# ظأر — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B8%D8%A3%D8%B1/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B8%D8%A3%D8%B1/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ظأر](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B8%D8%A3%D8%B1.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: ظأر

الظِّئْرُ، مهموز: العاطفةُ على غير ولدها المرْضِعةُ له من الناس والإِبل، الذكرُ والأُنثى في ذلك سواء، والجمع أَظْؤُرٌ وأَظْآرٌ وظُؤُورٌ وظُؤَار، على فُعال بالضم؛ الأَخيرة من الجمع العزيز، وظُؤْرةٌ وهو عند سيبويه اسم للجمع كفُرْهةٍ لأَن فِعْلاً ليس مما يُكَسَّر على فُعْلةٍ عنده؛ وقيل: جمع الظِّئْر من الإِبل ظُؤارٌ، ومن النساء ظُؤُورة. وناقةٌ ظَؤُور: لازمة للفَصِيل أَو البَوِّ؛ وقيل: معطوفة على غير ولدها، والجمع ظُؤَارٌ، وقد ظَأَرها عليه يَظْأَرُها ظَأْراً وظِئاراً فاظّأَرَت، وقد تكون الظُّؤُورةُ التي هي المصدر في المرأَة؛ وتفسير يعقوب لقول رؤبة:
إِن تَمِيماً لم يُراضَع مُسْبَعا
بأَنه لم يُدْفَع إِلى الظُّؤُورة، يجوز أَن تكون الظؤورة هنا مصدراً وأَن تكون جمع ظِئْرٍ، كما قالوا الفُحُولة والبُعُولة.
وتقول: هذه ظِئْرِي، قال: والظِّئْرُ سواءٌ في الذكر والأُنثى من الناس. وفي الحديث: ذَكَر ابنَه إِبراهيم، عليه السلام، فقال: إِن له ظِئْراً في الجنّة؛ الظِّئْرُ: المُرْضِعة غير وَلدها؛ ومنه حديث سَيْفٍ القَيْنِ: ظِئْر إِبراهيم ابن النبي، عليهما السلام والصلاة، وهو زوج مُرْضِعته؛ ومنه الحديث: الشَّهيدُ تَبْتَدِرهُ زَوْجَتاه كظِئْرَيْنِ أَضَلَّتا فَصِيلَيهما. وفي حديث عمرو: سأَله رجل فأَعطاه رُبَعَةً من الصدقة يَتْبَعُها ظِئْراها أَي أُمُّها وأَبوها.
وقال أَبو حنيفة: الظأْرُ أَن تُعْطَفَ الناقةُ والناقتان وأَكثرُ من ذلك على فَصِيل واحد حتى تَرْأَمَه ولا أَوْلادَ لها وإِنما يفعلون ذلك ليَستَدرُّوها به وإِلا لم تَدِرّ؛ وبينهما مُظاءَرةٌ أَي أَن كلَّ واحد منهما ظِئْرٌ لصاحبه. وقال أَبو الهيثم: ظَأَرْتُ الناقةَ على ولدها ظَأْراً، وهي ناقة مَظْؤُورة إِذا عطفتها على ولد غيرها؛ وقال الكميت: ظَأَرَتْهمُ بِعَصاً، ويا
عَجَباً لِمَظْؤُورٍ وظائرْ
قال: والظِّئْرُ فِعْل بمعنى مفعول، والظَّأْر مصدر كالثَّنْيِ والثَّنْي، فالثَّنْيُ اسم للمَثْنِيّ، والثَّنْيُ فِعْل الثاني، وكذلك القِطْفُ، والقَطْفُ والحِمْلُ والحَمْل. الجوهري: وظأَرَت الناقةُ أَيضاً إِذا عَطفَت على البَوِّ، يتعدى ولا يتعدى، فهي ظَؤُورٌ. وظاءَرَت المرأَةُ، بوزن فاعَلَت: اتخذت ولداً تُرْضِعه؛ واظّأَرَ لولده ظِئْراً: اتخذها. ويقال