# ظف — Tehzîbu'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B8%D9%81/sozluk/tehzib
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B8%D9%81/entries/tehzib

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ظف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B8%D9%81.md)
- Tehzîbu'l-Luğa: Ezherî · 10. yy

## Madde başı: ظف

باب الظاء والفاء
ظف ، فظ : ( مستعملة ) .
ظف : أبو عبيد عن الكسائي : ظَفَفْتُ قوائمَ البعيرِ وغيرِه أَظُفَّها ظَفّاً إذا شَدَدْتَها كلَّها وجمعتَها .
فظ : أخبرني المنذري عن إبراهيم الحربي أنه قال : الفَظُّ الخَشِنُ الكلام . قال وقال لنا أبو نصر : الفَظُّ الغَلِيظُ ، وأنشدنا :
لمَّا رأينا مِنْهُمُ مُغْتاظَا
تَعْرَفُ منه اللُّؤْمَ والفِظَاظَا
وقال الليث : رجل فَظٌّ ذو فَظَاظَةٍ ، وهو الذي فيه غِلَظٌ في مَنْطِقِه ، والفَظَظُ خُشونةٌ في الكلام .
وقال غير واحد : الفَظُّ ماءُ الكِرْش يُعْتَصَر
فَيُشْرَبُ عند عَوزِ الماء في الفَلوات وبه شُبِّهَ الرجلُ الفَظَّ لِغِلَظِهِ .
وقال الشافعي : إنْ افْتَظَّ رجلٌ كَرِشَ بَعِيرٍ غَرَّهُ فاعْتَصَرَ ماءَه وصَفَّاه لم يُجزْ له أن يَتَطَهَّرَ به .
وروى سلمة عن الفراء : الفَظِيظُ ماءُ الفَحْل في رَحِمِ الناقةِ ، وأنشد :
حَمَلْنَ لَهَا مياهاً في الأدَاوَى
كما قد يَحْمِلُ البَيْظُ الفَظِيظَا .

### Türkçe

باب **الظاء** و**الفاء**
**ظف** ، **فظ** : (kullanılan).
**ظف** : Ebû Ubeyd, el-Kisâî’den: **ظَفَفْتُ** devenin ve başkasının ayaklarını, hepsini sıktığın ve onları bir araya topladığın zaman, onları **أَظُفَّها** **ظَفّاً** (diye).

**فظ** : el-Münzirî bana İbrâhîm el-Harbî’den haber verdi; o şöyle dedi: **الفَظُّ** sözün kaba olanıdır. Dedi; Ebû Nasr da bize dedi: **الفَظُّ** kalın (olan)dır; ve bize şu şiiri okudu:
لمَّا رأينا مِنْهُمُ مُغْتاظَا
تَعْرَفُ منه اللُّؤْمَ والفِظَاظَا

el-Leys dedi: **فَظٌّ** ve **فَظَاظَةٍ** sahibi bir adam; o, konuşmasında kalınlık bulunan kimsedir; **الفَظَظُ** ise sözde bir kabalıktır.

Birden fazla kimse dedi: **الفَظُّ** işkembenin suyudur; sıkılır da, çöllerde suyun kıtlığı sırasında içilir; ve onun kabalığı sebebiyle adam **الفَظَّ**e benzetilmiştir.

eş-Şâfiî dedi: Eğer bir adam bir devenin işkembesini **افْتَظَّ** eder de onu aldatırsa, suyunu sıkar ve onu süzerse, onunla temizlenmesi caiz olmaz.

Seleme, el-Ferrâ’dan rivayet etti: **الفَظِيظُ** erkek devenin, dişi devenin rahmindeki suyudur; ve şu şiiri okudu:
حَمَلْنَ لَهَا مياهاً في الأدَاوَى
كما قد يَحْمِلُ البَيْظُ الفَظِيظَا .
