# ظفر — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B8%D9%81%D8%B1/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B8%D9%81%D8%B1/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ظفر](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B8%D9%81%D8%B1.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: ظفر

باب الظّاء والرّاء والفاء معهما
ظ ر ف، ظ ف ر يستعملان
ظرف:
ظَرُفَ يَظْرُفُ ظَرْفاً، هم الظُّرَفاء، وفِتْيةٌ ظُرُوفٌ في الشعر أحسَنُ ونِسْوةٌ ظِراف وظَرائف.
والظَّرْفُ وهو البَراعةُ وذَكاءُ القلب، لا يُوصَفُ به السَّيِّد والشَّيْخ إِلاّ الفِتْيانُ الأزوال، والفَتَياتُ الزّوْلاتُ، ويجُوزُ في الشِّعر ومصدرُه الظَّرافة.
والظَّرْف: وِعاءُ كُلِّ شيءٍ، حتى الإبريق ظرف لما فيه.
والصِّفاتُ نحو أَمام وقُدّام تُسَمَّى ظُرُوفاً، تقول: خَلْفَك زيدٌ، إنَّما انتصب لأنه ظَرْف لِما فيه وهو موضع لغيره.
ظفر:
جماعة الأظفار أظافير، لأنَّ الأَظفار بوَزْن الأَعصار، وتقول: أظافير وأعاصير، وإنْ جاءَ بعض ذلك في الأشعار جازَ كقوله:
حتى تَغامَزَ رَبّاتُ الأخادير
أراد جماعة الأخدار، والأخدار جماعة الخِدْرِ.
ويقال للرجل القليل الأَذَى: إنّه لمَقْلوم الظُّفر.
ويقال: للرجل المَهين الضَّعيف: إِنّه لَكَليلُ الظُّفْر أي لا يُنْكي عَدُوّاً، قال:
لستُ بالفاني ولا كَلِّ الظُّفُرْ
وظَفَر فلان في وَجْهِ فلان إذا غَرَزَ ظُفْره في لَحْمه فَعَقَره، كذلك التَظْفيرُ في القِثّاءِ والبَطيِّخِ ولأشياء كُلِّها، وإنْ قلت: ظَفَره فجائز.
والأّظفار: شيء من العِطْر شَبيهٌ بالظُّفْر مِقْتَلَعٌ من أصله يُجْعَلُ في الدُّخْنةِ لا يفرَدُ منه الواحد، ورُبَّما قالوا: أَظفارةٌ واحدةٌ، وليس بجائزٍ في القياس.
ويجمعونَها على أظافير، وهذا في الطِّيب، وإذا أُفرِدَ شيءٌ من نحوها ينبغي أن يكون ظُفراً وفُوهاً وهم يقولون: أظفار وأظافير وأفواه وأفاويه لهذين العِطْرَين.
والظَّفْرةُ: جُلَيْدَة تَعْشَى العَيْن تَنْبُتُ من تِلْقاءِ المَآقي، ورُبَّما قُطِعَتْ، وإنْ تُرِكَتْ غَشِيَت بَصَرَ العَيْن حتى يَكِلَّ.
ويقال: ظُفِرَ فلانٌ فهو مَظفُورٌ، وعَيْنٌ ظَفِرةٌ، وقد ظَفِرَتْ عَينُه.
والظَّفَرُ: الفَوْزُ بما طالَبْتَ، والفَلَجُ على مَن خاصَمْت، وظَفِرْتُ بفُلانٍ ظَفَراً فأنا ظافِرٌ، وظَفَّر اللَّهُ فلاناً على فُلانٍ، وأظْفَرَه إظفاراً مثلهُ.
وفلانٌ مُظَفَّرٌ أي لا يؤوبُ اِلاّ بالظَّفَر فثُقِّل نَعْتُه للكَثْرةِ والمُبالَغة، وإن قيل: ظَفَّرَ اللَّهُ فلاناً أي جَعَلَه مُظَفَّراً جازَ، وظَفَّرتُ فلاناً تظيراً، أي دَعَوْتُ له بالظَّفَر، وظَفَّرتُه على فُلان: غَلَّبْتُه عليه، وذلك إذا سُئِل: أيُّهما ظَفِرَ فأَخْبَرَ عن واحدٍ غَلَبَ الآخَر فقد ظَفَّره.
وظَفَره بالأظفارِ: خَدَشَه بها.

### Türkçe

باب **الظّاء** و**الرّاء** و**الفاء** معهما
**ظ ر ف**، **ظ ف ر** kullanılırlar.

