: “Çünkü onlar ona **شَنِفُوا** ettiler”; yani ona buğzettiler.

Ona karşı **شَنِفَ له شَنَفاً**: onu buğzetti.

Zeyd b. Amr b. Nüfeyl hadîsinde: Allah’ın Resûlü’ne, Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun, dedi ki: “Bana ne oluyor da kavmini sana karşı **شَنِفوا** etmiş görüyorum?”

**وشَنِفَ له شَنَفاً**: anladı/zekâ gösterdi; **وشَنِفْتُ**: anladım; dedi ki:
وتَقُول: قد شَنِفَ العَدُوُّ، فَقُلْ لها:
ما للعَدُوِّ بغيرِنا لا يَشْنَفُ؟

İbnü’l-A‘râbî’ye gelince: buğzda ve anlayışta “ona ve onunla” **شَنِفَ** dedi. İbn Sîde dedi ki: doğru olan, daha önce geçtiği üzere, buğzda **شَنِفَ**’in harfsiz olarak geçişli olmasıdır; anlayışta ise, “**فَطِنَ له** ve **فَطِنَ به** dediğinde” **فَطِنَ**’in onlarla geçişli olduğu gibi, peş peşe gelen iki harfle geçişli olmasıdır.

**وشَنَفَ إليه يَشْنِفُ شَنْفاً وشُنُوفاً**: gözün arka tarafıyla baktı; bunu Ya‘kūb rivayet etti; bir defasında dedi ki: o, içinde bir yan bakış bulunan bakıştır. İbn Mukbil dedi ki:
إذا تداكأَ منه دَفْعُه شَنَفا

Kisâî: bir şeye **شَفَنْتُ** ve ona **شَنَفْتُ**: ona baktım (demektir).

İbnü’l-A‘râbî: ona **شنفت** ve ona **وعديت** (* “وعديت” sözü asılda bu suret üzeredir.) ona: onu buğzettim.

Ve denir ki: “Bana ne oluyor da seni benden yana **شانِفاً** ve **خانِفاً** görüyorum?”; hâlbuki o, benden yüzünü **خَنَفَ** etti; yani onu çevirdi.

### [Kâmûsü'l-Muhît](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81/sozluk/kamus.md) — Fîrûzâbâdî · 15. yy

* ش ن ف * * الشَّنْفُ * القرط الأعلى والجمع * شُنُوفٌ * كفلس وفلوس و * شَنَّفَ * المرأة * فتَشَنَّفَتْ * هي مثل قرطها فتقرطت

##### Türkçe

* ش ن ف * * **الشَّنْفُ** * üst küpe; çoğulu **شُنُوفٌ**’dur; (bu) **فلس** ve **فلوس** gibi. Ve **شَنَّفَ** kadını; o da **فتَشَنَّفَتْ**; (bu) onun küpesi gibi; böylece küpelendi.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

الشنف، بالفتح، ولا تقل: الشنف، بالضم، فإنه لحن، وهو: القرط الأعلى، كما في الصحاح، أو معلاق في قوف الأذن، قاله الليث، أو ما علق في أعلاها، والرعثة في أسفلها، قاله ابن الأعرابي، وأما علق في أسفلها فقرط، قاله ابن دريد، وقيل: الشنف والقرط واحد: ج: شنوف،، كبدر وبدور، وأشناف كذلك، وهو مستدرك عليه: والشنف: النظر إلى الشيء كالمعترض عليه، وهو أن يرفع الإنسان طرفه ناظرا إلى الشيء، كالمتعجب منه، أو كالكاره له، ومثله الشفن، قاله أبو زيد، وأنشد ابن بري للفرزدق، يفضل الأخطل، ويمدح بنشي تغلب، ويهجو جريرا: يا ابن المراغة إن تغلب وائل رفعوا عناني فوق كل عنان شفنفن للنظر البعيد كأنما إرنانها ببوائن الأشطان ويروي: ) يصهلن للشبح البعيد ( ورواية ابن الأعرابي: ) يشتفن من الاشتياف.
 وشنف له، كفرح: أبغضه، وتنكره، حكاه ابن السكيت، وهو مثل شئفته، بالهمز، ومنه الحديث: ) مالي أرى قومك قد شنفوا لك فهو شنف، ككتف وأنشد ابن بري:
  ولن تداوى علة القلب الشنف وقال آخر:
  ولن أزال وإن جاملت محتسبا                      في غير نائرة ضبا لها شنفا أي: متغضبا.
 وقال ابن الأعرابي: شنف له، وبه فطن، وكذا في البغضة، وأنشد:
  وتقول قد شنف العدو فقل لها                      ما للعدو بغيرنا لا يشـنـف