لأَبي الولد لِصُلْبه: هو مُظائرٌ لتلك المرأَة. ويقال: اظّأَرْتُ لِولدي ظئْراً أَي اتخذت، وهو افتعلت، فأُدْغِمت الطاء في باب الافتعال فحُوِّلَت ظاءً لأَن الظاء من فِخام حروف الشجْر التي قلبت مخارجها من التاء، فضَمُّوا إِليها حرفاً فَخْماً مثلها ليكون أَيسر على اللسان لتَبايُنِ مَدْرجة الحروف الفِخام من مدارج الحروف الفُخْتِ، وكذلك تحويل تلك التاء مع الضاد والصاد طاء لأَنهما من الحروف الفِخَام، والقول فيه كالقول في اظّلَم. ويقال: ظَأَرَني فلان على أَمر كذا وأَظْأَرَني وظاءَرَني على فاعَلني أَي عطفَني. قال أَبو عبيد: من أَمثالهم في الإِعطاء من الخوف قولهم: الطَّعْنُ يَظْأَرُ أَي يَعْطِف على الصُّلْح. يقول: إِذا خافَك أَن تَطْعَنَه فَتَقْتُلَه، عطفَه ذلك عليكَ فجادَ بمالِه للخوف حينئذ. أَبو زيد: ظأَرْت مُظاءرةً إِذا اتخذْت ظِئْراً. قال ابن سيده: وقالوا الطَّعْنُ ظِئارُ قومٍ، مُشْتَقّ من الناقة يؤخذ عنها ولدُها فتُظْأَرُ عليه إِذا عَطفوها عليه فتُحِبّه وتَرْأَمُه؛ يقول: فأَخِفْهُمْ حتى يُحِبّوك. الجوهري: وفي المثل: الطعن يُظْئِرُه أَي يَعْطِفه على الصُّلْح. قال الأَصمعي: عَدْوٌ ظَأْرٌ إِذا كان معه مثلُه، قال: وكل شيء مع شيء مثله، فهو ظَأْرٌ؛ وقول الأَرقط يصف حُمُراً:
تَأْنيفُهُنَّ نَقَلٌ وأَفْرُ،
والشَّدُّ تاراتٍ وعَدْوٌ ظَأْرُ
التأْنيف: طلبُ أُنُفِ الكَلإِ؛ أَراد: عندها صَوْنٌ من العَدْوِ لم تَبْذِله كلَّه، ويقال للرُّكْن من أَركان القَصْر: ظِئْرٌ، والدِّعامةُ تُبنى إِلى جَنْب حائطٍ ليُدْعَم عليها: ظِئرةٌ. ويقال للظئْرِ: ظَؤُورٌ، فَعُول بمعنى مفعول، وقد يوصف بالظُّؤَارِ الأَثافيّ؛ قال ابن سيده: والظُّؤَار الأَثافيُّ شُبِّهَت بالإِبِل لتعطُّفِها حول الرماد؛ قال: سُفْعاً ظُؤَاراً حَوْلَ أَوْرَقَ جاثمٍ،
لَعِلَ الرِّياحُ بتُرْبِه أَحْوالا
وظأَرَني على الأَمر راوَدَني. الليث: الظَُّوورُ من النُّوقِ التي تَعْطِف على ولد غيرها أَو على بَوٍّ؛ تقول: ظُئِرت فاظَّأَرتْ، بالظاء، فهي ظَؤُورٌ ومَظْؤُورةٌ، وجمع الظَّؤُور أَظْآرٌ وظُؤَارٌ؛ قال متمم: فما وَجْدُ أَظْآرٍ ثلاثٍ رَوائمٍ،
رَأَينَ مَخَرّاً من حُوَارٍ ومَصْرَعا
وقال آخر في الظُّؤَار:
يُعَقِّلُهنّ جَعْدةُ من سُلَيمٍ،
وبِئْسَ مُعَقِّلُ الذَّوْدِ الظؤارِ
