# عزم — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D8%B2%D9%85/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B9%D8%B2%D9%85/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [عزم](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D8%B2%D9%85.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: عزم

العَزْمُ: الجِدُّ. عَزَمَ على الأَمر يَعْزِمُ عَزْماً ومَعْزَماً ومَعْزِماً وعُزْماً
وعَزِيماً وعَزِيمةً وعَزْمَةً واعْتَزَمَه واعْتَزمَ عليه: أَراد فِعْلَه. وقال الليث: العَزْمُ ما عَقَد عليه قَلْبُك من أَمْرٍ أَنَّكَ فاعِلُه؛ وقول الكميت:
يَرْمي بها فَيُصِيبُ النَّبْلُ حاجَته
طَوْراً، ويُخْطِئُ أَحْياناً فيَعْتَزِمُ
قال: يَعودُ في الرَّمْي فَيَعْتَزِمُ
على الصواب فيَحْتَشِدُ فيه، وإِن شئت قلت يَعْتزِمُ على الخطإِ فَيَلِجُ فيه إن كان هَجاهُ. وتَعَزَّم: كعَزَم؛ قال أَبو صخر الهذلي: فأَعْرَضنَ، لَمَّا شِبْتُ، عَني تَعَزُّماً،
وهَلْ لِيَ ذَنْبٌ في اللَّيالي الذُّواهِبِ؟
قال ابن بري: ويقال عَزَمْتُ على الأَمر وعَزَمْتُه؛ قال الأَسْود بن عُمارة النَّوْفَليُّ.
خَلِيلَيَّ منْ سُعْدَى، أَلِمّاً فسَلِّمَا
على مَرْيَمٍ، لا يُبْعِدُ اللهُ مَرْيَمَا
وقُولا لها: هذا الفراقُ عَزَمْتِه
فهلْ مَوْعِدٌ قَبْل الفِراقِ فيُعْلَما؟
وفي الحديث: قال لأَبي بَكْرٍ مَتى تُوتِرُ؟ فقال: أَوَّلَ الليلِ، وقال لِعُمَر: متى تُوتِرُ؟ قال: مِن آخرِ
الليلِ، فقال لأَبي بَكرٍ: أَخَذْتَ بالحَزْم، وقال لِعُمَر: أَخَذْتَ بالعَزْمِ؛ أَراد أَن أَبا بكرٍ حَذِرَ فَوات الوِتْرِ بالنَّوْم فاحْتاطَ وقدَّمَه، وأَن عُمَر وَثِقَ بالقوّةِ على قيام الليل فأَخَّرَه، ولا خَيرَ في عَزْمٍ بغير حَزْمٍ، فإِن القُوَّة إِذا لم يكن معها حَذَرٌ أَوْرَطَتْ صاحبَها. وعَزَمَ الأَمرُ: عُزِمَ عليه. وفي التنزيل: فإِذا عَزَمَ الأَمرُ؛ وقد يكون أَراد عَزَمَ أَرْبابُ الأَمْرِ؛ قال الأَزهري: هو فاعل معناه المفعول، وإنما يُعْزَمُ الأَمرُ ولا يَعْزِم، والعَزْمُ للإنسان لا لِلأمرَِ، وهذا كقولهم هَلكَ الرجلُ، وإنما أُهْلِك. وقال الزجاج في قوله فإذا عَزَمَ الأَمرُ: فإذا جَدَّ الأَمرُ ولَزِمَ فَرْضُ القتال، قال: هذا معناه، والعرب تقول عَزَمْتُ الأمرَ وعَزَمْتُ عليه؛ قال الله تعالى: وإن عَزَموا الطَّلاقَ فإن الله سميع عليم. وتقول: ما لِفلان عَزِيمةٌ أي لا يَثْبُت على أمرٍ يَعْزِم عليه. وفي الحديث: أنه، صلى الله عليه وسلم، قال: خَيرُ الأُمُورِ عَوازِمُها أي فَرائِضُها التي