  قال ابن سيده: والصحيح أن شنف - في البغضة - معتدية بغير حرف، وفي الفطنة معتدية بحرفين متعاقبين، كما يتعدي فطن بهما، وإذا قلت: فطن له، وبه.
 وقال أبو زيد: شنف، شنفا: انقلبت شفته العليا من أعلى، فهي شفة شنفاء.
 والشانف: المعرض، يقال: مالي أراك شانفا عنى، وخانفا.
 وإنه لشانف عنا بأنفه: أي رافع، وهو مجاز.
 وقال أبو عرو: ناقة مشنوفة: أي مزمومة، نقله الصاغاني.
 وشنيف، كزبير: تابعي.
 وشنيف بن يزيد: محدث.
 وقال الزجاج: أشنف الجارية، وقال غيره: شنفها، تشنيفا، كلاهما بمعنى: جعل لها شنفا، وكذلك: قرطها تقريطا، فتشنفت هي، كما تقول: تقرطت.
 ومما يستدرك عليه: شنف إليه، يشنف، شنفا: نظر بمؤخر العين، حكاه يعقوب.
 وأبو شنيف، كزبير: قرية بمصر من أعمال الجيزة.
 ومن المجاز: شنف كلامه، وقرطه.

##### Türkçe

**الشنف**, fetih ile; ve “**الشنف**”, damme ile deme; çünkü o lahn (yanlış)tır. O: **القرط الأعلى**dır; **الصحاح**’ta olduğu gibi. Yahut kulağın kıvrımında bir asılı şeydir; bunu **الليث** söylemiştir. Yahut onun üst tarafında asılan şeydir; alt tarafındaki **الرعثة**dir; bunu **ابن الأعرابي** söylemiştir. Ama alt tarafında asılan şey ise **قرط**tur; bunu **ابن دريد** söylemiştir. Ve denildi ki: **الشنف** ile **القرط** birdir: çoğulu: **شنوف**; “**بدر**” ve “**بدور**” gibi; ve **أشناف** da böyledir. Ve o, onun üzerine istidrâk edilmiştir: ve **الشنف**: bir şeye, ona itiraz eder gibi bakmaktır; o da insanın bakışını kaldırıp bir şeye bakmasıdır; ondan şaşar gibi, yahut ondan hoşlanmaz gibi. Ve onun benzeri **الشفن**dir; bunu **أبو زيد** söylemiştir. Ve **ابن بري**, **الفرزدق**’a ait şu beyti rivayet etti; **الأخطل**’ı üstün tutar, **بنيشي تغلب**’i över ve **جرير**’i hicveder:
يا ابن المراغة إن تغلب وائل رفعوا عناني فوق كل عنان شفنفن للنظر البعيد كأنما إرنانها ببوائن الأشطان
Ve şöyle rivayet edilir: ) يصهلن للشبح البعيد ( ve **ابن الأعرابي**’nin rivayeti: ) يشتفن من الاشتياف.

Ve **شنف له**, “**فرح**” gibi: ona buğzetti ve onu yadırgadı; bunu **ابن السكيت** hikâye etti; ve o, hemze ile **شئفته** gibidir. Ve ondan hadis: ) مالي أرى قومك قد شنفوا لك فهو شنف ( “**كتف**” gibi. Ve **ابن بري** şu beyti okudu:
  ولن تداوى علة القلب الشنف
Ve bir başkası dedi:
  ولن أزال وإن جاملت محتسبا                      في غير نائرة ضبا لها شنفا
Yani: öfkeli.

