# طمم — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B7%D9%85%D9%85/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B7%D9%85%D9%85/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [طمم](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B7%D9%85%D9%85.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: طمم

طَمَّ الماءُ يَطِمُّ طَمّاً وطُمُوماً: عَلا وغَمَر. وكلُّ ما كَثُرَ وعَلا حتى غَلَب فقد طَمَّ يطِمُّ. وطَمَّ الشيءَ يَطُمُّه طَمّاً: غَمَره. وفي حديث عمر، رضي الله عنه: لا تُطَمُّ امْرأَةٌ أو صبيٌّ تَسْمَعُ كلامَكم أي لا تُراعُ ولا تُغْلَب بكلِمة تَسْمَعُها من الرَّفَثِ، وأَصله من طَمَّ الشيُ إذا عَظُمَ. وطَمَّ الماءُ إذا كَثُرَ، وهو طامٌّ. والطامَّةُ: الداهية تَغْلِب ما سِواها. وطَمَّ الإناءَ طَمّاً: مَلأَه حتى عَلا الكيلُ أصبارَه. وجاء السيلُ فطَمَّ رَكيّة آل فلان إذا دفَنها وسوّاها؛ وأنشد ابن بري للراجز:
فصَبَّحَتْ، والطيرُ لم تَكَلَّمِ،
خابِيةً طُمَّتْ بِسَيْلٍ مُفْعَمِ
ويقال للشيء الذي يَكثُر حتى يَعْلو: قد طَمَّ وهو يَطِمُّ طَمّاً. وجاء السيلُ فطَمَّ كلَّ شيء أي علاه، ومن ثمَّ قيل: فوق كلِّ شيء طامَّةٌ، ومنه سُمِّيت القيامة طامّة. وقال الفراء في قوله عز وجل: فإذا جاءت الطامّةُ؛ قال: هي القيامةُ تَطُمُّ على كل شيء، ويقال تَطِمُّ؛ وقال الزجاج: الطامّةُ هي الصَّيْحةُ التي تَطِمُّ على كل شيء. وفي حديث أبي بَكْرٍ والنَّسَّابة: ما مِنْ طامّةٍ إلا وفوقها طامَّةٌ أي ما مِنْ أمرٍ عظيمٍ إلاَّ وفوْقه ما هو أعظم منه، وما مِن داهيةٍ إلا وفَوْقها داهيةٌ. وجاء بالطِّمِّ والرِّمِّ: الطِّمُّ الماء، وقيل: ما على وجْهِ من الغُثاء ونحوه، وقيل: الطِّمُّ والرِّمُّ ورق الشجر وما تَحاتَّ منه، وقيل: هو الثرى، وقيل: بالطِّمِّ والرِّمِّ أي الرَّطْبِ واليابس. والطَّمُّ: طَمُّ البئر بالتراب، وهو الكَبْس وطَمَّ الشيء بالتراب طَمّاً: كَبَسه. وطَمَّ البئرَ يَطِمُّها ويَطُمُّها؛ عن ابن الأعرابي: يعني كبَسَها. وطَمَّ رأْسَه يَطُمُّه طَمّاً: جَزَّه أو غَضَّ منه. الجوهري: طَمَّ شَعَره أي جَزَّه، وطَمَّ شعَره أَيضاً طُموماً إذا عَقَصَه، فهو شَعَرٌ مَطمومٌ. وأَطَمَّ شَعَرُه أي حان له أن يُطَمَّ أي يُجَزَّ، واسْتَطَمَّ مثله. وفي حديث حُذَيفة: خَرَج وقد طَمَّ شعَرَه أي جَزَّه واستأْصَله. وفي حديث سلمان: أنه رُؤي مَطموم الرأْس. وفي الحديث الآخر: وعنده رجلٌ مَطموم الشعَر. قال أَبو نصر: يقال للطائر إذا وقَعَ على غُصْن قد طَمَّمَ تَطمِيماً، وقيل: الطِّمُّ البَحْرُ والرِّمُّ الثرى. والطِّمُّ، بالفتح: هو البحر فكُسِرت الطاء ليزدَوج مع الرِّمّ. ويقال: جاء بالطِّمّ والرِّمّ أي بالمال الكثير، وإنما كَسَرُوا الطِّمَّ إتباعاً للرِّمّ، فإذا أفرَدوا الطَّمَّ فتحوه. الأصمعي: جاءهم الطِّمُّ والرِّمُّ إذا أتاهم الأمر الكثير، قال: ولم نعرف أصلهما، قال: وكذلك جاء بالضِّحّ والرِّيح مثله. وروى ابن الكلبي عن أبيه قال: إنما سُمِّي البحرُ الطِّمَّ لأنه طَمَّ على ما فيه، والرِّمُّ ما على ظهر الأرض من فُتاتِها، أرادوا الكثرة من كل شيء. وقال أبو طالب: جاء بالطِّمِّ والرِّمِّ معناه جاء بالكثير والقليل. والطِّمُّ: الماء الكثير، والرِّمُّ: ما كان بالِياً مثل العَظم وما يُتَقمَّمُ. وقال ابن الكلبي: سُمِّيت الأرضُ رِمّاًً لاَنها تَرِمُّ. والطُّمّة: الشيء من الكَلإ، وأَكثر ما يُوصَف به اليَبيسُ. والطِّمُّ: الكِبْسُ
(* قوله «والطم الكبس» بكسر أولهما والباء موحدة ساكنة أي التراب الذي يطم ويكبس به نحو البئر. وفي القاموس: الكيس أي بالمثناة التحتية بوزن سيد). وطُمَّةُ الناسِ: جماعَتُهم ووَسَطهم. ويقال: لقيته في طُمّة القوم أي في مُجْتَمعهم. والطَّمَّةُ: الضَّلالُ والحَيرةُ. والطُّمَّةُ: القَذَرُ.
وطَمَّ الفرَسُ والإنسانُ يَطُمُّ ويَطِمُّ طَمِيماً: خَفَّ وأَسرعَ، وقيل: ذهب على وجه الأرض، وقيل: ذهب أَيّاً كان. الأصمعي: طَمَّ البعيرُ يَطُمُّ طُموماً إذا مرَّ يَعْدو عَدْواً سَهْلاً؛ وقال عمر بن لجإ: حَوَّزَها، من بُرَقِ الغَمِيمِ،
أهْدَأُ يَمْشِي مِشْيَةَ الظَّليمِ
بالحَوْزِ والرِّفْقِ وبالطَّمِيمِ
قال: حَوَّزَ إبله وجَّهَها نحو الماء في أوّل ليلة. والرجلُ يَطُمُّ ويَطِمُّ في سَيره طَمِيماً: وهو مَضاؤُه وخِفّتُه، ويَطِمُّ رأْسُه طَمّاً. والطَّمِيمُ: الفرسُ المُسْرع. ومَرَّ بَطِيمُّ، بالكسر، طَميماً أي يَعدو عَدْواً سَهْلاً. وفرس طَمومٌ: سريعة. ويقال للفرس الجواد طِمٌّ؛ قال أبو النجم يصف فرساً:
أَلصَقَ من رِيشٍ على غِرائِه،
والطِّمُّ كالسَّامي إلى ارْتِقائه،
يَقْرَعُه بالزَّجْرِ أو إشْلائِه
قالوا: يجوز أن يكون سماه طِمّاً لِطَميم عَدْوِه، ويجوز أن يكون شَبَّهه بالبحر كما يقال للفرس بَحْرٌ وغَرْبٌ وسَكْبٌ. والطِّمُّ: العَدَد الكثير. وطَمِيمُ الناس: أخْلاطُهم وكثرتهم.
