# شهب — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%87%D8%A8/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D9%87%D8%A8/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شهب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%87%D8%A8.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: شهب

الشَّهَبُ والشُّهْبةُ: لَونُ بَياضٍ، يَصْدَعُه سَوادٌ في خِلالِه؛ وأَنشد:
وعَلا الـمَفارِقَ رَبْعُ شَيْبٍ أَشْهَبِ
والعَنْبَرُ الجَيِّدُ لَوْنُه أَشْهَبُ؛ وقيل: الشُّهْبة البَياضُ الذي غَلَبَ على السَّوادِ. وقد شَهُبَ وشَهِبَ شُهْبةً، واشْهَبَّ، وجاءَ في شِعْرِ هُذيلٍ شاهِبٌ؛ قال:
فَعُجِّلْتُ رَيْحانَ الجِنانِ، وعُجِّلُوا *  رَمَاريمَ فَوَّارٍ، من النَّارِ، شاهِبِ وفَرَسٌ أَشْهَبُ، وقدِ اشْهَبَّ اشْهِـباباً، واشْهابَّ اشْهيباباً، مثله. وأَشْهَبَ الرجلُ إِذا كان نَسْلُ خَيْلِهِ شُهْباً؛ هذا قولُ أَهلِ اللغة، إِلاَّ أَنَّ ابن الأَعرابي قال: ليس في الخَيْلِ شُهْبٌ. وقال أَبو عبيدة: الشُّهْبَة في أَلوانِ الخَيْلِ، أَن تَشُقَّ مُعْظَمَ لَوْنِه شَعْرَةٌ، أَو شَعَراتٌ بِـيضٌ، كُمَيْتاً كان، أَو أَشْقَرَ، أَو أَدْهَمَ. واشْهابَّ رأْسُه واشْتَهَب: غَلَبَ بياضُه سوادَه؛ قال امرؤ القيس: قالتِ الخَنْساءُ، لـمَّا جِئْتُها:  *  شابَ، بَعْدي، رَأْسُ هذا، واشْتَهَبْ وكَتِـيبَةٌ شَهْباءُ: لِـمَا فيها من بَياضِ السِّلاحِ والحديدِ، في حال السَّواد؛ وقيل: هي البَيْضاءُ الصافيةُ الحديدِ. وفي التهذيب: وكتيبة شهابة ؛ (1) (1 قوله «وكتيبة شهابة» هكذا في الأصل وشرح القاموس.)
وقيل: كَتِـيبَةٌ شَهْباءُ إِذا كانت عِلْيَتُها بياضَ الحديد. وسَنةٌ شَهْباءُ إِذا كانت مُجْدِبَـةً، بيضاءَ من الجَدْبِ، لا يُرَى فيها خُضْرَة؛ وقيل: الشَّهْباءُ التي ليس فيها مطرٌ، ثم البَيْضاءُ، ثم الـحَمْرَاءُ؛ وأَنشد الجوهرِيُّ وغيرُه، في فصل جحر، لزهير بن أَبي سلمى: إِذا السَّـنَة الشَّهْباءُ، بالناسِ، أَجْحَفَتْ، *  ونالَ كرامَ المالِ، في الجَحْرَةِ، الأَكلُ قال ابن بري: الشَّهْباءُ البَيْضاءُ، أَي هي بَيْضاءُ لكَثْرَة الثَّلْج، وعَدَمِ النَّباتِ. وأَجْحَفَتْ: أَضَرَّتْ بِهم، وأَهْلَكَتْ أَموالَـهم. وقوله: ونالَ كِرامَ المالِ، يريدُ كَرائمَ الإِبِل، يعني أَنها تُنْحَر وتُؤْكَل، لأَنهم لا يَجدُونَ لَـبناً يُغْنِـيهِم عن أَكْلِها. والجَحْرَةُ: السَّـنَةُ الشديدة التي تَجْحَر الناسَ في البُيوت. وفي حديث العباس، قالَ يومَ الفتحِ: يا أَهلَ مَكَّة !