# عطو — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D8%B7%D9%88/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B9%D8%B7%D9%88/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [عطو](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D8%B7%D9%88.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: عطو

: ( و ( *!العَطْوُ : التَّنَاوُلُ ) . ) يقالُ : *!عَطا الشيءَ وإليه *!عَطْواً : تَناوَلَه .
*!وعَطا بيَدِهِ إلى الإناءِ : تَنَاوَلَه قَبْل أن يُوضَعَ على الأرضِ .

( و ) العَطْوُ : ( رَفْعُ الرَّأْسِ واليَدَينِ ) لتَناوُلِ شيءٍ .
( وظَبْيٌ *!عُطُوٌّ ، مُثَلَّثَةً ) ، وكذا جَدْيٌ عُطُوٌّ ، عن كُراعٍ ولم يَذْكُر فيهما إلاَّ الفَتْح .
قالَ ابنُ سِيدَه : كأَنَّه وَصَفَهُما بالمصْدَرِ .
( و ) ظَبْيٌ *!عَطُوٌّ ، ( كَعَدُوَ يَتَطاوَلُ إلى الشَّجَرِ ليَتَناوَلَ منه .
( *!والعَطا ) ، بالقَصْرِ ( وقد يُمَدُّ : نَوْلُكَ السَّمْحَ ) .
( قالَ الجوهريُّ : هو اسْمٌ مِن *!الإعْطاءِ ، وأَصْلُه *!عَطاوٌ ، بالواوِ ، لأنَّه من *!عَطَوْت ، إلاَّ أنَّ العربَ تَهْمِزُ الواوَ والياءَ إذا جاءَتا بعدَ أَلِفٍ ، لأنَّ الهَمْزةَ أَحْمَل للحركَةِ منهما ، ولأنَّهم يَسْتَثْقلونَ الوَقْفَ على الواوِ ، وكذلكَ الياءُ مِثْل الرِّداءِ وأَصْله رِدَايٌ ، فإذا أَلْحَقُوا فيها الهاءَ فمنهم مَنْ يَهْمزُها بناءً على الواحِدِ فيقولُ عَطاءَةٌ ورَداءَةٌ ، ومنهم مَنْ يَرُدُّها إلى الأصْلِ فيقولُ *!عَطاوَةٌ ورِدايَةٌ ، وكذلكَ في التَّثْنِيَةِ عَطاآنِ ورِدَاآنِ *!وعَطاوَانِ ورَدايَانِ .
( و ) *!العَطاءُ : ( ما *!يُعْطَى *!كالعَطِيَّةِ ) ؛ ) كغَنِيَّةٍ ، ( ج *!أَعْطِيَةٌ ، جج ) جَمْعُ الجَمْع ( *!أَعْطِياتٌ ) .
( وفي الصِّحاح : *!العَطِيَّةُ المُعْطَى ، والجَمْعُ *!العَطايا .
فالذي ذكَرَه المصنِّفُ مِن الجُموعِ *!لعَطاءٍ وغَفِلَ عن ذكْرِ جَمْع العَطِيَّة وهو واجِبُ الذِّكْرِ ، وقيلَ : العَطاءُ اسْمٌ جامِعٌ فإذا أُفْرِدَ قيلَ العَطِيَّةُ .
( ورجُلٌ ) *!مِعْطاءٌ ( وامْرأَةٌ مِعْطاءٌ ) : ) أَي ( كثيرُ العَطاءِ ) .
( وفي الصِّحاح : كثيرُ الإعْطاءِ ، قال : ومِفْعالٌ يَسْتوِي فيه المُذكَّرُ والمُؤَنَّثُ ؛ ( ج *!مَعاطٍ *!ومَعاطِيُّ ) بتَشْديدِ الياءِ .
قالَ الأَخْفَش : هذا مِثْلُ قوْلِهم :