عَزَمَ اللهُ عليك بِفِعْلِها، والمعنى ذواتُ عَزْمِها التي فيه عَزْمٌ، وقيل: معناه خيرُ الأُمورِ ما وَكَّدْتَ رَأْيَك وعَزْمَك ونِيَّتَك عليه وَوَفَيْتَ بعهد الله فيه. وروي عن عبد الله بن مسعود أنه قال: إن الله يُحِبُّ أن تُؤتَى رُخَصُه كما يُحِبُّ أن تُؤتَى عَزائِمُه؛ قال أبو منصور: عَزائِمُه فَرائِضُه التي أَوْجَبَها الله وأَمَرنا بها. والعَزْمِيُّ من الرجال: المُوفي بالعهد. وفي حديث الزكاة: عَزْمةٌ مِنْ عَزَماتِ اللهِ أي حَقٌّ مِنْ حُقوقِ الله وواجبٌ مِنْ واجباته. قال ابن شميل في قوله تعالى: كُونوا قِرَدَةً؛ هذا أَمرٌ عَزْمٌ، وفي قوله تعالى: كُونوا رَبَّانِيِّينَ؛ هذا فرْضٌ وحُكْمٌ. وفي حديث أُمّ سَلَمة: فَعزَمَ اللهُ لي أي خَلَقَ لي قُوَّةٌ وصبْراً. وعَزَم عليه ليَفْعَلنَّ: أَقسَمَ. وعَزَمْتُ عليكَ أي أَمَرْتُك أمراً جِدّاً، وهي العَزْمَةُ. وفي حديث عُمر: اشْتدَّتِ العزائمُ؛ يريد عَزَماتِ الأُمراء على الناس في الغَزْو إلى الأقطار البعيدة وأَخْذَهُم بها. والعزائمُ: الرُّقَى. وعَزَمَ الرَّاقي: كأَنه أَقْسَمَ على الدَّاء. وعَزَمَ الحَوَّاءُ إذا اسْتَخْرَجَ الحيّة كأَنه يُقْسِم عليها. وعزائمُ السُّجودِ: ما عُزِمَ على قارئ آيات السجود أن يَسْجُدَ لله فيها. وفي حديث سجود القرآن: ليستْ سَجْدَةُ صادٍ من عزائِمِ السُّجودِ. وعزائمُ القُرآنِ: الآياتُ التي تُقْرأُ على ذوي الآفاتِ لما يُرْجى من البُرْءِ بها. والعَزِيمةُ مِنَ الرُّقَى: التي يُعزَمُ بها على الجِنّ والأَرواحِ. وأُولُو العَزْمِ من الرُّسُلِ: الذينَ عَزَمُوا على أَمرِ الله فيما عَهِدَ إليهم، وجاء في التفسير: أن أُولي العَزْمِ نُوحٌ (*
قوله «نوح إلخ» قد اسقط المؤلف من عددهم على هذا القول سيدنا عيسى عليه الصلاة والسلام كما في شرح القاموس) وإبراهيمُ وموسى، عليهم السلام، ومحمّدٌ، صلى الله عليه وسلم، مِنْ أُولي العَزْم أَيضاً. وفي التنزيل: فاصْبِرْ كما صَبَرَ أُولو العَزْمِ، وفي الحديث: ليَعْزِم المَسأَلة أي يَجِدَّ فيها ويَقْطَعها. والعَزْمُ: الصَّبْرُ. وقوله تعالى في قصة آدمَ: فنَسِيَ ولم نَجدْ له عَزْماً؛ قيل: العَزْمُ والعَزِيمةُ هنا الصَّبرُ أي لم نَجِدْ له صَبْراً، وقيل: لم نَجِدْ له صَرِيمةً ولا حَزْماً فيما فَعَلَ، والصَّرِيمةُ والعَزِيمةُ واحدةٌ، وهي الحاجة التي قد عَزَمْتَ على فِعْلِها. يقال: طَوَى فلانٌ فُؤادَه على عَزِيمةِ أمرٍ إذا أَسرَّها في فُؤادِه، والعربُ تقولُ: ما لَه مَعْزِمٌ ولا مَعْزَمٌ ولا عَزِيمةٌ ولا عَزْمٌ ولا عُزْمانٌ، وقيل في قوله لم