وطَمِمٌ صُلْبٌ: كذا جاء في شعْر عديّ بن زيد، بفكّ التضعيف؛ قال ابن سيده: لا أدري أللشِّعْر أم هو من باب لَحِحَتْ عَينُه وأَلِلَ السِّقاءُ؛ قال:
تَعْدو على الجَهْدِ مَغْلولاً مَناسِمُها،
بعد الكَلالِ، كَعَدْو القارِح الطَّمِمِ
والطَّمْطَمةُ: العُجْمة. والطِّمْطِمُ والطِّمْطِميُّ والطُّماطِم والطُّمْطُمانيُّ: هو الأعجَم الذي لا يُفْصِح. ورجلٌ طِمطِمٌ، بالكسر، أي في لسانه عُجْمة لا يُفْصِح؛ ومنه قول الشاعر:
حِزَقٌ يَمانِيةٌ لأَعْجَمَ طِمْطِمِ
وفي لسانه طُمْطُمانِيَّةٌ، والأُنثى طِمْطِمِيَّةٌ وطُمْطُمانِيَّةٌ، وهي الطَّمْطَمةُ أيضاً. وفي صفة قريش: ليس فيهم طُمطُمانِيَّةُ حِمْيرَ؛ شَبَّه كلام حِمْير لما فيه من الألفاظ المُنْكَرة بكلام العُجْم. يقال: أَعْجَم طِمْطِميٌّ، وقد طَمْطَم في كلامه. والطِّمْطِمُ: ضرْب من الضأْن لها آذانٌ صِغارٌ وأغباب كأَغباب البقر تكون بناحية اليمن. والطِّمطام: النارُ الكبيرة. ابن الأعرابي: طَمْطَمَ إذا سَبَحَ في الطَّمْطام، وهو وَسَطُ البحر. وفي الحديث: أَن النبي، صلى الله عليه وسلم، قيل له: هل نفَعَ أبا طالب قرابَتُه منكَ؟ قال: بلى وإنه لَفي ضَحضاحٍ من نارٍ، ولوْلايَ لكان في الطَّمْطامِ أي في وَسَط النار. وطَمْطامُ البحر: وسَطه؛ استعارَه ههنا لمُعْظَم النار حيث استعار ليَسيرها الضَّحْضاح، وهو الماء القليل الذي يَبْلغ الكعبين. أبو زيد: يقال إذا نصَحْتَ الرجلَ فأَبى إلا اسْتِبْداداً برأْيه: دَعْه يترمَّع في طُمَّتِه ويُبْدِع في خُرْئِه. التهذيب في الرباعي: أبو تراب الطَّماطِمُ العُجْم؛ وأنشد للأَفوه الأَوْدِيّ:كالأَسْودِ الحَبَشِيِّ الحَمْسِ يَتْبَعُه
سُودٌ طَماطِمُ، في آذانِها النُّطَفُ
قال الفراء: سمعت المفضَّل يقول: سأَلت رجلاً من أَعلم الناس عن قول عنترة:
تَأْوي له قُلُصُ النَّعامِ، كما أَوَتْ
حِزَقٌ يَمانِيَةٌ لأَعْجَمَ طِمْطِمِ
فقال: يكون باليمن من السحاب ما لا يكون لغيره من البُلدان في السماء، قال: وربما نشأَت سَحابةٌ في وسَط السماء فيُسْمَع صَوْتُ الرعْدِ فيها كأَنه من جميع السماء فيجتمع إليه السَّحابُ من كل جانب، فالحِزَقُ اليَمانِيةُ تلك السَّحائبُ. والأَعْجَمُ الطِّمْطِمُ: صَوْتُ الرَّعْدِ؛ وقال أبو عمرو في قول ابن مقبل يصف ناقة:
باتَتْ على ثَفِنٍ لأْمٍ مَراكِزُه،
جافى به مُسْتَعِدَّاتٌ أطامِيمُ
ثَفِنٍ لأْمٍ: مُسْتَوِيات، مَراكِزهُ: مفاصله، وأَراد بالمُستَعِدّاتِ القوائِمَ، وقال: أَطاميمُ نَشِيطةٌ لا واحدَ لها، وقال غيره: أطاميم تَطِمُّ في السير أَي تُسرِع.

