# عرد — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D8%B1%D8%AF/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B9%D8%B1%D8%AF/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [عرد](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D8%B1%D8%AF.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: عرد

العرد: الصلب الشديد المنتصب من كل شيء، قال العجأج:
  وعنقا عردا ورأسا مرأسا قال الأصمعي: عردا أي غليظا. والعرد: الحمار، سمي به لغلظ رقبته. والعرد: الذكر مطلقا. وقيل: هو الذكر الصلب الشديد، وقيل: هو الذكر المنتشر المنتصب المتمهل الصلب، وجمعه: أعراد، قالت امرأة من العرب، وقد ضربت يدهأ على عضد بنت لها تشير برجل إليها:
  علنـداة يئط الـعـرد فـيهـا                      أطيط الرحل ذي الغرز الجديد قال الراوي: فجعلت أديم النظر إليها فقالت: فمالك منها غير أنك ناكح بعينيك عينيهأ فهل ذاك نافع والعرد: مغرز العنق، قال الليث: العرد: من كل شيء الصلب المنتصب، يقال: إنه لعرد مغرز العنق، قال العجاج:
  عرد التراقي حشورا معقربا والعردة، كهمزة: ماء عد، أي قديم لبني صخر، من بني طيئ، أو هي اسم هضبة في أصلها ماء، سميت لانتصابها أو صلابتها. وعرد النبت والناب وغيره، ونص عبارة أبي حنيفة في كتاب النبات: عرد النبت يعرد عرودا طلع وارتفع وخرج عن نعمته وغضوضته فاشتد. قال ذو الرمة:
  يصعدن رقشا بين عوج كأنها                      زجاج القنأ منها نجيم وعارد وعرد الناب يعرد عرودا: خرج كله واشتد وانتصب، وكذلك النبات. ونص الجوهري: عرد النبت يعرد عرودا، أي طلع وارتفع، وكذلك الناب وغيره، ومنه قول الراجز:
  ترى شؤون رأسها العواردا وعرد الحجر يعرده عردا: رماه رميا بعيدا. والعردات، محركة: واد لبجيلة القبيلة المشهورة، نقله الصاغاني. وعراد، كسحاب: نبت صلب منتصب. والعراد: الغليظ العاسي المشتد من النبات، وفي اللسان: العراد والعرادة: حشيش طيب الريح وقيل: حمض تأكله الإبل، ومنابته الرمل، وسهول الرمل. وقال الراعي ووصف إبله:
  إذا أخلفت صوب الربيع وصالها                      عراد وحاذ ألبسا كل أجـوعـا

  وقيل: هو من نحيل العذاة، واحدته: عرادة، وبه سمي الرجل. قال الأزهري رأيت العرادة في البادية، وهي صلبة العود، منتشرة الأغصان، لا رائحة لها. والعرادة، كسحابة: الجرادة الأنثى، كذا في الصحاح. قال شيخنا: وإنما قيدها بذلك لأن التاء للوحدة، فلا تدل على التأنيث. والعرادة: الحالة وفلان في عرادة خير، أي في حال خير. والعرادة: اسم أفراس من خيل الجاهلية، لأبي دواد الإيادي، وللربيع بن زياد الكلبي، وللكلحبة هبيرة بن عبد مناف العرني، والكلحبة اسم أمه، قال الكلحبة:
  تسائلني بنو جشم بن بـكـر                      أغراء العـرادة أم بـهـيم
  كميت غير محلفة ولـكـن                      كلون الصرف عل به الأديم والصواب في فرس أبي دواد: العرادة، بتشديد الراء، والتخفيف وهم. واقتصر الجوهري على فرس الكلحبة. وعرادة اسم رجل سمي باسم النبات هجاه جرير بن الخطفى الشاعر، ومن قوله فيه:
  أتاني عن عرادة قول سوء                      فلا وأبي عرادة ما أصابا
