# عتر — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D8%AA%D8%B1/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B9%D8%AA%D8%B1/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [عتر](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D8%AA%D8%B1.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: عتر

العتر، بالفتح: اشتداد الرمح وغيره، واضطرابه واهتزازه، كالعتران. محركة، يقال: عتر الرمح يعتر، إذا تراجع في اهتزازه، قال الشاعر:
  وكل خطي إذا هز عتر. ويقال: سيف باتر، ورمح عاتر، وهو المضطرب، مثل العاسل، وقد عتر، وعسل، وعرت، وعرص، قال الأزهري: قد صح عتر وعرت، ودل اختلاف بنائها على أن كل واحد منها غير الآخر. العتر: إنعاظ الذكر، كالعتور، بالضم، وقد عتر عتورا: اشتد إنعاظه واهتزازه، قال:
  تقول إذ أعجبها عـتـوره
  وغاب في فقرتها جذموره
  أستقدر الله وأستـخـيره. والعتر: الذبح، يعتر، بالكسر في الكل، أي في الأفعال الثلاثة التي تقدمت. يقال: عتر الرمح يعتر عترا، وعتر الذكر يعتر عتورا، وعتر الشاة والظبية ونحوهما يعترها عترا: ذبحها. العتر، بالفتح: الذكر، ويكسر، كالعتار، ككتان، قال الصاغاني: كأنه شبه بالرمح العاتر. العتر، بالكسر: الأصل، وفي المثل:  عادت إلى عترها لميس  أي رجعت إلى أصلها، يضرب لمن رجع إلى خلق كان قد تركه. العتر: نبت ينبت مثل المرزنجوش متفرقا، فإذا طال وقطع أصله خرج منه شبه اللبن. وقيل: هو المرزنجوش، قيل: إنه يتداوى به، وبه فسر حديث عطاء:  لابأس للمحرم أن يتداوى بالسنا والعتر  . وقيل: هو العرفج. أو شجر صغار له جراء نحو جراء الخشخاش، قاله أبو حنيفة. العتر: الصنم يعترله، قال زهير:

  فزل عنها وأوفي رأس مرقـبة                      كناصب العتر دمي رأسه النسك العتر: كل ما عتر، أي ذبح، كالذبح. العتر: شاة كانوا يذبحونها في رجب لآلهتهم، كالعتيرة، مثل ذبح وذبيحة، والجمع العتائر، وفي الحديث أنه قال:  لافرعة ولا عتيرة  قال أبو عبيد: العتيرة: هي الرجبية، وهي ذبيحة كانت تذبح في رجب يتقرب بها أهل الجاهلية، ثم جاء الإسلام فنسخ، وقال الحارث بن حلزة يذكر قوما أخذوهم بذنب غيرهم:
  عننا باطلا وظلما كـمـا تـع                      تر عن حجرة الربيض الظباء. معنااه، أن الرجل كان يقول في الجاهلية: إن بلغت إبلي مائة عترت عنها عتيرة، فإذا بلغت مائة ضن بالغنم فصاد ظبيا فذبحه. العتر: قبيلة من بلي أبوهم عتر بن جشم، منهم عبد الرحمن بن عديس بن عمرو بن عبيد البلوي العتري الصحابي بايع تحت الشجرة، وكان أميرا لجيش القادمين من مصر لحصار عثمان، وروى عنه جماعة في دمشق. وعتر بن معاذ: بطن من هوازن. من أحدهما سنان بن مظاهر شيخ لأبي كريب، ومحمد بن موسى الكوفي، عن فضيل بن مرزوق وبكار بن سلام: شيخ لمحمد ابن قيس الأسدي، ومالك بن ضمرة التابعي، يروى عن علي، وأبان وقاسم ابنا أرقم، وألأخوهما الثالث مطر، العتريون: محدثون. العتر: نصاب المسحاة وغيرها، أو هي الخشبة المعترضة في المسحاة يعتمد عليها الحافر برجله. وقيل: عترة المسحاة: خشبتها التي تسمى يد المسحاة. العتر: الهذيان أوشبهه. وسليم بن عتر التجيبي: القاضي مصر، روى عن عمر وجماعة. وفضيل بن مرزوق: مولى بني عتر، ويعرف بالكوفي، حدث عنه محمد بن موسى وغيره، وقد ضعفه النسائي، وعيب على مسلم إخراجه في الصحيح. العتر، بضمتين: الفروج المنعظة، جمع عاتر وعتور، كصبور.
 العتر، بالتحريك: الشددة والقوة في جميع الحيوان. سمي عتر بن عامر ابن عذر: جد لأبي موسى الأشعري، رضي الله عنه، وقد ذكره المصنف أيضا في ح-ض-ر. العتار ككتان: الرجل الشجاع، والفرس القوي على السير من المواضع: المكان الخشن التربة الوحش المنظر. من المجاز: العترة: بالكسر: قلادة تعجن بالمسك والأفاويه، على التشبيه بالعترة، وهي قطعة مسك خالصة. العترة: نسل الرجل وأقرباؤه من ولد وغيره. قيل: عترة الرجل: رهطه وعشيرته الأذنون، أي الأقربون ممن مضى وغبر، ومنه قول أبي بكر رضي الله عنه  نحن عترة رسول الله صلى الله تعالى عليه وسلم التي خرج منها، وبيضته التي تفقأت عنه، وإنما جيبت العرب عنا كما جيبت الرحي عن قطبها  قال ابن الأثير: لأنهم من قريش. والعمة تظن أنها ولد الرجل خاصة، وأن عترة رسول الله صلى الله عليه وسلم ولد فاطمة رضي الله عنها، هذا قول ابن سيده. وقال أبو عبيد، وغيره: وعترة الرجل، وأسرته، وفصيلته: رهطه الأدنون. وقال ابن الأثير: عترة الرجل: أخص أقاربه. وقال ابن الأعرابي: عترة الرجل: ولده وذريته وعقبه من صلبه، قال: فعترة النبي صلى الله عليه وسلم: ولد فاطمة البتول عليها السلام.