Ve **ابن الأعرابي** dedi: **شنف له**, ve onunla zekî oldu; ve bu, buğzda da böyledir. Ve şu beyti okudu:
  وتقول قد شنف العدو فقل لها                      ما للعدو بغيرنا لا يشـنـف

**ابن سيده** dedi: ve sahih olan şudur ki **شنف** — buğzda — harfsiz müteaddîdir; ve zekâda iki ardışık harfle müteaddîdir; tıpkı **فطن**’ın onlarla müteaddî olduğu gibi; ve dediğin zaman: **فطن له**, ve **به**.

Ve **أبو زيد** dedi: **شنف**, **شنفا**: üst dudağı üst taraftan döndü; artık o, **شفة شنفاء**dır.

Ve **الشانف**: yüz çeviren; denilir: “Bana karşı niçin seni **شانفا** görüyorum?” ve **خانفا**.

Ve o, burnuyla bizden yana **لشانف**tir: yani kaldıran; ve o mecazdır.

Ve **أبو عرو** dedi: **ناقة مشنوفة**: yani gemlenmiş; bunu **الصاغاني** nakletti.

Ve **شنيف**, “**زبير**” gibi: tâbiîdir.

Ve **شنيف بن يزيد**: muhaddistir.

Ve **الزجاج** dedi: **أشنف الجارية**; ve başkası dedi: **شنفها**, **تشنيفا**; ikisi de şu mânâdadır: ona **شنفا** yaptı. Ve yine: **قرطها تقريطا**; böylece o da **تشنفت**; senin “**تقرطت**” dediğin gibi.

Ve onun üzerine istidrâk edilenlerdendir: **شنف إليه**, **يشنف**, **شنفا**: gözün arka tarafıyla baktı; bunu **يعقوب** hikâye etti.

Ve **أبو شنيف**, “**زبير**” gibi: Mısır’da **الجيزة** amellerinden bir köydür.

Ve mecazdandır: **شنف كلامه**, ve **قرطه**.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

شَنَفْتُ اـِلَى الشَّىْءِ
1 شَنَفْتُ اـِلَى الشَّىْءِ ذ , (S,) aor. شَنِفَ , (O, Msb,) inf. n. شَنْفٌ, (S, O, K,) I looked in a state of opposition, or resistance, (فِى اعْتِرَاضٍ,) at the thing; like شَفَنْتُ: (S, O: *) or الشَّنْفُ signifies the looking at a thing, (O,) or the looking at a thing like him who is opposing it, or resisting it, (كَالمُعْتَرِضِ عَلَيْهِ, K, TA,) and the raising of the eyes in looking at a thing, (TA,) like him who wonders at it, or like him who dislikes it, or hates it; (O, K, TA;) and so الشَّفْنُ, as AZ says. (TA.) [See also 2.] -A2- شَنِفَ لَهُ, (S, O, K,) and بِهِ also, or, correctly, accord. to ISd, this verb is trans. in the sense here next following without any particle, (TA,) [but two exs. are cited in the O from trads. in which it is trans. by means of ل,] aor. شَنَفَ , (S, K,) inf. n. شَنَفٌ, (S, O,) He hated him, (أَبْغَضَهُ,) and met him in a morose manner: (S, O, K: [in the K, the latter meaning is expressed by تَنَكَّرَهُ, for تَنَكَّرَ لَهُ: in the S and O, the former meaning is expressed as above, on the authority of ISk; and it is also said that الشَّنْفُ is syn. with البُغْضُ and التَّنَكُّرُ:] in the former of these two senses it is like شَئِفَهُ, with ء: (S, O:) or الشنف [i. e. الشَّنَفُ] is a subst. signifying vehemence of enmity. (Ham p. 108.) ― -b2- And شَنِفَ لَهُ, (IAar, ISd, O, * K, TA,) and بِهِ, (ISd, TA,) i. q. فَطِنَ [i. e. He knew it; knew, had knowledge, or was cognizant, of it; or knew it instinctively; &c.]. (IAar, ISd, O, K, TA.) -A3- And شَنِفَ, (K, TA, [in the former of which it is erroneously implied that the verb is followed by لَهُ,]) His upper lip turned upwards; (K, TA;) inf. n. شَنَفٌ; (TA;) or this is a subst., signifying a turning upwards of the upper lip: so says AZ. (O.)