  عرادة من بقية قوم لـوط                      ألا تبا لما صنعوا تبـابـا والعرادة، بالتشديد: شيء أصغر من المنجنيق، شبيهه، والجمع العرادات. وعرادة: ة قرب نصيبين، بينها وبين رأس عين، على رأس تل شبه القلعة. وعراد، ككتان فرس ماعز ابن مجالد البكائي، نقله الصاغاني. وعراد: اسم جد والد أبي عيسى أحمد بن محمد بن موسى وقيل عيسى بن العراد المحدث البغدادي، عن أبي همام الوليد بن شجاع، ويحيى بن أكثم، وعنه أبو بكر الشافعي وغيره، ولد سنة 225 وتوفي سنة 352. والعريد: البعيد يمانية. والعريد: العادة يقال ما زال ذلك عريده، أي دأبه وهجيراه، عن اللحياني. والعروند، بضمتين والراء مشددة وسكون النون بعد واو مفتوحة: حصن بصنعاء اليمن عن الصاغاني قال شيخنا: صرح أهل الاشتقاق والتصريف بأن نونه زائدة، لقولهم: عرد، إذا نزل، ولفقد نحو جعفر. قلت: والذي يظهر أن الواو زائدة والنون بدل عن الدال، وأصله عرد كعتل. والعرداد، بالكسر: الفيل لغلظه وضخامته. والعرداد: الشجاع الصلب من الرجال. والعرداد: هراوة يشد بها الفرس والجمل. والعرندد - كسفرجل، ملحق به - والعرند، بالضم، الصواب بضمتين: الصلب الشديد من كل شيء، نونه بدل من الدال، كالعرد، ككتف، والعرد مثل عتل. قال الفراء: رمح عرد ووتر عرد: شديد. وأنشد لحنظلة بن سيار يوم ذي قار.

  ما علتي وأنا مؤد جـلـد                      والقوس فيها وتر عـرد
  مثل جرأن العود أو أشد ويروى: مثل ذراع البكر. شبه الوتر بذراع البعير في توتره. وورد هذا أيضا في خطبة الحجأج. ويقال: إنه لقوي شديد عرد. وحكى سيبويه: وتر عرند، أي غليظ، ونظيره من الكلام: ترنج. وعرد الرجل تعريدا: فر وهرب، كعرد، كسمع، عن ابن الأعرابي، وعرد الرجل عن قرنه ?، إذا أحجم ونكل. وقيل: التعريد: سرعة الذهاب في الهزيمة، قال الشاعر، يذكر هزيمة أبي نعامة الحروري:
  لما استباحوا عبد رب عردت                      بأبي نعامة أم رأل خيفـق وعرد السهم في الرمية تعريدا، إذا نفذ منها، أي من الرمية، قال ساعدة:
  فجالت وخالت أنه لم يقع بها                      وقد خلها قدح صويب معرد أي نافذ. وخلهأ، أي دخل فيها. وصويب: صائب، قاصد. وقال لبيد:

  فمضى وقدمها وكانت عادة                      منه إذا هي عردت إقدامها أنث الإقدام لتعلقه بها، كقوله:
  مشين كما اهتزت رماح تسفهت                      أعاليها مر الرياح الـنـواسـم وعرد فلان تعريدا: ترك القصد من الطريق وانحرف عنها، وانهزم.ومن ذلك في الأساس: عرد عنه: انحرف وبعد. قال: وسمعت في طريق مكة من يقول: ضربت البعير فعرد عني. وعرد النجم تعريدا إذا ارتفع قال الراعي:
  بأطيب من ثوبين تأوي إليهما                      سعاد إذا نجم السماكين عردا أي ارتفع، هكذا فسره شمر. وقال أيضا:
  فجاء بأشوال إلى أهـل خـبة                      طروقا وقد أقعى سهيل فعردا قال: أقعى، أي ارتفع، ثم لم يبرح. ويقال عرد النجم تعريدا إذا مال للغروب أيضا بعد ما تكبد السماء، هكذا على وزن تقبل، وفي بعض النسخ: يكبد، مبنيا للمفعول من التفعيل، قال ذو الرمة:
  وهمت الجوزاء بالتعريد وقال ذو الرمة، يصف ثورا:
  كأنه العيوق حين عردا
  عاين طراد وحوش مصيدا وقال أيضا:
  والنجم بين القم والتعريد
  يستلحق الجوزاء في صعود يعني الثريا بين حيال الرأس، وبين أن يكون قد ارتفع. أي لم يستو النجم على قمة الرأس، أي هو بين ذلك. وعردة كحمزة: ع، قال عبيد:
  فعردة فقفا حـبـر                      ليس بها منهم عريب ويروى:
  ففردة فقفا عبر بالفاء، والعين، والعارد: المنتبذ. وقول حجل بفتح فسكون مولى بني فزارة كما قاله الأصمعي، وقيل لرجل من بني أسد، وفي حواشي ابن بري أنه لأبي محمد الفقعسي:
  صوى لها ذا كدنة جلاعدا
  لم يرع بالأصياف إلا فاردا
  ترى شؤون رأسه العواردا
  الخطم واللحيين والأرائدا
  وحيث تلقى الهامة الأصائدا
  مضبورة إلى شبا حدائدا والرواية: مأرومة، وشبا حدائدا بالتنوين، وغير التنوين، أي منتبذة بعضها من بعض، قاله ابن بزرج أو المراد: الغليظة. قال ابن بري: وإنشاد الجوهري ترى شؤون رأسها، غلط، والصواب رأسه، كما قدمنا لأنه يصف جملا وفي الحواشي: فحلا. ومعنى صوى لها: اختار لها فحلا، والكدنة: الغلظ والجلاعد: الشديد الصلب.
