# طلب — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B7%D9%84%D8%A8/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B7%D9%84%D8%A8/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [طلب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B7%D9%84%D8%A8.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: طلب

باب الطاء اللام والباء معهما
ط ل ب، ط ب ل، ب طل، ل ب ط، ب ل ط مستعملات
طلب:
الطَّلَبُ: مُحاولةُ وجدانِ الشَّيء. والطِّلبة: ما كان لك عندَ آخَر من حقٍّ تُطالِبهُ به.
والمُطالَبةُ: أن تُطالبَ إنساناً بحقٍّ لك عندَه، لا تزال تُطالبه وتتقاضاه بذلك. والغلب في باب الهَوَى: الطِّلاب والمعنى واحد.
والتَّطَلُّبُ: طلب في مُهْلة من مواضع.
وكَلأَ مُطْلِبٌ: بعيد الملطب، وقد أَطلَبَ الكَلأُ، أي: تباعد وطلبه القوم.
والمُطَّلِب: ابنُ عَبْد مَناف.
طبل:
الطَّبْلُ: معروف. وفِعْلُهُ: التَّطْبيلُ، وحِرفتُه: الطِّبالة، ويجوز: طَبَل يَطْبُلُ، وهو ذو الوَجهِ الوحد والوجهين.
ويقال لكثير الكلام الكَذِب: لا تُطَبِّلْ علينا.
بطل:
بَطَلَ الشّيء يَبطُلُ بُطْلأ، أي: ذهب باطلاً.
والباطلُ: نقيضُ الحقّ، قال النّابغة:
لعَمري، وما عَمْري عليّ بهَيِّنٍ		لقد نَطَقَتْ بُطْلاً عليّ الأقارعُ
وأَبْطلته: جعلته باطلاً. وأَبْطَلتُ: جئت بكَذِبٍ، وادّعيتُ غَيْرَ الحقّ.
والتَّبطُّلُ: فِعْلُ البَطالة، وهو اتّباعُ اللهو والجَهالة.
والبَطَل:الشُّجاعُ الذّي يُبطِل جراحته ولا يكتَرِثُ لها، ولا تكُفُّهُ عن نَجْدته، وإنّه لَبَطَلٌ بيِّنُ البُطُولة.
وبطّلني فلانٌ: منعني عملي.
وتقول: البَطَلُ الرَّجلُ هذا، أي: إنَه بَطَلٌ، والبُطلُ الشّيء هذا، أي: إنّه باطل، وجمعُ البَطَل: أبطال.
لبط:
لَبَطَ فُلانٌ بفلانٍ الأرضَ لَبْطاً، أي: صَرَعَهُ صرعاً عنيفا. ولُبِطَ بفلان، إذا صُرِعَ من عَيْنٍ أو حُمَّى، أو أمرٍ يَغشاه شِبْه مُفاجأة.
بلط:
بَلاطُ الأَرْض: مُتْنُها الصُّلُب من غير جمعٍ، يُقال: لَزِمَ فلانٌ بَلاطَ الأرض.
والبَلاطُ: ما بَلَّطْتَ به الأرضَ من حِجارةٍ أو آجُرّ يُفرَش بها فَرْشا مستوياً بها، أملس، فهي مَبْلُوطة، وبَلَطناها بَلْطاً، وبلَّطناها تبليطاً. ويقال: بلَّطْتُ الأرضَ وملّطتُ، إذا سُوِّيَتْ.
والبَلُّوط: ثَمَرُ شَجَرٍ له حملٌ يُؤْكَل، ويُدْبَغُ بقِشْره.
والتَّبليطُ، عراقية: أن تَضْرِبَ فَرْعَ أُذُنٍ بطَرَف سَبّابتك ضرباً يُوجِعُه، تقول: بلَّطْتُ أُذُنَهُ تبليطاً.
وأَبلَطَ المَطَرُ الأرضَ، أي: أصاب بَلاطَها، وهو ألاّ ترى على مَتْنها تُراباً وغُباراً، قال رؤبة:
تُفْضي إلى أَبلاطِ جَوْفٍ مُبْلَطِ

### Türkçe

باب **الطاء** **اللام** و**الباء** معهما
**ط ل ب**، **ط ب ل**، **ب طل**، **ل ب ط**، **ب ل ط** kullanımdadırlar.

