# عرج — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D8%B1%D8%AC/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B9%D8%B1%D8%AC/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [عرج](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D8%B1%D8%AC.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: عرج

عرج  في الدرجة والسلم يعرج، بالضم  عروجا ومعرجا  ، بالفتح  :ارتقى  ، وعرج في الشيء وعليه يعرج، بالكسر، ويعرج، بالضم عروجا أيضا: رقي. وعرج الشيء فهو عريج: ارتفع وعلا. قال أبو ذؤيب:
  كما نور المصباح للعجم أمرهم                      بعيد رقاد النـائمـين عـريج  وعرج زيد يعرج، بالضم  : أصابه شيء في رجله فخمع وليس بخلقة. فإذا كان خلقة فعرج، كفرح  ، ومصدره العرج، محركة. والعرجة، بالضم  أو يثلث، في غير الخلقة، وهو أعرج بين العرج، من  قوم  عرج وعرجان  . بالضم فيهما، وعرج، بالكسر لا غير: صار أعرج.
  وأعرجه الله تعالى  : جعله أعرج.
 وما أشد عرجه. ولا تقل: ما أعرجه، لأن ما كان لونا أو خلقة في الجسد لا يقال منه: ما أفعله، إلا مع أشد.
  والعرجان، محركة: مشيته  ، أي الأعرج.
 وعرج عرجانا: مشى مشية الأعرج بعرض فغمز من شيء أصابه.
  ويقال:  أمر عريج  : إذا  لم يبرم  .
  وعرج  البناء  تعريجا: ميل  فتعرج. وعرج النهر: أماله. وعرج عليه: عطف.  و  عرج بالمكان: إذا  أقام  . ومن التعريج على الشيء: الإقامة عليه. وعرج فلان على المنزل. وفي الحديث:  فلم أعرج عليه  أي لم أقم ولم أحتبس.  و  عرج:  حبس المطية على المنزل  . يقال: عرج الناقة: حبسها. والتعريج أن تحبس مطيتك مقيما على رفقتك أو لحاجة،  كتعرج  . قرأت في التهذيب في ترجمة  عرض  : تعرض يا فلان، وتهجس، وتعرج: أي أقم.
  والمنعرج  من الوادي:  المنعطف  منه يمنة ويسرة، كلاهما بفتح العين على صيغة اسم المفعول، ووهم من قال خلاف ذلك. وانعرج: انعطف. وانعرج القوم عن الطريق: مالوا. ويقال للطريق إذا مال: انعرج.
 ويقال: مالي عندك عرجة، بالكسر، ولا عرجة، بالفتح، ولا عرجة، محركة، ولا عرجة، بالضم، ولا تعرج: أي مقام، وقيل: محبس.
  والمعراج والمعرج  ، بحذف الألف  والمعرج  بالفتح؛ نقله الجوهري عن الأخفش ونظره بمرقاة ومرقاة  :السلم  أو شبه درجة، تعرج عليه الأرواح إذا قبضت، يقال: ليس شيء أحسن منه إذا رآه الروح لم يتمالك أن يخرج.
 والمعرج:  المصعد  ، والطريق الذي تصعد فيه الملائكة جمعه المعارج. وفي التنزيل:  من الله ذي المعارج  قيل: معارج الملائكة: مصاعدها التي تصعد فيها وتعرج فيها. وقال قتادة: ذي المعارج: ذي الفواضل والنعم. وقال الفراء  ذي المعارج  من نعت الله، لأن الملائكة تعرج إلى الله تعالى، فوصف نفسه بذلك. قال الأزهري: ويجوز أن يجمع المعراج معارج، والمعراج: السلم ومنه ليلة المعراج والجمع معارج ومعاريج مثل مفاتح ومفاتيح. قال الأخفش: إن شئت جعلت الواحد معرجا ومعرجا.
  والعرج، محركة: غيبوبة الشمس أو انعراجها نحو المغرب  ، وأنشد أبو عمرو:
  حتى إذا ما الشمس همت بعرج