نَجِدْ له عَزْماً أي رَأْياً مَعْزوماً عليه، والعَزِيمُ والعزيمةُ واحدٌ. يقال: إنَّ رأْيَه لَذُو عَزِيمٍ. والعَزْمُ: الصَّبْرُ في لغة هذيل، يقولون: ما لي عنك عَزْمٌ أي صَبْرٌ. وفي حديث سَعْدٍ: فلما أصابَنا البَلاءُ اعْتَزَمْنا لذلك أي احْتَمَلْناه وصبَرْنا عليه، وهو افْتَعَلْنا من العَزْم. والعَزِيمُ: العَدْوُ الشديد؛ قال ربيعة بن مَقْرُومٍ الضَّبّيُّ:
لولا أُكَفْكِفُه لكادَ، إذا جَرى
منه العَزِيمُ، يَدُّقُّ فَأْسَ المِسْحَلِ
والاعْتِزامُ: لزُومُ القَصدِ في الحُضْر والمَشْي وغيرهما؛ قال رؤبة: إذا اعْتَزَمْنَ الرَّهْوَ في انْتِهاضِ
والفَرسُ إذا وُصِفَ بالاعْتِزامِ فمعناه تَجْلِيحُه في حُضْرِه غير مُجِيبٍ لراكبِه إذا كَبَحَه؛ ومنه قول رؤبة:
مُعْتَزِم التَّجْلِيحِ مَلاَّخ المَلَق
واعْتَزَمَ الفَرَسُ في الجَرْيِ: مَرَّ فيه جامِحاً. واعْتَزَمَ الرجلُ الطريقَ يَعْتَزِمُه: مَضَى فيه ولم يَنْثَنِ؛ قال حُمَيْدٌ الأَرْقَطُ: مُعْتَزِماً للطُّرُقِ النَّواشِطِ
والنَّظَرِ الباسِطِ بَعْدَ الباسِطِ
وأُمُّ العِزْم وأُمُّ عِزْمَةَ وعِزْمةُ: الاسْتُ. وقال الأَشْعَث لعَمْرو بن مَعْديكربَ: أمَا واللهِ لئِن دَنَوْتَ لأُضْرِطَنَّكَ قال: كلاَّ، والله إنها لَعَزُومٌ مُفَزَّعَةٌ؛ أراد بالعَزُومِ اسْته أي صَبُورٌ مُجِدّةٌ صحيحةُ العَقْدِ، يريد أَنها ذاتُ عَزْمٍ وصرامةٍ وحَزْمٍ وقُوَّةٍ، ولَيْسَتْ بِواهِيةٍ فتَضْرطَ، وإنما أراد نَفْسَه، وقوله مُفَزَّعَةٌ بها تَنْزِل الأَفزاعُ فتجْلِيها. ويقال: كَذَبَتْه أُمُّ عِزْمَة.والعَزُومُ والعَوْزَمُ والعَوْزَمَةُ: الناقةُ المُسِنَّةُ وفيها بَقِيَّةُ شَبابٍ؛ أَنشد ابن الأعرابي للمَرَّارِ الأَسَدِيِّ: فأَمَّا كلُّ عَوْزَمةٍ وبَكرٍ،
فمِمَّا يََسْتَعِينُ به السَّبِيلُ
وقيل: ناقة عَوْزَمٌ أَكِلَتْ أَسْنانُها من الكِبَر، وقيل: هي الهَرِمَةُ الدِّلْقِمُ. وفي حديث أَنجَشةَ: قال له رُوَيْدَكَ سَوْقاً بالعَوازِمِ؛ العَوازِمُ: جمعُ عَوْزَمٍ وهي الناقةُ المُسِنَّة وفيها بَقِيَّةٌ، كَنَى بها عن النِّساء كما كَنَى عنهنّ بالقوارير، ويجوز أن يكون أَرادَ النُّوق نفسَها لضَعفها. والعَوْزَم: العجوز؛ وأَنشد الفراء: لقدْ غَدَوْتُ خَلَقَ الأثوابِ،
أحمِلُ عِدْلَينِ من التُّرابِ
لعَوْزَمٍ وصِبْيةٍ سِغابِ،
فآكِلٌ ولاحِسٌ وآبِي
والعُزُمُ: العجائز، واحدتهنّ عَزُومٌ. والعَزْمِيُّ: بَيّاع الثَّجير. والعُزُمُ: ثَجِير الزَّبيب، واحدها عَزْمٌ. وعُزْمةُ الرجل: أُسرَتُه وقبيلته، وجماعتها العُزَمُ. والعَزَمة: المصحِّحون للموَدَّة.