مَفاتِيحُ ومَفاتِحُ وأَمانِيُّ وأَمانٍ .
( *!واستَعْطَى وتَعَطَّى : سَأَلَه ) ، أَي العَطاءَ ، كما في الصِّحاح .
وفي المُحْكم : *!اسْتَعْطَى الناسَ بكَفِّه ، وفي كَفِّه ، طَلَبَ إليهم وسَألَهُم .
( *!والإعْطاءُ : المُناوَلَةُ ) .
( قالَ شيْخُنا : هو على جهَةِ التَّقْرِيبِ ، وفسَّرَ الإعْطاءَ بالإيتاءِ كما مَرَّ ، وفَرَّق جماعَةٌ بَيْنَهما بأنَّ الإيتاءَ قد يكونُ واجِباً وقد يكونُ تَفَضّلاً بخِلافِ الإعْطاءِ ، فإنَّه لا يكونُ إلاَّ بمحْضِ التَّفَضّلِ ؛ كما قالَهُ الفَخْر الرَّازِي ؛ ولا يَعْرفُ أَكْثَر أَئِمَّةِ اللُّغَةِ هذه التَّفْرِقَة .
( *!كالمُعاطاةِ *!والعِطاءِ ) ، بالكسْر ، وقد *!أَعْطاهُ الشيءَ *!وعَاطاهُ إيَّاه *!مُعاطاةً *!وعِطاءً .
( و ) مِن المجازِ : الإعْطاءُ : ( الإنْقِيادُ ) . ) يقالُ : *!أَعْطَى بيدِهِ إذا انْقادَ .
وفي الصِّحاح : أَعْطَى البَعيرُ انْقَادَ ولم يَسْتَصْعِبْ .
وقالَ الراغبُ : أَصْلُه أَن *!يُعْطِيَ رأْسَه فلا يتَأَبَى .
( *!والتَّعاطِي : التَّناوُلُ ) . ) يقالُ : هو *!يَتَعاطَى كذا ، أَي يَتَناوَلُه .
( و ) قيلَ : هو ( تَناوُلُ ما لايَحِقُّ .
( و ) قيلَ : هو ( التَّنازُعُ في الأَخْذِ ) . ) يقالُ : *!تَعاطَوُا الشيءَ إذا تَناوَله بعضٌ من بعضٍ وتنازَعُوه .
( و ) قيلَ : هو ( القِيامُ على أَطْرافِ أَصَابعِ الرِّجْلَيْن مَعَ رَفْعِ اليَدَيْن إلى الشَّيءِ ) ؛ ) قيلَ : ( ومنه ) قولُه تعالى : ﴿*!فتَعَاطَى فَعَقَرَ﴾ أَي قامَ على أطْرافِ أَصابِعِ رِجْلَيْه ثم رَفَعَ يَدَيْه فضَرَبَها ، كما في الصِّحاحِ .
( و ) قيلَ : *!التَّعاطِي ( رُكُوبُ الأَمْرِ ) القَبِيحِ .
( *!كالتَّعَطِّي ) . ) يقالُ : *!تَعاطَى أَمْراً قَبيحاً *!وتَعَطَّى ، كِلاَهُما رَكِبَهُ .
( أَو التَّعاطِي في الرِّفْعَةِ ،

*!والتَّعَطِّي في القَبِيح ) ؛ ) وقيلَ : هُما لُغتانِ .
( *!وعاطَى الصَّبِيُّ أَهْلَه ) : ) إذا ( عَمِلَ لَهُمْ وناوَلَهُمْ ما أرادُوه ) ه ؛ نقلَهُ ابنُ سِيدَه والزَّمَخْشرِيُّ .
( و ) يقالُ : ( هو *!يُعاطِينِي *!ويُعْطِينِي ) ؛ ) هو في النسخِ ، كيُكْرِمنِي والصَّوابُ بالتَّشْديدِ كما هو مَضْبوطٌ في المُحْكم والصِّحاح ؛ أَي ( يُنْصِفُني ويَخْدِمُنِي ) ويقومُ بأَمْرِي كيُناعِمني ويُنَعّمنِي ، وتقولُ : مَنْ يُعْطِيكَ ، أَي مَنْ يتَولَّى خِدْمَتَك .
( و ) مِن المجازِ : ( قَوْسٌ *!عَطْوَى ، كسَكْرَى ) ، أَي ( سَهْلَةٌ ) مُواتِيَةٌ .
( وسَمَّوْا : *!عَطاءً *!وعَطِيَّةً ) ، والنِّسْبَةُ إلى عَطاءٍ *!عَطائِيٌّ ، وإلى *!عَطِيَّة *!عَطوِيٌّ .
( *!وعَطَّيْتُهُ ) ، بالتَّشديدِ ، ( *!فَتَعَطَّى ) : ) أَي ( عَجَّلْتُهُ فتَعَجَّلَ ) ؛ ) نقلَهُ الصَّاغاني .
( *!وتَعاطَيْنا *!فَعَطَوْتُهُ ) أَعْطُوهُ : أَي ( غَلَبْتُهُ ) ، نقلَهُ الجوهريُّ .
وممَّا يُسْتدركُ عليه :
ظَبْيٌ *!عاطٍ : يَرْفَعُ رأْسَهُ لتَناوُلِ الأوْراقِ .
ومنه المَثَلُ : عاطِ بغَيْرِ أَنْواطٍ ، يُضْرَبُ لمُنْتَحِل عِلْماً لا يقومُ به ؛ وقيل : يَتَناوَلُ ما لا مَطْمَعَ فيه .
ويُجْمَعُ العَطاءُ على المَعاطِي شُذُوذاً .
والتَّعاطِي : الجُرْأَةُ ؛ وهو *!يَتَعاطَى كذا : يَخُوضُ فيه .
وطَويلٌ لا *!تَعْطُوه الأيادِي : أَي لا تَتَناوَلُه .