شَنَّفَهَا
2 شَنَّفَهَا ذ , inf. n. تَشْنِيفٌ, He adorned her (i. e. a woman, S, or a girl, or young woman, O, K) with the [ornament called] شَنْف; (S, O, K;) like as one says, قَرَّطَهَا; (S, TA;) as also ↓ أَشْنَفَهَا. (Zj, O, K.) ― -b2- [Hence,] شَنَّفَ كَلَامَهُ وَقَرَّطَهُ (tropical:) [He adorned and embellished his language]. (TA.) -A2- شنّف اـِلَيْهِ, inf. n. as above, He looked at him, or it, from the outer corner of the eye. (Yaakoob, TA.) [See also 1.]

4 أَشْنَفَ see the next preceding paragraph.

تشنّفت
5 تشنّفت ذ She adorned herself with the [ornament called] شَنْف; (S, O, K;) like as one says, تقرّطت. (S.)

شَنْفٌ
شَنْفٌ ذ (incorrectly pronounced with damm, IDrd, O, K, i. e. شُنْفٌ, O, TA) The upper قُرْط [i. e. ear-ring or ear-drop]: (S, O, K:) or a pendant (مِعْلَاقٌ) in [or suspended from] the قُوف [app. meaning the upper part, or perhaps, the helix, in the CK erroneously written فَوْق,] of the ear; (Lth, O, K;) and likewise such as is attached to necklaces: (Lth, O:) or such as is suspended from the upper part of the ear; what is suspended from the lower part [or lobe] thereof being termed قُرْطٌ; (IDrd, O, K;) or this latter is termed رُعْثَةٌ: (IAar, TA:) or, as some say, i. q. قُرْطٌ: (TA:) pl. [of mult.] شُنُوفٌ (IDrd, S, O, K) and [of pauc.] أَشْنَافٌ. (TA.)

شَنِفٌ
شَنِفٌ ذ Hating, (S, O, K,) and meeting in a morose manner. (K.) IB cites, as an ex.,
وَلَنْ تُدَاوِى عِلَّةَ القَلْبِ الشَّنِفْ
[And thou will not cure the hating heart]. (TA.)

شَفَةٌ شَنْفَآءُ
شَفَةٌ شَنْفَآءُ ذ [A lip, meaning an upper lip] turning upwards: (O:) or شَاةٌ شَنْفَآءُ [A sheep or goat] having the upper lip turning upwards. (TA.)

شَانِفٌ
شَانِفٌ ذ Turning away, or averse. (O, K.) One says, مَا لِى أَرَاكَ شَانِفًا عَنِّى What ails me that I see thee turning away, or averse, from me? (O.) ― -b2- And اـِنَّهُ لَشَانِفٌ عَنَّا بِأَنْفِهِ (tropical:) Verily he is raising his nose [in aversion] from us. (O, * K.)

مَشْنُوفَةٌ
مَشْنُوفَةٌ ذ (assumed tropical:) A she-camel having a زِمَام [or noserein] attached to her. (AA, O, K.)

