# شيق — Mekâyîsü'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%8A%D9%82/sozluk/mekayis
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B4%D9%8A%D9%82/entries/mekayis

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [شيق](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B4%D9%8A%D9%82.md)
- Mekâyîsü'l-Luğa: İbn Fâris · 11. yy

## Madde başı: شيق

(باب الشين والياء وما يثلثهما)
(شيأ) الشين والياء والهمزة كلمةٌ واحدة. يقال شَيَّأ الله وجْهَه؛ إِذا دعا عليه بالقُبح. ووجهٌ مُشَيَّأٌ.وأنشد:
إِنَّ بَنِي فزارةَ بنِ ذُبيانْ ***
قد طَرَّقَتْ ناقتُهم بإنسانْ
مُشَيَّأٍ أعجِبْ بِخَلْقِ الرَّحمن([1])
(شيب) الشين والياء والباء. هذا يقرب من باب الشين والواو والباء، وهما يتقاربان جميعاً في اختلاط الشّيء بالشيء. من ذلك الشَّيب: شَيب الرأس؛ يقال شاب يَشيب. قال الكسائيّ: شيّب الحُزنُ رأَسَه وبرأسه، وأشابَ الحُزْن رأسَه وبرأْسه. والرجل إِذا شابَ فهو أَشْيَب. والشِّيب: الجبال يسقُط عليها الثلج، وهو من الشَّيْب. وقال الشاعر:
شيوخٌ تَشِيب إِذا ما شتَت  *** وليسَ المشيبُ عليها معيبا
يريد الجبال إِذا ابيضَّت من الثلج. ووجدت في تفسير شعر عبيد في قوله:
* والشَّيبُ شَينٌ لمن يشِيبُ([2]) *
أنَّ الشَّيب والمَشِيب واحد. قال: وقال الأصمعيّ: الشَّيب: بياض الشَّعر، والمشيبُ: دخولُ الرَّجُل في حدِّ الشِّيبِ من الرِّجال ذوي الكِبَر والشَّيب. وقال أيضاً في هذا الموضع: قال ابن السّكّيت في قول عديٍّ:
* والرأسُ قد شابَهُ المَشِيبُ([3]) *
أراد بَيّضه المَشيب، وليس معناه خالَطَه، وأنشد:
قد رابَه ولِمِثْلِ ذلك رابَهُ  *** وَقَعَ المَشيبُ على المشيبِ فشابَهُ([4])أي بَيَّضَ مسوَدَّه. وشِيبان ومِلْحان: شهرا *قِماح، وهما أشدُّ الشتاء برداً؛ سمِّيا بذلك لبياض الأرض بما عليها من الصَّقيع.
ومما شذَّ عن هذا الباب قولُهم: باتت فلانة بليلةِ شَيْباءَ، إِذا افْتُضَّت. وباتَتْ بليلةِ حُرّةٍ، إِذا لم تُفْتَضّ.
(شيح) الشين والياء والحاء أصلان متباينان، يدلُّ أحدهما على جِدٍّ وحَذَرٍ، والآخر على إعراض.
فأمَّا الأوَّل فقول العرب: أشاحَ على الشيءِ، إِذا واظَبَ عليه وَجَدّ فيه قال الراجز:
* قُبَّاً أطاعَت راعياً مُشِيحاً([5]) *
وقال آخر:
* وشايَحْتَ قبل اليَومِ إِنَّكَ شِيحُ([6]) *
وأمَّا الشِّياح فالحِذَار. ورجل شائحٌ. وهو قوله:
* شايَحْن منه أَيَّما شِيَاحِ([7]) *
