# ضبك — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B6%D8%A8%D9%83/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B6%D8%A8%D9%83/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ضبك](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B6%D8%A8%D9%83.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: ضبك

ضبوك الأرض بالضم أهمله الجوهري هنا، وأورد شيئا منه استطرادا في ض م ك وقال الخارزنجي: أي تباشيرها. قال: ويقال: ظهرت ضبوك الغيث وهو إخالته للمطر. قال: واضباكت الأرض: خرج نبتها، وروي واخضر، وكذلك اضماكت. وقال كراع: زرع مضبئك، أي: أخضر.
 ومما يستدرك عليه: ضبكه، وضبكه: إذا غمز يديه، يمانية. والضبيك: أول مصة يمصها الصبي، من ثدي أمه، كذا في اللسان.

### Türkçe

**ضبوك الأرض** (ضم ile): Cevherî bunu burada ihmal etti; ondan bir şeyi **ض م ك**’de istitrâden (arasöz olarak) zikretti. Hârizencî dedi ki: yani onun müjdeleri. Dedi ki: “Denilir ki: **ظهرت ضبوك الغيث**”; bu, yağmurun ihtimalidir. Dedi ki: “**اضباكت الأرض**: bitkisi çıktı”; “ve rivayet olundu: yeşerdi”; ve aynı şekilde **اضماكت**. Kurâ‘ dedi ki: “**زرع مضبئك**”, yani: yeşil.

Ve onun üzerine istidrâk olunanlardandır: **ضبكه** ve **ضبكه**: ellerini sıktığı zaman; Yemânîdir. Ve **الضبيك**: çocuğun, annesinin memesinden emdiği ilk emiş; Lisân’da böyledir.