### Türkçe

**العَزْمُ**: ciddiyet. **عَزَمَ** bir iş üzerine **يَعْزِمُ**: **عَزْماً** ve **مَعْزَماً** ve **مَعْزِماً** ve **عُزْماً** ve **عَزِيماً** ve **عَزِيمةً** ve **عَزْمَةً** (diye) ve onu **اعْتَزَمَه** ve onun üzerine **اعْتَزمَ عليه**: onun yapılmasını istedi. Leys dedi ki: **العَزْمُ**, kalbinin bir işten üzerine bağladığı şeydir; sen onu yapıcısın (diye). Kümeyt’in sözü:

Onunla atar da ok ihtiyacını isabet ettirir
Bazen; bazen de şaşırır da **فَيَعْتَزِمُ**

Dedi ki: atışa geri döner de **فَيَعْتَزِمُ**
doğruya (isabete) üzerine; onda toplanır (gayretini yoğunlaştırır). İstersen dedin: hataya üzerine **يَعْتزِمُ** de; eğer onu hicvetmişse onda içine dalar. Ve **تَعَزَّم**: **عَزَم** gibi; Ebû Sahr el-Hüzelî dedi ki:

Benden yüz çevirdiler, saçım ağarınca, benden **تَعَزُّماً** (azmederek),
Giden gecelerde benim için bir günah var mı?

İbn Berrî dedi ki: “**عَزَمْتُ** iş üzerine” ve “**عَزَمْتُه**” denir; Esved b. Umâre en-Nevfelî dedi ki:

Ey iki dostum, Su‘dâ’dan, uğrayın da selâm verin
Meryem’e; Allah Meryem’i uzak etmesin
Ve ona deyin: bu ayrılık, sen onu **عَزَمْتِه** (azmettin)
Ayrılıktan önce bir buluşma var mı ki bilinsin?