والمَشْيُوحاء: أَنْ  يكون القومُ في أمرٍ يَبْتَدِرونه؛  يقال هم في مَشْيُوحاءَ.
وأما الآخر فيقال: أشاحَ بوجهه، أي أعرض. ويقال إِنَّ اشتقاقَه من قولهم أشاحَ  الفرسُ بذنَبه، إذا أرخاه.
ومما شذَّ عن البابين جميعاً: الشِّيح، وهو نبتٌ.
(شيخ) الشين والياء والخاء كلمة واحدة، وهي الشَّيخ. تقول: هو شيخٌ، وهو معروف، بيِّن الشَّيخوخة([8]) والشَّيَخ والتّشييخ. وقد قالوا أيضاً كلمةً، قالوا: شَيَّخت عليه([9]).
(شيد) الشين والياء والدال أصلٌ واحدٌ يدلُّ على رفعِ الشّيء. يقال شِدْت القَصر أَشِيدُهُ شَيْداً. وهو قصرٌ مَشِيدٌ، أي معمولٌ بالشِّيد. وسمِّي شِيداً  لأنَّ به يُرفَعُ البناء. يقال قَصرٌ مَشِيدٌ أي مُطَوّل. والإشادة: رفْع الصَّوت والتنويه.
(شيص) الشين والياء والصاد. يقال إنَّ الشِّيص أردأ التَّمْر.
(شيط) الشين والياء والطاء أصلٌ يدلُّ على ذَهاب الشيء، إمّا احتراقاً وإما غَيْرَ ذلك. فالشَّيْط مِنْ شاط الشَّيءُ، إِذا احترق. يقال شيَّطت اللَّحم. ويقولون: شَيَّطه، إذا دَخَّنه ولم يُنْضِجْه. والأوَّلُ أصحُّ وأقيَس.
ومن المشتقّ من هذا : استشاط الرَّجلُ، إذا احتدَّ غضَباً. ويقولون: ناقةٌ مِشياط، وهي التي يطير فيها السِّمَن.
ومن الباب الشَّيطان، يقارب الياء فيه الواو، يقال شَاط يَشِيط، إِذا بَطَل. وأشاطَ السُّلطانُ دمَ فلانٍ، إِذا أبطَلَه. وقد مضى الكلامُ في اشتقاقِ اسم الشَّيطان.
(شيع) الشين والياء والعين أصلان، يدلُّ أحدُهما على معاضدة ومساعفة، والآخر على بَثٍّ وإشادة.
فالأوّل: قولُهم شَيَّعَ فلانٌ فلاناً عند شُخوصه. ويقال آتِيكَ غداً أو شَيْعَه، أي اليوم الذي بعده، كأنَّ الثاني مُشَيِّع للأوّل في المضيّ. وقال الشّاعر([10]):
قال الخليطُ غداً تَصَدُّعُنا  *** أو شَيْعَه أفلا تُوَدِّعُنا
وقال للشجاع : المشيَّع؛ كأنَّه لقُوَّته قد قَوِي وشُيِّع بغيره، أو شُيِّع بقُوّة.
وزعم ناسٌ أنَّ الشَّيْعَ شِبل الأسد، ولم أسمْعه من عالمٍ سَماعاً. ويقول ناس: إنَّ  الشَّيْع المِقدار، في قولهم: أقام شهراً أو شَيْعَه. والصَّحيح ما قلته، في أنَّ المشيِّع هو الذي يُساعِد الآخَر ويقارنه. والشِّيعة: الأعوان والأنصار.
وأما الآخر [فقولهم] : شاع الحديث، إِذا ذاع وانتشر. ويقال شَيَّع الراعي إِبلَه، إِذا صاح فيها. والاسم الشِّيَاع: القصبة التي ينفُخُ فيها الراعي. قال:
* حنينَ النِّيبِ تَطربُ للشِّياع *
ومن الباب قولهم في ذلك: له سهم شائع، إذا كان غير مقسومٍ. وكأنَّ من لـه([11]) سهمٌ ونَصِيب انتشرَ في السَّهم حتَّى أخذه، كما يَشِيعُ الحديثُ في الناس فيأخذ سَمع كلِّ أحد.