 ومما يستدرك عليه: عردت أنياب الإبل: غلظت واشتدت. وعرد الرجل تعريدا: قوي جسمه بعد المرض. وعردت الشجرة تعرد عرودا، ونجمت نجوما: طلعت، وقيل: اعوجت. وفي النوادر: عرد الشجر وأعرد، إذا غلظ وكبر. وعراد عرد، على المبالغة، قال أبو الهيثم: تقول العرب قيل للضب: وردا وردا، فقال:
  أصبح قلبي صردا
  لا يشتهي أن يردا
  إلا عرادا عردا
  وصليانا بردا
  وعنكثا ملتبدا وإنمأ أراد: عاردا وباردا، فحذف للضرورة. ويقال: عرد فلان بحاجتنا، إذا لم يقضها. ونيق معرد: مرتفع طويل، قال الفرزدق:
  وإني وإياكم ومن في حبالكـم                      كمن حبله في رأس نيق معرد وعرد، كسمع: قوي جسمه بعد المرض. وأبو عيسى أحمد بن محمد بن موسى العراد، شيخ لابن عدي، وسعيد بن أحمد العراد، شيخ للدار قطني.

### Türkçe

**العرد**: her şeyden katı, şiddetli, dik duran (şey). el-A‘câc dedi:
  “Ve bir boyun **عردا** ve bir baş **مرأسا**”
el-Asma‘î dedi: **عردا** yani kalın. Ve **العرد**: eşek; boynunun kalınlığından dolayı onunla adlandırıldı. Ve **العرد**: mutlak olarak erkeklik uzvu. Ve denildi: o, katı şiddetli erkeklik uzvudur; ve denildi: o, yayılmış, dikilmiş, ağır ağır (duran), katı erkeklik uzvudur; çoğulu: **أعراد**. Araplardan bir kadın dedi; bir kızının pazusuna elini vurmuş, ona bir adamı işaret ediyordu:
  “**علنـداة** içinde **الـعـرد** inlediği,                      yeni çentikli semerin gıcırtısı gibi bir gıcırtı”
Râvî dedi: ona bakışı uzatmaya başladı; o da dedi: “Ondan senin için, yalnızca gözlerinle onun gözlerini nikâhlıyor olmandan başka ne var? Peki bu faydalı mı?” Ve **العرد**: boynun saplandığı yer. el-Leys dedi: **العرد**: her şeyden katı, dik duran (şey); “Şüphesiz o, boynun saplandığı yer bakımından **عرد**dır” denir. el-A‘câc dedi:
  “**عرد** köprücük kemikleri, haşrolunmuş, akrep gibi”
Ve **العردة**, **همزة** gibi: **ماء عد**; yani Benî Sahr’a ait eski (su); Benî Tayy’den. Yahut o, aslında su bulunan bir tepenin adıdır; dik duruşundan yahut katılığından dolayı adlandırıldı. Ve bitkiyi, azı dişini ve başkasını **عرد** etti. Ebû Hanîfe’nin “Kitâbü’n-nebât”taki ibaresinin nassı: “**عرد** bitki **يعرد** **عرودا**: çıktı, yükseldi, tazeliğinden ve yumuşaklığından çıktı da sertleşti.” Zü’r-Rumme dedi:
  “Çıkarlar, eğriler arasında benekli (develer); sanki onlar                      mızrakların camı; onlardan bir parıltı ve bir **عارد**”
Ve azı dişi **عرد** eder, **يعرد** **عرودا**: bütünüyle çıktı, sertleşti ve dikildi; bitki de böyledir. el-Cevherî’nin nassı: “**عرد** bitki **يعرد** **عرودا**”, yani çıktı ve yükseldi; azı dişi ve başkası da böyledir. Ondan, recez söyleyenin sözü:
  “Başının **العواردا** olan şakaklarını görürsün”