والظِّئَارُ: أَن تعالِجَ الناقةَ بالغِمامةِ في أَنفِها لِكيْ تَظْأَر. ورُوي عن ابن عمر أَنه اشترى ناقةً فرأَى فيها تَشْريمَ الظِّئارِ فرَدَّها؛ والتشريم: التشقيق. والظِّئارُ: أَن تُعْطَفَ الناقةُ على ولد غيرها، وذلك أَن يُشَدَّ أَنْفُ الناقة وعَيْناها وتُدَسَّ دُرْجةٌ من الخِرَق مجموعة في رَحِمِها، ويَخُلُّوه بِخلالَين، وتُجَلّل بغِمامة تَسْتُر رأْسها، وتُتْرَك كذلك حتى تَغُمَّها، وتَظُنَّ أَنها قد مُخِضَت للولادة ثم تُنْزع الدُّرْجة من حيائها، ويُدْنى حُوارُ ناقةٍ أُخرى منها قد لُوِّثَ رأْسُه وجلدُه بما خرج مع الدُّرْجة من أَذى الرحِم؛ ثم يفتحون أَنفَها وعينَها، فإِذا رأَت الحُوارَ وشَمَّته ظنَّت أَنها ولدَتْه إِذا شافَتْه فَتَدِرّ عليه وتَرْأَمُه، وإِذا دُسَّت الدُّرجةُ في رحمها ضُمَّ ما بين شُفْرَي حيائها بسَيْرٍ، فأَراد بالتشريم ما تخرَّق من شُفْريها؛ قال الشاعر:
ولم تَجْعَلْ لها دُرَج الظِّئَارِ
وفي الحديث: ومن ظَأَرَه الإِسلامُ؛ أَي عطفَه عليه. وفي حديث علي: أَظأَرُكم إِلى الحَقّ وأَنتم تفِرّون منه. وفي حديث صعصعة بن ناجية جدّ الفرزدق: قد أَصَبْنا ناقَتيْك ونَتَجْناهما وظَأَرْناهما على أَولادهما. وفي حديث عمر: أَنه كتب إِلى هُنَيّ وهو في نَعَمِ الصدقة: أَن ظاوِر؛ قال: فكنا نَجْمَعُ الناقتين والثلاثَ على الرُّبَعِ الواحد ثم نَحْدُرها إِليه. قال شمر: المعروف في كلام العرب ظائِرْ، بالهمز، وهي المُظاءَرةُ. والظِّئارُ: أَن تُعْطَفَ الناقةُ إِذا مات ولدُها أَو ذُبِح على ولد الأُخرى. قال الأَصمعي: كانت العرب إِذا أَرادت أَن تُغِيرَ ظاءَرَت، بتقدير فاعَلَت، وذلك أَنهم يُبْقُون اللبنَ ليَسْقوه الخيلَ.
قال الأَزهري: قرأْت بخط أَبي الهيثم لأَبي حاتم في باب البقر: قال الطائِفِيّون إِذا أَرادت البقرةُ الفحلَ، فهي ضَبِعَة كالناقة، وهي ظُؤْرَى، قال: ولا فعل للظُّؤْرَى. ابن الأَعرابي: الظُّؤْرةُ الدايةُ، والظُّؤْرةُ المُرْضِعة. قال أَبو منصور: قرأْت في بعض الكتب اسْتَظْأَرَت الكلبة، بالظاء، أَي أَجْعَلَت واسْتَحْرَمت؛ وفي كتاب أَبي الهيثم في البقر: الظُّؤْرى من البقر وهي الضَّبِعةُ. قال الأَزهري: وروى لنا المنذري في كتاب الفروق: اسْتَظْأَرت الكلبةُ إِذا هاجت، فهي مُسْتَظْئرة، قال: وأَنا واقف في هذا.

### Türkçe

**الظِّئْرُ**, hemzeli: insanlardan ve develerden, kendi çocuğu olmayan, ona süt emziren; kendi çocuğu olmayan üzerine şefkatli olan (kadın). Bu hususta erkek ve dişi eşittir. Çoğulu **أَظْؤُرٌ** ve **أَظْآرٌ** ve **ظُؤُورٌ** ve **ظُؤَار**’dır; **فُعال** vezni üzere (ötre ile). Sonuncusu, az bulunan çoğuldandır. **ظُؤْرةٌ**: ve bu, Sîbeveyh nezdinde cem‘ için bir isimdir; **فُرْهةٍ**’nin (cem‘ ismi) gibi. Çünkü **فِعْلاً**, onun nezdinde **فُعْلةٍ** üzerine kırılanlardan değildir. Ve denildi ki: develerden **الظِّئْر**’in çoğulu **ظُؤارٌ**, kadınlardan ise **ظُؤُورة**’dur.