**ظرف**:
**ظَرُفَ** **يَظْرُفُ** **ظَرْفاً**; onlar **الظُّرَفاء**’dır. Ve şiirde **فِتْيةٌ ظُرُوفٌ** daha güzel; ve **نِسْوةٌ ظِراف** ve **ظَرائف**.
Ve **الظَّرْفُ** ki o, maharet ve kalbin zekâsıdır; onunla **السَّيِّد** ve **الشَّيْخ** vasfedilmez; ancak **الفِتْيانُ الأزوال** ve **الفَتَياتُ الزّوْلاتُ** (vasfedilir). Şiirde caiz olur; ve onun masdarı **الظَّرافة**’dır.
Ve **الظَّرْف**: her şeyin kabıdır; hatta ibrik, içindekine göre bir **ظرف**tır.
Ve **الصِّفاتُ**; **أَمام** ve **قُدّام** gibi, **ظُرُوفاً** diye adlandırılır. Dersin ki: **خَلْفَك زيدٌ**; ancak o, mansub oldu; çünkü o, içindekine bir **ظَرْف**tır ve başkası için bir yerdir.

**ظفر**:
**الأظفار**’ın cemaatı **أظافير**’dir; çünkü **الأَظفار**, **الأَعصار** veznindedir. Ve dersin ki: **أظافير** ve **أعاصير**; ve bunun bazısı şiirlerde gelirse caiz olur; şu sözü gibi:
حتى تَغامَزَ رَبّاتُ الأخادير
**الأخدار**’ın cemaatını kastetti; ve **الأخدار**, **الخِدْرِ**’in cemaatıdır.
Ve az eziyetli adama denir ki: o, elbette **مَقْلوم الظُّفر**’dür.
Ve hor, zayıf adama denir ki: o, elbette **كَليلُ الظُّفْر**’dür; yani bir düşmana tesir etmez. Dedi ki:
لستُ بالفاني ولا كَلِّ الظُّفُرْ
Ve falan, falanın yüzünde **ظَفَر** etti; onun etine tırnağını batırdığı zaman, onu yaralayıp sakatladı. Aynı şekilde **التَظْفيرُ** hıyarda ve karpuzda ve hepsinde olan şeylerdedir. Ve eğer “**ظَفَره**” dersen, caizdir.
Ve **الأّظفار**: aslı kökünden koparılmış, tırnağa benzer bir koku şeyidir; **الدُّخْنة**’ye konur; ondan bir tek (parça) ayrılmaz. Ve belki dediler: tek bir **أَظفارةٌ**; kıyasta caiz değildir.
Ve onu **أظافير** üzere cemederler; bu, güzel kokudadır. Ve onun benzerinden bir şey tekil yapılırsa, **ظُفراً** ve **فُوهاً** olması gerekir; hâlbuki onlar, bu iki koku için **أظفار** ve **أظافير** ve **أفواه** ve **أفاويه** derler.
Ve **الظَّفْرةُ**: gözün körleştiği bir deri parçasıdır; göz pınarlarının karşısından biter. Belki kesilmiştir; eğer bırakılırsa, gözün görmesini örter; ta ki zayıflayıncaya kadar.
Ve denir: falan **ظُفِرَ**; o hâlde o **مَظفُورٌ**’dur. Ve **عَيْنٌ ظَفِرةٌ**; ve onun gözü **ظَفِرَتْ**.
Ve **الظَّفَرُ**: talep ettiğin şeyle kazanmadır; ve çekiştiğin kimseye karşı üstün gelmedir. “Falanla **ظَفِرْتُ** **ظَفَراً**; ben **ظافِرٌ**im.” Ve Allah falanı falana karşı **ظَفَّر** etti; ve onu **أظْفَرَه** **إظفاراً**; onun benzeri.
Ve falan **مُظَفَّرٌ**dür; yani **الظَّفَر** ile olmaksızın dönmez. Çokluk ve mübalağa için onun sıfatı ağırlaştırıldı. Ve eğer “Allah falanı **ظَفَّرَ** etti” denilirse; yani onu **مُظَفَّراً** kıldı; caiz olur. Ve “falanı **ظَفَّرتُ** **تظيراً**”; yani ona **الظَّفَر** ile dua ettim. Ve “onu falana karşı **ظَفَّرتُ**”: onu ona galip kıldım. Bu, “ikisi arasında hangisi **ظَفِرَ** etti?” diye sorulduğu zaman; birinin ötekine galip geldiğini haber verirse, onu **ظَفَّره** etmiş olur.
Ve onu **بالأظفارِ** **ظَفَره**: onu onlarla tırmaladı.