  وروى عن أبي سعيد قال: العترة: ساق الشجرة، قال وعترة الننبي صلى الله عليه وسلم: عبد المطلب وولده، وقيل: عترته: أهل بيته الأقربون، وهم أولاده، وعلي وأولاده، وقيل: عترته: الأقربون والأبعدون منهم. وقيل: عترة الرجل: أقرباؤه من ولد عمه دنيا، ومنه حديث أبي بكر رضي الله عنه  قال للنبي صلى الله عليه وسلم حين شاور أصحابه في أسارى بدر: عترتك وقومك  أراد بعترته العباس ومن كان فيهم من بني هاشم، وبقومه قريشا. والمشهور المعروف أن عترته أهل بيته، وهم الذين حرمت عليهم الزكاة والصدقة المفروضة، وهم ذو القربى الذين لهم خمس الخمس المذكور في سورة الأنفال. العترة: أشر الأسنان. عترة الثغر: دقة في غروبه، ونقاء وماء يجري عليه، هكذا عندنا في سائر الأصول، وفي بعض النسخ  وما يجري عليه  أي بما الموصولة، والضمير في غروبه وعليه راجع إلى الثغر، وهو ليس بمذكور في كلام المصنف، فتأمل. وفي حديث  تفلغ رأسي كما تفلغ العترة  ، وهي واحدة العتر، وقد تقدم أنه المرزنجوش وقيل: شجرة العرفج، وقال أعرابي من ربيعة العترة: شجيرة ترتفع ذراعا، ذات أغصان كثيرة، وورق أخضر مدور، كورق التنوم. العترة: قثاء الأصف، وهو الكبر. ويقال: هو أذل من عترة الضب، قيل: هي شجرة تنبت عند وجار الضب، فهو يمرسها فلا تنمى. العترة: الريقة العذبة، يقال إن ثغرها لذو أشرة وعترة. العترة: القطعة من المسك الخالص، أي نفسه غير مخلوط بشيء آخر. عترة بن عمرو بن الحارث في هذيل، فيها أيضا عترة بن غادية، ويقال: إن العتريين المحدثين منسوبون إلى أحدهما، وقد تقدم. والعتوارة، بالكسر: القطعة من المسك، كالعترة. العتوارة: الرجل القصير المكتنز اللحم. عتوارة، بلا لام: حي من كنانة، ويضم، عن سيبويه، وأنشد الليث:
  من حي عتوار ومن تعتورا. قال المبرد: العتورة: الشدة في الحرب، وبنو عتوارة سميت بهذا لقوتها، وكانوا أولي صبر وخشونة في الحرب. وتعتور الرجل: تشبه بهم، أو انتسب إلهم كما يقال تبغدد. وعاتر: اسم امرأة. وعترة، بالضم، بن عامر بن كعب: بطن من عجل. عتر كزفر: بن حبيب في نسب هوازن. ومحمد بن عتيرة الفزاري كسفينة: محدث، روى عن الشعبي. وقلعة عمارة، بالضم، ابن عتير، كزبير، بفارس، وعتير هذا هو عتير بن كدام، قاله الصاغاني ويوجد في غالب النسخ عمارة، بالكسر، وهو خطأ، وسيأتي ضبطه أيضا في ع-م-ر. وعتير، كزبير: صحابي بدري، وروى عنه سليمان الأزدي، أو هو عثير بالمثلثة، هكذا ضبطوه بالوجهين. قال المبرد: عتور، بالراء، كدرهم: اسم واد خشن المسلك، من العتر، وهو الشددة، وليس بتصحيف عتود، بالدال، وجاء على فعول من الأسماء عتود وعتور وخروع وذرود، نقله الصاغاني. ومما يستدرك عليه: رجل معتر، كمعظم: غليظ كثير اللحم. ورجل معتر: شرير، شامية. وقول الشاعر:
  فخر صريعا مثل عاترة النسك.