ومن هذا الباب: شيَّعت النّارَ في الحطب، إِذا ألهَبْتَها.
(شيق) الشين والياء والقاف كلمة. يقال إنَّ الشِّيق الشّق الضّيق في رأس الجبل. قال:
* شغْواء تُوطنُ بين الشِّيقِ والنِّيقِ([12]) *
(شيم) الشين والياء والميم أصلان متباينان، وكأنَّهما من باب الأضداد إِذْ أحدُهما يدلُّ على الإظهار، والآخَر يدلُّ على خلافه.
فالأول قولهم: شِمْت السّيفَ، إذا سللَتَه. ويقال للتُّراب الذي يُحفَر فيستخرج من الأرض الشِّيمة، والجمع الشِّيَم.* ومن الباب: شِمْت البرقَ أشِيمُه شَيماً، إِذا رَقَبْتَه تنظر أينَ يَصُوب. وهذا محمول على الذي ذكرناه من شَيْم السَّيف. وقال الأعشى:
فقلتُ للشَّرْبِ في دَُرْنا وقد ثَمِلوا *** شيموا وكيف يَشيم الشَّارِبُ الثَّمِلُ([13])كأنّه لما رَقَبَ السَّحاب شام بَرقَه كما يُشامُ السَّيف.
والأصل الآخَر: قولُهم شِمت السّيفَ، إِذا قَرَبْتَه([14]). ومن الباب الشِّيمة: خَلِيقة الإنسان، سمِّيت شيمةً لأنَّها كأنها مُنْشامة فيه داخلةٌ مستكِنّة. والانشيام: الدُّخول في الشيء؛ يقال: انشام في الأمر، إذا دخلَ فيه. والمَشِيمَة: غِشاءُ وَلَدِ الإنسان، وهو الذي يقال لـه مِنْ غيرِهِ السَّلَى. وسمِّيت بذلك كأن الولد قد انشام فيها.
فأمَّا الشَّامَة فيمكن أن يكون من الباب الأول؛ لأنَّها شيء بارزٌ، يقال منها رجلٌ أشيم، وهو الذي به شامة.
(شين): الشين والياء والنون كلمةٌ تدلُّ على خلاف الزينة. يقال شانَه خلافُ زانه. والله أعلم بالصواب.
--------------ـــــ
([1]) الرجز لسالم بن دارة، كما في الخزانة (1: 293).
([2]) ديوان عبيد بن الأبرص 6 والقصائد العشر 304 وصدره:
* إِما قتيل وإما هالك *
([3]) صدره في اللسان (شيب):  * تصبو وأنى لك التصابي*
    على أنَّ الصواب نسبته إلى عبيد بن الأبرص. انظر المرجعين السابقين.
([4]) البيت في المجمل واللسان (شيب).
([5]) لأبي النجم العجلي، كما في اللسان (شيح).
([6]) لأبي ذؤيب الهذلي في ديوانه 116، واللسان (شيح) وصدره:
* بدرت إلى أولاهم فسبقتهم *
([7]) لأبي السوداء العجلي، كما في اللسان (شيح). وقبله :
* إذا سمعن الرز من رباح *.
([8]) في المجمل: "الشيخ معروف، وهو بين الشيخوخة".
([9]) في المجمل: "وذكر أبو عبيد: شيَّخت عليه، أي عبت وشنعت".
([10]) هو عمرو بن أبي ربيعة. ديوانه 106 واللسان (شيع).
([11]) في الأصل: "وكأنَّه من الأول".
([12]) أنشده في اللسان (شيق).
([13]) البيت من معلقته المشهورة.
([14]) قرب السيف: جعله في قرابه، وهو الغمد.