وقوْسٌ *!مُعْطِيَّة ، كمُحْسِنَةٍ : لَيِّنَةٌ ليسَتْ بكَزَّةٍ على مَنْ يَمُدُّ وتَرَها ولا مُمْتَنِعَةٌ ؛ وقيلَ : هي التي عُطِفَتْ فلم تَنْكَسِرْ .
ويقالُ للبَعيرِ : الذَّلُول إذا انْفَسَخَ خَطْمُه عن مِخْطَمِه : *!أَعْطِ فيَعُوجُ رأْسه إلى رَاكِبِه فيُعِيدُ خَطْمَه .
*!والمُعاطاةُ : أَنْ يَسْتَقْبِلَ رجُلٌ رجُلاً معه سَيْفٌ فيقولَ : أَرِني سَيْفَك *!فيُعْطِيَه فيَهُزُّه هذا ساعَةً وهذا ساعَةً وهُما في سُوقٍ أَو مَسْجدٍ ، وقد نُهِي عنه .
وقوْلُهم : ما *!أَعْطاهُ للمالِ ، كما قالوا : ما أَوْلاهُ للمَعْروفِ ، وما أَكْرَمَه لي ، وهذا شاذٌّ لا يَطَّرد ، لأنَّ التَّعَجُّبَ لا يَدْخُلُ على أَفْعَل ، وإنَّما يجوزُ مِن ذلكَ ما سُمِعَ مِنَ العَرَبِ ولا يقاسُ عليه ؛ قالَهُ الجوهريُّ .
قالَ : وإذا أَرَدْتَ مِن زيْدٍ أَن *!يُعْطِيك شيئاً تقولُ : هل أَنْتَ *!مُعْطِيَّه ؟ بياءٍ مَفْتوحةٍ مشدَّدَةٍ ، وكذلكَ تقولُ للجماعَةِ : هل أَنْتم معطِيَّهُ ؟ لأنَّ النّونَ سَقَطَتْ للإضافَةِ ، وقَلَبْتَ الواوَ ياءً وأدْغَمْتَ وفَتَحْتَ ياءَك لأنَّ قبْلَها ساكِناً ، وللاثْنَيْن : هل أَنْتُما *!معطِيايَهُ ، بفَتْح الياءِ ، فقِس على ذلكَ . وإذا صَغَّرْتَ *!عَطاءً حذفْتَ اللامَ فقلْتَ *!عُطَيٌّ ، وكَذلكَ كلّ اسْمٍ اجْتَمَعَتْ فيه ثلاثُ ياآتِ ، مِثْلُ عُدَيّ وعُلَيّ حُذِفَتْ منه اللامُ إذا لم يكنْ مَبْنيّاً على فِعْل ، فإذا كانَ مَبْنِيّاً على فِعْلٍ ثبتَتْ نَحْو مُحَيّي مِن حيَّا يُحَيِّي تَحِيَّة ؛ نقلَهُ الجوهريُّ .
وأَلْقَى فلانٌ *!عَطَوِيّاً : سَلَحَ كثيراً ، وأَصْلُه أَنَّ رجُلاً من بَني *!عَطِيَّةَ جُلِدَ فسَلَحَ . نقلَهُ الزَّمْخَشريُّ .