   والعرج  ككنف: ما لا يستقيم  مخرج  بوله من الإبل  ، والعرج فيه كالحقب، فيقال: حقب البعير حقبا، وعرج عرجا، فهو عرج، ولا يكون ذلك إلا للجمل إذا شد عليه الحقب، يقال: أخلف عنه لئلا يحقب.
  والعرج  بالفتح: د، باليمن، وواد بالحجاز ذو نخيل، و: ع، ببلاد هذيل  . قال شيخنا: إن كان هو الذي بالطائف فالصواب فيه التحريك كما جزم به غير واحد، وإن كان منزلا آخر لهذيل فهو بالفتح، وبه جزم ابن مكرم انتهى قلت: ليس في كلام ابن مكرم ما يدل على ما قاله شيخنا، كما ستعرف نصه،  ومنزل بطريق مكة  ، شرفها الله تعالى. في اللسان: العرج بفتح العين وإسكان الراء: قرية جامعة من أعمال الفرع. وقيل هو موضع بين مكة والمدينة وقيل: هو على أربعة أميال من المدينة.  منه عبد الله بن عمرو بن عثمان بن عفان  ثالث الخلفاء،  العرجي الشاعر  ، رضي الله عنه، الذي قال:
  أضاعوني وأي فتى أضاعوا                      ليوم كريهة وسداد ثـغـر وفي بعض النسخ: عبد الله بن عمر بن عمرو بن عثمان، ولم يتابع عليه. وله قصة غريبة نقلها شراح المقامات. وقول شيخنا: وفي لسان العرب ما يقضي أن الشاعر غير عبد الله وهو غلط واضح، وإن توقف فيه الشيخ علي المقدسي لقصوره، غير وارد على صاحب اللسان، فإنه لم يذكر قولا يفهم منه التغاير، مع أني تصفحت النسخة -وهي الصحيحة المقروءة- فلم أجد فيها ما نسب شيخنا إليه، والله أعلم.
 والعرج:  القطيع من الإبل  ما بين السبعين إلى الثمانين أو  نحو الثمانين  ، وهكذا وجد بخط أبي سهل،  أو منها إلى تسعين، أو مائة وخمسون وفويقها  ، ونسبه الجوهري إلى أبي عبيدة،  أو من خمسمائة إلى ألف  ، ونسبه الجوهري إلى الأصمعي. وقال أبو زيد: العرج: الكثير من الإبل. وقال أبو حاتم: إذا جاوزت الإبل المائتين وقاربت الألف فهي عرج. وقرأت في الأنساب للبلاذري قول العلاء بن قرظة خال الفرزدق:
  وقسم عرجا كأسه فوق كفه                      وآب بنهب كالفسيل المكمم قال: العرج: ألف من الإبل.  ويكسر، ج أعراج وعروج  ، قال ابن قيس الرقيات:
  أنزلوا من حصونهن بنات الت                      رك يأتون بعد عرج بعـرج وقال:
  يوم تبدى البيض عن أسوقها                      وتلف الخيل أعراج النعـم وقال ساعدة بن جؤية:
  واستدبروهم يكفئون عروجهم                      مور الجهام إذا زفته الأزيب  والعريجاء، ممدودة  ، مضمومة:  الهاجرة، وأن ترد الإبل يوما نصف النهار ويوما غدوة  وبهذا اقتصر الجوهري. وقيل: هو أن ترد غدوة ثم تصدر عن الماء، فتكون سائر يومها في الكلأ وليلتها ويومها من غدها، فترد ليلا الماء، ثم تصدر عن الماء فتكون بقية ليلتها في الكلأ ويومها من الغد وليلتها، ثم تصبح الماء غدوة، وهي من صفات الرفه؛  وأن يأكل الإنسان كل يوم مرة  ، يقال: إن فلانا ليأكل العريجاء، إذا أكل كل يوم مرة واحدة. ونقل شيخنا عن أمثال حمزة أن العريجاء أن ترد الإبل كل يوم ثلاث وردات، وصححه جماعة. قلت: وهو غريب.
  وعريجاء،  بلا لام: ع  .
  وأعرج  الرجل:  حصل له إبل عرج  ، بالضم، هكذا في سائر النسخ، والصواب: حصل له عرج من الإبل، أي قطيع منها، كما في اللسان وغيره.  و  أعرج الرجل  دخل في وقت غيبوبة الشمس، كعرج  تعريجا  و  أعرج  فلانا: أعطاه عرجا من الإبل، أي وهبه قطيعا منها.
  والأعور  الأعرج: الغراب  ، لحجلانه.
  وثوب معرج: مخطط في التواء