Ve taşı **عرد** eder, onu **يعرده** **عردا**: onu uzak bir atışla attı. Ve **العردات**, harekeli: meşhur kabile Becîle’ye ait bir vadi; es-Sâgânî nakletti. Ve **عراد**, **سحاب** gibi: katı, dik duran bir bitki. Ve **العراد**: bitkiden kalın, sert, şiddetli olan. Ve “Lisân”da: **العراد** ve **العرادة**: güzel kokulu bir ot; ve denildi: develerin yediği bir tuzlu-ot; bitiş yeri kum ve kum düzlükleridir. er-Râ‘î dedi ve develerini vasfetti:
  “İlkbahar sağanağı ve onun devamı gecikince                      **عراد** (biter) ve her aç olanı giydiren iki (bitki) hizalanır”

Ve denildi: o, ince **العذاة**dendir; tekili: **عرادة**; onunla adam adlandırıldı. el-Ezherî dedi: çölde **العرادة**yi gördüm; o, dalı katıdır, dalları yaygındır, kokusu yoktur. Ve **العرادة**, **سحابة** gibi: dişi çekirge; “Sıhâh”ta böyledir. Şeyhimiz dedi: onu bununla kayıtladı; çünkü **التاء** birlik içindir, dişilliğe delâlet etmez. Ve **العرادة**: hâl; “Falan, **عرادة** hayırdadır” yani hayır hâlindedir. Ve **العرادة**: câhiliye atlarından birinin adı; Ebû Duvâd el-İyâdî’nin, er-Rabî‘ b. Ziyâd el-Kelbî’nin ve el-Kulhabe Hubeyre b. Abd Menâf el-‘Urenî’nin; **الكلحبة** annesinin adıdır. el-Kulhabe dedi:
  “Beni Cuşem b. Bekr bana sorar:                      **العرادة** mı (daha) parlak, yoksa **بهيم** mi?
  Kızıl (renkli), yemin ettirilmiş değil; fakat                      saf (şarap) rengi gibi; onunla deri boyanmıştır”
Ebû Duvâd’ın atında doğru olan: **العرادة**, **الراء** şeddeli; hafifletme vehimdir. el-Cevherî, el-Kulhabe’nin atıyla yetindi. Ve **عرادة**: bitkinin adıyla adlandırılmış bir adamın adı; Cerîr b. el-Hatfâ şair onu hicvetti; onda söylediğinden:
  “Bana **عرادة** hakkında kötü bir söz geldi;                      hayır, **عرادة**’nın babası hakkı için, isabet etmedi.
  **عرادة**, Lût kavminden kalanın bakiyesindendir;                      yaptıklarına yazıklar olsun, helâk olsunlar”
Ve **العرادة**, şeddeli: mancınıktan daha küçük bir şey; onun benzeri; çoğulu **العرادات**. Ve **عرادة**: Nusaybîn yakınında bir yer; Resü’l-‘Ayn ile arasında; kale benzeri bir tepenin başında. Ve **عراد**, **كتان** gibi: Mâ‘iz b. Mucâlid el-Bekâ’î’nin bir atı; es-Sâgânî nakletti. Ve **عراد**: Bağdatlı muhaddis Ebû Îsâ Ahmed b. Muhammed b. Mûsâ’nın—ve denildi: Îsâ b. **العراد**’ın—babasının babasının adı; Ebû Hemmâm el-Velîd b. Şucâ‘dan ve Yahyâ b. Eksem’den (rivayet etti); ondan Ebû Bekr eş-Şâfi‘î ve başkaları (rivayet etti); 225 yılında doğdu, 352 yılında vefat etti. Ve **العريد**: uzak; Yemânî (lehçesi). Ve **العريد**: âdet; “O, onun **عريده**si olmaya devam etti” denir; yani onun âdeti ve gündüz işi; el-Lihyânî’den. Ve **العروند**, iki ötre ile ve **الراء** şeddeli ve açık **واو**dan sonra sâkin **النون** ile: Yemen San‘â’da bir hisar; es-Sâgânî’den. Şeyhimiz dedi: اشتقاق ve تصريف ehli, **النون**unun زائد olduğunu açıkça söyledi; “**عرد**” dedikleri için, “indi” manasında; ve **جعفر** benzeri (bir kalıbın) bulunmamasından dolayı. Ben dedim: görünen şu