  فإنه وضع فاعلا موضع مفعول، وله نظائر، وقد يكون على النسب، قال الليث: وإنما هي معتورة وهي مثل عيشة راضية، وإنما هي مرضية. والعتر، بالكسر: المذبوح. ويقال: هذه أيام ترجيب وتعتار. وعتر المرأة عترا: نكحها، وهذه عن ابن القطاع. والعترة: ساق الشجرة، قاله ابن الأعرابي. وفي الأساس: وأغصان الشجرة: عترتها، وعمودها الشجرة، انتهى. ومتر، كمنبر: اسم رجل. وفي الحديث ذكر العتر، وهو بالكسر جبل بالمدينة من جهة القبلة. يقال له المشدر الأقصى، ذكره أبو عبيد، ونقله صاحب اللسان. قلت: وليس هو تصحيف عير. وفي خزاعة عترة بن عمرو بن أفصى، بالفتح، ذكره الصاغاني، وقيل هو بزاي ونون، وسيأتي. وعتر بن بكر بنتيم اللات بن رفيدة، كزفر، ذكره الحافظ، وقيل هو بإعجام الغين، والموحدة. ومحمد بن عترة الموصلي بالكسر، يروى عن محمد بن أحمد ابن أبي المنى، وحفيده عبد القادر بن محمد بن محمد، نزيل بغداد، معروف. ومعتر بن بولان، كمنبر، وفي طيء، وبنته عقدة بنت معتر. وأبو كعب بن مسعود بن معتر، ذكره ابن حبيب.

### Türkçe

**العتر**، fetih ile: mızrağın ve başkasının şiddetlenmesi, ve onun çalkalanması ve titremesi; **العتران** gibi. Hareke ile (muharrake): “**عتر** mızrak **يعتر**” denir; titremesinde geri döndüğü zaman. Şair dedi ki:
  “Ve her mızrağım, titrediği vakit **عتر**.”
Ve “keskin kılıç”, “**عاتر** mızrak” denir; o, çalkalanandır; **العاسل** gibi. Ve “**عتر** etti”, “**عسل** etti”, “**عرت** etti”, “**عرص** etti” (denir). Ezherî dedi ki: “**عتر** ve **عرت** sahih olmuştur; ve onların yapılarının farklılığı, her birinin ötekinden başka olduğuna delâlet etti.”

**العتر**: erkeğin sertleşmesi; damme ile **العتور** gibi. Ve “**عتر** etti **عتورا**”: sertleşmesinin ve titremesinin şiddetlenmesi. Dedi ki:
  “Ona, **عتوره** onu hayran bıraktığı vakit der ki,
  Ve onun omurgasında **جذموره** kayboldu,
  Allah’tan güç isterim ve O’ndan hayır dilerim.”

**العتر**: boğazlama; hepsinde kesre ile **يعتر**; yani, az önce geçen üç fiilde. “**عتر** mızrak **يعتر** **عترا**” denir; ve “**عتر** erkeklik **يعتر** **عتورا**” denir; ve “**عتر** koyunu ve ceylanı ve benzerlerini **يعترها** **عترا**”: onu boğazladı.

**العتر**, fetih ile: erkek; ve kesrelenir; **العتار** gibi, **كتان** gibi. Sâgânî dedi ki: sanki onu **الرمح العاتر** ile benzetti.

**العتر**، kesre ile: asıl. Ve meselde: “**عادت إلى عترها لميس**” yani aslına döndü; terk etmiş olduğu bir huyuna dönen kimse için darb-ı mesel yapılır.