ـ

### Türkçe

(Şîn, yâ ve bunların üçlüleri babı)
(**شيأ**) **الشين** ve **الياء** ve **الهمزة** tek bir kelimedir. Denir: Allah onun yüzünü **شَيَّأ** etti; yani ona çirkinlikle beddua ettiğinde. Ve **مُشَيَّأٌ** bir yüz. Ve inşad etti:
Şüphesiz Fezâre oğulları, Zübyân oğlu ***
Onların devesi bir insanla geceleyin geldi ***
**مُشَيَّأٍ**; Rahmân’ın yaratışına hayran ol!([1])

(**شيب**) **الشين** ve **الياء** ve **الباء**. Bu, **الشين** ve **الواو** ve **الباء** babına yaklaşır; ikisi de bütünüyle bir şeyin bir şeyle karışmasında birbirine yaklaşır. Bundan: **الشَّيب**: başın **شَيب**i; denir: **شاب** **يَشيب**. Kisâî dedi: Hüzün onun başını **شيّب** etti ve başında; ve hüzün onun başını **أشابَ** etti ve başında. Ve adam, **شاب** olunca o **أَشْيَب**tir. Ve **الشِّيب**: üzerine kar düşen dağlar; o, **الشَّيْب**dendir. Şair dedi:
İhtiyarlar; kışladığında **تَشِيب** eder  *** ve **المشيبُ** onda ayıp değildir
Dağları kasteder; kar sebebiyle beyazladıklarında. Ve Ubeyd’in şiirinin tefsirinde, onun şu sözü hakkında buldum:
* **والشَّيبُ شَينٌ لمن يشِيبُ**([2]) *
Şu ki: **الشَّيب** ile **المَشِيب** birdir. Dedi: Ve Asmaî dedi: **الشَّيب**: saçın beyazlığıdır; **المشيبُ** ise: adamın, yaşlılık ve **الشَّيب** sahibi erkeklerin **الشِّيب** sınırına girmesidir. Ve yine bu yerde dedi: İbnü’s-Sikkît, Adî’nin şu sözü hakkında dedi:
* **والرأسُ قد شابَهُ المَشِيبُ**([3]) *
**المَشِيب** onu beyazlattı demek istedi; manası onu karıştırdı değildir. Ve inşad etti:
Onu kuşkulandırdı; ve bunun benzeri onu kuşkulandırır  *** **المَشيبُ** **المشيبِ** üzerine düştü de onu **شابَهُ**([4])
Yani onun siyahını beyazlattı. Ve **شِيبان** ve **مِلْحان**: iki **قِماح** ayı; ikisi kışın en şiddetli soğuğudur; üzerindeki kırağı sebebiyle yerin beyazlığından dolayı böyle adlandırıldılar.
Ve bu babdan şâz olan şeylerden: onların “Falan kadın **شَيْباءَ** bir geceyle geceledi” sözüdür; yani bekâreti bozulduğunda. Ve “**حُرّةٍ** bir geceyle geceledi”; yani bekâreti bozulmadığında.

(**شيح**) **الشين** ve **الياء** ve **الحاء** iki ayrı asıldır; bunlardan biri ciddiyet ve sakınmaya delâlet eder, diğeri yüz çevirmeye delâlet eder.
Birincisine gelince: Arapların sözü: “Şeye karşı **أشاحَ** etti”; yani ona devam etti ve onda ciddiyet gösterdi. Recez söyleyen dedi:
* Bir kubbe; **مُشِيحاً** bir çobana itaat etti([5]) *
Bir başkası dedi:
* Ve bugün’den önce **وشايَحْتَ**; şüphesiz sen **شِيحُ**sun([6]) *
**الشِّياح** ise sakınmadır. Ve **شائحٌ** bir adam. Ve o, şu sözdür:
* Ondan, her ne **شِيَاحِ** ise **شايَحْن**([7]) *
Ve **المَشْيُوحاء**: kavmin, üzerine atıldıkları bir iş içinde olmalarıdır; denir: onlar **مَشْيُوحاءَ** içindedir.
Diğerine gelince: denir: yüzüyle **أشاحَ** etti; yani yüz çevirdi. Ve denir: onun iştikakı, onların “at kuyruğuyla **أشاحَ** etti” sözündendir; yani onu salıverdiğinde.
İki babın da tümünden şâz olan şeylerden: **الشِّيح**; o bir bitkidir.

(**شيخ**) **الشين** ve **الياء** ve **الخاء** tek bir kelimedir; o da **الشَّيخ**tir. Dersin: o **شيخٌ**tur; o bilinen, **الشَّيخوخة**si açık olandır([8]); ve **الشَّيَخ** ve **التّشييخ**. Ve ayrıca bir kelime de söylediler; dediler: onun aleyhine **شَيَّخت** ettim([9]).