Hadiste: Ebû Bekir’e dedi: “Ne zaman vitir kılarsın?” O dedi: “Gecenin başında.” Ve Ömer’e dedi: “Ne zaman vitir kılarsın?” Dedi: “Gecenin sonundan.” Bunun üzerine Ebû Bekir’e dedi: “**بالحَزْم** ile tuttun.” Ve Ömer’e dedi: “**بالعَزْمِ** ile tuttun.” Şunu istedi: Ebû Bekir, uyku ile vitrin kaçmasından sakındı da ihtiyat yaptı ve onu öne aldı; Ömer ise gece kalkmaya güç konusunda güvendi de onu erteledi. Ve **عَزْمٍ**’de **حَزْمٍ** olmaksızın hayır yoktur; çünkü güç, onunla beraber bir sakınma olmazsa, sahibini tehlikeye düşürür. Ve **عَزَمَ الأَمرُ**: onun üzerine azmedildi. Tenzilde: “**فإِذا عَزَمَ الأَمرُ**”; ve olabilir ki “işin sahipleri azmetti”yi istedi. Ezherî dedi ki: o, anlamı mef‘ûl olan fâildir; ancak işe azmedilir, iş azmetmez; ve **العَزْمُ** insana göredir, işe değil. Bu, onların “adam helâk oldu” demeleri gibidir; hâlbuki ancak “helâk edildi”dir. Zeccâc, “**فإذا عَزَمَ الأَمرُ**” sözünde dedi ki: “İş ciddileşince ve savaşın farziyeti gerekli olunca”; dedi ki: bunun anlamı budur. Araplar “**عَزَمْتُ الأمرَ**” ve “**عَزَمْتُ عليه**” der. Allah Teâlâ dedi: “**وإن عَزَموا الطَّلاقَ فإن الله سميع عليم**.” Ve dersin: “Falanın **عَزِيمةٌ**’si yoktur” yani üzerine azmettiği bir işte sebat etmez. Hadiste: onun, sallallahu aleyhi ve sellem, dediği: “İşlerin hayırlısı **عَوازِمُها**’dır” yani Allah’ın sana onu yapmakla azmettiği farzlarıdır; anlam: azim sahibi olanlarıdır; ki onda azim vardır. Ve denildi: anlamı, görüşünü, azmini ve niyetini onun üzerine pekiştirdiğin ve onda Allah’ın ahdini yerine getirdiğin şeydir. Abdullah b. Mes‘ûd’dan rivayet edildi: “Allah, ruhsatlarının getirilmesini, azimetlerinin getirilmesini sevdiği gibi sever.” Ebû Mansûr dedi ki: O’nun **عَزائِمُه**’si, Allah’ın vacip kıldığı ve bize emrettiği farzlarıdır. Ve erkeklerden **العَزْمِيُّ**: ahdi yerine getiren. Zekât hadîsinde: “Allah’ın **عَزْمةٌ**’si, Allah’ın **عَزَماتِ**’ından” yani Allah’ın haklarından bir hak ve vaciplerinden bir vaciptir. İbn Şümeyl, Allah Teâlâ’nın “**كُونوا قِرَدَةً**” sözü hakkında dedi ki: bu, **عَزْمٌ** bir emirdir; ve Allah Teâlâ’nın “**كُونوا رَبَّانِيِّينَ**” sözü hakkında: bu, bir farz ve bir hükümdür. Ümmü Seleme hadîsinde: “Allah benim için **فَعزَمَ** etti” yani benim için bir güç ve sabır yarattı. Ve “Onu mutlaka yapacağım diye onun üzerine **عَزَمَ** etti”: yemin etti. Ve “Sana **عَزَمْتُ**” yani seni ciddi bir emirle emrettim; o da **العَزْمَةُ**’dir. Ömer hadîsinde: “**العزائمُ** şiddetlendi”; emirlerin insanlara uzak beldelere gazve konusunda azimleri ve onları buna zorlamaları kastediyor. Ve **العزائمُ**: rukyeler. Ve **عَزَمَ** râkî: sanki hastalığa yemin etti. Ve **عَزَمَ** yılan çıkaran (büyücü/çıkarıcı), yılanı çıkardığında: sanki onun üzerine yemin eder. Ve **عزائمُ السُّجودِ**: secde âyetlerini okuyan üzerine, onda Allah’a secde etmesi için azmedilmiş olan şeylerdir. Kur’ân secdesi hadîsinde: “**سَجْدَةُ صادٍ** secdenin **عزائِمِ**’inden değildir.” Ve Kur’ân’ın **عزائمُ**’i: afet sahiplerine, onunla şifanın umulması için okunan âyetlerdir. Ve rukyelerden **العَزِيمةُ**: cinlere ve ruhlara onunla azmedilen (yemin ettirilen) şeydir. Ve resullerden **أُولُو العَزْمِ**: Allah’ın kendilerine ahdettiği şeyde Allah’ın emri üzerine azmedenlerdir. Tefsirde geldi: **أُولي العَزْمِ** Nûh’tur ve İbrahim ve Mûsâ, عليهم السلام, ve Muhammed, صلى الله عليه وسلم, o da **أُولي العَزْم**’dendir. Tenzilde: “**فاصْبِرْ كما صَبَرَ أُولو العَزْمِ**.” Hadiste: “Soruya **ليَعْزِم** etsin” yani onda ciddileşsin ve onu kesinleştirsin. Ve **العَزْمُ**: sabırdır. Allah Teâlâ’nın Âdem kıssasında sözü: “**فنَسِيَ ولم نَجدْ له عَزْماً**”; denildi: burada **العَزْمُ** ve **العَزِيمةُ** sabırdır; yani onun için sabır bulmadık. Ve denildi: yaptığı şeyde onun için bir kesinlik (**صَرِيمةً**) ve bir **حَزْماً** bulmadık; ve **الصَّرِيمةُ** ile **العَزِيمةُ** birdir; o, yapmaya azmettiğin ihtiyaçtır. Denir: “Falan, bir işin **عَزِيمةِ**’si üzerine gönlünü dürdü” onu gönlünde gizlediğinde. Araplar der ki: onun için ne **مَعْزِمٌ** vardır ne **مَعْزَمٌ** ne **عَزِيمةٌ** ne **عَزْمٌ** ne **عُزْمانٌ**. Ve “**لم نَجِدْ له عَزْماً**” sözünde denildi: üzerine azmedilmiş bir görüş; ve **العَزِيمُ** ile **العزيمةُ** birdir. Denir: “Onun görüşü, **ذُو عَزِيمٍ**’dir.” Ve **العَزْمُ**: Hüzeyl dilinde sabırdır; derler: “Bende senden yana **عَزْمٌ** yoktur” yani sabır yoktur. Sa‘d hadîsinde: “Bize belâ isabet edince ona **اعْتَزَمْنا** ettik” yani onu yüklendik ve ona sabrettik; o, **العَزْم**’den **افْتَعَلْنا**’dır. Ve **العَزِيمُ**: şiddetli koşu; Rabîa b. Makrûm ed-Dabbî dedi ki:

Onu dizginlemesem, neredeyse, koştuğunda
ondan **العَزِيمُ** (şiddetli koşu) baltanın ağzını ezerdi

Ve **الاعْتِزامُ**: hızlı koşuda, yürüyüşte ve başkalarında kastı (hedefi) sürdürmektir; Ru’be dedi ki:

Kalkışta yumuşaklığı **اعْتَزَمْنَ** ettiklerinde

Ve at, **الاعْتِزامِ** ile vasfedildiğinde, anlamı: hızlı koşusunda, binicisine, onu dizginlediğinde cevap vermeyerek, onun inatla ileri atılmasıdır; Ru’be’nin sözü bundandır:

**مُعْتَزِم** **التَّجْلِيحِ** **مَلاَّخ** **المَلَق**

Ve at koşuda **اعْتَزَمَ** etti: onda azgın olarak geçti. Ve adam yolu **اعْتَزَمَ** eder, **يَعْتَزِمُه**: onda yürüdü ve dönmedi; Humeyd el-Arkat dedi ki:

**مُعْتَزِماً** çevik yolları
Ve yayılmış bakışı, yayılmıştan sonra

Ve **أُمُّ العِزْم** ve **أُمُّ عِزْمَةَ** ve **عِزْمةُ**: kıçtır. Eş‘as, Amr b. Ma‘dîkerib’e dedi ki: “Allah’a yemin olsun, yaklaşırsan seni mutlaka osurtacağım.” Dedi ki: “Hayır; Allah’a yemin olsun, o elbette **لَعَزُومٌ** **مُفَزَّعَةٌ**’dır.” **العَزُومِ** ile onun kıçını kastetti; yani sabırlı, ciddi, sağlam bağlanmış; onun azim, kesinlik, **حَزْم** ve güç sahibi olduğunu istiyor; gevşek değildir ki osursun. Ancak kendisini kastetti. Ve “**مُفَزَّعَةٌ**”: onunla korkular iner de onu giderir. Ve denir: “Onu **أُمُّ عِزْمَة** yalanladı.” Ve **العَزُومُ** ve **العَوْزَمُ** ve **العَوْزَمَةُ**: yaşlı, içinde gençlik kalıntısı bulunan dişi devedir. İbnü’l-A‘râbî, Merrâr el-Esedî’den okudu:

Her **عَوْزَمةٍ** ve genç deve ise,
yolcunun onunla yardım aldığı şeydendir

Ve denildi: **عَوْزَمٌ** dişi deve, yaşlılıktan dişleri yenmiş olandır. Ve denildi: o, çok ihtiyar, **الدِّلْقِمُ**’dur. Enceşe hadîsinde: ona dedi: “Yavaş ol, sürüşte, **بالعَوازِمِ** ile.” **العَوازِمُ**: **عَوْزَمٍ**’in çoğuludur; o, yaşlı dişi devedir ve onda bir kalıntı vardır; onunla kadınlardan kinaye yaptı, onlardan cam şişelerle kinaye yaptığı gibi. Ve caizdir ki zayıflıklarından dolayı bizzat develeri kastetmiş olsun. Ve **العَوْزَم**: kocakarıdır; Ferrâ okudu:

Eski elbiselerle sabahladım,
iki yük toprak taşıyorum
bir **عَوْزَمٍ** ve aç çocuklar için,
yiyen var, yalayan var, kaçınan var

Ve **العُزُمُ**: kocakarılar; onların bir tanesi **عَزُومٌ**’dur. Ve **العَزْمِيُّ**: **الثَّجير** satıcısı. Ve **العُزُمُ**: kuru üzümün **ثَجِير**’idir; onun bir tanesi **عَزْمٌ**’dır. Ve erkeğin **عُزْمةُ**’si: ailesi ve kabilesidir; onun topluluğu **العُزَمُ**’dur. Ve **العَزَمة**: sevgi bağını düzeltenlerdir.