Ve **ناقةٌ ظَؤُور**: **الفَصِيل**’e yahut **البَوِّ**’e (yavruya) bağlı (ayrılmayan). Ve denildi ki: kendi çocuğu olmayan üzerine şefkatli olan. Çoğulu **ظُؤَارٌ**’dır. Ve onu onun üzerine **ظَأَرها** eder; onu **يَظْأَرُها** **ظَأْراً** ve **ظِئاراً** (diye) (yapar); böylece **فاظّأَرَت**. Ve **الظُّؤُورةُ** ki o masdardır, kadında (da) olabilir. Ve Ya‘kūb’un, Ru’be’nin şu sözüne tefsiri:
إِن تَمِيماً لم يُراضَع مُسْبَعا
Şu (şekildedir): **الظُّؤُورة**’ye teslim edilmedi. Burada **الظؤورة**’nin masdar olması da caizdir; **ظِئْرٍ**’in çoğulu olması da; nitekim **الفُحُولة** ve **البُعُولة** dediler.

Ve dersin ki: bu benim **ظِئْرِي**’mdir. Dedi ki: ve **الظِّئْرُ**, insanlardan erkek ve dişide eşittir.

Hadiste: oğlu İbrâhîm’i, عليه السلام, andı da dedi ki: onun için cennette bir **ظِئْراً** vardır. **الظِّئْرُ**: kendi çocuğu olmayan (çocuğu olmayanın) süt emzireni. Ondandır, Seyf el-Kayn’ın hadisi: Peygamberin oğlu İbrâhîm’in **ظِئْر**’i, عليهما السلام والصلاة; ve o, onun süt emzireninin kocasıdır. Ondandır hadiste: şehidi iki karısı karşılar; iki **ظِئْرَيْنِ** gibi; ikisi de iki **فَصِيلَيهما**’yı (yavrularını) kaybetmişlerdir. Amr’ın hadisinde: bir adam ona sordu da ona sadakadan bir **رُبَعَةً** verdi; onu iki **ظِئْراها** takip eder; yani annesi ve babası.

Ebû Hanîfe dedi ki: **الظأْرُ**, devenin ve iki devenin ve bundan fazlasının, tek bir **فَصِيل** üzerine, ona acıyıp bağlanıncaya kadar (ona) şefkatle yöneltilmesidir; onların çocukları yoktur; bunu ancak onunla onları süt vermeye sevk etmek için yaparlar; yoksa süt vermez. Ve ikisi arasında **مُظاءَرةٌ** vardır; yani ikisinden her biri, arkadaşının **ظِئْرٌ**’idir. Ebû’l-Heysem dedi ki: **ظَأَرْتُ** deveyi kendi yavrusu üzerine **ظَأْراً** (yaptım); ve o, başka birinin yavrusu üzerine onu şefkatle yönelttiğinde **ناقة مَظْؤُورة** olan devedir. Kümeyt dedi ki:
ظَأَرَتْهمُ بِعَصاً، ويا
عَجَباً لِمَظْؤُورٍ وظائرْ
Dedi ki: ve **الظِّئْرُ**, mef‘ûl manasında bir fi‘ldir; ve **الظَّأْر** masdardır; **الثَّنْيِ** ve **الثَّنْي** gibi. Öyleyse **الثَّنْيُ**, **المَثْنِيّ** için bir isimdir; ve **الثَّنْيُ**, ikinci (katlama) fiilidir. Ve bunun gibi **القِطْفُ** ve **القَطْفُ** ve **الحِمْلُ** ve **الحَمْل**. Cevherî: ve deve, **ظأَرَت** (da) olur; yani **البَوِّ** üzerine şefkatle yöneldiğinde; geçişli olur ve geçişsiz olur; o hâlde o **ظَؤُورٌ**’dur. Ve kadın **ظاءَرَت** etti; **فاعَلَت** vezninde: emzireceği bir çocuk edindi. Ve çocuğu için bir **ظِئْرٍ**’i **اظّأَرَ** etti: onu edindi. Ve çocuğun babasına, kendi sulbünden (olan babaya) denilir: o, o kadın için **مُظائرٌ**’dir. Ve denilir: çocuğum için bir **ظئْراً** **اظّأَرْتُ**; yani edindim; ve o **افتعلت**’tir; **الافتعال** babında **الطاء** idğam edildi; sonra **ظاءً**’a çevrildi; çünkü **الظاء**, **حروف الشجْر**’in kalın olanlarındandır; mahreçleri **التاء**’dan çevrilmiş olanlardandır; böylece ona onun gibi kalın bir harf eklediler ki, dil üzerine daha kolay olsun; çünkü kalın harflerin mahreç basamakları, ince harflerin mahreç basamaklarından ayrıdır. Ve bunun gibi, o **التاء**’nın **الضاد** ve **الصاد** ile birlikte **طاء**’a çevrilmesi; çünkü ikisi de kalın harflerdendir. Ve bunda söz, **اظّلَم**’deki söz gibidir. Ve denilir: falan beni şu iş üzerine **ظَأَرَني** etti ve beni **أَظْأَرَني** etti ve beni **ظاءَرَني** etti; **فاعَلني** üzere; yani beni şefkatle yöneltti. Ebû Ubeyd dedi ki: korkudan dolayı vermede onların darb-ı mesellerinden sözleri: **الطَّعْنُ يَظْأَرُ**; yani sulha şefkatle yöneltir. Der ki: seni, ona saplayıp öldürmenden korktuğunda, bu onu sana yöneltir; o vakit korkudan malıyla cömert davranır. Ebû Zeyd: bir **ظِئْراً** edindiğimde **مُظاءرةً ظأَرْتُ**. İbn Sîde dedi ki: ve “**الطَّعْنُ ظِئارُ قومٍ**” dediler; deveden türetilmiştir: ondan yavrusu alınır da onun üzerine **تُظْأَرُ** edilir; onu onun üzerine şefkatle yönelttiklerinde onu sever ve ona acıyıp bağlanır. Der ki: öyleyse onları korkut ki seni sevsinler. Cevherî: ve meselde: **الطعن يُظْئِرُه**; yani onu sulha yöneltir. Asma‘î dedi ki: yanında onun gibisi bulunduğunda **عَدْوٌ ظَأْرٌ** (denir). Dedi ki: her şey, kendi misliyle birlikte olursa, o **ظَأْرٌ**’dur. Ve el-Arkat’ın, yaban eşeklerini vasfederek sözü:
تَأْنيفُهُنَّ نَقَلٌ وأَفْرُ،
والشَّدُّ تاراتٍ وعَدْوٌ ظَأْرُ
**التأْنيف**: otun **أُنُفِ**’ünü (en tazesini) aramaktır. Murad etti: onda, koşudan bir sakınma vardır; onun hepsini ortaya dökmedi. Ve sarayın köşelerinden bir köşeye **ظِئْرٌ** denilir. Ve bir duvarın yanına, onun üzerine dayansın diye yapılan dayanak: **ظِئرةٌ**. Ve **الظئْر**’e **ظَؤُورٌ** denilir; **فَعُول** vezninde, mef‘ûl manasında. Ve **الظُّؤَارِ الأَثافيّ** ile vasfedilebilir. İbn Sîde dedi ki: ve **الظُّؤَار الأَثافيُّ**, kül etrafında şefkatle toplanmaları sebebiyle develere benzetildi. Dedi ki:
سُفْعاً ظُؤَاراً حَوْلَ أَوْرَقَ جاثمٍ،
لَعِلَ الرِّياحُ بتُرْبِه أَحْوالا
Ve beni iş üzerine **ظأَرَني**: beni ayarttı (ısrarla istedi). Leys: **الظَُّوورُ** develerden, başka birinin yavrusu üzerine yahut **بَوٍّ** üzerine şefkatle yönelenlerdir. Dersin ki: **ظُئِرت** de, böylece **فاظَّأَرتْ** (ظاء ile); o hâlde o **ظَؤُورٌ** ve **مَظْؤُورةٌ**’dur. **الظَّؤُور**’un çoğulu **أَظْآرٌ** ve **ظُؤَارٌ**’dır. Mutemmim dedi ki:
فما وَجْدُ أَظْآرٍ ثلاثٍ رَوائمٍ،
رَأَينَ مَخَرّاً من حُوَارٍ ومَصْرَعا
Ve **الظُّؤَار** hakkında bir başkası dedi ki:
يُعَقِّلُهنّ جَعْدةُ من سُلَيمٍ،
وبِئْسَ مُعَقِّلُ الذَّوْدِ الظؤارِ