   وعرج، وعراج  بضمهما  معرفتين ممنوعتين  من الصرف:  الضباع، يجعلونها بمنزلة القبيلة  ولا يقال للذكر: أعرج. قال أبو مكعت الأسدي:
  أفكان أول ما أثبت تهارشت                      أبناء عرج عليك عند وجار يعني أبناء الضباع، وترك صرفها لجعلها اسما للقبيلة. وأما ابن الأعرابي فقال: لم يجر  عرج  وهو جمع، لأنه أراد التوحيد، والعرجة، فكأنه قصد إلى اسم واحد، وهو إذا كان اسما غير مسمى نكرة.
  والعرجاء: الضبع  ، خلقة فيها، والجمع عرج.
  وذو العرجاء: أكمة بأرض مزينة.
  وعراجة، كثمامة: اسم  .
  وعريجة، كحنيفة: جد نسير بن ديسم  .
  وبنو الأعرج: حي م  ، أي معروف، وكذلك بنو عريج، وسيأتي.
  والعرج  -بالضم-  من المحدثين: كثيرون  .
  والأعيرج  مصغرا:  حية صماء  من أخبث الحيات  لا تقبل الرقية  تثب حتى تصير مع الفارس في سرجه. قال أبو خيرة:  وتطفر كالأفعى  . وقيل: هي حية عريض له قائمة واحدة عريضة.
  قال الليث  بن مظفر:  لا يؤنث و  ج الأعيرجات  .
  والعارج: الغائب  ، هكذا بالغين المعجمة عندنا، والصواب  العائب  بالمهملة كما في اللسان.
  والعرنجج اسم حمير بن سبأ  ، قاله السهيلي في الروض، وابن هشام وابن إسحاق في سيرتهما.
  واعرنجج،: جد في الأمر  ، قيل: ومنه أخذ اسم العرنجج.
 ومما يستدرك عليه: العرجة: الظلع، وموضع العرج من الرجل.
 وتعارج: حكى مشية الأعرج.
 والعرج: النهر، والوادي، لانعراجهما.
 وعرج الشيء فهو عريج: ارتفع وعلا  والروح معروج  في قول الحسين بن مطير أي معرج به، فحذف.
 والأعرج: حية أصم خبيث.
 والعرج: ثلاث ليال من أول الشهر، حكي ذلك عن ثعلب.
 وبنو عريج، كأمير: من بني عبد مناة بن كنانة بن خزيمة بن مدركة، وهم قليلون، كما في المعارف لابن قتيبة. ومنهم أبو نوفل بن  أبي  عقرب، وثقه في التقريب.
 وذكر في أحكام الأساس هنا: العرجون، لانعراجه، وثوب معرجن فيه صور العراجين. قلت: وهذا إذا قيل بزيادة النون، فليراجع.

### Türkçe

**عرج** derecede ve merdivende **يعرج**; **بالضم**: **عروجا** ve **معرجا**, **بالفتح**: yükseldi. Ve bir şeyde ve onun üzerinde **عرج** **يعرج**, **بالكسر**; ve **يعرج**, **بالضم** da **عروجا**: yine yükselme. Ve şey **عرج** etti, o da **عريج**tir: yükseldi ve yüceldi. Ebû Züeyb dedi:
  Kandilin nuru gibi, acemlere işleri (aydınlatır)                      uyuyanların uykusu uzak, **عريج**

Ve Zeyd **عرج** etti, **يعرج**, **بالضم**: ayağında bir şey isabet etti de topalladı; yaratılıştan değildir. Eğer yaratılıştan olursa **عرج** eder, **كفرح**; masdarı **العرج**dır, harekeli. Ve **العرجة**, **بالضم** yahut üç türlü (okunuşla), yaratılıştan olmayan (topallık)ta; o, **أعرج**tir, **بين العرج**; **قوم**dan **عرج** ve **عرجان**. İkisinde de **بالضم**; ve **عرج**, yalnız **بالكسر**: **أعرج** oldu.

Ve Allah Teâlâ onu **أعرجه** etti: onu **أعرج** kıldı.

Onun **عرجه**si ne şiddetlidir. “Onu ne **أعرجه**” deme; çünkü bedende renk veya yaratılış olan şeyden “**ما أفعله**” denmez; ancak “**أشد**” ile birlikte.

Ve **العرجان**, harekeli: onun yürüyüşü; yani **الأعرج**in (yürüyüşü).