**العتر**: ayrı ayrı biten, **المرزنجوش** gibi biten bir bitki; uzadığı ve kökü kesildiği zaman ondan süte benzer bir şey çıkar. Ve denildi ki: o **المرزنجوش**tur. Denildi ki: onunla tedavi olunur; ve onunla Atâ’nın hadisi tefsir edildi: “**لابأس للمحرم أن يتداوى بالسنا والعتر**.” Ve denildi ki: o **العرفج**tir. Yahut küçük bir ağaçtır; onda **جراء** vardır, **جراء الخشخاش**a benzer; bunu Ebû Hanîfe söyledi.

**العتر**: put; ona **يعترله**. Züheyr dedi ki:

  “Ondan uzaklaş; ve bir gözetleme tepesinin başını tamamla,
  **العتر**i diken gibi; başını ibadet kanı akıtmıştır.”

**العتر**: her ne ki **عتر** edildi; yani boğazlandı; boğazlama gibi.

**العتر**: Receb’de ilâhları için boğazladıkları bir koyun; **العتيرة** gibi; “**ذبح** ve **ذبيحة**” misali; çoğulu **العتائر**. Ve hadiste: “**لافرعة ولا عتيرة**” dedi. Ebû Ubeyd dedi ki: **العتيرة**: o **الرجبية**dir; câhiliye ehlinin Receb’de onunla yakınlık aradığı bir kurbandı; sonra İslâm geldi de neshetti. Hâris b. Hillize, başkasının günahıyla onları yakalayan bir kavmi anarak dedi ki:
  “Bize bâtıl ve zulümle engel oldular; tıpkı **تـعتر** ettiği gibi,
  **حجرة الربيض** yanında ceylanlar.”
Manası: adam câhiliyede derdi ki: “Develerim yüze ulaşırsa onlardan bir **عتيرة** **عتر** edeceğim.” Yüze ulaşınca koyuna cimrilik eder; bir ceylan avlar da onu boğazlar.

**العتر**: **بلي**’den bir kabile; babaları **عتر بن جشم**. Onlardan: **عبد الرحمن بن عديس بن عمرو بن عبيد البلوي العتري** sahâbî; ağacın altında biat etti; Osman’ı kuşatmak için Mısır’dan gelenlerin ordusuna emir idi; Şam’da ondan bir cemaat rivayet etti.

Ve **عتر بن معاذ**: **هوازن**’den bir batın. İkisinden birinden: Ebû Kureyb’in şeyhi **سنان بن مظاهر**; ve Kûfeli **محمد بن موسى**; **فضيل بن مرزوق** ve **بكار بن سلام**’dan (rivayet eder). **محمد ابن قيس الأسدي**’nin şeyhi; ve tâbiî **مالك بن ضمرة**; Ali’den rivayet eder; ve **أبان** ve **قاسم** iki **أرقم** oğlu; ve onların üçüncü kardeşi **مطر**. **العتريون**: muhaddisler.

**العتر**: kazmanın ve başkasının sapı; yahut kazmada kazıcının ayağıyla dayandığı enine tahta. Ve denildi ki: **عترة المسحاة**: onun “kazma eli” denilen tahtasıdır.

**العتر**: hezeyan yahut ona benzer şey.

Ve **سليم بن عتر التجيبي**: Mısır kadısı; Ömer’den ve bir cemaatten rivayet etti.

Ve **فضيل بن مرزوق**: **بني عتر**’in mevlâsı; Kûfeli diye bilinir; ondan **محمد بن موسى** ve başkası hadis rivayet etti; Nesâî onu zayıf saydı; Müslim’e, onu Sahih’te çıkarması ayıplandı.

**العتر**، iki damme ile: sertleşmiş fercler; **عاتر** ve **عتور**un çoğulu; **صبور** gibi.

**العتر**، hareke ile: bütün hayvanda şiddet ve kuvvet. **عتر بن عامر ابن عذر** diye adlandırıldı: Ebû Mûsâ el-Eş’arî’nin ceddi; Allah ondan razı olsun. Musannif onu **ح-ض-ر**’da da zikretti.

**العتار** **كتان** gibi: yiğit adam; ve yürüyüşte güçlü at. “Yerlerden”: toprağı sert, görünüşü vahşi yer.

Mecazdan: **العترة**: kesre ile: misk ve güzel kokularla yoğrulan bir gerdanlık; **العترة**ya benzetme üzere; o ise saf misk parçasıdır.