### Türkçe

**طَمَّ** su **يَطِمُّ** **طَمّاً** ve **طُمُوماً**: yükseldi ve kapladı. Ve her ne ki çoğaldı ve yükseldi, ta ki galip geldi; artık **طَمَّ** **يطِمُّ**. Ve **طَمَّ** şeyi, **يَطُمُّه** **طَمّاً**: onu kapladı. Ve Ömer’in, Allah ondan razı olsun, hadisinde: “Bir kadın veya bir çocuk **تُطَمُّ** edilmez; sizin sözünüzü işitir” yani işittiği bir **الرَّفَثِ** kelimesiyle korkutulmaz ve galip gelinmez; ve aslı, şey büyüdüğü zaman **طَمَّ** olmasındandır. Ve su **طَمَّ** ettiğinde: çoğaldı; ve o **طامٌّ**dur. Ve **الطامَّةُ**: kendisinden başkasına galip gelen musibet. Ve **طَمَّ** kabı **طَمّاً**: onu doldurdu; ta ki ölçü onun kenarlarını aştı. Ve sel geldi de falan ailesinin kuyucuğunu **طَمَّ** etti; onu gömdüğü ve düzlediği zaman; ve İbn Berrî recez söyleyene şu beyti okuttu:

فصَبَّحَتْ، والطيرُ لم تَكَلَّمِ،
خابِيةً طُمَّتْ بِسَيْلٍ مُفْعَمِ

Ve çoğalıp yükselinceye kadar çoğalan şeye denir: “**قد طَمَّ**” ve o **يَطِمُّ** **طَمّاً**. Ve sel geldi de her şeyi **طَمَّ** etti, yani onun üstüne yükseldi; bundan dolayı denildi: “Her şeyin üstünde bir **طامَّةٌ** vardır”; ve ondan kıyamet **طامّة** diye adlandırıldı. Ve Ferrâ, Aziz ve Celil olanın sözü hakkında: “**فإذا جاءت الطامّةُ**”; dedi: o kıyamettir; her şeyin üzerine **تَطُمُّ** eder; ve **تَطِمُّ** denir; ve Zeccâc dedi: **الطامّةُ** her şeyin üzerine **تَطِمُّ** eden çığlıktır. Ve Ebû Bekir ve nesep âlimi hadîsinde: “Hiçbir **طامّةٍ** yoktur ki üstünde bir **طامّةٌ** olmasın” yani hiçbir büyük iş yoktur ki üstünde ondan daha büyük olan bulunmasın; ve hiçbir musibet yoktur ki üstünde bir musibet bulunmasın.

Ve **بالطِّمِّ والرِّمِّ** ile geldi: **الطِّمُّ** sudur; ve denildi: yüzeydeki **الغُثاء** ve benzeri şeydir; ve denildi: **الطِّمُّ** ve **الرِّمُّ** ağaç yaprağı ve ondan dökülen şeydir; ve denildi: o **الثرى**dır; ve denildi: **بالطِّمِّ والرِّمِّ** yani yaş ve kuru. Ve **الطَّمُّ**: kuyunun toprakla **طَمُّ** edilmesi; ve o **الكَبْس**tir. Ve **طَمَّ** şeyi toprakla **طَمّاً**: onu bastırdı. Ve **طَمَّ** kuyuyu **يَطِمُّها** ve **يَطُمُّها**; İbnü’l-A‘râbî’den: yani onu bastırdı. Ve **طَمَّ** başını **يَطُمُّه** **طَمّاً**: onu kesti veya ondan eksiltti. Cevherî: **طَمَّ** saçını yani onu kesti; ve **طَمَّ** saçını ayrıca **طُموماً**: onu örgü yapıp topladığı zaman; artık o **شَعَرٌ مَطمومٌ**dur. Ve **أَطَمَّ** saçı: **يُطَمَّ** edilmesinin, yani kesilmesinin vakti geldi; ve **اسْتَطَمَّ** da onun gibidir. Ve Huzeyfe hadîsinde: çıktı, hâlbuki saçını **طَمَّ** etmişti; yani onu kesmiş ve kökünden almıştı. Ve Selmân hadîsinde: onun başı **مَطموم** görülmüştür. Ve diğer hadîste: yanında bir adam, saçı **مَطموم**. Ebû Nasr dedi: kuş için, bir dala konduğu zaman “**قد طَمَّمَ تَطمِيماً**” denir. Ve denildi: **الطِّمُّ** denizdir ve **الرِّمُّ** topraktır. Ve **الطِّمُّ** (fetha ile): o denizdir; sonra **الرِّمّ** ile ikileşsin diye **الطاء** kesreli kılındı. Ve denir: **جاء بالطِّمّ والرِّمّ** yani çok malla geldi; ve ancak **الطِّمَّ**i **الرِّمّ**e uydurma olarak kesrelediler; tek başına söylediklerinde **الطَّمَّ**ı fethalı yaparlar. Asma‘î: onlara **الطِّمُّ والرِّمُّ** geldi; onlara çok iş geldiği zaman; dedi: ikisinin aslını tanımadık; dedi: “**جاء بالضِّحّ والرِّيح**” da bunun gibidir. İbnü’l-Kelbî babasından rivayet etti; dedi: denize ancak **الطِّمَّ** adı verildi; çünkü içindekinin üzerine **طَمَّ** etti; ve **الرِّمُّ** yerin sırtı üzerindeki kırıntılarıdır; her şeyden çokluğu kastettiler. Ebû Tâlib dedi: **جاء بالطِّمِّ والرِّمِّ** manası: çok ve az ile geldi. Ve **الطِّمُّ**: çok sudur; ve **الرِّمُّ**: kemik gibi eskimiş olan ve süpürülüp toplanan şeydir. Ve İbnü’l-Kelbî dedi: yere **رِمّاً** adı verildi; çünkü o **تَرِمُّ** eder. Ve **الطُّمّة**: otlaktan bir şey; ve en çok onunla kuru olan vasfedilir. Ve **الطِّمُّ**: **الكِبْسُ**
(* “**والطم الكبس**” sözü: ikisinin evveli kesreli ve **الباء** tek noktalı, sâkin; yani kuyu gibi şeylerde **يطم** ve **يكبس** edilen toprak. Ve **القاموس**’ta: **الكيس** yani alttan iki noktalı ile, **سيد** vezninde). **طُمَّةُ الناسِ**: onların topluluğu ve ortası. Ve denir: onu kavmin **طُمّة**sinde gördüm; yani onların toplanma yerinde. Ve **الطَّمَّةُ**: sapıklık ve şaşkınlık. Ve **الطُّمَّةُ**: pislik.