أَسْلِـمُوا تَسْلَمُوا، فقَدِ اسْتَبْطَنْتُمْ بأَشْهَبَ بازِلٍ؛ أَي رُمِـيتُمْ بأَمْرٍ صَعْبٍ، لا طَاقةَ لَكُم به. ويومٌ أَشْهَبُ، وسَنَةٌ شَهْباءُ، وجَيْشٌ أَشْهَبُ أَي قَوِيٌّ شديدٌ. وأَكثرُ ما يُسْتَعْمل في الشِّدَّة والكَراهَة؛ جعلَه بازِلاً لأَن بُزُولَ البعير نِهايَتُه في القُوَّة. وفي حديث حَلِـيمَة: خَرَجْتُ في سَنَةٍ شَهْباءَ أَي ذاتِ قَحْطٍ وجَدْبٍ. والشَّهْباءُ: الأَرضُ البيضاءُ التي لا خُضْرة فيها لقِلَّة الـمَطَر، من الشُّهْبَة، وهي البياضُ، فسُمِّيَت سَنَةُ الجَدْب بها؛ وقوله أَنشده ثعلبٌ: أَتانا، وقد لَفَّتْه شَهْباءُ قَرَّة، *  على الرَّحْلِ، حتى الـمَرْءُ، في الرَّحْلِ، جانِحُ فسَّره فقال: شَهْباءُ ريحٌ شديدةُ البَرْدِ؛ فمن شِدّتِها هو مائِلٌ في الرَّحْلِ. قال: وعندي أَنها رِيحُ سَنَةٍ شَهْباءَ، أَو رِيحٌ فيها بَرْدٌ وثَلْج؛ فكأَن الريحَ بَيْضاءُ لذلك. أَبو سعيد: شَهَّبَ البَرْدُ الشَّجَرَ إِذا غَيَّرَ أَلْوانَها، وشَهَّبَ الناسَ البَرْدُ. ونَصْلٌ أَشْهَبُ: بُرِدَ بَرْداً خَفِـيفاً، فلم يَذْهَبْ سوادُه كله؛ حكاه أَبو حنيفة، وأَنشد: وفي اليَدِ اليُمْنَى، لـمُسْتَعِيرِها، *  شَهْباءُ، تُرْوي الرِّيشَ من بَصِـيرِها يعني أَنها تَغِلُّ في الرَّمِيَّةِ حتى يَشْرَبَ ريشُ السَّهْمِ الدَّمَ. وفي الصحاح: النَّصْلُ الأَشْهَبُ الذي بُرِدَ فَذَهَبَ سَوادُه.وغُرَّةٌ شَهْباءُ: وهو أَن يكونَ في غُرَّةِ الفرس شَعَر يُخالِفُ البياضَ. والشَّهْباءُ من الـمَعَزِ: نحوُ المَلْحاءِ مِن الضأْنِ. واشْهَابَّ الزَّرْعُ: قَارَبَ الـهَيْجَ فابْيَضَّ، وفي خِلالِه خُضْرةٌ قليلةٌ. ويقال: اشْهابَّت مَشَافِرُه. والشَّهابُ: اللبنُ الضَّيَاحُ؛ وقيل اللبنُ الذي ثُلُثاهُ ماءٌ، وثُلُثُه لبنٌ، وذلك لتَغَيُّرِ لونِه؛ وقيل الشَّهاب والشُّهابَةُ، بالضَّمِّ، عن كراع: اللبنُ الرَّقِـيقُ الكَثِـيرُ الماءِ، وذلك لتَغَيُّرِ لَوْنِه أَيضاً، كما قيل له الخَضارُ؛ قال الأَزهري: وسَمِعْتُ غيرَ واحِدٍ من العَرَبِ يقولُ للَّبنِ الـمَمْزوجِ بالماءِ: شَهابٌ، كما تَرَى، بفَتْحِ الشِّينِ. قال أَبو حاتم: هو الشُّهابَةُ، بضَمِّ الشِّين، وهو الفَضِـيخُ، والخَضارُ، والشَّهابُ، والسَّجاجُ، والسَّجارُ ، (1) (1 قوله «والسجار» هو هكذا في الأصل وشرح القاموس.)
والضَّياحُ، والسَّمارُ، كلُّه واحد. ويومٌ أَشْهَبُ: ذو رِيحٍ بارِدَةٍ؛ قال: أُراهُ لما فِـيه منَ الثَّلْجِ والصَّقِيعِ والبَرْدِ. وليلَةٌ شَهْباءُ كذلك. الأَزهري: ويوم أَشْهَبُ: ذو حَلِـيتٍ وأَزيزٍ؛ وقوله أَنشده سيبويه: فِدًى، لِبَني ذُهْلِ بنِ شَيْبانَ، ناقَتي، *  إِذا كانَ يومٌ ذُو كَواكِبَ، أَشْهَبُ يجوز أَن يكونَ أَشْهَبَ لبياضِ السِّلاحِ، وأَن يكونَ أَشْهَبَ لـمَكانِ الغُبارِ. والشِّهابُ:شُعْلَةُ نارٍ ساطِعَةٌ، والجمع شُهُبٌ وشُهْبانٌ وأَشْهَبُ؛(2) (2 قوله «وأشهب» هو هكذا بفتح الهاء في الأصل والمحكم. وقال شارح القاموس: وأَشهب، بضم الهاء، قال ابن منظور وأَظنه اسماً للجمع.) وأَظُنُّه اسماً للجَمْعِ؛ قال:
تُرِكْنا، وخَلَّى ذُو الـهَوادَةِ بَيْنَنا،  *  بأَشْهَبِ نارَيْنَا، لدَى القَوْمِ نَرْتَمِـي وفي التنزيل العزيز: أَوْ آتِـيكُمْ بِشِهابٍ قَبَسٍ؛ قال الفراء: نَوَّن عاصِمٌ والأَعْمَشُ فِـيهِما؛ قال وأَضَافه أَهلُ الـمَدينَةِ «بِشِهابِ قبسٍ»؛ قال: وهذا من إِضافة الشَّيءِ إِلى نفسِه، كما قالوا: حَبَّةُ الخَضْراءِ، ومَسْجِدُ الجامِع، يضاف الشَّيءُ إِلى نَفْسِهِ، ويُضافُ أَوائِلُها إِلى ثوانِـيهَا، وهِـيَ هِـيَ في المعنى. ومنه قوله: إِنَّ هذا لَهُو حَقُّ اليَقِـينِ. وروى الأَزهري عن ابن السكيت، قال: الشِّهابُ العُودُ الذي فيه نارٌ؛ قال وقال أَبو الـهَيْثم: الشِّهابُ أَصْلُ خَشَبَةٍ أَو عودٍ فيها نارٌ ساطِعَة؛ ويقال لِلْكَوْكَبِ الذي يَنْقَضُّ على أَثر الشَّيْطان بالليْلِ: شِهابٌ. قال اللّه تعالى: فأَتْبَعَهُ شِهابٌ ثاقِبٌ. والشُّهُبُ: النُّجومُ السَّبْعَة، المعْروفَة بالدَّراري. وفي حديث اسْتِراقِ السَّمْعِ: فَرُبَّـما أَدْرَكَه الشِّهابُ، قبل أَن يُلْقِـيَها؛ يعني الكَلِمَة الـمُسْتَرَقَة؛ وأَراد بالشِّهابِ: الذي يَنْقَضُّ باللَّيْلِ شِـبْهَ الكَوكَبِ، وهو، في الأَصل، الشُّعْلَة من النَّارِ؛ ويقال للرجُلِ الماضي في الحرب: شِهابُ حَرْبٍ أَي ماضٍ فيها، على التَّشْبيهِ بِالكَوْكَبِ في مُضِـيِّه، والجمعُ شُهُبٌ وشُهْبانٌ؛ قال ذو الرمة:
إِذا عَمَّ داعِـيها، أَتَتْهُ بمالِكٍ،  *  وشُهْبانِ عَمْرٍو، كلُّ شَوْهاءَ صِلْدِمِ عَمَّ داعِـيها: أَي دَعا الأَبَ الأَكْبَر. وأَرادَ بشُهْبانِ عَمْرٍو: بَني عَمْرو بنِ تَميمٍ. وأَما بَنُو الـمُنْذِرِ، فإِنَّهُم يُسَمُّوْنَ الأَشاهِبَ، لجمالِهِمْ؛ قال الأَعشى: وبَني الـمُنْذِرِ الأَشاهِب، بالحيــ *  ــرَةِ، يَمْشُونَ، غُدْوَةً، كالسُّيوفِ والشَّوْهَبُ: القُنْفُذُ. والشَّبَهانُ والشَّهَبانُ: شجرٌ معروفٌ، يُشبِـه الثُّمامَ؛ أَنشد المازني: وما أَخَذَ الدِّيوانَ، حتى تَصَعْلَكَا، *  زَماناً، وحَثَّ الأَشْهَبانِ غِناهُما الأَشْهَبانِ: عامانِ أَبيضانِ، ليس فيهما خُضْرَةٌ من النَّباتِ. وسَنَةٌ شَهْباءُ: كثيرة الثَّلْجِ، جَدْبةٌ؛ والشَّهْباءُ أَمْثَلُ من البَيْضاءِ، والـحَمْراءُ أَشدُّ من البَيْضاءِ؛ وسنة غَبراءُ: لا مَطَرَ فيها؛ وقال: إِذا السَّـنَةُ الشَّهْباءُ حَلَّ حَرامُها
أَي حَلَّت الـمَيْتَةُ فيها.