**طلب**:
**الطَّلَبُ**: şeyin bulunmasına teşebbüs. **والطِّلبة**: senden başka birinin yanında senin için bulunan, onunla kendisini talep ettiğin bir hak.
**والمُطالَبةُ**: yanında senin için bir hak bulunan bir insandan onu talep etmen; o sebeple onu talep etmeyi ve onunla onu istemeyi sürdürmen. Hevâ babında galip olan: **الطِّلاب**; mânâ birdir.
**والتَّطَلُّبُ**: yerlerden birinde bir mühlet içinde talep.
**وكَلأَ مُطْلِبٌ**: talep yeri uzak olan (ot); ve **أَطلَبَ الكَلأُ**: yani uzaklaştı; kavim onu talep etti.
**والمُطَّلِب**: Abd Menâf’ın oğlu.

**طبل**:
**الطَّبْلُ**: mâlûm. Fiili: **التَّطْبيلُ**; mesleği: **الطِّبالة**. Ve câizdir: **طَبَل يَطْبُلُ**; o, tek yüzlü ve iki yüzlüdür.
Çok yalan söz söyleyene denir: “Bize karşı **لا تُطَبِّلْ علينا**.”

**بطل**:
**بَطَلَ** şey **يَبطُلُ بُطْلأ**: yani bâtıl olarak gitti.
**والباطلُ**: hakkın zıddı. Nâbiga dedi ki:
“Hayatıma andolsun, ve hayatım bana göre kolay değildir;
muhakkak ki bana karşı **بُطْلاً** (bâtıl olarak) akranlar konuştu.”
**وأَبْطلته**: onu bâtıl kıldım. **وأَبْطَلتُ**: yalanla geldim ve hakkın dışındakini iddia ettim.
**والتَّبطُّلُ**: **البَطالة** fiilidir; o, eğlence ve cehalete uymaktır.
**والبَطَل**: yarasını boşa çıkaran ve ona aldırmayan; ve yiğitliğinden onu alıkoymayan cesur; ve o, yiğitliği apaçık bir **بَطَلٌ**dur.
“Falan beni **بطّلني**”: işimi bana engelledi.
Ve dersin: “**البَطَلُ** bu adamdır”: yani o bir **بَطَلٌ**dür; “**البُطلُ** bu şeydir”: yani o bâtıldır. **البَطَل**’ın çoğulu: **أبطال**.

**لبط**:
Falan, falanı yere **لَبْطاً** **لَبَطَ**: yani onu şiddetli bir devirmeyle devirdi. Ve falanla **لُبِطَ**: eğer bir göz (değmesi) yahut humma yahut ona bir nevi ansızın gelen bir iş sebebiyle devrilirse.

**بلط**:
**بَلاطُ الأَرْض**: toprağın, topluluk olmaksızın, sert sırtı; “falan, yerin **بَلاطَ**ına yapıştı” denir.
**والبَلاطُ**: yeri onunla döşediğin taşlardan veya tuğladan, onunla düz bir döşeme olarak serilen, pürüzsüz; o hâlde o **مَبْلُوطة**dır. “Onu **بَلَطناها بَلْطاً** ve **بلَّطناها تبليطاً**.” Denir: “Yeri **بلَّطْتُ** ve **ملّطتُ**”: eğer düzlenmişse.
**والبَلُّوط**: yükü yenilen bir ağacın meyvesi; kabuğuyla tabaklanılır.
**والتَّبليطُ** (Irakça): işaret parmağının ucuyla bir kulağın dalını (kıvrımını) ona acı verecek bir vuruşla vurmandır; “kulağını **بلَّطْتُ** **تبليطاً**” dersin.
**وأَبلَطَ المَطَرُ الأرضَ**: yani onun **بَلاطَ**ına isabet etti; bu, sırtında toprak ve toz görmemendir. Rü’be dedi ki:
“Bir iç boşluğun **أَبلاطِ**ına varır; **مُبْلَطِ**.”