Ve at ve insan **طَمَّ** eder; **يَطُمُّ** ve **يَطِمُّ** **طَمِيماً**: hafifledi ve hızlandı; ve denildi: yer yüzü üzerinde gitti; ve denildi: her ne hâl üzere olursa gitti. Asma‘î: deve **طَمَّ** eder, **يَطُمُّ** **طُموماً**; kolay bir koşuşla koşarak geçtiği zaman; ve Ömer b. Lecî dedi:

حَوَّزَها، من بُرَقِ الغَمِيمِ،
أهْدَأُ يَمْشِي مِشْيَةَ الظَّليمِ
بالحَوْزِ والرِّفْقِ وبالطَّمِيمِ

Dedi: develerini **حَوَّزَ** etti; onları ilk gecede suya doğru yöneltti. Ve adam, yürüyüşünde **يَطُمُّ** ve **يَطِمُّ** **طَمِيماً**: bu onun sürüp gitmesi ve hafifliğidir. Ve başı **يَطِمُّ** **طَمّاً**. Ve **الطَّمِيمُ**: hızlı at. Ve **بَطِيمُّ** (kesre ile) **طَميماً** geçti; yani kolay bir koşuşla koşar. Ve **فرس طَمومٌ**: hızlıdır. Ve iyi at için **طِمٌّ** denir; Ebû’n-Necm bir atı vasfederek dedi:

أَلصَقَ من رِيشٍ على غِرائِه،
والطِّمُّ كالسَّامي إلى ارْتِقائه،
يَقْرَعُه بالزَّجْرِ أو إشْلائِه

Dediler: onu **طِمّاً** diye adlandırmış olması, koşuşunun **طَميم**liğindendir; ve denizin benzetmesi olması da caizdir; nitekim ata **بَحْرٌ** ve **غَرْبٌ** ve **سَكْبٌ** denir. Ve **الطِّمُّ**: çok sayıdır. **طَمِيمُ الناس**: onların karışıkları ve çokluklarıdır.