Ve **عرج** **عرجانا**: kendisine isabet eden bir şeyden dolayı enlemesine (yürüyerek) aksayarak **الأعرج**in yürüyüşüyle yürüdü.

Ve denir: **أمر عريج**: eğer sağlamlaştırılmamışsa.

Ve **عرج** bina **تعريجا**: eğildi; böylece **تعرج** etti. Ve **عرج** nehir: onu eğdi. Ve ona **عرج** etti: döndü. Ve mekânda **عرج** etti: eğer ikamet ettiyse. Ve bir şey üzerine **التعريج**den: onun üzerinde ikamet etmektir. Ve falan kimse menzile **عرج** etti. Hadiste: **فلم أعرج عليه**; yani ikamet etmedim ve beklemedim. Ve **عرج**: biniti menzilde alıkoydu. Denir: **عرج** deveyi: onu alıkoydu. Ve **التعريج**: refakatinin yanında ikamet ederek yahut bir ihtiyaç için binitini alıkoymandır; **كتعرج**. **التهذيب**’de **عرض** tercümesinde okudum: **تعرض** ey falan, ve **تهجس**, ve **تعرج**: yani ikamet et.

Ve vadiden **المنعرج**: ondan sağa ve sola kıvrılan (kısım); ikisi de **فتح العين** ile, ism-i mef‘ûl sîgası üzere; bunun aksini söyleyen yanılmıştır. Ve **انعرج**: kıvrıldı. Ve kavim yoldan **انعرج** etti: meylettiler. Ve yol meylettiğinde ona denir: **انعرج**.

Ve denir: senin yanında benim için **عرجة** yoktur, **بالكسر**; ne **عرجة**, **بالفتح**; ne **عرجة**, harekeli; ne **عرجة**, **بالضم**; ne de **تعرج**: yani ikamet; ve denildi: alıkoyma yeri.

Ve **المعراج** ve **المعرج**, elifin hazfiyle; ve **المعرج** **بالفتح**; bunu Cevherî, Ahfeş’ten nakletti ve onu **مرقاة** ve **مرقاة** ile kıyasladı: merdiven; yahut dereceye benzer bir şey; ruhlar kabzedildiğinde onun üzerine yükselir; denir: ondan daha güzel bir şey yoktur; ruh onu gördüğünde çıkmaktan kendini tutamaz.

Ve **المعرج**: yükselilen yer; ve meleklerin yükseldiği yol; cem‘i **المعارج**. Tenzîlde: **من الله ذي المعارج**; denildi: meleklerin **معارج**i: onların yükseldikleri ve onda yükseldikleri yükselme yerleridir. Katâde dedi: **ذي المعارج**: faziletler ve nimetler sahibi. Ferrâ dedi: **ذي المعارج** Allah’ın sıfatındandır; çünkü melekler Allah Teâlâ’ya yükselir; böylece kendini bununla vasfetti. Ezherî dedi: **المعراج**ın **معارج** olarak cem‘ edilmesi caizdir; ve **المعراج**: merdivendir; ondan **ليلة المعراج**; cem‘i **معارج** ve **معاريج**, **مفاتح** ve **مفاتيح** gibi. Ahfeş dedi: istersen tekili **معرجا** ve **معرجا** yaparsın.

Ve **العرج**, harekeli: güneşin kaybolması yahut batıya doğru eğilmesi. Ebû Amr şu beyti okudu:
  Nihayet güneş **بعرج** etmeye niyetlenince

Ve **العرج** **ككنف**: develerde idrar çıkış yerinin düzgün olmaması; onda **العرج** **كالحقب** gibidir; denir: deve **حقب** etti **حقبا**; ve **عرج** etti **عرجا**; o da **عرج**tir. Bu ancak, üzerine **الحقب** sıkıca bağlandığında deve aygırında olur; denir: **أخلف** et onu; ta ki **يحقب** etmesin.