وأَبو محمدٍ عَطاءُ بنُ عجلان *!العَطائيُّ : محدِّثٌ ضَعِيفٌ .
*!والعطويَّةُ : طائِفَةٌ من الخَوارِجِ نُسِبُوا إلى عَطِيَّةَ بنِ الأسْودِ اليَماميّ الحَنَفي .
وأَبو عبدِ الرّحمنِ محمدُ بنُ عَطِيَّة *!العَطَويُّ : شاعِرٌ محدِّثٌ مُتَكلِّمٌ .
*!وعَطَوانُ بنُ مسكان محرّكةً رَوَى حدِيثَه يَحْيَى الحمانيُّ .

### Türkçe

: ( ve ( **العَطْوُ** : alma/uzanıp alma ) . ) denilir: **عَطا** şeyi ve ona **عَطْواً**: onu aldı/uzanıp aldı.
**وعَطا** eliyle kaba: yere konulmadan önce onu aldı/uzanıp aldı.

( ve ) **العَطْوُ**: ( başı ve iki eli kaldırma ) bir şeyi almak için.
( ve bir ceylan **عُطُوٌّ** , üç vecih üzere ) , yine böyle bir oğlak **عُطُوٌّ**; Küra‘’dan, ikisinde de ancak fethi zikretti.
İbn Sîde dedi: sanki ikisini masdar ile vasfetmiştir.
( ve ) bir ceylan **عَطُوٌّ** , ( **عَدُوَ** gibi; ağaca uzanır ki ondan alsın.
( **والعَطا** ) , kısaltma ile ( ve uzatılabilir: senin cömerti elde etmen ) .
( Cevherî dedi: o, **الإعْطاءِ**’dan bir isimdir; aslı **عَطاوٌ**’dur, vav ile; çünkü o **عَطَوْت**’tandır; ancak Araplar, vav ve yâ’yı bir eliften sonra geldiklerinde hemzelerler; çünkü hemze harekete onlardan daha elverişlidir; ve çünkü onlar vav üzerinde vakfı ağır bulurlar; yine yâ da böyledir: **الرِّداءِ** gibi; aslı **رِدَايٌ**’dır. Ona hâ’yı ilhak ettiklerinde, onlardan kimi vâhide binaen onu hemzeler de **عَطاءَةٌ** ve **رَداءَةٌ** der; onlardan kimi de onu asla döndürür de **عَطاوَةٌ** ve **رِدايَةٌ** der; yine böyle tesniyede **عَطاآنِ** ve **رِدَاآنِ** ve **عَطاوَانِ** ve **رَدايَانِ** .
( ve ) **العَطاءُ**: ( **يُعْطَى** olan, **كالعَطِيَّةِ** gibi ) ; ) **غَنِيَّةٍ** gibi, ( çoğulu **أَعْطِيَةٌ** , çoğulun çoğulu ) cem‘u’l-cem‘ ( **أَعْطِياتٌ** ) .
( Ve Sıhâh’ta: **العَطِيَّةُ** verilen şeydir; çoğulu **العَطايا**’dır.
Musannifin **عَطاءٍ** için zikrettiği çoğullar ve **العَطِيَّة**’nin çoğulunu zikretmekten gaflet etmesi—ki zikri vaciptir—; ve denildi: **العَطاءُ** câmi‘ bir isimdir; tekil kılındığında **العَطِيَّةُ** denir.
( ve bir adam ) **مِعْطاءٌ** ( ve bir kadın **مِعْطاءٌ** ) : ) yani ( عطası çok ) .
( Ve Sıhâh’ta: i‘tâsı çok; dedi: ve **مِفْعالٌ**’da müzekker ve müennes eşit olur; ( çoğulu **مَعاطٍ** ve **مَعاطِيُّ** ) yâ’nın şeddelenmesiyle.
Ahfeş dedi: bu, onların şu sözleri gibidir:

مَفاتِيحُ ومَفاتِحُ وأَمانِيُّ وأَمانٍ .
( **واستَعْطَى** ve **تَعَطَّى**: ondan istedi ) , yani عطayı; Sıhâh’ta olduğu gibi.
Muhkem’de: **اسْتَعْطَى** insanlardan avucuyla, ve avucunda: onlara talepte bulundu ve onlardan istedi.
( **والإعْطاءُ**: elden verme/uzatıp verme ) .
( Şeyhimiz dedi: bu, takrîb cihetindendir; ve **الإعْطاءَ**’yı, geçtiği üzere, **الإيتاءِ** ile tefsir etti; bir cemaat ikisi arasında ayırım yaptı: **الإيتاءُ** bazen vacip olur bazen lütuf olur; **الإعْطاءِ** bunun hilafınadır; çünkü o ancak sırf lütuf ile olur; Fahr er-Râzî’nin dediği gibi; dil imamlarının çoğu bu ayırımı bilmez.
( **كالمُعاطاةِ** ve **العِطاءِ** ) , kesre ile; ve ona şeyi **أَعْطاهُ** ve onu ona **عَاطاهُ** **مُعاطاةً** ve **عِطاءً** olarak.
( ve ) mecazdan: **الإعْطاءُ**: ( boyun eğme ) . ) denilir: **أَعْطَى** eliyle, boyun eğdiği zaman.
Sıhâh’ta: deve **أَعْطَى**: boyun eğdi ve zorluk çıkarmadı.
Râgıb dedi: aslı, başını vermesidir; böylece direnmez.
( **والتَّعاطِي**: alma/uzanıp alma ) . ) denilir: o **يَتَعاطَى** şunu: yani onu alır/uzanıp alır.
( ve ) denildi: o ( hakkı olmayanı alma )dır.
( ve ) denildi: o ( almada çekişme )dir. ) denilir: **تَعاطَوُا** şeyi: birbirlerinden alıp çekiştikleri zaman.
( ve ) denildi: o ( iki ayağın parmak uçları üzerinde durmakla birlikte iki eli şeye kaldırmak )tır; ) denildi: ( bundan ) O’nun—yüce—sözü: ﴿**فتَعَاطَى فَعَقَرَ**﴾ yani iki ayağının parmak uçları üzerinde durdu, sonra iki elini kaldırdı da onu vurdu; Sıhâh’ta olduğu gibi.
( ve ) denildi: **التَّعاطِي** ( çirkin işi üstlenmek/binelemek )tir.
( **كالتَّعَطِّي** ) . ) denilir: **تَعاطَى** çirkin bir işi ve **تَعَطَّى**; ikisi de onu üstlendi.
( yahut **التَّعاطِي** yücelikte,

ve **التَّعَطِّي** çirkinde ) ; ) ve denildi: ikisi iki lugattır.
( **وعاطَى** çocuk ailesini ) : ) ( onlar için iş yaptığı ve onlara istediklerini uzatıp verdiği ) zaman; İbn Sîde ve Zemahşerî nakletti.
( ve ) denilir: ( o **يُعاطِينِي** ve **يُعْطِينِي** ) ; ) o nüshalardadır; **يُكْرِمنِي** gibi; doğrusu şedde iledir; Muhkem ve Sıhâh’ta ضبط edildiği üzere; yani ( bana insaf eder ve bana hizmet eder ) ve işimi görür; **يُناعِمني** ve **يُنَعّمنِي** gibi; ve dersin: seni kim **يُعْطِيكَ**? yani hizmetini kim üstlenir.
( ve ) mecazdan: ( bir yay **عَطْوَى** , **سَكْرَى** gibi ) , yani ( kolay ) uyumlu.
( Ve adlandırdılar: **عَطاءً** ve **عَطِيَّةً** ) , ve **عَطاءٍ**’a nisbet **عَطائِيٌّ**; ve **عَطِيَّة**’ye nisbet **عَطوِيٌّ**.
( **وعَطَّيْتُهُ** ) , şedde ile, ( **فَتَعَطَّى** ) : ) yani ( onu acele ettirdim de o acele etti ) ; ) Sâğânî nakletti.
( **وتَعاطَيْنا فَعَطَوْتُهُ** ) **أَعْطُوهُ**: yani ( ona galip geldim ) , Cevherî nakletti.
Ona istidrâk olunanlardandır:
Bir ceylan **عاطٍ**: yaprakları almak için başını kaldırır.
Ve ondan mesel: عاطِ بغَيْرِ أَنْواطٍ; kendisiyle, taşıyamadığı bir ilmi iddia eden için darb olunur; ve denildi: ümit olmayan şeyi alır/uzanır.
**العَطاءُ** **المَعاطِي** üzerine şâz olarak cem‘ olunur.
**التَّعاطِي**: cüretkârlıktır; ve o **يَتَعاطَى** şunu: ona dalar.
Ve uzun olanı eller **تَعْطُوه** değil: yani ona erişip alamaz.