**العترة**: adamın nesli ve çocuk ve başkasından olan yakınları. Denildi ki: adamın **عترة**si: onun **رهط**ı ve en yakın aşireti; yani geçmiş ve kalanlardan en yakın olanlar. Ondan, Ebû Bekir’in—Allah ondan razı olsun—sözü: “Biz, Allah Teâlâ’nın salâtı onun üzerine olsun, Resûlullah’ın **عترة**siyiz; ondan çıktığı (soy) ve ondan yarıldığı yumurtasıyız; Araplar bizden, değirmen taşının kutbundan uzaklaştırılması gibi uzaklaştırıldı.” İbnü’l-Esîr dedi ki: çünkü onlar Kureyş’tendir. Ve âmme, onun yalnız adamın çocukları olduğunu zanneder; ve Resûlullah’ın—Allah Teâlâ’nın salâtı onun üzerine olsun—**عترة**sinin, Fâtıma’nın—Allah ondan razı olsun—çocukları olduğunu (zanneder); bu, İbn Sîde’nin sözüdür. Ebû Ubeyd ve başkası dedi ki: adamın **عترة**si, **أسرته**si ve **فصيلته**si: en yakın **رهط**ıdır. İbnü’l-Esîr dedi ki: adamın **عترة**si: en hususî akrabalarıdır. İbnü’l-A‘râbî dedi ki: adamın **عترة**si: onun sulbünden olan çocuğu, zürriyeti ve neslidir. Dedi ki: Peygamber’in—sallallahu aleyhi ve sellem—**عترة**si: Fâtıma el-Betûl’ün—aleyhâ’s-selâm—çocuklarıdır.

Ebû Saîd’den rivayet olundu; dedi ki: **العترة**: ağacın gövdesidir. Dedi: Peygamber’in—sallallahu aleyhi ve sellem—**عترة**si: Abdülmuttalib ve çocuklarıdır. Ve denildi ki: onun **عترته**si: Ehl-i beytinin en yakınlarıdır; onlar, onun çocukları ve Ali ve çocuklarıdır. Ve denildi ki: onun **عترته**si: onlardan yakınlar ve uzaklardır. Ve denildi ki: adamın **عترة**si: amca oğlunun çocuklarından en yakın olan akrabalarıdır. Ondan, Ebû Bekir’in—Allah ondan razı olsun—hadisi: Bedir esirleri hakkında ashabıyla istişare ettiği vakit Peygamber’e—sallallahu aleyhi ve sellem—dedi: “**عترتك وقومك**”; **عترته** ile Abbas’ı ve onlarda bulunan Benî Hâşim’den olanları kastetti; **قومه** ile Kureyş’i. Meşhur ve bilinen: onun **عترته**si Ehl-i beytidir; onlar, zekât ve farz sadaka kendilerine haram kılınanlardır; onlar, Enfâl sûresinde zikredilen beşte birin beşte biri kendilerine ait olan **ذو القربى**dır.

**العترة**: dişlerin keskinliği.

**عترة الثغر**: onun batışında incelik; ve saflık; ve üzerinde akan bir su. Bizde bütün asıllarda böyledir; bazı nüshalarda “**وما يجري عليه**” (vardır); yani, mevsûl **ما** ile; ve “**غروبه**” ve “**عليه**”deki zamir **الثغر**a râcidir; o ise musannifin sözünde zikredilmiş değildir; düşün.

Ve hadiste: “**تفلغ رأسي كما تفلغ العترة**”; o, **العتر**in bir tanesidir. Daha önce geçti ki o **المرزنجوش**tur; ve denildi ki: **شجرة العرفج**. Rebîa’dan bir bedevî dedi ki: **العترة**: bir zira yükselen bir çalıcık; çok dallı; yeşil, yuvarlak yapraklı; **التنوم** yaprağı gibi.

**العترة**: **قثاء الأصف**; o da **الكبر**dir.

Ve denilir: “O, **عترة الضب**’dan daha zelildir.” Denildi ki: o, kelerin ininin yanında biten bir ağaçtır; o onu çiğner de büyümez.

**العترة**: tatlı tükürük. Denilir: “Onun ağzı, elbette **أشرة** ve **عترة** sahibidir.”

**العترة**: saf miskten parça; yani, kendisi; başka bir şeyle karışık olmayan.

**عترة بن عمرو بن الحارث** Hüzeyl’dedir; onda ayrıca **عترة بن غادية** vardır. Denilir: muhaddis **العتريين** bunlardan birine nispetlidir; daha önce geçti.

