# ظما (ظ-م-ا) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B8%D9%85%D8%A7
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B8%D9%85%D8%A7

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ظ - م - ا
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 2 sözlük

## Sözlükler (2)

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B8%D9%85%D8%A7/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الظاء والميم وما يثلثهما)
(ظما) الظاء والميم والحرف المعتل والمهموز أصلٌ واحدٌ يدلُّ على ذبولٍ وقلّة ماء. من ذلك: الظَّمَا، غيرمهموز: قلّة دم اللِّثة. يقال امرأةٌ ظمياء اللثاث. وعينٌ ظمياء: رقيقة الجَفن. ثم يحمل عليه فيقال ساقٌ ظمياء: قليلة اللحم.‏
ومن المهموز: الظَّمَأ، وهو العطش، تقول: ظمئت أظمأ ظمَا. فأما الظِّمْء فما بين الشَّربتين. والقياس في ذلك كلِّه واحد. ويقولون: رمحٌ أظْمَى: أسمر رقيق. وإنما صار كذلك لذهاب مائه.‏

ـ

##### Türkçe

(ظاء ile **ميم** ve onları üçleyen şeyin bâbı)
(**ظما**) **الظاء** ve **الميم** ve illetli harf ve hemzeli (harf): tek bir asıldır; bir solmaya ve su azlığına delâlet eder. Bundan: **الظَّمَا**; hemzesiz: diş etinin kanının azlığı. “**امرأةٌ ظمياء اللثاث**” denir. Ve “**عينٌ ظمياء**”: göz kapağı ince. Sonra bunun üzerine hamledilir de denir ki: “**ساقٌ ظمياء**”: eti az.‏
Ve hemzeli olanından: **الظَّمَأ**; o, susuzluktur; dersin ki: “**ظمئت أظمأ ظمَا**”. Amma **الظِّمْء**: iki içiş arasındaki (süre). Bunun hepsinde kıyas birdir. Ve derler ki: “**رمحٌ أظْمَى**”: esmer, ince. Ancak öyle oldu; suyunun gitmesinden dolayı.‏

ـ

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B8%D9%85%D8%A7/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

الظِّمْو من أَظْماء الإبل لغة في الظِّمْءِ. والظَّمَا، بلا همز: ذُبُولُ الشَّفَةِ من العَطَشِ؛ قال أَبو منصور: وهو قِلَّة لحْمِه ودَمِه وليس من ذُبُولِ العَطَشِ، ولكنه خِلْقَة محمودَةٌ. وكلُّ ذابلٍ من الحَرِّ ظَمٍ وأَظْمَى.
والمَظْمِيُّ من الأرضِ والزَّرْعِ: الذي تَسْقِيِه السَّماءُ، والمَسْقَوِيُّ: ما يُسْقَى بالسَّيحِ. وفي حديث معاذٍ: وإن كان نَشْرُ أَرضٍ يُسْلِمُ عليها صاحِبُها فإنه يُخْرِجُ منها ما أَعْطَى نَشْرُها: ربعَ المَسْقَوِيّ وعُشْرَ المَظْمِيّ، وهما منسوبان إلى المَظْمَى وإلى المَسْقَى، مَصْدَرَي سَقَى وظَمَى. قال أَبو موسى: المَظْمِيُّ أَصله المَظْمَئيُّ فتُرك هَمْزُه، يعني في الرِّواية، قال: وذكره الجوهري في المعتل ولم يذكره في الهمز ولا تعرَّض إلى ذكره تخفيفه.
والظَّمَى: قِلَّةُ دَمِ اللِّثَةِ ولَحْمِها، وهو يَعْتَري الحُبْش. رجلٌ أَظْمَى وامرأَة ظَمْيَاء وشَفَةٌ ظَمْياءُ: ليْسَتْ بوارِمة كثيرة الدَّمِ ويُحْمَدُ ظَماها. وشَفَةٌ ظَمياء بَيِّنَة الظَّمَى إذا كان فيها سُمْرَة وذُبُولٌ. ولِثَةٌ ظَمْياءُ: قليلة الدم. وعينٌ ظَمْياءُ: رَقِيقَةُ الجَفْن. وساقٌ ظَمْياءُ: قلِيلة اللَّحْمِ، وفي المحكم: مُعْتَرِقَةِ اللحم. وظِلَّ أَظْمَى: أَسْوَدُ. ورجل أَظْمى: أَسود الشَّفَة، والأُنْثَى ظَمْياء. ورُمْحٌ أَظْمَى: أَسْمَرُ. الأَصمعي: من الرِّماح الزَظْمى، غيرُ مهموز، وهو الأَسْمَرُ، وقَناةٌ ظَمياءُ بينة الظَّمى منقوصٌ. أَبو عمرو: ناقَةٌ ظَمْيَاءُ وإبل ظُمْيٌ إذا كان في لونها سواد. أَبو عمرو: الأظْمى الأسودُ، والمرأة ظَمْياء لسَوْداء الشَّفَتَين، وحكى اللحياني: رجلٌ أَظْمَى أَسمر، وامرأَةٌ ظَمْياء، والفعلُ من كل ذلك ظَمِيَ ظَمىً. ويقال للفرسِ إذا كان مُعَرَّقَ الشَّوَى: إنه لأظْمَى الشَّوَى، وإنَّ فُصُوصه لظِماءٌ إذا لم يكن فيها رَهَلٌ وكانت مُتَوَتَّرَةً، ويُحْمَدُ ذلك فيها، والأصلُ فيها الهمز؛ ومنه قول الراجز يصف فرساً أَنشده ابن السكيت:
يُنْجِيه من مِثْلِ حَمامِ الأَغلالْ
وَقْعُ يَدٍ عَجْلَى ورِجْلٍ شِمْلالْ
ظَمْأَى النَّسَى من تحتِ رَيَّا مِنْ عالْ
والظَّميْان: شجرٌ يَنْبُتُ بنَجْدٍ يشبه القَرظَ.