Ve bir yay: **مُعْطِيَّة** , **مُحْسِنَةٍ** gibi: yumuşaktır; onu kirişini uzatana karşı sertçe çekip bırakır (kısa ve katı) değildir ve engelleyici de değildir; ve denildi ki: o, bükülüp de kırılmayan yaydır.

Ve deve için denir: **الذَّلُول**; eğer burnu, burunluğundan ayrılıp gevşerse: **أَعْطِ**; böylece başını binicisine doğru eğer de burnunu geri döndürür.

Ve **المُعاطاةُ**: bir adamın, yanında kılıç bulunan bir adamı karşılamasıdır; sonra der ki: “Bana kılıcını göster”; böylece onu ona verir; sonra bu, bir süre onu sallar ve bu da bir süre; ikisi bir çarşıda yahut bir mescitte iken; ve bundan nehyolunmuştur.

Ve onların sözü: “Mala karşı onu ne **أَعْطاهُ**!”; onların “İyiliğe karşı onu ne evlâ kıldı!” ve “Bana karşı onu ne daha keremli kıldı!” demeleri gibi; ve bu, şâzdır, düzenli gitmez; çünkü taaccüb, **أَفْعَل** üzerine girmez; ancak bundan, Araplardan işitilen câiz olur ve ona kıyas edilmez; bunu el-Cevherî söylemiştir.

Dedi ki: Ve Zeyd’den sana bir şey **يُعْطِيك** istemek istediğinde şöyle dersin: “Sen onu **مُعْطِيَّه** misin?”; açık, şeddeli bir **ياء** ile; ve aynı şekilde topluluğa dersin: “Siz onu mu‘ṭîyyeh misiniz?”; çünkü **النّون** izâfet için düştü; ve **الواو**’yu **ياء**’ya çevirdin ve idğam ettin; ve **ياء**’nı fetha ile açtın; çünkü ondan önce sâkin vardır; ve iki kişi için: “Siz ikiniz onu **معطِيايَهُ** misiniz?”; **الياء**’nın fethasıyla; öyleyse bunun üzerine kıyas et. Ve **عَطاءً**’ı tasğîr ettiğinde lâmı hazfettin; böylece dedin ki: **عُطَيٌّ**; ve aynı şekilde içinde üç **ياء**’ın toplandığı her isim, **عُدَيّ** ve **عُلَيّ** gibi, eğer **فِعْل** üzerine mebnî değilse ondan lâm hazfedildi; eğer bir **فِعْل** üzerine mebnî ise sabit oldu; **مُحَيّي** gibi; **حيَّا يُحَيِّي تَحِيَّة**’den; bunu el-Cevherî nakletti.

Ve falan **عَطَوِيّاً** attı: çokça dışkıladı; ve aslı, **عَطِيَّةَ** oğullarından bir adamın kırbaçlanıp da dışkılamasıdır. Bunu ez-Zemahşerî nakletti.

Ve Ebû Muhammed, Atâ’ b. Aclân **العَطائيُّ**: zayıf bir muhaddistir.

Ve **العطويَّةُ**: Hâricîlerden bir tâifedir; Yemâmî Hanefî Esved b. Atıyye’ye nisbet edildiler.

Ve Ebû Abdirrahmân Muhammed b. Atıyye **العَطَويُّ**: şair, muhaddis, mütekellimdir.

Ve **عَطَوانُ** b. Miskân, harekeli olarak; hadisini Yahyâ el-Hamânî rivayet etti.
