# صتت — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B5%D8%AA%D8%AA/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B5%D8%AA%D8%AA/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [صتت](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B5%D8%AA%D8%AA.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: صتت

الصَّتُّ: شَبْه الصَّدْم، والدَّفْعِ بقَهْرٍ؛
وقيل: هو الضَّرْبُ باليد، أَو الدَّفْعُ.
وصَتَّه بالعصا صَتّاً: ضَرَبَه؛ قال رؤبة:
طَأْطَأَ مَن شَيطانه التَعَتِّي،
صَكِّي عَرانِينَ العِدى، وصَتِّي
طَأْطَأَ: خَفَّضَ من أَمره. والتَعَتِّي: أَن يَعْتُوَ أَي صَكِّي طأْطأَ منه العَرانينُ، وهي الأُنوفُ. وصَتِّي، من الضَّربِ؛ يقال: صَتَّه صَتّاً إِذا ضَرَبه. والصَّتِيتُ: الفِرْقة من الناس في جَلَبة ونحوها؛ وتركتهم صَتِيتَيْنِ أَي فِرْقَتَيْن. وفي حديث ابن عباس: أَن بني إِسرائيل، لما أُمروا أَن يقتلوا أَنفسهم، قاموا صِتَّيْنِ؛ وأَخرجه الهروي عن قتادة: أَن بني إِسرائيل قاموا صَتِيتَيْن؛ قال أَبو عبيد: أَي جَماعَتَيْن. ويقال: صاتَّ القومُ. وقال أَبو عمرو: ما زِلْتُ أُصاتُّه وأُعاتُّه، صِتاتاً وعِتاتاً، وهي الخصومة.
أَبو عمرو: الصُّتَّةُ الجماعة من الناس؛ وقيل: هو الصَّفُّ منهم. والصَّتِيتُ: الصَّوْتُ والجَلَبة؛ قال الهذلي:
تُيوساً، خيرُها تَيسٌ شآمٍ،
له، بسَوائلِ المَرْعى صَتِيتُ
أَي صوتٌ.
وصاتَّهُ مُصاتَّةَ وصِتاتاً: نازَعه وخاصَمه.
ورجل مِصْتِيتٌ: ماضٍ مُنْكَمِشٌ.
وهو بصَتَتِ كذا أَي بصَدَدِه

### Türkçe

**الصَّتُّ**: çarpmanın benzeri ve zorla itme;
ve denildi ki: o, elle vurmak yahut itmedir.
Ve onu değnekle **صَتَّه** **صَتّاً**: ona vurdu; Rü’be dedi ki:
Şeytanının azgınlığından (dolayı) eğdi,
Düşmanların burunlarını çarpmam ve vurmam

**طَأْطَأَ**: işinden (bir şey) indirdi. Ve **التَعَتِّي**: azmasıdır; yani: çarpmam
ondan burunları **طأْطأَ**; ve onlar burunlardır. Ve **وصَتِّي**: vurmadan (dır); denilir: onu **صَتَّه**
**صَتّاً**; ona vurduğu zaman. Ve **الصَّتِيتُ**: insanlar(ın) bir fırkası, bir gürültü ve benzerinde;
ve onları **صَتِيتَيْنِ** bıraktım; yani iki fırka. İbn Abbas’ın hadisinde: İsrailoğulları’nın,
kendilerini öldürmeleri emrolununca, **صِتَّيْنِ** kalktıkları (vardır); ve Herevî onu
Katâde’den çıkardı: İsrailoğulları’nın **صَتِيتَيْن** kalktıkları; Ebû Ubeyd dedi ki: yani iki cemaat.
Ve denilir: kavim **صاتَّ**. Ebû Amr dedi ki: onu durmadan **أُصاتُّه** ve **أُعاتُّه**,
**صِتاتاً** ve **عِتاتاً** (olarak); ve o, çekişmedir.
Ebû Amr: **الصُّتَّةُ** insanlardan cemaat(tir); ve denildi ki: onlardan saf(tır).
Ve **الصَّتِيتُ**: ses ve gürültü; Hüzeli dedi ki:
Teke(ler)i, en hayırlısı Şâmî bir teke,
Onun için, otlağın sulu yerlerinde **صَتِيتُ**
yani ses.
Ve onu **صاتَّهُ** **مُصاتَّةَ** ve **صِتاتاً**: onunla çekişti ve onunla husumet etti.
Ve **مِصْتِيتٌ** bir adam: geçip giden, büzülmüş.
Ve o, şu(nun) **بصَتَتِ**’indedir; yani onun karşısındadır.