##### Türkçe

**الظِّمْو**: develerin **أَظْماء**’sından; **الظِّمْءِ** hakkında bir lugat (kullanım). Ve **الظَّمَا**, hemzesiz: susuzluktan dudağın kuruması; Ebû Mansûr dedi ki: o, onun etinin ve kanının azlığıdır; susuzluğun kurumasından değildir, fakat övülen bir yaratılıştır. Ve sıcaktan kuruyan her şey **ظَمٍ** ve **أَظْمَى**’dır.

Ve yerden ve ekinden **المَظْمِيُّ**: onu göğün suladığı (şey); ve **المَسْقَوِيُّ**: akarsu ile sulanan şey. Muâz hadîsinde: “Eğer bir yerin **نَشْرُ**’u (olur da) sahibi onun üzerine Müslüman olursa, onun **نَشْرُ**’unun verdiğini ondan çıkarır: **المَسْقَوِيّ**’nin dörtte biri ve **المَظْمِيّ**’nin onda biri.” Ve ikisi, **المَظْمَى**’ya ve **المَسْقَى**’ya nisbetlidir; **سَقَى** ve **ظَمَى**’nın iki masdarı. Ebû Mûsâ dedi ki: **المَظْمِيُّ**’nun aslı **المَظْمَئيُّ**’dir; sonra hemzesi terk edildi; yani rivayette. Dedi ki: Cevherî onu mu‘tel’de zikretti ve onu hemzede zikretmedi; ve onun hafifletilmesini zikretmeye temas etmedi.

Ve **الظَّمَى**: dişetinin kanının ve etinin azlığıdır; ve o, Habeşlilere arız olur. **رجلٌ أَظْمَى** ve **امرأَة ظَمْيَاء** ve **شَفَةٌ ظَمْياءُ**: şişkin, çok kanlı değildir; ve onun **ظَما**’sı övülür. Ve **شَفَةٌ ظَمياء**: onda esmerlik ve kuruma olduğunda, açık **الظَّمَى**’lıdır. Ve **لِثَةٌ ظَمْياءُ**: kanı az. Ve **عينٌ ظَمْياءُ**: göz kapağı ince. Ve **ساقٌ ظَمْياءُ**: eti az; ve el-Muḥkem’de: eti soyulmuş. Ve **ظِلَّ أَظْمَى**: siyah. Ve **رجل أَظْمى**: dudağı siyah; dişisi **ظَمْياء**. Ve **رُمْحٌ أَظْمَى**: esmer. el-Asma‘î: mızraklardan **الزَظْمى**, hemzesiz; ve o, esmerdir. Ve **قَناةٌ ظَمياءُ**: açık **الظَّمى**’lı; eksiltilmiş (منقوص). Ebû ‘Amr: **ناقَةٌ ظَمْيَاءُ** ve **إبل ظُمْيٌ**: renginde siyahlık olduğunda. Ebû ‘Amr: **الأظْمى** siyah olandır; ve kadın, iki dudağı siyah olduğu için **ظَمْياء**’dır. el-Liḥyânî nakletti: **رجلٌ أَظْمَى أَسمر** ve **امرأَةٌ ظَمْياء**; ve bütün bunlardan fiil **ظَمِيَ ظَمىً**’dır. Ve ata, **مُعَرَّقَ الشَّوَى** olduğunda denir: “O, elbette **أظْمَى الشَّوَى**’dır.” Ve onun eklem boğumları, onda gevşeklik olmayıp gergin olduğunda elbette **ظِماءٌ**’dır; ve bu onda övülür. Asıl olan hemzedir; ondan, Recez söyleyenin bir atı vasfederek sözü; İbnü’s-Sikkît onu okuttu:

يُنْجِيه من مِثْلِ حَمامِ الأَغلالْ
وَقْعُ يَدٍ عَجْلَى ورِجْلٍ شِمْلالْ
ظَمْأَى النَّسَى من تحتِ رَيَّا مِنْ عالْ

Ve **الظَّميْان**: Necd’de biten, **القَرظَ**’a benzeyen bir ağaçtır.