Ve **العرج** **بالفتح**: Yemen’de bir yer; ve Hicaz’da hurmalıklı bir vadi; ve Hüzeyl diyarında bir yer. Şeyhimiz dedi: eğer Tâif’te olan ise, onda doğru olan harekelemedir; nitekim birden çok kimse bununla kesin hüküm verdi. Eğer Hüzeyl’e ait başka bir menzil ise o **بالفتح**tır; İbn Mukrim bununla kesin hüküm verdi; bitti. Dedim: Şeyhimizin dediğine delalet eden bir şey İbn Mukrim’in sözünde yoktur; nitekim onun nassını bileceksin. Ve Mekke yolu üzerinde bir menzil; Allah Teâlâ onu şereflendirsin. **اللسان**’da: **العرج** ‘aynın fethi ve râ’nın sükûnu ile: **الفرع** amellerinden, toplayıcı bir köy. Ve denildi: Mekke ile Medine arasında bir yerdir. Ve denildi: Medine’den dört mil üzeredir. Ondan, üçüncü halife Osman b. Affân’ın oğlu Amr’ın oğlu Abdullah; şair **العرجي**, Allah ondan razı olsun; o ki dedi:
  Beni zayi ettiler; hangi yiğidi zayi ettiler                      çetin gün için ve gedik kapatmak için
Bazı nüshalarda: Osman b. Affân’ın oğlu Amr’ın oğlu Ömer’in oğlu Abdullah; buna muvafakat edilmedi. Ve onun garip bir kıssası vardır; **المقامات** şârihleri nakletti. Şeyhimizin sözü: “**لسان العرب**’da şairin Abdullah’tan başka olduğuna hükmeden şey vardır” açık bir hatadır; şeyh Ali el-Makdisî onda duraksasa da, onun kusurundan dolayı; **اللسان** sahibine yöneltilmez; çünkü ondan farklılığı anlayacak bir söz zikretmedi. Bununla beraber nüshayı gözden geçirdim—o sahih, okunmuş nüshadır—onda şeyhimizin ona nispet ettiğini bulmadım; Allah daha iyi bilir.

Ve **العرج**: develerden bir sürü; yetmiş ile seksen arası yahut seksene yakın; Ebû Sehl’in hattıyla böyle bulundu; yahut ondan doksana; yahut yüz elli ve biraz üstü; Cevherî bunu Ebû Ubeyde’ye nispet etti; yahut beş yüzden bine; Cevherî bunu Asmaî’ye nispet etti. Ebû Zeyd dedi: **العرج**: develerin çokluğu. Ebû Hâtim dedi: develer iki yüzü aşıp bine yaklaştığında o **عرج**tir. Belâzürî’nin **الأنساب**’ında, Ferazdak’ın dayısı Alâ b. Kuraza’nın sözünü okudum:
  Ve bir **عرج**ı paylaştırdı; kâsesi avucunun üstünde                      ve tomurcuk fidan gibi sarılı bir ganimetle döndü
Dedi: **العرج**: develerden bindir. Ve kesrelenir; cem‘i **أعراج** ve **عروج**. İbn Kays er-Rukayyât dedi:
  Kalelerinden Türk kızlarını indirdiler                      **عرج**dan sonra **عرج** ile gelirler
Ve dedi:
  Aklar baldırlarından görününce                      ve atlar, nimetlerin **أعراج**ını sarınca
Sâide b. Cüeyye dedi:
  Onlara arka döndüler; **عروج**larını devirirler                      bulutun dalgalanması; onu şiddetli rüzgârlar sürüklediğinde

Ve **العريجاء**, uzatmalı, ötreli: öğle sıcağı; ve develerin bir gün öğle vakti, bir gün sabahleyin suya gelmesi; Cevherî bununla yetindi. Ve denildi: sabahleyin suya gelir, sonra sudan döner; böylece gününün tamamı ve gecesi ve ertesi gününün (tamamı) otlakta olur; geceleyin suya gelir; sonra sudan döner; böylece gecesinin geri kalanı otlakta olur ve ertesi gününün (tamamı) ve gecesi; sonra sabahleyin suya gelir; bu, refahın sıfatlarındandır. Ve insanın her gün bir kere yemesi; denir: falan **العريجاء** yer; eğer her gün bir kere yerse. Şeyhimiz, Hamza’nın **أمثال**’inden nakletti: **العريجاء** develerin her gün üç gelişle suya gelmesidir; bir cemaat bunu sahih gördü. Dedim: bu gariptir.

Ve **عريجاء**, lamsız: bir yer.