**طَمِمٌ صُلْبٌ**: Adiyy b. Zeyd’in şiirinde, şeddeli harfi çözerek, böyle geldi; İbn Sîde dedi: bilmiyorum, şiir için mi, yoksa “**لَحِحَتْ عَينُه**” ve “**أَلِلَ السِّقاءُ**” babından mı; dedi:

تَعْدو على الجَهْدِ مَغْلولاً مَناسِمُها،
بعد الكَلالِ، كَعَدْو القارِح الطَّمِمِ

Ve **الطَّمْطَمةُ**: acemliktir. Ve **الطِّمْطِمُ** ve **الطِّمْطِميُّ** ve **الطُّماطِم** ve **الطُّمْطُمانيُّ**: o, fasih konuşmayan acemdir. Ve bir adam **طِمطِمٌ** (kesre ile): yani dilinde acemlik vardır; fasih konuşmaz; şairin sözü bundandır:

حِزَقٌ يَمانِيةٌ لأَعْجَمَ طِمْطِمِ

Ve dilinde **طُمْطُمانِيَّةٌ** vardır; dişisi **طِمْطِمِيَّةٌ** ve **طُمْطُمانِيَّةٌ**; ve o aynı zamanda **الطَّمْطَمةُ**dır. Ve Kureyş’in vasfında: onlarda Himyer’in **طُمطُمانِيَّةُ**si yoktur; Himyer’in sözünü, içinde bulunan yadırganmış lafızlar sebebiyle, acemlerin sözüne benzetti. Denir: **أَعْجَم طِمْطِميٌّ**; ve konuşmasında **طَمْطَم** etti. Ve **الطِّمْطِمُ**: küçük kulakları ve sığırın sarkıntıları gibi sarkıntıları olan bir koyun türüdür; Yemen tarafında bulunur. Ve **الطِّمطام**: büyük ateştir. İbnü’l-A‘râbî: **طَمْطَمَ**; **الطَّمْطام** içinde yüzdüğü zaman; ve o denizin ortasıdır. Ve hadîste: Peygamber’e, Allah’ın salâtı ve selâmı onun üzerine olsun, denildi: Ebû Tâlib’e seninle akrabalığı fayda verdi mi? dedi: evet; ve o ateşten bir **ضَحضاحٍ** içindedir; eğer ben olmasaydım **الطَّمْطامِ** içinde olurdu; yani ateşin ortasında. Ve **طَمْطامُ البحر**: onun ortasıdır; burada onu, ateşin büyüğü için ödünç aldı; onun azı için de **الضَّحْضاح**ı ödünç aldı; ve o, topuklara ulaşan az sudur. Ebû Zeyd: denir; bir adama öğüt verdiğinde de o ancak kendi görüşünde zorbalıkta ısrar ederse: “Onu bırak; kendi **طُمَّتِه**sinde geviş getirsin ve kendi pisliğinde icat çıkarsın.” **التهذيب**’de rubâîde: Ebû Turâb: **الطَّماطِمُ** acemlerdir; ve el-Efveh el-Evdî için şu beyti okuttu:

كالأَسْودِ الحَبَشِيِّ الحَمْسِ يَتْبَعُه
سُودٌ طَماطِمُ، في آذانِها النُّطَفُ

Ferrâ dedi: Mufaddal’ı şöyle derken işittim: A‘lem insanların en bilgililerinden bir adama, Antara’nın sözü hakkında sordum:

تَأْوي له قُلُصُ النَّعامِ، كما أَوَتْ
حِزَقٌ يَمانِيَةٌ لأَعْجَمَ طِمْطِمِ

Dedi: Yemen’de, gökte, diğer beldeler için olmayan bulut olur; dedi: bazen göğün ortasında bir bulut oluşur da içinde gök gürültüsünün sesi işitilir; sanki bütün göktenmiş gibi; bunun üzerine her yandan bulut ona toplanır; işte **الحِزَقُ اليَمانِيةُ** o bulutlardır. Ve **الأَعْجَمُ الطِّمْطِمُ**: gök gürültüsünün sesidir. Ve Ebû Amr, İbn Mukbil’in bir dişi deveyi vasfederek söylediği söz hakkında dedi:

باتَتْ على ثَفِنٍ لأْمٍ مَراكِزُه،
جافى به مُسْتَعِدَّاتٌ أطامِيمُ

**ثَفِنٍ لأْمٍ**: düz; **مَراكِزهُ**: eklemleri; ve **المُستَعِدّاتِ** ile ayakları kastetti; ve dedi: **أَطاميمُ** canlıdır; onun tekili yoktur. Ve başkası dedi: **أطاميم** yürüyüşte **تَطِمُّ** eder; yani hızlanır.