##### Türkçe

**شَنَفْتُ اـِلَى الشَّىْءِ**

1 **شَنَفْتُ اـِلَى الشَّىْءِ** ذ , (S,) muzâri‘ı **شَنِفَ** , (O, Msb,) mastarı **شَنْفٌ**, (S, O, K,) şeye, karşı çıkma yahut direnme hâlinde, (فِى اعْتِرَاضٍ,) baktım; **شَفَنْتُ** gibi: (S, O: *) yahut **الشَّنْفُ**, bir şeye bakmayı, (O,) yahut ona karşı çıkanın yahut ona direnenin bakışı gibi bir şeye bakmayı, (كَالمُعْتَرِضِ عَلَيْهِ, K, TA,) ve bir şeye bakarken gözleri kaldırmayı, (TA,) ona hayret eden gibi, yahut ondan hoşlanmayan gibi, yahut ondan nefret eden gibi; (O, K, TA;) ve **الشَّفْنُ** da böyledir, AZ’nin dediği üzere. (TA.) [Bkz. ayrıca 2.] —A2— **شَنِفَ لَهُ**, (S, O, K,) ve **بِهِ** de; yahut, doğru olan, ISd’ye göre, bu fiil, aşağıda gelen mânada hiçbir edat olmaksızın müteaddîdir, (TA,) [fakat O’da rivayetlerden iki örnek zikredilmiştir ki onda **ل** vasıtasıyla müteaddîdir,] muzâri‘ı **شَنَفَ** , (S, K,) mastarı **شَنَفٌ**, (S, O,) ona buğzetti, (**أَبْغَضَهُ,**) ve ona karşı somurtkan bir tarzda karşılaştı: (S, O, K: [K’da ikinci mânâ **تَنَكَّرَهُ** ile ifade edilmiştir, **تَنَكَّرَ لَهُ** yerine: S ve O’da birinci mânâ yukarıdaki gibi, ISk’nin rivayetiyle ifade edilmiştir; ve ayrıca denilmiştir ki **الشَّنْفُ**, **البُغْضُ** ve **التَّنَكُّرُ** ile eş anlamlıdır:] bu iki mânanın birincisinde, ء ile **شَئِفَهُ** gibidir: (S, O:) yahut **الشنف** [yani **الشَّنَفُ**], düşmanlığın şiddetini ifade eden bir isimdir. (Ham s. 108.) ― -b2- Ve **شَنِفَ لَهُ**, (IAar, ISd, O, * K, TA,) ve **بِهِ**, (ISd, TA,) **فَطِنَ** ile aynı mânadadır [yani: onu bildi; onu bildi, bilgi sahibi oldu yahut farkında oldu; yahut onu içgüdüyle bildi; vb.]. (IAar, ISd, O, K, TA.) —A3— Ve **شَنِفَ**, (K, TA, [bunların birincisinde fiilin **لَهُ** ile geldiği yanlışça ima edilmiştir,]) onun üst dudağı yukarı döndü; (K, TA;) mastarı **شَنَفٌ**; (TA;) yahut bu, üst dudağın yukarı dönmesi mânasında bir isimdir: AZ böyle der. (O.)

**شَنَّفَهَا**

2 **شَنَّفَهَا** ذ , mastarı **تَشْنِيفٌ**, onu (yani bir kadını, S, yahut bir kızı, yahut genç kadını, O, K) [adı] **شَنْف** olan süsle süsledi; (S, O, K;) tıpkı **قَرَّطَهَا** denildiği gibi; (S, TA;) ve ayrıca ↓ **أَشْنَفَهَا**. (Zj, O, K.) ― -b2- [Bundan dolayı,] **شَنَّفَ كَلَامَهُ وَقَرَّطَهُ** (mecaz:) [sözünü süsledi ve bezedi]. (TA.) —A2— **شنّف اـِلَيْهِ**, mastarı yukarıdaki gibi, ona yahut ona, gözün dış köşesinden baktı. (Yaakoob, TA.) [Bkz. ayrıca 1.]

4 **أَشْنَفَ** bir önceki paragrafı gör.

**تشنّفت**

5 **تشنّفت** ذ O, [adı] **شَنْف** olan süsle kendini süsledi; (S, O, K;) tıpkı **تقرّطت** denildiği gibi. (S.)

