# شوط — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%88%D8%B7/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D9%88%D8%B7/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شوط](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%88%D8%B7.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: شوط

شَوَّطَ الشيءَ: لغة في شَيَّطه.
والشَّوْطُ: الجَرْيُ مرة إِلى غاية، والجمع أَشْواطٌ؛ قال: وبارحٍ مُعْتَكِرِ الأَشْواطِ
يعني الريح. الأَصمعي: شاطَ يَشُوطُ شَوْطاً إِذا عَدا شَوْطاً إِلى غاية، وقد عَدا شَوْطاً أَي طَلَقاً. ابن الأَعرابي: شَوَّطَ الرجلُ إِذا طال سفره.
وفي حديث سُلَيْمَان بن صُرَدٍ قال لعلي: يا أَمير المؤمنين، إِن الشَّوْطَ بَطِينٌ وقد بَقِيَ من الأُمورِ ما تَعْرِفُ صَدِيقَك من عدُوِّكَ؛ البَطِينُ البَعِيدُ، أَي إِن الزمان طويل يُمكِنُ أَن أَسْتَدْرِكَ فيه ما فرَّطْتُ. وطافَ بالبيتِ سبعةَ أَشْواط من الحجَر إِلى الحجَر شَوْطٌ واحد. وفي حديث الطوافِ: رملَ ثلاثةَ أَشْواطٍ؛ هي جمع شَوْطٍ، والمراد به المرّة الواحدةُ من الطَّوافِ حوْلَ البيتِ، وهو في الأَصل مَسافة من الأَرض يَعْدُوها الفَرس كالمَيْدان ونحوه. وشَوْطُ باطِلٍ: الضَّوْء الذي يدخل من الكُوَّة. وشَوْطُ بَراحٍ: ابن آوى أَو دابَّةٌ غيره. والشَّوْطُ: مكان بين شَرَفَيْنِ من الأَرض يأْخذ فيه الماء والناسُ كأَنه طريق طولُه مِقْدارُ الدَّعْوةِ ثم يَنْقطِعُ، وجمعه الشِّياطُ، ودخولُه في الأَرض أَنه يواري البعير وراكبه ولا يكون إِلا في سُهولِ الأَرض يُنْبِتُ نَبْتاً حسَناً. وفي حديث ابن الأَكوع: أَخَذْت عليه شَوْطاً أَو شَوْطَيْنِ. وفي حديث المرأَة الجَوْنِيَّةِ ذِكْرُ الشوْطِ، هو اسمُ حائطٍ من بساتِينِ المدينةِ.

### Türkçe

**شَوَّطَ** şeyi: **شَيَّطه**’da bir lugattır.

**الشَّوْطُ**: bir defa bir gayeye kadar koşmadır; cem‘i **أَشْواطٌ**’dur; dedi ki:

وبارحٍ مُعْتَكِرِ **الأَشْواطِ**

Yani rüzgâr. **الأَصمعي**: **شاطَ يَشُوطُ شَوْطاً**; bir gayeye kadar bir **شَوْط** koştuğu zaman (böyledir); ve **قد عَدا شَوْطاً**: yani bir **طَلَقاً** (koşuş) koştu. **ابن الأَعرابي**: adam **شَوَّطَ** ettiği zaman, seferi uzamıştır.

**سُلَيْمَان بن صُرَدٍ** hadîsinde, Ali’ye dedi: ey müminlerin emîri, muhakkak **الشَّوْطَ** **بَطِينٌ**’dir ve işlerden, dostunu düşmanından tanıyacağın şey kalmıştır; **البَطِينُ** uzak olandır; yani zaman uzundur; onda, gevşeklik ettiğimi telâfi etmem mümkündür. Ve Beyt’i, taştan taşa yedi **أَشْواط** tavaf etti; taştan taşa bir **شَوْطٌ** (tur)dur, bir tanedir. Tavaf hadîsinde: üç **أَشْواطٍ** remel yaptı; o, **شَوْطٍ**’un cem‘idir; bununla murad, Beyt’in etrafında tavaftan bir defa olandır; ve o, aslında, atın koştuğu yerden bir mesafedir; meydan ve benzeri gibi. Ve **شَوْطُ باطِلٍ**: pencereden giren ışıktır. Ve **شَوْطُ بَراحٍ**: çakal yahut ondan başka bir dabbedir.

Ve **الشَّوْطُ**: yerden iki **شَرَف** arasında bir mekândır; onda su ve insanlar, sanki bir yol gibi (toplanır); uzunluğu **مِقْدارُ الدَّعْوةِ** miktarıdır; sonra kesilir; cem‘i **الشِّياطُ**’tır; ve onun yere girişi, deve ile binicisini örtecek olmasıdır; ve ancak yerin düzlüklerinde olur; güzel bir bitki bitirir. **ابن الأَكوع** hadîsinde: onun üzerine bir **شَوْطاً** yahut iki **شَوْطَيْنِ** aldım. **المرأَة الجَوْنِيَّةِ** hadîsinde **الشوْطِ** zikri vardır; o, Medine bostanlarından bir duvarın adıdır.