### Türkçe

**الشَّهَبُ** ve **الشُّهْبةُ**: bir beyazlık rengidir; onun içinde bir siyahlık onu yarar (çatlatır); ve inşad etti:

Ve ayrımların üzerine, **أَشْهَبِ** bir aklığın dörtte biri yükseldi.

Ve iyi **العَنْبَرُ**’in rengi **أَشْهَبُ**’dir; ve denildi: **الشُّهْبة** siyaha galip gelen beyazlıktır. Ve o, **شَهُبَ** ve **شَهِبَ** **شُهْبةً** (olarak) oldu; ve **اشْهَبَّ**; ve Hüzeyl’in şiirinde **شاهِبٌ** geldi; dedi:

Bana cennetlerin reyhanı acele ettirildi, onlara da acele ettirildi * ateşten, kaynayan **رَمَاريمَ** (olarak), **شاهِبِ**.

Ve **أَشْهَبُ** bir at; ve gerçekten **اشْهَبَّ** **اشْهِـباباً**; ve **اشْهابَّ** **اشْهيباباً**; onun gibidir. Ve adam **أَشْهَبَ** olur; eğer atlarının nesli **شُهْباً** ise; bu, dil ehlinin sözüdür; ancak İbnü’l-A‘râbî dedi: atlarda **شُهْبٌ** yoktur.

Ebû Ubeyde dedi: atların renklerinde **الشُّهْبَة**, onun renginin çoğunu bir kılın yahut beyaz kılların yarmasıdır; **كُمَيْتاً** olsa da, yahut **أَشْقَرَ**, yahut **أَدْهَمَ**.

Başı **اشْهابَّ** ve **اشْتَهَب**: beyazı siyahına galip geldi; İmru’ül-Kays dedi:

**الخَنْساءُ** dedi, ona geldiğimde: * bundan sonra, bunun başı ağardı ve **اشْتَهَبْ**.

Ve **شَهْباءُ** bir **كَتِـيبَةٌ**: siyahlık hâlinde, içinde silahın ve demirin beyazlığı bulunmasından dolayı; ve denildi: o, demiri saf beyaz olan beyazdır. Ve **التهذيب**’de: ve **شهابة** bir **كتيبة**; (1)
(1 “وكتيبة شهابة” sözü: asılda ve Şerhu’l-Kāmûs’ta böyledir.)

Ve denildi: **شَهْباءُ** bir **كَتِـيبَةٌ**, eğer onun üst kısmı demirin beyazlığı ise. Ve **شَهْباءُ** bir sene, eğer kıtlık (kuraklık) ise; kıtlıktan beyaz, onda yeşillik görülmez; ve denildi: **الشَّهْباءُ** yağmur olmayan, sonra beyaz, sonra kırmızı olandır; ve Cevherî ve başkası, **جحر** faslında, Züheyr b. Ebî Sülmâ’dan inşad etti:

Eğer **السَّـنَة الشَّهْباءُ** insanlara karşı ağır zarar verdiğinde, * ve **الجَحْرَةِ**’de yeme, malın kerimlerine erişti.

İbn Berrî dedi: **الشَّهْباءُ** beyazdır; yani o, karın çokluğundan ve bitkinin yokluğundan beyazdır. Ve **أَجْحَفَتْ**: onlara zarar verdi ve mallarını helâk etti. Ve sözü: “ve malın kerimlerine erişti” ile, develerin seçkinlerini kasteder; yani onlar boğazlanır ve yenir; çünkü onları, onları yemekten alıkoyacak süt bulamazlar.

Ve **الجَحْرَةُ**: insanları evlerde **تَجْحَر** eden şiddetli senedir.

Abbâs hadîsinde: fetih günü dedi: Ey Mekke ehli! Müslüman olun, selâmet bulursunuz; çünkü siz, **أَشْهَبَ بازِلٍ** ile içten kuşatıldınız; yani size, gücünüzün yetmeyeceği zor bir işle atıldınız.