Ve **العتوارة**، kesre ile: miskten parça; **العترة** gibi.

**العتوارة**: kısa boylu, eti sıkı adam.

**عتوارة**، lamsız: Kinâne’den bir hay; ve dammelenir; Sîbeveyh’ten. Leys şu beyti okudu:
  “**من حي عتوار ومن تعتورا**.”
Müberred dedi ki: **العتورة**: savaşta şiddettir. **بنو عتوارة** buna, kuvvetleri sebebiyle adlandırıldı; savaşta sabır ve sertlik sahipleri idiler. Ve “**تعتور** adam”: onlara benzemeye çalıştı; yahut onlara nispet etti; “**تبغدد**” denildiği gibi.

Ve **عاتر**: bir kadının adıdır.

Ve **عترة**، damme ile: **بن عامر بن كعب**: **عجل**’den bir batın.

**عتر**، **زفر** gibi: Hevâzin nesebinde **بن حبيب**.

Ve **محمد بن عتيرة الفزاري**، **سفينة** gibi: muhaddis; Şa‘bî’den rivayet etti.

Ve **قلعة عمارة**، damme ile: **ابن عتير**; **زبير** gibi; Fâris’te. Ve bu **عتير**: **عتير بن كدام**dır; bunu Sâgânî söyledi. Çoğu nüshalarda **عمارة** kesre ile bulunur; o hatadır; onun ضبطı **ع-م-ر**’de de gelecektir.

Ve **عتير**، **زبير** gibi: Bedirli sahâbî; ondan Süleyman el-Ezdî rivayet etti. Yahut o, üç noktalı ile **عثير**dir; onu iki vecihle böyle ضبط ettiler.

Müberred dedi ki: **عتور**، **راء** ile, **درهم** gibi: yolu sert bir vâdinin adıdır; **العتر**den, o da şiddettir; **عتود**un—**الدال** ile—tashîfi değildir. İsimlerden **فعول** vezninde **عتود** ve **عتور** ve **خروع** ve **ذرود** geldi; bunu Sâgânî nakletti.

Ve ona istidrâk olunanlardan: **معتر** adam, **معظم** gibi: kalın, çok etli.

Ve **معتر** adam: şerli; Şâmî (lehçesi).

Ve şairin sözü:
  “Derken, **النسك**in **عاترة**si gibi yere serilmiş düştü.”

Şüphesiz o, **فاعل**i **مفعول**un yerine koymuştur; onun benzerleri vardır. Ve nisbet üzere de olabilir. **الليث** dedi: O ancak **معتورة**dur; o, **عيشة راضية** gibidir; o ancak **مرضية**dir. Ve **العتر** (kesre ile): boğazlanmış (hayvan). Ve denilir: Bunlar **ترجيب** ve **تعتار** günleridir. Ve **عتر** kadını **عترا**: onunla nikâhlanıp cinsel ilişkide bulundu; bu, **ابن القطاع**’dandır. Ve **العترة**: ağacın gövdesi/sapı; bunu **ابن الأعرابي** söyledi. Ve **الأساس**’ta: Ağacın dalları: onun **عترتها**sıdır; ve onun direği **الشجرة**dir; bitti. Ve **متر** ( **منبر** gibi): bir adamın adıdır. Ve hadiste **العتر** zikredildi; o (kesre ile) kıble tarafı cihetinden Medine’de bir dağdır. Ona **المشدر الأقصى** denilir; bunu **أبو عبيد** zikretti ve **صاحب اللسان** nakletti. Dedim: O, **عير**in tashifi değildir. Ve **خزاعة** içinde **عترة بن عمرو بن أفصى** (fetha ile) vardır; onu **الصاغاني** zikretti; ve denildi ki o, **زاي** ve **نون** iledir; ileride gelecektir. Ve **عتر بن بكر بنتيم اللات بن رفيدة** ( **زفر** gibi); onu **الحافظ** zikretti; ve denildi ki o, **الغين**in i‘câmı ve **الموحدة** iledir. Ve **محمد بن عترة الموصلي** (kesre ile), **محمد بن أحمد ابن أبي المنى**’dan rivayet eder; ve onun torunu **عبد القادر بن محمد بن محمد**; Bağdat’ta ikamet eden; mâruf. Ve **معتر بن بولان** ( **منبر** gibi); ve **طيء** içinde; ve onun kızı **عقدة بنت معتر**. Ve **أبو كعب بن مسعود بن معتر**; onu **ابن حبيب** zikretti.