**شَنْفٌ**

**شَنْفٌ** ذ (damme ile yanlış telaffuz edilir, IDrd, O, K, yani **شُنْفٌ**, O, TA) üst **قُرْط** [yani küpe yahut kulak sarkıtı]: (S, O, K:) yahut kulağın **قُوف**’unda [görünüşe göre üst kısmı, yahut belki heliks; CK’da yanlışça **فَوْق** yazılmıştır,] bulunan [yahut ondan sarkan] bir sarkıt (مِعْلَاقٌ); (Lth, O, K;) ve aynı şekilde gerdanlıklara takılan türden olan: (Lth, O:) yahut kulağın üst kısmından sarkan şey; onun alt kısmından [yahut memesinden] sarkan şeye ise **قُرْطٌ** denir; (IDrd, O, K;) yahut buna **رُعْثَةٌ** denir: (IAar, TA:) yahut, bazılarına göre, **قُرْطٌ** ile aynı mânadadır: (TA:) çoğulu [kesret] **شُنُوفٌ** (IDrd, S, O, K) ve [kıllet] **أَشْنَافٌ**. (TA.)

**شَنِفٌ**

**شَنِفٌ** ذ buğzeden, (S, O, K,) ve somurtkan bir tarzda karşılaşan. (K.) IB, örnek olarak şunu nakleder:
وَلَنْ تُدَاوِى عِلَّةَ القَلْبِ الشَّنِفْ
[Ve sen, buğzeden kalbin hastalığını asla tedavi etmeyeceksin]. (TA.)

**شَفَةٌ شَنْفَآءُ**

**شَفَةٌ شَنْفَآءُ** ذ [bir dudak, yani üst dudak] yukarı dönen: (O:) yahut **شَاةٌ شَنْفَآءُ** [bir koyun yahut keçi], üst dudağı yukarı dönen. (TA.)

**شَانِفٌ**

**شَانِفٌ** ذ yüz çeviren, yahut uzak duran. (O, K.) Şöyle denir: **مَا لِى أَرَاكَ شَانِفًا عَنِّى** Beni ne oluyor ki seni benden yüz çevirir, yahut uzak durur, görüyorum? (O.) ― -b2- Ve **اـِنَّهُ لَشَانِفٌ عَنَّا بِأَنْفِهِ** (mecaz:) Şüphesiz o, burnunu bizden [uzak durarak] kaldırmaktadır. (O, * K.)

**مَشْنُوفَةٌ**

**مَشْنُوفَةٌ** ذ (mecaz olduğu varsayılır:) kendisine bir **زِمَام** [yahut burun yuları] takılmış dişi deve. (AA, O, K.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%86%D9%81/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

شَنَفَ
شَنَفَ U ( n. ac. شَنْف 1 )
a.  [ Ila ], Looked at haughtily, disdainfully.

شَنِفَ
شَنِفَ A ( n. ac. شَنَف 4 )
a.  [ La ], Hated, detested.

شَنَّفَ
شَنَّفَ II ,
a.  Adorned with ear-rings.

تَشَنَّفَ
تَشَنَّفَ V ,
a.  Wore ear-rings.

شَنْف
شَنْف 1 , ( pl. شُنُوْف 27 ,  أَشْنَاْف 38 ),
a.  Ear-ring, ear-drop.

شَاْنِف
شَاْنِف 21 ,
a.  Disdainful.

##### Türkçe

شَنَفَ
**شَنَفَ** U (mastar: **شَنْف** 1)
f. [ **إلى** ], kibirle, küçümseyerek baktı.

شَنِفَ
**شَنِفَ** A (mastar: **شَنَف** 4)
f. [ **لِ** ], nefret etti, tiksindi.

شَنَّفَ
**شَنَّفَ** II,
f. küpelerle süsledi.

تَشَنَّفَ
**تَشَنَّفَ** V,
f. küpe taktı.

شَنْف
**شَنْف** 1, (çoğulu: **شُنُوْف** 27, **أَشْنَاْف** 38),
i. küpe, kulak sarkıtı.

شَاْنِف
**شَاْنِف** 21,
i. küçümseyici.