(**شيد**) **الشين** ve **الياء** ve **الدال** tek bir asıldır; bir şeyin yükseltilmesine delâlet eder. Denir: sarayı **شِدْت**; onu **أَشِيدُهُ**; **شَيْداً**. Ve o, **مَشِيدٌ** bir saraydır; yani **الشِّيد** ile yapılmış. Ve **شِيداً** diye adlandırıldı; çünkü onunla bina yükseltilir. Denir: **مَشِيدٌ** bir saray; yani uzatılmış. Ve **الإشادة**: sesin yükseltilmesi ve anmadır.

(**شيص**) **الشين** ve **الياء** ve **الصاد**. Denir: **الشِّيص** en kötü hurmadır.

(**شيط**) **الشين** ve **الياء** ve **الطاء** bir asıldır; şeyin gitmesine delâlet eder; ya yanma ile ya da başka bir şeyle. **الشَّيْط**, “şey **شاط** oldu”ndandır; yani yandığında. Denir: eti **شيَّطت**. Ve derler: onu **شَيَّطه**; yani onu tütsüledi de pişirmediğinde. Birincisi daha sahih ve daha kıyasîdir.
Bundan türeyenlerden: adam **استشاط** etti; yani öfkeyle şiddetlendiğinde. Ve derler: **مِشياط** bir deve; o, onda semizliğin uçuştuğu (taştığı) devedir.
Babdan: **الشَّيطان**; onda **الياء**ya **الواو** yaklaşır; denir: **شَاط يَشِيط**; yani boşa çıktı (iptal oldu)ğunda. Ve sultan, falanın kanını **أشاطَ** etti; yani onu iptal ettiğinde. **الشَّيطان** isminin iştikakı hakkında söz daha önce geçti.

(**شيع**) **الشين** ve **الياء** ve **العين** iki asıldır; bunlardan biri yardımlaşma ve desteklemeye delâlet eder, diğeri yayma ve yükseltmeye (duyurmaya) delâlet eder.
Birincisi: onların “Falan, ayrılışı sırasında falanı **شَيَّعَ** etti” sözüdür. Ve denir: “Yarın sana geleceğim, yahut **شَيْعَه**”; yani ondan sonraki gün; sanki ikincisi, gidişte birincinin **مُشَيِّع**idir. Şair dedi([10]):
Dost topluluğu dedi: yarın ayrılışımızdır  *** yahut **شَيْعَه**; bizi uğurlamaz mısın?
Ve yiğide: **المشيَّع** denildi; sanki kuvveti sebebiyle güçlenmiş ve başkasıyla **شُيِّع** edilmiş; yahut bir kuvvetle **شُيِّع** edilmiştir.
Bir topluluk, **الشَّيْع**ın aslan yavrusu olduğunu iddia etti; onu bir âlimden işitme olarak işitmedim. Ve bir topluluk der: **الشَّيْع** miktardır; onların “bir ay kaldı yahut **شَيْعَه**” sözünde. Sahih olan, benim söylediğimdir: **المشيِّع** başkasına yardım eden ve ona eşlik edendir. Ve **الشِّيعة**: yardımcılar ve destekçilerdir.
Diğerine gelince [onların sözü]: haber **شاع** oldu; yani yayıldı ve dağıldığında. Ve denir: çoban develerine **شَيَّعَ** etti; yani onlara bağırdığında. İsim **الشِّيَاع**tır: çobanın üflediği kamış. Dedi:
* **للشِّياع**a deve sürüsünün iniltisi coşar *
Ve bu hususta onların sözü de babdandır: “Onun **شائع** bir oku (hissesi) vardır”; yani bölünmemiş olduğunda. Sanki kimin bir hissesi ve nasibi varsa, hisse içinde yayıldı da onu aldı; tıpkı haberin insanlar içinde **يَشِيعُ** olup her birinin işitmesini alması gibi.
Ve bu babdandır: odunu içinde ateşi **شيَّعت** ettim; yani onu alevlendirdiğinde.