Ve **أَشْهَبُ** bir gün, ve **شَهْباءُ** bir sene, ve **أَشْهَبُ** bir ordu; yani güçlü, şiddetli.

Ve en çok şiddet ve kerihlikte kullanılır; onu **بازِلاً** yaptı; çünkü devenin **بُزُولَ**’ü, kuvvette onun nihayetidir.

Halîme hadîsinde: **شَهْباءُ** bir senede çıktım; yani kıtlık ve kuraklık sahibi. Ve **الشَّهْباءُ**: yağmurun azlığından içinde yeşillik olmayan beyaz topraktır; **الشُّهْبَة**’dendir; o da beyazlıktır; böylece kuraklık senesi onunla adlandırıldı; ve sözü, Sa‘leb’in inşad ettiği:

Bize geldi; onu, soğuk bir **شَهْباءُ قَرَّة** bürümüştü, * yükün üzerinde; öyle ki kişi, yükte, yana yatmış.

Onu açıkladı ve dedi: **شَهْباءُ** şiddetli soğuk bir rüzgârdır; şiddetinden dolayı o, yükte eğiktir. Dedi: ve bende, o, **شَهْباءُ** bir senenin rüzgârıdır; yahut içinde soğuk ve kar olan bir rüzgârdır; sanki rüzgâr bunun için beyazdır.

Ebû Saîd: soğuk, ağacı **شَهَّبَ** eder; eğer onun renklerini değiştirirse; ve soğuk, insanları **شَهَّبَ** eder.

**أَشْهَبُ** bir **نَصْلٌ**: hafif bir törpüyle törpülendi; böylece siyahının hepsi gitmedi; Ebû Hanîfe rivayet etti; ve inşad etti:

Ve sağ elde, onu ödünç alan için, * **شَهْباءُ** (vardır); onun keskinliğinden tüyü sular.

Yani o, hedefte derinleşir; ta ki okun tüyü kanı içsin. Ve **الصحاح**’ta: **النَّصْلُ الأَشْهَبُ**, törpülenip siyahı giden (nâsıl)dır. Ve **شَهْباءُ** bir **غُرَّةٌ**: o, atın alnındaki **غُرَّة**’de beyazlığa aykırı bir kıl bulunmasıdır. Ve keçiden **الشَّهْباءُ**: koyundan **المَلْحاءِ** gibidir.

Ekin **اشْهَابَّ**: olgunlaşmaya yaklaştı da beyazlaştı; ve onun içinde az bir yeşillik vardır. Ve denilir: dudakları **اشْهابَّت**. Ve **الشَّهابُ**: **الضَّيَاحُ** süt; ve denildi: üçte ikisi su, üçte biri süt olan süt; bu, renginin değişmesindendir; ve denildi: **الشَّهاب** ve **الشُّهابَةُ**, zamme ile; Kurâ‘dan: suyu çok, ince süttür; bu da renginin değişmesindendir; nitekim ona **الخَضارُ** denildi. Ezherî dedi: ve Araplardan birden fazlasını, suyla karıştırılmış süte, gördüğün gibi, şînin fethasıyla **شَهابٌ** derken işittim. Ebû Hâtim dedi: o, şînin zammıyla **الشُّهابَةُ**’dır; ve o, **الفَضِـيخُ**, ve **الخَضارُ**, ve **الشَّهابُ**, ve **السَّجاجُ**, ve **السَّجارُ**; (1)
(1 “والسجار” sözü: asılda ve Şerhu’l-Kāmûs’ta böyledir.)

Ve **الضَّياحُ**, ve **السَّمارُ**; hepsi birdir. Ve **أَشْهَبُ** bir gün: soğuk rüzgâr sahibi; dedi: onda bulunan kar, kırağı ve soğuktan dolayı onu böyle görüyorum. Ve **شَهْباءُ** bir gece de böyledir. Ezherî: ve **أَشْهَبُ** bir gün: **حَلِـيتٍ** ve **أَزيزٍ** sahibidir; ve sözü, Sîbeveyh’in inşad ettiği:

Fedâ olsun, Zühl b. Şeybân oğullarına, devem, * eğer yıldızlar sahibi, **أَشْهَبُ** bir gün olursa.