Ve adam **أعرج** oldu: ona **عرج** develer elde edildi, **بالضم**; bütün nüshalarda böyledir; doğru olan: ona develerden **عرج** elde edildi; yani onlardan bir sürü; **اللسان** ve başkasında olduğu gibi. Ve adam **أعرج** oldu: güneşin kaybolma vaktine girdi; **عرج** gibi, **تعريجا**. Ve falanı **أعرج** etti: ona develerden **عرج** verdi; yani ondan bir sürü bağışladı.

**الأعور الأعرج**: karga; sekerek yürümesinden dolayı.

Ve **ثوب معرج**: bükülme içinde çizgili.

Ve **عرج** ve **عراج** —ikisi de ḍammeleriyle— iki ma‘rifedir; sarftan men‘ olunmuşlardır: **الضباع**; onları kabile menzilesine koyarlar; erkeğe: **أعرج** denilmez. Ebû Muk‘at el-Esedî dedi:

“İlk sabit kıldığın şey, **تهارشت** mi oldu;
**أبناء عرج** sana karşı **عند وجار** (mı oldu)?” yani **أبناء الضباع**; ve onu kabile ismi kılmak için sarfını terk etti. İbnü’l-A‘râbî’ye gelince, dedi ki: **عرج** mecrâ olmadı; hâlbuki o bir cemi‘dir; çünkü o tevhîdi, yani **العرجة**’yı murad etti; sanki tek bir isme kasdetti; ve o, eğer müsemmâsı olmayan bir isim olursa nekredir.

Ve **العرجاء**: **الضبع**; onda bir yaratılış (kusuru) vardır; cem‘i **عرج**’dir.

Ve **ذو العرجاء**: Müzeyne toprağında bir tepe.

Ve **عراجة** —**كثمامة** gibi— bir isimdir.

Ve **عريجة** —**كحنيفة** gibi— Nesîr b. Dîsem’in ceddi.

Ve **بنو الأعرج**: bir hayy’dır; yani ma‘rûftur; aynı şekilde **بنو عريج**; ve gelecektir.

Ve **العرج** —ḍamma ile— muhaddislerden: çokturlar.

Ve **الأعيرج** küçültme olarak: sağır bir yılandır; yılanların en habislerindendir; rukyeyi kabul etmez; sıçrar, nihayet süvariyle eğerinde olur. Ebû Hayra dedi ki: “Ve engerek gibi sıçrar.” Ve denildi ki: o, eni geniş bir yılandır; onun bir tek geniş dikmesi vardır.

Leys b. Muzaffer dedi ki: müennes yapılmaz; ve **ج الأعيرجات**.

Ve **العارج**: gâib; bizde **الغين** mu‘ceme ile böyledir; doğrusu **العائب** muhmele ile, Lisân’da olduğu gibi.

Ve **العرنجج**: Sebe’ b. Himyer’in ismidir; Süheylî Ravd’da, İbn Hişâm ve İbn İshâk da siyerlerinde bunu söylemiştir.

Ve **اعرنجج**: işte ciddîleşti; denildi ki: **العرنجج** ismi de ondan alınmıştır.

Ve ona istidrâk olunanlardandır: **العرجة**: topallık; ve erkeğin **العرج**’inin yeri.

Ve **تعارج**: topalın yürüyüşünü taklit etti.

Ve **العرج**: nehir ve vadi; ikisinin de eğriliğinden dolayı.

Ve **عرج** şey, o hâlde o **عريج**’dir: yükseldi ve yüceldi; ve “**والروح معروج**” Hüseyin b. Mutayr’ın sözünde, yani onunla yükseltilmiş; (mef‘ûl bih) hazfedildi.

Ve **الأعرج**: habis, sağır bir yılandır.

Ve **العرج**: ayın başından üç gecedir; bunu Sa‘leb’den nakletti.

Ve **بنو عريج** —**كأمير** gibi— Kinâne b. Huzeyme b. Müdrike b. Abd Menât oğullarındandır; ve onlar azdırlar; İbn Kuteybe’nin Ma‘ârif’inde olduğu gibi. Onlardandır: Ebû Nûfel b. Ebî ‘Akrab; onu Takrîb’de sika saydı.

Ve burada Ahkâmü’l-Esâs’ta zikretti: **العرجون**; onun eğriliğinden dolayı; ve **ثوب معرجن**; onda **صور العراجين** vardır. Dedim ki: bu, nûn’un ziyâdesiyle söylenirse; o hâlde müracaat edilsin.