(**شيق**) **الشين** ve **الياء** ve **القاف** bir kelimedir. Denir: **الشِّيق**, dağ başındaki dar yarıktır. Dedi:
* Azgın; **الشِّيقِ** ile **النِّيقِ** arasında barınır([12]) *

(**شيم**) **الشين** ve **الياء** ve **الميم** iki ayrı asıldır; sanki zıtlar babındandır; zira bunlardan biri ortaya çıkarmaya delâlet eder, diğeri bunun tersine delâlet eder.
Birincisi onların sözü: kılıcı **شِمْت**; yani onu kınından çektin. Ve yerden kazılıp çıkarılan toprağa **الشِّيمة** denir; çoğulu **الشِّيَم**dir. Ve babdandır: şimşeği **شِمْت**; onu **أشِيمُه**; **شَيماً**; yani nereye yöneldiğine bakarak onu gözetlediğinde. Bu, bizim kılıcı **شَيْم** etmeyi zikrettiğimize hamledilmiştir. A‘şâ dedi:
Dedim ki, evimizde içki arkadaşlarına, sarhoş olmuşken:  *** **شيموا**; sarhoş içen nasıl **يَشيم** eder?([13])
Sanki bulutu gözetleyince, kılıcın gözetlenmesi gibi onun şimşeğini gözetledi.
Diğer asıl: onların sözü: kılıcı **شِمت**; yani onu yaklaştırdığında([14]). Ve babdandır: **الشِّيمة**: insanın huyu; **شيمة** diye adlandırıldı; çünkü sanki onda işaretlenmiş, içine girmiş, gizlenmiş (yerleşmiş) gibidir. Ve **الانشيام**: bir şeyin içine girmektir; denir: işin içine **انشام** etti; yani ona girdiğinde. Ve **المَشِيمَة**: insan yavrusunun zarıdır; başkasından ona **السَّلَى** denir. Böyle adlandırıldı; sanki çocuk onun içinde **انشام** etmiş gibidir.
**الشَّامَة**ya gelince: birinci babdan olabilir; çünkü o, çıkıntılı bir şeydir; ondan “**أشيم** bir adam” denir; o, üzerinde ben olan kimsedir.

(**شين**): **الشين** ve **الياء** ve **النون** ziynetin zıddına delâlet eden bir kelimedir. Denir: onu **شانَه**; **زانه**’nin zıddıdır. Ve Allah doğrusunu daha iyi bilir.
--------------ـــــ
([1]) Recez, Sâlim b. Dâre’nindir; el-Hizâne’de (1: 293) olduğu gibi.
([2]) Ubeyd b. el-Ebras divanı 6 ve el-Kasâidü’l-‘Aşr 304; ve başı:
* Ya öldürülmüş ya da helâk olmuş *
([3]) Baş tarafı Lisân’da (**شيب**)de:  * Heveslenirsin; sana heveslenmek nerede?*
    Şu var ki doğrusu onu Ubeyd b. el-Ebras’a nispet etmektir. Önceki iki kaynağa bak.
([4]) Beyit el-Mücmel ve Lisân’da (**شيب**)dedir.
([5]) Ebû’n-Necm el-‘Aclî’nindir; Lisân’da (**شيح**) olduğu gibi.
([6]) Ebû Züeyb el-Hüzelî’nindir; divanında 116; ve Lisân’da (**شيح**); ve başı:
* İlklerine doğru atıldım da onları geçtim *
([7]) Ebû’s-Sevdâ el-‘Aclî’nindir; Lisân’da (**شيح**) olduğu gibi. Ve ondan önce:
* Rabâh’tan recezi işittiklerinde *.
([8]) el-Mücmel’de: “**الشيخ** bilinen (bir şey)dir; ve o, **الشيخوخة**si açık olandır.”
([9]) el-Mücmel’de: “Ve Ebû Ubeyd zikretti: onun aleyhine **شيَّخت** ettim; yani ayıpladım ve çirkinledim.”
([10]) O, Amr b. Ebî Rebîa’dır. Divanı 106 ve Lisân’da (**شيع**).
([11]) Asılda: “Sanki o birincidendir.”
([12]) Lisân’da (**شيق**)de inşad etti.
([13]) Beyit, meşhur muallakasındandır.
([14]) Kılıcı yaklaştırmak: onu kınına yaklaştırmak; o da kılıftır.