Silahın beyazlığından dolayı **أَشْهَبَ** olması caizdir; ve tozun yerinden dolayı **أَشْهَبَ** olması da caizdir. Ve **الشِّهابُ**: parlak bir ateş alevi; çoğulu **شُهُبٌ** ve **شُهْبانٌ** ve **أَشْهَبُ**; (2)
(2 “وأشهب” sözü: asılda ve **المحكم**’de hâ’nın fethasıyla böyledir. Şerhu’l-Kāmûs dedi: ve **أَشهب** hâ’nın zammıyla; İbn Manzûr dedi: ve ben onu cem‘ ismi sanıyorum.)

Ve ben onu cem‘ ismi sanıyorum; dedi:

Bizi bıraktılar; ve ağırbaşlı olan, aramızda boş bıraktı, * kavmin yanında atıştığımız, iki ateşimizin **أَشْهَبِ**’i ile.

Ve aziz tenzilde: **أَوْ آتِـيكُمْ بِشِهابٍ قَبَسٍ**; Ferrâ dedi: Âsım ve A‘meş, ikisinde de tenvin yaptı; dedi: Medine ehli onu izâfet yaptı: “**بِشِهابِ قبسٍ**”; dedi: bu, şeyin kendisine izâfesi cinsindendir; nitekim dediler: **حَبَّةُ الخَضْراءِ**, ve **مَسْجِدُ الجامِع**; şey kendisine izâfe edilir; ve evvelleri sonralarına izâfe edilir; ve o, mânada odur. Ve ondan, sözü: **إِنَّ هذا لَهُو حَقُّ اليَقِـينِ**.

Ezherî, İbnü’s-Sikkît’ten rivayet etti; dedi: **الشِّهابُ**, içinde ateş olan çubuktur; dedi; ve Ebû’l-Heysem dedi: **الشِّهابُ**, içinde parlak ateş bulunan bir odun parçasının kökü yahut bir çubuktur; ve gece şeytanın izine düşüp kayan yıldıza denilir: **شِهابٌ**. Allah Teâlâ dedi: **فأَتْبَعَهُ شِهابٌ ثاقِبٌ**. Ve **الشُّهُبُ**: **الدَّراري** diye bilinen yedi yıldızdır. **اسْتِراقِ السَّمْعِ** hadîsinde: bazen **الشِّهابُ** onu, onu atmasından önce yakalar; yani çalınmış kelimeyi; ve **الشِّهاب** ile muradı: gece, yıldız benzeri olarak düşüp kayan şeydir; ve o, aslında ateşten alevdir; ve savaşta ileri giden adama denilir: **شِهابُ حَرْبٍ**; yani onda ileri giden; onun gidişinde yıldızla benzetme üzere; çoğulu **شُهُبٌ** ve **شُهْبانٌ**’dır; Zû’r-Rumme dedi:

Onun çağırıcısı umumî çağırdığında, ona Mâlik ile gelir, * ve Amr’ın **شُهْبانِ**’ı; her biri, sert, **شَوْهاءَ صِلْدِمِ**.

**عَمَّ داعِـيها**: yani büyük baba çağırdı. Ve **شُهْبانِ عَمْرٍو** ile muradı: Temîm b. Amr oğullarıdır.

Ama Münzir oğulları, güzelliklerinden dolayı **الأَشاهِبَ** diye adlandırılırlar; A‘şâ dedi:

Ve Münzir oğulları, **الأَشاهِب**; Hîre’de, * sabahleyin yürürler; kılıçlar gibi.

Ve **الشَّوْهَبُ**: kirpidir. Ve **الشَّبَهانُ** ve **الشَّهَبانُ**: bilinen bir ağaçtır; **الثُّمامَ**’a benzer; Mâzinî inşad etti:

Ve divanı almadı, ta ki yoksullaşıncaya kadar, * bir zaman; ve iki **الأَشْهَبانِ** onların zenginliğini sürükledi.

**الأَشْهَبانِ**: iki beyaz yıldır; onlarda bitkiden yeşillik yoktur.

Ve **شَهْباءُ** bir sene: karı çok, kurak bir sene; ve **الشَّهْباءُ**, **البَيْضاءِ**’dan daha mutedildir; ve **الـحَمْراءُ**, **البَيْضاءِ**’dan daha şiddetlidir; ve **غَبراءُ** bir sene: onda yağmur yoktur; ve dedi:

Eğer **السَّـنَةُ الشَّهْباءُ**’nın haramı helâl olursa

Yani onda leş helâl oldu.