Ve **الظِّئَارُ**: devenin, **تَظْأَر** etmesi için, burnundaki **الغِمامةِ** ile onu tedavi etmendir. Ve İbn Ömer’den rivayet edildi: bir deve satın aldı da onda **تَشْريمَ الظِّئارِ** gördü de onu geri verdi. **التشريم**: yarma, çatlatmadır. Ve **الظِّئارُ**: devenin başka birinin yavrusu üzerine şefkatle yöneltilmesidir. Bu da şudur: devenin burnu ve iki gözü bağlanır; onun rahmine, bir araya getirilmiş bezlerden bir **دُرْجةٌ** tıkılır; onu iki **خلالَين** ile delikleyip (tutturup) bırakırlar; başını örten bir **غِمامة** ile örtülür; sonra onu öylece bırakırlar, ta ki onu bunaltıncaya kadar; ve o, doğum için sancılandığını zanneder. Sonra **الدُّرْجة** onun **حيائها**’sından çıkarılır; sonra başka bir devenin **حُوارُ**’u ona yaklaştırılır; onun başı ve derisi, **الدُّرْجة** ile birlikte rahimden çıkan eziyetle kirletilmiştir. Sonra onun burnunu ve gözünü açarlar; **الحُوارَ**’ı gördüğünde ve onu kokladığında, onu gördüğünde onu doğurduğunu zanneder; böylece onun üzerine süt verir ve ona acıyıp bağlanır. Ve **الدُّرْجة** rahmine tıkıldığında, **حيائها**’sının iki dudağı arasındaki yer bir kayışla sıkılır; böylece **التشريم** ile, iki dudağından yırtılanı murad etti. Şair dedi ki:
ولم تَجْعَلْ لها دُرَج الظِّئَارِ
Hadiste: “ve onu İslâm **ظَأَرَه** etti”; yani onu ona yöneltti. Ali’nin hadisinde: “Siz ondan kaçarken, sizi hakka en çok **أَظأَرُكم** eden (benim).” Sa‘saa b. Nâciye’nin, Ferazdak’ın dedesi, hadisinde: “iki deveni ele geçirdik ve ikisini doğurttuk ve ikisini kendi yavruları üzerine **ظَأَرْناهما** ettik.” Ömer’in hadisinde: sadaka hayvanları içinde iken Huneyy’e yazdı: “**ظاوِر** et.” Dedi ki: böylece iki ve üç deveyi tek bir **الرُّبَعِ** üzerine toplar, sonra onu ona doğru sürerdik. Şemmer dedi ki: Arapların sözünde bilinen **ظائِرْ**’dir; hemze ile; ve o **المُظاءَرةُ**’dir. Ve **الظِّئارُ**: devenin, yavrusu öldüğünde yahut boğazlandığında, ötekinin yavrusu üzerine şefkatle yöneltilmesidir. Asma‘î dedi ki: Araplar, baskın yapmak istediklerinde **ظاءَرَت** ederlerdi; **فاعَلَت** takdiriyle; bu da şundandır: sütü, atlara içirmek için (sağmayıp) bırakırlar.

Ezherî dedi ki: Ebû’l-Heysem’in hattıyla, Ebû Hâtim’e ait sığır babında okudum: dedi ki: Tâifîler, inek boğayı istediğinde, o **ضَبِعَة**’dir; deve gibi; ve o **ظُؤْرَى**’dır. Dedi ki: **الظُّؤْرَى** için fiil yoktur. İbnü’l-A‘râbî: **الظُّؤْرةُ** dadıdır; ve **الظُّؤْرةُ** süt emzirendir. Ebû Mansûr dedi ki: bazı kitaplarda **اسْتَظْأَرَت الكلبة** (ظاء ile) okudum; yani **أَجْعَلَت** ve **اسْتَحْرَمت** etti. Ebû’l-Heysem’in sığır kitabında: sığırlardan **الظُّؤْرى**, ve o **الضَّبِعةُ**’dır. Ezherî dedi ki: Münzirî bize **كتاب الفروق**’ta rivayet etti: **اسْتَظْأَرت الكلبةُ** kızıştığında; o hâlde o **مُسْتَظْئرة**’dir. Dedi ki: ve ben bunda duruyorum.