ki **الواو** زائد, **النون** ise **الدال**dan بدل; aslı **عرد**dır, **عتل** gibi. Ve **العرداد**, kesre ile: kalınlığı ve iriliğinden dolayı fil. Ve **العرداد**: erkeklerden yiğit, katı (olan). Ve **العرداد**: atın ve devenin bağlandığı bir sopa. Ve **العرندد** — **سفرجل** gibi, ona ilhaklı — ve **العرند**, ötre ile; doğru olan iki ötre ile: her şeyden katı, şiddetli (olan); **النون**u **الدال**dan بدل; **العرد** gibi; **كتف** gibi; ve **العرد** **عتل** gibidir. el-Ferrâ dedi: “**رمح عرد** ve **وتر عرد**: şiddetli.” Hanzala b. Seyyâr’ın Zî Kâr günü (söylediği) için inşad etti:

  “Benim illetim ne, hâlbuki ben kuvvetli, sertim;                      yayda da **عـرد** bir kiriş var.
  Ağaç gövdesinin **جرأن**ı gibi, yahut daha şiddetli”
Ve rivayet edilir: “deve yavrusunun kolu gibi.” Kirişi, gerilmesinde devenin koluna benzetti. Bu, Haccâc’ın hutbesinde de geldi. Ve denir: “Şüphesiz o, güçlü, şiddetli **عرد**dır.” Sîbeveyh nakletti: “**وتر عرند**”, yani kalın; sözden onun benzeri: **ترنج**. Ve adam **عرد** etti, **تعريدا**: kaçtı ve firar etti; **عرد** gibi; **سمع** gibi; İbnü’l-A‘râbî’den. Ve adam, rakibinden **عرد** etti (?), yani çekindi ve geri durdu. Ve denildi: **التعريد**: bozgun içinde gitmenin sürati. Şair dedi; Ebû Nu‘âme el-Harûrî’nin bozgununu zikrediyor:
  “Abd Rab’ı helâl saydıkları vakit **عردت**                      Ebû Nu‘âme ile; yoksa ürkek bir devekuşu mu?”
Ve ok, hedefte **عرد** etti, **تعريدا**: ondan, yani hedeften, delip geçtiği zaman. Sâ‘ide dedi:
  “Döndü dolaştı ve zannetti ki ona düşmedi;                      hâlbuki ona, delip geçen isabetli bir ok girmişti: **معرد**”
Yani delip geçen. Ve “**خلها**”, yani içine girdi. Ve **صويب**: isabetli, kasteden. Lebîd dedi:

  “Geçti ve onu öne sürdü; bu, onun âdetiydi;                      o (mızrak) **عردت** ettiği vakit onun ileri atılması”
İleri atılmayı dişil getirdi; ona bağlı olmasından dolayı; şu sözü gibi:
  “Yürüdüler; tıpkı, üstlerini hafif rüzgârların geçişiyle sallanan mızraklar gibi”
Ve falan **عرد** etti, **تعريدا**: yoldan kastı terk etti ve ondan saptı; ve bozguna uğradı. Bundan “Esâs”ta: “Ondan **عرد** etti”: saptı ve uzaklaştı. Dedi: Mekke yolunda birinin şöyle dediğini işittim: “Deveyi vurdum da benden **عرد** etti.” Ve yıldız **عرد** etti, **تعريدا**: yükseldiği zaman. er-Râ‘î dedi:
  “İki elbiseden daha hoş kokulu; onlara sığınır                      Su‘âd, **السماكين** yıldızı **عردا** ettiği vakit”
Yani yükseldi; Şemmer bunu böyle tefsir etti. Yine dedi:
  “Ehli Hubbe’ye yüklerle geldi;                      geceleyin; Süheyl çömelmişti de **عردا** etti”
Dedi: “**أقعى**”, yani yükseldi, sonra ayrılmadı. Ve denir: yıldız **عرد** eder, **تعريدا**: göğün ortasına geldikten sonra batmaya meylettiği zaman da; bu, **تقبل** vezni üzerinedir. Bazı nüshalarda: **يكبد**; tef‘îlden mef‘ûl bina edilmiştir. Zü’r-Rumme dedi:
  “Ve **الجوزاء** **بالتعريد** ile heveslendi”
Zü’r-Rumme dedi; bir boğayı vasfeder:
  “Sanki o, **العيوق**; **عردا** ettiği vakit”
  “Bir avcı ve avlanmış vahşileri gördü”
Yine dedi:
  “Ve yıldız, tepe ile **التعريد** arasındadır”
  “**الجوزاء**’yı yükselişte yakalamaya çalışır”
Yani **الثريا**, baş hizası ile yükselmiş olması arasında; yani yıldız başın tepesine tam oturmadı; yani o, bunun arasındadır. Ve **عردة** **حمزة** gibi: **ع** (harfi). Ubeyd dedi:
  “**فعردة** sonra **فقفا حبر**                      onlarda ondan bir **عريب** yoktur”
Ve rivayet edilir:
  “**ففردة** sonra **فقفا عبر**”
**الفاء** ile, **العين** ile. Ve **العارد**: uzaklaşmış (olan). Ve Hicel’in sözü; fetha ile sonra sükûn; Benî Fezâre’nin mevlâsı; el-Asma‘î’nin dediği gibi; ve denildi: Benî Esed’den bir adam içindir. İbn Berrî’nin hâşiyelerinde: Ebû Muhammed el-Fuka‘sî’nindir:
  “Onun için, kalınlığı olan, sert **جلاعدا** birini seçti
  Yazlarda ancak tek başına olanı otlatmaz
  Başının **العواردا** olan şakaklarını görürsün
  Burun ve iki çene ve **الأرائدا**
  Ve başı, **الأصائدا**yı bulduğun yerde
  Keskin demirlerin uçlarına doğru sıkıca bağlanmış”
Rivayet: **مأرومة**. Ve **شبا حدائدا** tenvin ile ve tenvinsiz: yani birbirinden uzaklaşmış; bunu İbn Buzerc dedi. Yahut murad: kalın (olan). İbn Berrî dedi: el-Cevherî’nin “**رأسها**” diye inşadı hatadır; doğru olan “**رأسه**”dir; daha önce sunduğumuz gibi; çünkü o bir deveyi vasfeder. Hâşiyelerde: “bir erkek deve” (diye geçer). “**صوى لها**”nın manası: onun için bir erkek deve seçti. Ve **الكدنة**: kalınlık; ve **الجلاعد**: şiddetli katı.

Ve onun üzerine istidrâk edilenlerden: develerin azı dişleri **عردت** etti: kalınlaştı ve sertleşti. Ve adam **عرد** etti, **تعريدا**: hastalıktan sonra bedeni güçlendi. Ve ağaç **عردت** eder, **تعرد** **عرودا**; ve **نجمت** eder, **نجوما**: çıktı; ve denildi: eğrildi. “Nevâdir”de: ağaç **عرد** etti ve **أعرد** etti: kalınlaşıp büyüdüğü zaman. Ve **عراد عرد**: mübalağa üzere. Ebû’l-Heysem dedi: Araplar kertenkeleye “**وردا وردا**” denildiğini söyler; o da dedi:
  “Kalbim sabah oldu **صردا**
  İstemez ki **يـردا**
  Ancak **عرادا عردا**
  Ve **صليانا بردا**
  Ve **عنكثا ملتبدا**”
O ancak “**عاردا** ve **باردا**”yı murad etti; zaruretten dolayı hazf etti. Ve denir: falan, ihtiyacımızla **عرد** etti; onu gidermediği zaman. Ve **نيق معرد**: yüksek, uzun. el-Ferazdak dedi:
  “Şüphesiz ben ve siz ve iplerinizde olan kimse,                      ipi **نيق معرد**ın başında olan kimse gibiyiz”
Ve **عرد**, **سمع** gibi: hastalıktan sonra bedeni güçlendi. Ve Ebû Îsâ Ahmed b. Muhammed b. Mûsâ **العراد**: İbn ‘Adî’ye şeyh. Ve Sa‘îd b. Ahmed **العراد**: ed-Dârakutnî’ye şeyh.
